Profile
you are not logged in or registered.

(LOG IN||REGISTER)


INBOX // PROFILE
Welcome
Welkom op Kaechan RPG, dé online rpg waar je een warlock of een shapeshifter kunt zijn.
Sluit je aan bij Family Trees of ga zelf op onderzoek uit in Griffinbeach, Soulsilver, Woodley of Oldbrook.

"A masquerade of Heroes"

14-04-2015 ~ Nieuwe Regels FC

27-03-2015 ~ Kaechan 2.0 Plot.

27-03-2015 ~ New Layout.

23-03-2015 ~ Kaechan 2.0 [Site]

Family Trees
The Elite.
The Venom.
None.
None.
None.
Apply here for a Tree
Census
WARLOCKS
ADULTS 9 26
TEENAGERS 4 3
SHAPESHIFTERS
ADULTS 11 21
TEENAGERS 4 5
TOTAAL 28 55
Season
season: spring / seizoen: lente
Switch Character
Charactername
Password


Credits
©2014-2015 KAECHANRP is ontworpen, bedacht en gecodeerd door JUNG DAEHYUN , gehost op een FORUMOTION forum.
Met dank aan Peter, Kim, Rose, Vance en Michelle voor het helpen met een enkele code / tekst / images.
©opyrights reserved to the original artists!

Dit forum werkt het allerbest op:

google chrome

Maar werkt ook prima op:

firefoxinternet explorersafari

Deel | .
 

 'Message sent'

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht

Vance Aurelius
━ Member ━


Posts : 289
IC : 37

“ Character „
Leeftijd:
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: 'Message sent' zo nov 09, 2014 9:08 pm

for Eevy

Door de gangen van het grote kantoorgebouw weerklonk het geluid van regen. Het gebouw bestond grotendeels uit ramen en de regen kletste er ongestoord tegen aan. Zorgend ervoor dat de uitzicht op de stad een mengelmoes was van regendruppels en vervormde gebouwen. De vierde verdieping van het gebouw was in beslag genomen door grote vergader ruimtes die rondom een algemeen stuk op de vloer zaten. Het algemene stuk bevond zich in het centrum van de verdieping en was smaakvol ingericht met luxe lederen banken en een paar tafels met minimalistische decoraties. Naar het noorden toe kon je door de grote ramen de stad zien. Op een kamer na kon je in alle vergader ruimtes naar binnen kijken, stuk voor stuk hadden ze glazen wanden en glazen deuren die een typische look gaf van een rijk bedrijf. Twee van de vier vergader ruimtes waren ook inderdaad in gebruik voor zakelijke vergaderingen. De anderen waren leeg en met de grijze bui die er hing, zag het er somber en verlaten uit.

Vance had zich op de stalen leuning -die een paar centimeter van het raam af stond- geplaatst, bovenlichaam gedraaid en zijn ogen gericht op de stad. De straten waren bedekt met paraplu’s, auto’s en taxi’s. Van vele gebouwen stonden de lichten aan en ook al was het midden op de middag, het leek hierdoor wel of het al rond een of uur of zes was. Tussen zijn duim en middelvinger draaide hij zijn zwarte iPhone, geduldig wachtend tot zijn partner klaar was met de vergadering. Hij had ervoor kunnen kiezen om deel te nemen aan de vergadering, maar liever wilde hij zijn tijd gewoon op de vloer vertoeven. Ook al was het een enigszins koele en lege ruimte, hij vond het minimalistische wel fijn. Een paar keer had hij doelloos op zijn mobiel een paar applicaties geopend, waaronder zijn berichten en bij het openen ervan, kwam er een lijst van naam langs met de laatste berichten. Op een paar moest hij nog reageren en eentje was leeg. Hij opende het gesprek met Eevy, een paar dagen geleden had hij zijn oude telefoon aan haar gegeven. Met enkel als bedoeling om contact te houden of als er iets zou gebeuren. En al had hij kort uitgelegd hoe het werkte, hij had zo zijn vermoeden dat ze er nog niet echt mee kon omgaan. Ach, zolang ze door had hoe ze moest bellen mocht er iets zijn.

14:16
Friday 7 November
Eevy
14:16
Fri, 7 Nov 14:16
Hey, ik ben klaar met werk voor vandaag. Als je wilt kun je langskomen of heb je liever dat ik naar jou toe kom? Vance
THANKS TO LOUIS AT SHINE!


