Profile
you are not logged in or registered.

(LOG IN||REGISTER)


INBOX // PROFILE
Welcome
Welkom op Kaechan RPG, dé online rpg waar je een warlock of een shapeshifter kunt zijn.
Sluit je aan bij Family Trees of ga zelf op onderzoek uit in Griffinbeach, Soulsilver, Woodley of Oldbrook.

"A masquerade of Heroes"

14-04-2015 ~ Nieuwe Regels FC

27-03-2015 ~ Kaechan 2.0 Plot.

27-03-2015 ~ New Layout.

23-03-2015 ~ Kaechan 2.0 [Site]

Family Trees
The Elite.
The Venom.
None.
None.
None.
Apply here for a Tree
Census
WARLOCKS
ADULTS 9 26
TEENAGERS 4 3
SHAPESHIFTERS
ADULTS 11 21
TEENAGERS 4 5
TOTAAL 28 55
Season
season: spring / seizoen: lente
Switch Character
Charactername
Password


Credits
©2014-2015 KAECHANRP is ontworpen, bedacht en gecodeerd door JUNG DAEHYUN , gehost op een FORUMOTION forum.
Met dank aan Peter, Kim, Rose, Vance en Michelle voor het helpen met een enkele code / tekst / images.
©opyrights reserved to the original artists!

Dit forum werkt het allerbest op:

google chrome

Maar werkt ook prima op:

firefoxinternet explorersafari

Deel | .
 

 Do I wanna know?

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht

Lee Hyeri
━ Member ━


Posts : 28
IC : 3

“ Character „
Leeftijd:
Sex:
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Do I wanna know? vr nov 07, 2014 12:46 pm

SHEER TORTURE
BEYOND TOLERANCE
496 WORDS
FOR STEFAN
De gangen van de academie waren leeg en naast het geluid van af en toe een deur die open en dicht ging was het stil. De hoge muren, marmeren vloer en reusachtige ramen waren omgeven door magie, een magie die al het geluid wist buiten te houden. Met name geluid van buiten of eventuele lawaai van de lokalen, minder storende geluiden zoals zacht gepraat van de leerlingen of dus deuren, werden echter niet gefilterd. En dat was ook een van de voornaamste redenen waarom ze nooit hakken aandeed naar de academie, het getik dat als enige de stilte verbrak, maakte haar altijd gek. Uiteraard gaven de meeste leerlingen daar niet om, waarom zouden ze ook, ze gaven meer om hun uiterlijk. Ze was dol op haar leerlingen, maar soms kon ze wel hun nek omdraaien. Vooral op de dagen dat ze de presentie van iedere leerling moest checken, sommigen kwamen met de meest onbenullige smoesjes. En sommigen probeerde het niet eens goed te praten, van die leerlingen snapte ze niet waarom ze überhaupt nog hierheen gingen. Net zoals iedere school of academie kostte het geld om hierheen te gaan. Verspilling..

Met een lijst met namen in haar handen en een pen, ging Hyeri ieder lokaal af om de leerlingen die ongeoorloofd verzuimd hadden uit de klas te pikken. Van diegene met een geloofwaardige reden, schreef ze niks op het papier, van de andere die al meerdere keren verzuimd hadden of een hele slechte smoes hadden, noteerde ze het achter hun namen. Die zou ze later nog een keer bij haar roepen. Aan de ene kant vond ze het wel oké om even niet les te geven en dit doen, maar aan de andere kant kon het ook vermoeiend zijn. En nog voordat ze een andere lokaal in kon gaan zag ze een figuur door de gang slenteren. Ze zuchtte, toch niet weer zo'n geval. Leerlingen konden nu niet in de gang rondlopen, overal was er nu les tenzij hij/zij naar het toilet moest, maar die was helaas de andere kant op. Dan zal ze deze klas later doen, ze liep naar de persoon toe die haar schijnbaar nog niet had opgemerkt. 'Hey, heb je nu geen les?' Vroeg ze als nog met een glimlach, misschien was de persoon ziek en wilde die naar huis gaan, dat kan ook. Niet iedere leerling probeerde te spijbelen, maar ze had er genoeg gezien dat ze het toch niet helemaal vertrouwde.

