Profile
you are not logged in or registered.

(LOG IN||REGISTER)


INBOX // PROFILE
Welcome
Welkom op Kaechan RPG, dé online rpg waar je een warlock of een shapeshifter kunt zijn.
Sluit je aan bij Family Trees of ga zelf op onderzoek uit in Griffinbeach, Soulsilver, Woodley of Oldbrook.

"A masquerade of Heroes"

14-04-2015 ~ Nieuwe Regels FC

27-03-2015 ~ Kaechan 2.0 Plot.

27-03-2015 ~ New Layout.

23-03-2015 ~ Kaechan 2.0 [Site]

Family Trees
The Elite.
The Venom.
None.
None.
None.
Apply here for a Tree
Census
WARLOCKS
ADULTS 9 26
TEENAGERS 4 3
SHAPESHIFTERS
ADULTS 11 21
TEENAGERS 4 5
TOTAAL 28 55
Season
season: spring / seizoen: lente
Switch Character
Charactername
Password


Credits
©2014-2015 KAECHANRP is ontworpen, bedacht en gecodeerd door JUNG DAEHYUN , gehost op een FORUMOTION forum.
Met dank aan Peter, Kim, Rose, Vance en Michelle voor het helpen met een enkele code / tekst / images.
©opyrights reserved to the original artists!

Dit forum werkt het allerbest op:

google chrome

Maar werkt ook prima op:

firefoxinternet explorersafari

Deel | .
 

 [ it just so happens... ]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
avatar

Lui Wang
━ Member ━


Posts : 28
IC : 1
Leeftijd : 25

“ Character „
Leeftijd: 20 jaar
Sex:
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: [ it just so happens... ] zo nov 09, 2014 7:15 pm


there's an inn, a merry old inn...
beneath an old grey hill -- lui wang
De avond was al enige tijd gevallen. De wind was koud en drong door merg en been en het was stil. Tenminste, het was stil waar ik mij momenteel bevond; zittend in het gras, op een open plek in Wayston. Ik kijk omhoog, naar de heldere sterrenhemel en ik adem de frisse, koele lucht in. Als ik uitadem kan ik mijn adem als damp mijn lippen zien verlaten. Ik sla mijn armen om mezelf heen, een koude rilling over mijn rug glijdend. Al enkele uren was ik nu hier, mijn telescoop naast me en de maan boven me. En hoewel ik de telescoop wel wat had gebruikt, had ik hem achteraf wellicht beter thuis kunnen laten. Vanavond had ik voornamelijk in het gras gezeten en gelegen, denkend en soms wellicht ook niet en had ik rust.

De kou had me tot noch toe weinig gedaan, maar nu mijn vingers langzaam pijnlijk beginnen aan te voelen besluit ik dat de rust en stilte voor vanavond genoeg was geweest. Ik krabbel overeind en veeg de denkbeeldige stof van mijn kleding, alvorens ik naar de telescoop toe stap. Het uit elkaar halen van het instrument is simpel en snel voor elkaar, een van de redenen waarom ik hem gekocht had, naast het feit dat het een lichtgewicht was. Het is dus slechts enkele minuten later wanneer ik de telescoop gedemonteerd en veilig in mijn rugzak heb opgeborgen. Met veerkrachtige tred begin ik mijn wandeling terug naar OldBay.

Tijdens mijn wandeling door het bos lijkt het geluid, dat voorheen niet bestaand leek, opeens alsof er een boombox naast me loopt. Elk takje dat onder mijn voeten breekt en elk afgevallen blaadje waarop ik sta klinkt als klap in mijn oren en het geruis van de wind dat de bladeren doet ritselen is als een chipszak die bijna leeg is. Het gekabbel van de rivier is echter zacht, aangezien deze een aardig stuk uit de buurt ligt. Ik stop abrupt met lopen als ik verderop een inmiddels onherkenbaar dier in een mens zie veranderen. Het is niet abnormaal om shapeshifters hier in Wayston te zien, maar tegelijkertijd is het ook niet een dagelijks zicht. Als de shapeshifters ogen de mijne doen kruisen, schud ik mijn hoofd lichtjes, mijn ogen afwendend van de scene, zodat mijn pony enigermate voor mijn ogen valt. Met mijn hoofd wat naar beneden gebogen stap ik verder.