Zijn vingers bewogen snel over het scherm en kort staarde hij naar het berichtje. Zou hij het versturen of niet? Hij had haar het apparaat gegeven voordat ze terug ging naar Hickory, misschien had ze helemaal geen behoefte aan om hem weer te zien nadat ze kort had gelogeerd in de stad. Hij kon zich voorstellen dat ze hem nu associeert met de stad. Toch drukte hij met zijn duim op ‘verzenden’. Hij liet het zwarte apparaat weer in zijn broekzak glijden en draaide zich tegelijkertijd om. Van achter hoorde hij al de deur van een vergaderruimte open gaan. Zijn partner had tevreden naar hem geknikt. Er werden zowel verschillende rollen met tekeningen als woorden gewisseld. Nadat de man hem kort gebrieft had over de vergadering, namen de twee weer afscheid van elkaar en begaf Vance zich richting de lift. Buiten had hij zijn paraplu uitgeklapt en liep hij richting de ondergrond om de trein te pakken. Om terug naar huis te gaan of om de afstand naar Hickory te verkleinen.
Terug naar boven Go down
 
avatar

Jinn
━ Global Moderator ━


Posts : 635
IC : 86
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 13 years
Sex: Male
Family Tree: Venom
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: 'Message sent' ma nov 10, 2014 7:19 pm





|Words: 940 |Note: sorry no phone template|Mood: good |Company: Vance|
Haar neus kriebelde lichtjes daar de bladeren van de bosjes die haar snuit streelde. Haar ogen waren geperkt op de hinde die nietsvermoeden stond te grazen. Haar natte tong gleed over haar donkere lippen heen en ze duwde haar lichaam nog meer naar de grond. De massieve spieren in haar poten waren aangespannen en haar nagels klauwden ongeduldig in de aarde. Ze zat al ongeveer vijf minuten zo verscholen. Ze probeerde het ritme van de hinde te vinden. Nu had ze het dan eindelijk gevonden. twintig seconden eten en tien seconden rond kijken. Eevy had dus precies twintig seconden om het beest neer te halen; moest te doen zijn. Haar ogen knepen zich tot spleetjes, waarna ze wat naar achter boog en over de bosjes schoot. De hinde begon meteen te panikeren en rende weg. Echter had Eevy dat zien aan komen en schoot ze de richting in de van de hinde. Via een boom sprong Eevy soepel op de rug van de hinde. Zodra haar poten de huid van de hinde voelde, klauwde haar nagels zich in de taaie huid om grip te behouden. De hinde begon geluiden uit te kramen die als paniek en angst bevestigd konden worden. Eevy streef naar de nek van het dier en boorde haar vlijmscherpe tanden in de taaie dier. Ze zocht met haar tanden naar de slagader om die door te bijten, maar op dat moment verzwakte de poten van het dier en liet het zichzelf neer vallen. Eevy was te laat om ervan te springen, doordat haar klauwen nog diep getroefd zaten in de taaie huid, en daardoor viel ze net zoals de hinde hard op de grond. Ze voelde haar lichaam over de grond heen schaven. Een lichte grom van pijn verliet haar bek, waarna ze zich snel weer richtte op haar prooi die ze niet wou laten gaan. Je wist immers niet wanneer je weer eten kreeg in het wilde leven. Opnieuw boorde ze haar tanden in de hals van het dier en voordat de hinde weer kon opstaan beet ze de slagader door. Haar bek werd al snel gevuld met de roestige smaak van bloed. Eevy liet de hinde los en slikte het bloed door. Ze likte haar snuit af, waarna ze haar klauwen uit het karkas haalde. Ze was licht buitenadem, het vergde dan ook wel wat kracht, maar toch richtte ze zichzelf al snel weer op het karkas en scheurde ze de buik open. Ze scheurde een steek vlees eruit, waarna ze terug naar haar mensengedaante veranderde. Ze keek kort naar haar bebloede handen. Ze draaide haar hoofd een kwartslag en ze zag de wonden op haar rug die ze was opgelopen bij de val. Ernstig was het niet, maar ze waren groot en onhandig, ook had het voor een scheur in haar shirt gezorgd. Eevy pakte het stuk vlees en begon er verveeld aan te kauwen. Uiteindelijk greep ze het karkas bij twee poten vast en begon ze het te sleuren naar haar grot die niet ver van hier gelegen was. Eenmaal bij de grot aangekomen, legde ze het karkas neer en veegde ze haar handen af. Ze waren nog licht roze van het bloed. Ze zou waarschijnlijk naar het meer moeten gaan om zichzelf echt weer helemaal schoon te maken.