Achter zich hoorde ze een deur opengaan, ze wendde haar blik van de leerling af om een bekend gezicht te zien. Het was een van haar eigen leerlingen. 'Je moet vandaag nog je werkstuk inleveren.' Sprak ze de leerling grijnzend toe, wanneer die geschrokken opkeek en enigszins betrapt. Ze kon duidelijk van zijn gezicht aflezen dat hij het vergeten was. Hij knikte enkel en sjeesde de twee voorbij richting het toilet. Even volgde haar ogen de jongen, waarna ze wederom haar blik weer op de leerling voor zich richtte.
TEMPLATE MADE BY DALI OF CANDYLAND COUTURE


Laatst aangepast door Lee Hyeri op di nov 18, 2014 8:32 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
 
avatar

Faabe McCourt
━ Member ━


Posts : 51
IC : 23

“ Character „
Leeftijd: 19
Sex: Male
Family Tree: X
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Do I wanna know? vr nov 14, 2014 5:14 pm





Met kalme passen slofte hij wat door de gangen heen. Hij was hier net echt om serieus lessen te gaan volgen. Hij had nog niet eens een lessen pakket aangevraagd en noem maar op wat je allemaal nodig had om op school te kunnen zitten. Stefan kon zich herinneren dat hij ooit op school had gezeten. Maar hij zag het uiteindelijk niet meer zitten. Zijn vader lag toen die tijd al het meeste van de tijd in het ziekenhuis en zijn moeder.. God mocht weten waar zij uit hing. Ze konden zijn lesgeld al bijna niet betalen, later werd dat alleen maar erger tot dat hij daadwerkelijk niet meer op school kon blijven. Dus erg behoefte aan school had hij niet aangezien het bij een deel van zijn verleden hoorde waar hij geen zin in had om aan herinnerde te worden. Echter moest er dan toch een reden zijn waarom hij hier was. Verveling? Waarschijnlijk. Stefan was de omgeving van zijn nieuwe woonplaats wat gaan verkennen. En zo was hij bij de academie uit gekomen. Die er dan toch ook wel interessant uit had gezien. Maar het punt was dat hij had gedacht dat het een of ander kasteel was. Later pas ontdekte hij dat het een school was. Wat hij nu alleen maar meer besefte nu hij zo door de hal langs de lokalen heen liep. Elke keer als hij een lokaal binnen keek viel zijn oog op de hard lerende leerlingen. Hoe hielden ze het toch vol? Stefan zuchtte eens en voelde de neiging om een sigaret op te steken. Hij haalde er dan ook al snel een uit zijn jas zak, samen met een aansteker. Eigenlijk niet beseffend dat het in een school ook heel normaal was dat je er niet rookte. Stefan bracht de sigaret naar zijn mond en wilde deze aansteken.
'Hey, heb je nu geen les?' Hoorde hij plots achter zich. Aan de toon te horen was het een vrouwelijk persoon. Stefan keek kort om zich heen en merkte geen andere andere leerlingen op. Stefan slaakte een zucht en liet zijn handen met daar in de aansteker en sigaret zakken. Hij draaide zich naar.. meisje? Vrouw? Hmm, moeilijk te zeggen. Maar aangezien ze er zo formeel bij stond en een lijst bij d'r had ging hij er van uit dat ze een docente was. Toch schatte hij haar niet erg oud. Stefan gaf haar een vriendelijke glimlach. ''Nee'' Reageerde hij simpel. ''Ik zit hier niet op school'' Voegde hij er rustig aan toe terwijl hij zijn schouders op haalde. Alsof het dan dood normaal was om hier rond te lopen. Vervolgens kwam er een leerling voorbij die gelijk werd aangesproken door de docente die bij hem stond. Ja hij wist nu zeker dat ze een docente was. De jongen ging er snel vandoor. Hij leek wat benauwd. Stefan moest eens grinniken. ''Ik denk niet dat je kunt verwachten dat die zijn huiswerk heeft gedaan'' Zei hij met een flauwe grijns terwijl hij eens naar achteren wees met de duim van zijn rechter hand. Hij ging er vanuit dat de jongen daar ergens verderop in de hal nog liep. Hij liet zijn hand daarna weer zakken en keek de dame vanachter zijn zonnebril aan. Ja nog zoiets. Hij kon zich herinneren dat een zonnebril in school niet was toe gestaan. Maar nooit niet dat hij de zijne af zou doen. Niemand hoefde te zien wat er achter verscholen zat.