Het duurt nog een goed half uur voor ik Strongelf verlaat en in de buurt van mijn huis ben in OldBay. En hoewel de telescoop een lichtgewicht is, blijft het instrument zwaar, hetgeen ik langzaam maar zeker begin te voelen in de vorm van pijn aan mijn schouders. Ik ben echter niet een persoon dat snel zal klagen, ook vooral omdat ik weet dat de pijn maar tijdelijk zal zijn. Ik bemerk dat het aardig druk is voor het late uur dat de klok de leest. Niet vreemd, bedenk ik me, aangezien dit gedeelte van OldBay voornamelijk is ingericht met gezellige bruine- en eetcafés. Ergens doet het me vaag denken aan Diagon Alley uit Harry Potter. Precies die gezellige bedrijvigheid. Het is op dat moment dat ik een hoek omsla en ik rechtstreeks tegen iemand opbots. In een combinatie van schrik en het gewicht van de telescoop dat hier dan toch te veel is val ik achterover, gelukkig op mijn achterwerk en niet op mijn rug. Ik grijp naar mijn een hand naar mijn borst, alsof mijn racende hart te kalmeren. “Ik schrok me bijna een hartaanval!” breng ik half grappend uit, een vrolijke glimlach op mijn gezicht; Jiro stelde die uitdrukking maar zelden op prijs. Ik krabbel overeind en richt mijn aandacht op het andere persoon. “Niets gebroken?” vraag ik grijnzend.
darren criss
+ ©
Terug naar boven Go down
 
avatar

Laxus Dreyar
━ Member ━


Posts : 84
IC : 23
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 19 y/o
Sex:
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: [ it just so happens... ] zo nov 09, 2014 8:24 pm





|Words: 531 |Note: First post with Narsha|Mood: neutral |Company: Lui|


Langs haar lange bruine haren heen keek ze kort naar het lijk. Het was een oude rijke man geweest. Ze had vaker een 'verzoek' gekregen om mannen van zijn soort te vermoorden. Ze zette haar hak op het lijk neer en trok het mes eruit. Mensen waren vuile beesten. Ze wouden profiteren van iemands dood en zouden er alles aan doen om die dan ook dood te krijgen. Zij was een simpele koppeling in die hele handeling. Zij was de simpele huurmoordenaar die het vieze werk mocht gaan doen en wat geld ervoor kreeg. Ze mocht geen vragen over het verzoek stellen. Ze moest hem alleen vermoorden, verder niks. Het perfecte baantje was het niet, maar ze kon niks anders. Haar familie zat in de schulden en dit was het enige baantje wat hen boven water hield. Liever deed ze het ook niet, maar ze deed het liever zelf dan dat haar broertje of zusje hun handen vies moesten maken.

Met een zucht stond ze overeind en pakte een doekje uit haar zak. Ze veegde het mes schoon en gooide het doekje, inmiddels bedekt met bloed, weg. Met een elegante draai, liet ze het mes in haar binnenzak zinken, waarna ze haar lange zwarte jas dicht deed en haar haar naar achter zwaaide. Er was verder niks te horen. Het meisje was opgegaan in een zwarte vlinder die niet te zien was in de duisternis genaamd 'nacht'. Ze kwam aan in de hoofdstraat van de plaats en veranderde ongezien terug naar haar mensengedaante. Haar hakken tikte voorzichtig de grond aan en zorgde voor een lady-like geluid. Narsha deed haar tas open en onderzocht kort of alles er nog in zat. Portemonnee, mobiel, handgeweer, peperspray en zakdoekjes. Yup, alles zat er nog in. Ze pakte een lolly uit een zij vakje, wikkelde het papiertje eraf en stak de lolly vervolgens in haar mond. Haar , met rood bedekte, lippen smakte eens op elkaar, waarna ze een blauw met rode zonnebril tevoorschijn haalde en deze opzette. Ze boog kort voor over om haar haar bij een te rapen en stak dat vervolgens in een knot. Nu was ze niet meer Narsha the killer, maar Narsha 'your average teenager'. Ze was immers nog maar 16 jaar. Ze wou de hoek omlopen, maar kon nog geen stap zetten of iemand knalde volop tegen haar aan. Narsha behield haar balans door een stap naar achter te zetten, maar de jongen voor haar viel neer op zijn achterste. Eerst had Narsha wat verontwaardigt gekeken, maar dat veranderde al snel door zijn manier van praten: “Ik schrok me bijna een hartaanval!” Narsha grinnikte lichtjes, waarna haar gezicht al snel weer neutraal werd. Ze overwoog kort om hem overeind te helpen, maar hij krabbelde zelf alweer overeind. “Niets gebroken?” vroeg de Aziatische jongen grijnzend. Narsha schudde haar hoofd. "Nee ik kon mezelf nog overeind houden," reageerde Narsha. Ze liet kort haar blik over de jongen heen gaan. Ze leek hem een paar jaar ouder dan hem. Haar blik bleef hangen op de rugzak die op de rug van de jongen zat. "Is alles in je rugzak nog heel?" vroeg ze en knikte kort naar de rugzak.
Terug naar boven Go down
 
 

[ it just so happens... ]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
KAECHAN :: {{❥ Griffinbeach :: Griffinbeach :: Oldbay-