Plots hoorde Eevy een ringelend geluid uit een hoekje komen. Gelijk draaide Eevy zich om. Ze was het geluid niet gewend. Haar blik schoot op het apparaat dat Vance haar eerder had gegeven. Een mobiel. Ze had hem van Vance gekregen zodat ze contact konden houden, mocht er iets gebeuren of als ze wouden afspreken. Licht aarzelend pakte Eevy de mobiel vast en bekeek ze het bericht:'Hey, ik ben klaar met werk voor vandaag. Als je wilt kun je langskomen of heb je liever dat ik naar jou toe kom? Vance' Eevy staarde kort naar het berichtje. Hmm.. Ze wou hem best wel weer zien. Hem nogmaals bedanken van de fijne tijd die hij haar had gegeven. Kort keek Eevy om zich heen, dan ook naar haar wond en het karkas. Nee. Ze kon zo niet naar hem toe gaan. Het zo moeilijk zijn en niet echt bepaald comfortabel. Wat onzeker begon ze een bericht in te tikken:'Hee, kan jij dan misschien langs komen? Ik denk niet dat ik het overleef als ik naar jou probeer te komen. Kan je komen naar het rand van het bos? Dan zal ik je daar wel opwachten. Eef' Kort keek Eevy naar het bericht, maar drukte uiteindelijk toch op verzenden. Ze wist dat aan het einde van het bos er ook nog een beekje stroomde, daar kon ze ook nog wel haar handen in wassen. Zonder op antwoord te wachten pakte ze het mobieltje, deed het in haar zak en liep vervolgens weer het bos in. Ze kende het bos tot op haar duimpje, dus het duurde ook niet lang toen ze het beekje aan trof en ze wist dat ze bijna aan het einde was. Ze boog over naar het beekje en begon haar handen grondig schoon te maken. Alleen het bloed onder haar nagels kon ze niet weg spoelen. Geïrriteerd schrobde ze, maar sommige stukjes bleven eronder kleven. Dat moest ze dan maar een keer bij Soulsiver doen. Ze maakte een kommetje van haar handen probeerde wat moeilijke haar wond op haar rug schoon te maken, maar toen dat niet lukte gaf ze het maar op en liep ze verder. Toen ze aan kwam bij de bosrand plantte ze zichzelf neer op het gras en keek ze in de richting van de stad. Niet wetend of Vance zou komen of niet.


Terug naar boven Go down
 

Vance Aurelius
━ Member ━


Posts : 289
IC : 37

“ Character „
Leeftijd:
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: 'Message sent' ma nov 10, 2014 9:12 pm

for Eevy

De stad bruiste weer eens van het leven en het was een routine geworden, het naar huis toe gaan. Vanuit het gebouw moest hij naar het drukste gedeelte van de stad lopen, richting het grote kruispunt waar de dichtstbijzijnde trap was die naar de underground zou leiden. De spiralentrap waar hij Eevy voor het eerst was tegengekomen. Wellicht niet op de meest ‘normale’ manier, maar het was in ieder geval een ontmoeting om moeilijk te vergeten. Althans om niet snel te vergeten. Ze was sowieso geen figuur om snel te vergeten, qua uiterlijk en gewoon hoe ze was. Het was ook geen dagelijkse situatie om een shapeshifter tegen te komen in de grote stad, zonder schoenen. Ondanks de aparte ontmoeting, was hij wel blij dat het was gebeurd, als hij de metro gewoon had kunnen halen dan waren ze nooit elkaars pad gekruist.

Zijn vingers omsloten steviger om de handvat van de paraplu, er stond een redelijk stevige wind gepaard met grote regendruppels die uit de hemel vielen. Veel paraplu’s van de mensen voor hem bezweken door de harde wind. Hij versnelde zijn pas maar, daar beneden zou hij in ieder geval wel droog blijven. Van ver kon hij de trap al zien naderen en door het lawaai van het verkeer verdronk het geluid van zijn mobiel. Niets horend, klapte hij zijn paraplu in en liep hij de trap af. Weliswaar met een rustiger tempo aangezien de trap nogal glad was van alle regen. Hij kon het ‘vertrouwde’ geluid van de treinen al horen, nog een paar treden en hij zette voet op het perron. Pas wanneer hij het apparaat uit zijn broekzak viste, zag hij het berichtje van Eevy. ’Niet overleef.’ Kort krulden zijn mondhoeken omhoog tot een grijns, ze was nog niet gewend geraakt aan de stad. Uiteraard snapte hij het wel, dat gaat niet zo in een paar dagen als je jaren lang Hickory gewend bent.