Terug naar boven Go down
 

Lee Hyeri
━ Member ━


Posts : 28
IC : 3

“ Character „
Leeftijd:
Sex:
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Do I wanna know? di nov 18, 2014 8:32 pm

SHEER TORTURE
BEYOND TOLERANCE
679 WORDS
FOR STEFAN
De jongeman voor haar draaide er niet omheen. [i]’Nee.’[/b] Was zijn directe antwoord en gewend aan het werken met jonge mensen had ze zo’n antwoord niet verwacht. Ze was bereid om een lang excuus aan te horen die je al van mijlenver kon aanvoelen dat het gelogen was. Hij vervolgde zijn antwoord, een antwoord die naast zijn directe ‘nee’ al genoeg weggaf. Het was niet eens een excuus, het was een feit, want nu ze de jongen beter bekeek, herkende ze hem inderdaad niet. Even kantelde ze haar hoofd, haar ogen half dichtknijpend. Wacht, misschien toch wel. Hyeri had een vaag beeld in haar hoofd dat ze hem eerder had gezien. Wellicht niet in levende lijve, maar misschien op een foto? ’Zeker weten? Volgens mij heb ik jou eerder gezien,’ dacht ze als het ware hard op. In de hoop dat hij misschien zou meedenken of een verklaring zou kunnen geven. Hij zou ook nog een oud leerling kunnen zijn of zelfs iemand die hier gewerkt zou kunnen hebben. Geabsorbeerd in haar eigen gedachten had ze de sigaret in de vingers van de jongen niet eens opgemerkt. Zonde, niet dat het veel zin had om er nu een afkeurende opmerking te maken. Het zou toch geen verschil meer maken, ze wilde niet eens nadenken met hoeveel sigaretten hij zijn longen al had ‘gekweld’. Bovendien wisten de meeste rokers al wat voor een risico zo begingen. ’Die mag je van mij buiten opsteken.’ Een kleine glimlach had er op haar lippen gevormd, terwijl ze zijn hand vastpakte met de sigaret en aansteker en die terug in zijn jaszak plaatste. En met die aanraking verspreidde ze haar magie als het ware over zijn lichaam, zodat het tijdelijk zonder dat hij het echter merkte zijn magie kon blokkeren. Tenzij hij het dus probeerde te gebruiken, het was gewoon uit voorzorg, mocht hij als nog gewelddadig worden. Niet dat ze had van hem verwachtte, maar uiterlijk kon bedriegen.

Haar blik volgde de duim van de jongen. En achter hem kon ze nog de leerling nog zien lopen. Met een kleine grijns had ze geknikt. ’Nee, klopt, met hem moet ik nog een appeltje schillen.’ Een deur die verderop openging, schudde haar enigszins uit haar gedachten. Ze moest eigenlijk haar rondje afmaken, ze kon alleen moeilijk deze jongen zonder toezicht achterlaten. ’Laten we anders naar het binnenhof gaan.’ Dat was tenminste nog op het terrein van de academie, maar in ieder geval buiten. Dan kon de jongen ook ongestoord zijn sigaretje opsteken. Ze had zich omgedraaid en gaf hem een duwtje in de rug in de goede richting. Pas wanneer hij was gaan lopen, begon ze ook te lopen. ’Maar, als je dus niet hier op de academie zit, wat doe je hier dan?’ Ondertussen terwijl ze liepen gaf ze richtingen aan om de jongen naar de binnenhof te begeleiden. De academie was groot en ze had het al vaak genoeg meegemaakt dat ze een verdwaalde leerling vond of dat ze in de eerste paar dagen ook nog aan mensen moest vragen waar ze heen moest. De deur die naar de binnenhof leidde was aan het eind van redelijk lange gang en door de grote deur kon je het groen al zien. Normaal is binnenhof gesloten tijdens de lessen om te voorkomen dat leerlingen die misschien een vrij uur hebben, hier gaan hangen. De jongeman liet ze eerst gaan voordat ze zelf de binnenhof betrad en de deur achter zich sloot. De binnenhof was redelijk groot maar in verhouding met de academie nog best klein eigenlijk. Het was aangelegd met kleine kiezelsteentjes en vier oppervlakten met groen gras en in het midden een klein fonteintje. Eromheen stonden vier houtenbankjes die in de pauzes in de meeste gevallen altijd in beslag waren genomen. Er waren ook een paar klaslokalen die aan het binnenhof lagen, door de ramen kon je dan zowel de leerlingen als de leraren zien. Hyeri koos een willekeurig bankje uit om te gaan zitten, ze had naast haar geklopt als teken dat de jongen daar kon gaan zitten, mocht hij dat willen.
TEMPLATE MADE BY DALI OF CANDYLAND COUTURE
Terug naar boven Go down
 