14:47
Friday 7 November
Eevy
14:47
Fri, 7 Nov 14:47
Oké, dan zie ik je daar.
THANKS TO LOUIS AT SHINE!


Dit keer drukte hij wel direct op verzenden, zonder te aarzelen. Hij had er helemaal niet overgedacht over het antwoord dat hij verwachtte. Nja, misschien een beetje. Hij had vaag gelijk dat ze liever niet naar de stad toe wilde komen. De reden kon zijn dat ze geen zin had in de drukte of misschien iets anders. Hoe dan ook, hij vond allebei eigenlijk wel prima. Het gedeelte waar zijn appartement stond was toch rustiger en doordat hij het zelf had ingericht, was het een plek waar hij zich echt thuis voelde. Wat eigenlijk ook wel bijzonder voor hem is, aangezien hij een groot deel van zijn jeugd in de bergen heeft doorgebracht en zich meer thuis voelde in de natuur. Maar nu ging hij eens een keer naar Eevy toe en dat zou de eerste keer zijn. Hoe zou ze ‘wonen’, hoe zal haar ‘bed’ eruitzien en haar dagelijkse maaltijden. Ze was onder de indruk van het eten in het restaurant, niet zijn kookkunsten want die waren niet te vreten. Het afhalen van eten was dan ook een beetje de routine geworden die paar dagen. Zijn nieuwsgierigheid werd weer geprikkeld, maar hij wilde niet met de deur in huis vallen. Ze hadden afgesproken aan de rand van het bos, misschien zouden ze niet eens naar haar slaapplek gaan. Dat vond hij ook prima, hij snakte wel weer naar gezelschap, zijn appartement voelde enigszins leeg aan wanneer ze was teruggegaan. Hij had het nooit beseft dat je aan zoiets zo snel kon wennen.

De bui was enkel lokaal en zodra Vance de natuur kon zien was het droog. De stad raakte steeds verder weg en verdween uiteindelijk achter de horizon. Het duurde echter niet lang voordat de trein stopte bij een klein perronnetje. Verder ging hij niet, want verder liep er ook geen spoor, enkel natuur. Vance greep zijn vertrouwde rugzak, gevuld met uiteraard alleen het essentiële. Hij stapte uit de trein en kon van een redelijk afstand de rand van het bos al zien. Met een rustig tempo liep hij die richting op en zo langzamerhand kwam het groen hem tegemoet. Direct voelde hij verschillende vibraties van dieren, hij had gebukt om zijn schoenen uit te doen en om zijn voeten op de aarde te plaatsen. Wellicht kon hij vanaf hier Eevy wel voelen, ze was lang genoeg bij hem geweest en hij kon haar gewicht en manier van bewegen nog onthouden. Hij kreeg echter niets door, waarschijnlijk was ze nog niet in de buurt. Hij liep iets dieper het bos en direct voelde hij een bekende vibratie. Wanneer hij zijn hoofd draaide kon hij haar zien zitten, van de zijkant als het ware en ze had haar blik naar de stad toe gericht. Hij was echter niet zichtbaar vanwege een redelijk hoge struik, een paar stappen zette hij dichterbij en kort schoot hem een ideetje te binnen. Hij moest wel stil zijn, hij ging er vanuit dat haar zintuigen beter waren dan de zijne qua gehoor in ieder geval. Langzaam zakte hij op zijn knieën en zo stil mogelijk. Zijn vrije hand op de grond plaatsend en zijn blik op Eevy gericht, ze zat precies in het gras dus dat kwam goed uit. Kleine groene stengeltjes doken op uit de grond rondom Eevy en met een rap tempo –voor de natuur althans- begonnen ze te groeien, sommige stengels wisten zich om haar vingers en armen te groeien. Knopjes vormden en bloeiden uit tot bloemen met natuurlijke en onnatuurlijke kleuren. Binnen no time was ze omringt door bloemen. Tevreden had hij geknikt, yep een masterpiece. Met een grijns bewoog hij zich van de struik vandaan om naast haar te gaan zitten. ’Mis je de stad al?’
.
Terug naar boven Go down
 
avatar

Jinn
━ Global Moderator ━


Posts : 635
IC : 86
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 13 years
Sex: Male
Family Tree: Venom
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: 'Message sent' di nov 11, 2014 5:04 pm





|Words: 457|Note: x|Mood: x|Company: Vance|
Geduldig wachtte Eevy af totdat de welbekende jongen op zou dagen. Ze had dan ook niet meer op het mobieltje gekeken sinds ze het berichtje had gestuurd. Eevy kon het niet laten om even haar ogen te sloten toen een klein briesje langs haar heen gleed. Ondanks haar korte mouwen, blote benen en blote voeten had ze het niet koud. Dat zou nog wel komen. Nu genoot ze van het gras en van de heerlijke geuren die de natuur met zich mee bracht. Eevy opende haar ogen weer langzaam toen ze opmerkte dat het wel erg lang duurde. Ze viste haar mobieltje uit haar zak. Ze zag dat ze een berichtje had. Ze keek kort naar het scherm, maar twijfelde even met het opende van het berichtje. Stond hierin dat Vance niet zou komen? Ze zuchtte even geïrriteerd. Wat maakt het ook uit. Ze opende het berichtje en las de tekst. Alright then. Zorgen gemaakt om niks. Eevy keek weer rond. Waar bleef hij dan? Ze keek naar de tijd wanneer het berichtje was verzonden en naar de tijd dat het nu was. Ze fronste een wenkbrauw. Ze wou op staan, maar toen voelde ze plots iets op haar hand kriebelen. Normaal zou ze er niet zo van schrikken, maar toen ze keek zag ze dat het een plant was. Eevy schoot geschrokken met haar arm los van de natuur, maar merkte toen dat het niks kwaads deed. Ze richtte haar blik om haar heen. In het gras groeide bloemen in een rap tempo. Onnatuurlijk. Ze grijnsde: Vance. Nu hoorde ze dan ook geritsel vanachter de bosjes en toen ze opkeek kwam Vance er vanachter vandaan en ging hij naast haar zitten. Eevy grijnsde kort naar hem toen ze zijn grijns zag om zijn lippen. ’Mis je de stad al?’ vroeg hij. Eevy schudde lichtjes haar hoofd. "Nee sorry. De natuur is nog altijd beter," antwoordde Eevy. Ze keek hem licht verontschuldigend aan, waarna haar blik weer viel op de bloemen om haar heen. "En dit is ook een goeie reden om te blijven. Ook al denk ik dat iemand anders hiervoor verantwoordelijk is," zei Eevy en grijnsde eens naar Vance. Ze keek hem kort aan, waarna de pijn in haar rug haar herinnerde dat ze daar een wond had zitten. Vluchtig schoot een geïrriteerde blik door haar ogen heen, waarna haar blik viel op de rugzak van Vance. Je wist nooit wat daar in zat. "Jij kan heel toevallig niet mijn rug schoon maken he?" zei Eevy en draaide een kwartslag om haar wond te laten zien. Eventueel kon ze hem zelf ook wel schoonmaken, maar daarvoor moest ze eerst naar Silversoul gaan. Nog al een lange reis vanaf hier.


Terug naar boven Go down
 

Vance Aurelius
━ Member ━


Posts : 289
IC : 37

“ Character „
Leeftijd:
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: 'Message sent' wo nov 12, 2014 2:39 pm

for Eevy

De teerheid van de najaarslucht was duidelijker te voelen in het bos. Er stond een zacht briesje die opgevat zou kunnen worden als niet zo koud, want de temperaturen waren momenteel niet verrassend koud. Vance daarentegen was een redelijke koukleum en had in tegenstelling tot Eevy die blote ledematen had, wel gewoon een lange broek, t-shirt en een grijze vest aan. Weliswaar had de vest een rits dus die kon hij makkelijk aan, uit of open en dicht doen. Momenteel was de temperatuur oké, misschien een beetje aan de frisse kant. Voor Vance dan, zijn vest had hij de hele trip aangehouden, wel open. Hij kreeg het al koud bij het zien van Eevy's blote armen en benen. Maar zij was dit nu meer gewend dan hij, misschien begon hij toch langzaam in een stadsmens te veranderen. Zij in ieder geval niet, ze had grijnzend geantwoord. En hij had ook geen ander antwoord verwacht. Over de bloemen knikte hij kort met een kleine glimlach. Dat deed hij vroeger wel vaker bij mensen, meestal bij zijn mentoren wanneer ze aan het mediteren waren. Ze deden alsof ze hem nooit opmerkten, uiteraard hadden ze zijn aanwezigheid wel gevoeld. Zij konden altijd mooiere en grotere bloemen maken. Vance nu ook, maar zelden deed hij dat.