avatar

Faabe McCourt
━ Member ━


Posts : 51
IC : 23

“ Character „
Leeftijd: 19
Sex: Male
Family Tree: X
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Do I wanna know? wo nov 19, 2014 7:13 pm





Stefan ging niet moeilijk zitten doen. Hij had de docente simpelweg duidelijk gemaakt dat hij hier niet op school zat. Waarom zou hij er om heen draaien? Het was nou eenmaal de waarheid. Straks sleepte ze hem nog naar een lokaal toe als hij loog. Daar zat hij al helemaal niet op te wachten. Plots kantelde ze haar hoofd en keek ze met dichtgeknepen ogen zijn kant op. Stefan trok langzaam aan zijn rechter wenkbrauw op. Waar zat zij nu naar te kijken? Of wat dacht ze uberhaubt? Echter maakte ze algauw duidelijk waar de beweging vandaan kwam. Ze meende dat ze hem al eens eerder had gezien. Stefan zou van die woorden haast zijn hoofd schuin houden maar deed het maar niet. Hij kon zich niet voorstellen dat ze elkaar eerder hadden gezien. Tenminste, dan had hij dat moment niet zo in zich opgenomen dat hij het zich later weer zou kunnen herinneren. Hij haalde dan ook even simpel zijn schouders op. ’’Zou kunnen dat je me in de stad hebt gezien?’’ Zei hij dan ook tegen haar met een licht flauw glimlachje. Meer wist hij dan ook niet te bedenken. Hij was vaak alleen dus hield zich niet zo bezig met anderen. Na dat gezegd te hebben begon ze over zijn sigaret. Ze zei hem dat hij deze buiten op mocht steken. ’’Buiten? Ik dacht dat binnen tegenwoordig ook wel mocht’’ Reageerde hij wat flauw en sarcastisch maar het was niet persee gemeen tegenover haar bedoelt. Hij glimlachte er dan ook een beetje bij. Al zakte die glimlach algauw wat weg door dat zij hem ineens aan raakte. Ze nam zijn hand vast en zorgde ervoor dat zijn sigaret en aansteker terug in zijn jaszak belandde. Kort keek Stefan omlaag naar zijn jaszak en haar hand. Hij dacht voor een moment iets te voelen. Hij wist niet precies wat. Maar het was zo’n licht gevoel dat hij er uiteindelijk maar vanuit ging dat het door haar huid kwam die het zijne aan raakte. Uiteindelijk richtte hij zich dan ook weer terug op haar terwijl hij de gedachten maar van zich af schudde.
De aandacht was niet veel later op een leerling gericht die gedrag vertoonde waardoor je overduidelijk kon zien dat meneer zijn huiswerk nog niet gemaakt had. Stefan grinnikte eens door de reactie die ze gaf na zijn woorden. ’’Tja aan pakken is het enigste wat je kunt doen met die handel mevrouw’’ Reageerde Stefan er met een kalme glimlach op voor de grap. Stefan keek op zodra er een deur verderop open