Wanneer ze plots over haar rug begon, wierp hij een blik op haar rug. Dat hij dat niet eerder had gezien, ze had een lelijk schaafwond die voor problemen zou zorgen als ze het niet goed zou verzorgen. Afgekeurd had hij zijn hoofd geschud, iets erover zeggen kon hij niet echt doen. Dit was tenslotte haar leven en dit was ze waarschijnlijk ook gewend. 'Kom.' Had hij alleen gezegd terwijl hij op stond en Eevy ook overeind hielp. Zijn schoenen had hij met de veters aan zijn rugzak gehangen zodat hij nu beide handen vrij had. Met zijn voeten kon hij een dicht bijzijnde beekje voelen.

Bij het beekje had hij zijn rugzak neergezet op de grond, zijn handen van te voren gewassen en was hij op zijn knieën in het gras gaan zitten. Hij had met zijn hand op het gras voor zich getikt als teken dat ze voor hem moest gaan zitten. In een binnenvak van zijn rugzak haalde hij een verpakt gaasje eruit. De verpakking scheurde hij open en het gaasje maakte hij nat met water. Eevy's shirt had hij omhoog gerold. 'Kan gaan prikken.' Het gaasje haalde hij over haar schaafwond heen om zand en ander viezigheid eruit te halen. Zorgvuldig maakte hij elk klein stukje van de wond schoon. Hij kon zich enigszins voorstellen waar ze mee bezig was. Waarschijnlijk jagen en de wond duidde erop dat ze ergens langs is geschaafd en nog best hard ook. Maar hij wilde zich er niet mee bemoeien of iets dergelijks, ze wist toch wel beter. In stilte had hij de wond schoongemaakt, in zijn rugzak zat ook nog iets van jodium die hij over de wond smeerde. Verbinden zou een beetje lastig worden en een pleister om de hele wond te bedekken had hij ook niet. 'Voorzichtig zijn en goed schoonhouden.' Had hij haar uiteindelijk maar aangeraden. Het beschikken over een helende magie kon op sommige momenten toch nog best handig zijn. Al had hij momenteel geen behoefte aan om er weer nieuwe magie bij te leren. Vance stopte het gaasje terug in de verpakking en gooide het propje in zijn rugzak, die zou hij thuis wel weer weggooien.

Vance had zijn rugzak weer naast zich gezet en hij had zich een kwartslag omgedraaid om zijn voeten in het beekje te zetten. Het water was koud, maar het voelde toch wel oké aan. 'Wat doe je zo de hele dag?' Vroeg hij uiteindelijk terwijl hij in zijn rugzak wat grabbelde. Hij haalde er uiteindelijk een banaan uit, hij had toch wel honger gekregen onderweg. Hij schilde de banaan en 'brak' hem doormidden. Tegelijkertijd nam hij een hap van het overgebleven helft en bood het gebroken stuk aan Eevy.
Terug naar boven Go down
 
avatar

Jinn
━ Global Moderator ━


Posts : 635
IC : 86
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 13 years
Sex: Male
Family Tree: Venom
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: 'Message sent' wo nov 12, 2014 8:19 pm