ging. Niet dat er veel bijzonders was te zien, enkel een paar leerlingen. De docente richtte zich echter niet op de leerlingen maar op hem. Ze stelde voor om naar het binnenhof te gaan. Daarbij gaf ze hem een duwtje richting de kant op van het binnenhof. Ach wat had hij ook te verliezen? Even gezellig met de dame praten kon geen kwaad toch? Immers kon hij buiten zijn sigaret op steken. Iets waar hij dan ook zwaar behoefte aan had nu. Immers was meneer niet alleen aan de sigaretten. Er was al wel veel meer in zijn systeem gekomen maar het was misschien maar beter dat zij daar niets van wist. Aan de andere kant was hij ook nog wel zo’n iemand die gewoon onder het oog van iemand anders wiet stopte in zijn sigaretten. Hij deed het, niet zij. Wat zou hen het boeien dat hij het gebruikte? Hij had nog nooit iemand pijn gedaan, zover hij wist tenminste. Kalm liep hij met haar mee. Terwijl ze liepen vroeg ze aan hem wat hij hier dan wel deed aangezien hij geen student was van de academie. ’’Ik zag dat gebouw staan en had er geen idee van dat het een academie was. Ik dacht dat het een of ander authentiek kasteel was dus ik dacht waarom niet, ga er even een kijkje nemen. Zover dat mogelijk was.’’ Legde Stefan kalm uit. ’’Jammer alleen dat het toch een school blijkt te zijn’’ Zei Stefan er daarna wat flauwtjes achteraan. Ach ja je kon ook niet alles hebben. Na een stukje gelopen te hebben kwamen ze bij het binnenhof uit. Het zag er goed uit. Zodra Stefan het binnenhof betrad liet hij zijn blik er dan ook eens aandachtig over heen glijden waarna hij de docente naar een bankje toe volgde. ’’Dus hoe mag ik u eigenlijk noemen?’’ Vroeg Stefan vervolgens aan haar met een glimlach. De hele tijd enkel ‘mevrouw’ denken was ook niks. Het was mooier om er op z’n minst een naam aan toe te kunnen voegen. Stefan haalde ondertussen zijn sigaret en aansteker uit zijn jas vandaan en stak hem op. Hij stopte de aansteker weg en nam rustig een trekje. De dame klopte naast haar op het bankje. Stefan glimlachte lichtjes waarna hij rustig naast haar kwam zitten. Hij blies vervolgens de rook uit en keek eens opzij naar de lokalen waar hij naar binnen kon kijken. Hij zag enkele leerlingen vragend en wijzend zijn kant op kijken. Hadden hem natuurlijk ook nog niet gezien. ’’Vind u het nou echt leuk, al die studenten achter de broek aan zitten?’’ Vroeg Stefan uiteindelijk aan haar. Ergens was de vraag niet logisch, want waarom zou ze het werk doen als ze het niet leuk vond? Maar dan toch, hij kon zich het gewoon niet voorstellen dat het leuk was.


Terug naar boven Go down
 

Lee Hyeri
━ Member ━


Posts : 28
IC : 3

“ Character „
Leeftijd:
Sex:
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Do I wanna know? za nov 29, 2014 8:07 pm

SHEER TORTURE
BEYOND TOLERANCE
744 WORDS
FOR STEFAN
De verklaring of antwoord die hij gaf op haar vraag was redelijk logisch. Of ja het klonk nogal logisch, natuurlijk zag je zoveel mensen in de stad. En Hyeri had inderdaad een selectief geheugen, gezichten vergat ze nooit. Maar namen onthouden daarentegen was een probleem waarmee ze haar hele leven al kampt. Daarom kon ze geen naam plaatsen bij de wellicht niet-vreemde jongeman. Toch gaf het antwoord haar geen voldoening, ze had liever iets anders gehoord. Iets dat een duidelijker verklaring kon geven en niet een algemeen iets. Ach, zoveel deed het er ook niet toe. Al wist ze dat dit aan haar zal blijven knagen totdat ze het echt wist. Wat ze wel wist, was dat de jongen een sarcastisch type was. Met nadruk op sarcastisch, dus niet zozeer cynisch. Wanneer hij grapte of een opmerking maakte die gemeen opgevat zou kunnen worden, glimlachte hij, weliswaar kalm of maar een beetje. Zo kon ze hem enigszins peilen en op deze eerste indruk afgaand, leek hij geen kwade bedoelingen te hebben. Gelukkig was hij geen vervelende, brutale leerling met snappy opmerkingen of iets dergelijks. Dat was iets waar ze een gruwelijke hekel aan had en zo’n geval kwam ze maar al te vaak tegen hier. En dan vooral de dames konden er iets van, alsof het een wedstrijdje ‘wie-het-meest-bitchy-kan-reageren’ was. Het was een verademing om een kalme vreemdeling tegen te komen. Hij stribbelde niet tegen wanneer ze een suggestie maakte om naar het binnenhof te gaan. Of wanneer ze hem nota bene ongevraagd aanraakte. En iedere vraag had hij wel eerlijk geantwoord, zonder eromheen te draaien, gewoon to the point. Dat was waarschijnlijk ook een van de voornaamste redenen waarom ze hem ook vriendelijk behandelde. Mensen die zomaar de academie inkwamen werden eigenlijk niet gewaardeerd en soms zonder pardon buiten gezet. Ze behoorde sowieso al niet bij die type docenten, maar als het moet, deed ze het zonder twijfel. Ze keek daarom ook niet vreemd op wanneer collega’s die hen passeerden, een strenge blik op de vreemdeling naast haar wierpen. Hij leek het niet op te merken aangezien hij aan het woord was. ’Niet het type dat naar school gaat zo te horen?’ Grijnsde ze kort.

Wanneer hij op het bankje ging zitten, voelde ze de blikken van de leerlingen in haar rug branden als het ware. Die waren natuurlijk nieuwsgierig naar het nieuwe gezicht naast haar. Sommigen begonnen zelfs te wijzen en Hyeri had terug gewezen, alleen naar de desbetreffende docent in de klas. Als gebaar dat ze moesten opletten in plaats van uit het raam te kijken. Het corrigerende gebaar was gelukkig genoeg en de verschillende kopjes draaiden gauw weg van het raam. Een kleine glimlach lag op haar lippen, terwijl ze zich weer tot de jongen wendde. ’Hyeri, aangenaam. De lijst in haar hand had ze op haar schoot neergelegd, zodat ze haar nu vrije rechterhand naar hem kon uitsteken. ’En, ja, waarschijnlijk heb ik je in de stad gezien.’ Kwam ze nog terug op zijn enigszins vragende antwoord. ’Ik onthoud gezichten altijd beter dan namen of waar ik mensen gezien heb.’ Legde ze uit, niet dat hij ernaar gevraagd had. Maar ze voelde enige drang omdat erbij te vertellen. Zijn vraag kwam niet helemaal onverwacht en het was ook niet echt een opvallende vraag. Ze had hem wel vaker gehoord met variaties echter. Even tuitte ze haar lippen, nadenkend over een antwoord dat te begrijpen was. ’Niet per se leuk, maar dat ‘achter de broek aan zitten’ hoort bij het vak. Ik vind het lesgeven en het begeleiden van de studenten leuk. Haar ogen waren gericht op de leerlingen die in het lokaal zaten. Ze vond het ook gewoon leuk om met de studenten te werken, niet iedereen werkte altijd goed mee. Maar wanneer ze dat wel deden en enthousiast dan kon ze echt van haar vak houden. En zeker zeven van de tien keer deden ze dat ook. Verrassend, maar misschien waren Warlock studenten iets ijveriger. Ijveriger om te leren over hun magie en geschiedenis. ’En hoe mag ik jou noemen? De studenten zijn nogal nieuwsgierig naar jou, dus ik moet ze dadelijk wel kunnen vertellen hoe je heet. Anders krijg je die studenten zelf over je heen.’ Haar mondhoeken hadden zich weer opgekruld tot een speelse grijns. Ze kende haar klas door en door. En stuk voor stuk waren ze verschrikkelijk nieuwsgierig naar ieder nieuw gezicht in de academie. Zelfs al gingen die mensen niet naar de academie.
TEMPLATE MADE BY DALI OF CANDYLAND COUTURE
Terug naar boven Go down
 

BerichtOnderwerp: Re: Do I wanna know?

Terug naar boven Go down
 
 

Do I wanna know?

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
KAECHAN :: {{❥ Griffinbeach :: Griffinbeach :: Violetvale-