|Words: 527|Note: x|Mood: gratefull|Company: Vance|
Vance had afgekeurd zijn hoofd geschud zodra ze hem haar wond liet zijn. Eevy grijnsde alleen maar. Ze kon erop in gaan en nog eens vast stellen dat ze hem zelf wel kon schoon maken als hij het niet wou doen, maar toen zei Vance al: 'Kom.' Hij hielp Eevy vervolgens overeind en samen liepen ze naar het beekje toe. Kort liet Eevy haar blik vallen op zijn bloten voeten. Het liet haar grijnzen; leuk om te zien hoe mensen in de natuur veranderde. Eevy bleef wat ongemakkelijk staan bij het beekje, terwijl Vance zijn handen waste en zijn rugzak neer zette. Ergens voelde Eevy zich wat schuldig dat ze Vance weer voor haar liet zorgen en ergens wou ze het ook zelf doen, maar nu was hij toch al bezig dus het zou wat vreemd en onbeschoft zijn om het nu opeens af te wijzen. Eevy keek op toen Vance op het gras voor hem klopte. Eevy knikte kort, waarna ze voor hem plaats nam op het gras. Ze keek geïnteresseerd naar de rugzak die open en dicht ging. Echter kon ze moeilijk zien wat eruit werd gepakt, aangezien ze met haar rug naar hem toe zat. Ze voelde hoe Vance voorzichtig haar shirt oprolde. 'Kan gaan prikken.' sprak Vance, waarna Eevy voelde hoe iets koel op haar rug belandde. Echter begon het al snel te prikken en beet Eevy licht op haar lippen, terwijl Vance de wond schoon begon te maken. Eevy richtte haar blik op de grond en begon het gras te bestuderen. Ze probeerde niet aan de prikkende pijn te denken. Ze voelde hoe Vance nog wat deed op de wond, waarna haar shirt weer naar beneden viel. 'Voorzichtig zijn en goed schoonhouden.' zei Vance. "Zal ik doen, bedankt," zei Eevy en glimlachte dankbaar. Ze draaide zich om, zodat ze Vance weer normaal kon aankijken. Ze zag hoe hij zijn voeten in het beekje liet glijden. Een lichte glimlach sierde rond haar lippen. Langzaam aan liet ze haar hand zakken in het water en genoot van het verkoelende gevoel. 'Wat doe je zo de hele dag?' Eevy keek weer op en keek naar Vance die nu in zijn rugzak weer grabbelen. Eevy wachtte kort af en uiteindelijk kwam er een banaan uit. Hij brak hem door de helft en gaf wat aan Eevy. Eevy knikte kort dankbaar en nam er een hap van. "Niet veel bijzonders. Ik sta op, jaag of eet nog wat van de prooi van de voorgaande dag," antwoordde Eevy, nadat ze haar hap had doorgeslikt. Voor haar was het inderdaad niet veel bijzonders. Het was soms wat saai, ook al zorgde het jagen altijd voor wat adrenaline in haar of wonden. Ze glimlachte lichtjes en at de banaan in een paar happen op. Ze veegde haar handen af en richtte haar blik vervolgens weer op Vance. "Ik kan je wel laten zien waar ik woon," zei Eevy. Het leek haar wel zo eerlijk, aangezien Vance als zoveel voor haar had gedaan. Ze stond al op en keek hem met een lichte grijns aan. Ja, ze genoot ervan dat ze iemand kon laten zien hoe het was om hier te leven.


Terug naar boven Go down
 

Vance Aurelius
━ Member ━


Posts : 289
IC : 37

“ Character „
Leeftijd:
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: 'Message sent' do nov 13, 2014 12:37 pm

for Eevy

Gedurende de ‘behandeling’ was Eevy stil en kalm gebleven, ze stribbelde ook niet tegen wanneer hij haar shirt omhoog had gerold, ongevraagd weliswaar. Het scheelde ook wel dat enkel haar rug zichtbaar was, maar toch, veel hadden zich waarschijnlijk ongemakkelijk gevoeld. Uiteraard was het schoonmaken ervan ook wel noodzakelijk en kon het ook niet op een andere manier. Het was natuurlijk ook een ander verhaal als hij zich ongemakkelijk had gevoeld. Maar hij had niets anders aan gedacht dan het goed verzorgen van de wond. En nadat hij zich een kwartslag had gedraaid had Eevy dat ook gedaan. Vance legde de bananenschil in het gras en luisterde naar haar antwoord. Een beetje zoals hij zelf: Opstaan, eten en werken. Het was een soort dagelijkse routine en ook in de stad kon dat nog wel eens saai zijn. Dus op die manier was hij wel weer blij om hier te zijn of in ieder geval ergens anders.

Direct werd zijn nieuwsgierigheid geprikkeld door haar voorstel. Het zien van waar ze woonde zou een groot deel van haar 'vrijgeven'. En het leek wel eerlijk want ze had ook zijn appartement gezien en was daar een tijdje gebleven. Hij wilde haar echter niet om dat 'onder druk zetten'. Niet iedereen was zoals Vance en had dus totaal geen problemen mee om mensen heel gauw zijn thuis te laten zien. Sommigen vinden het fijner om geen bezoek te krijgen of iets dergelijks. Wellicht voelde Eevy een verplichting om het te doen. En nog voordat ze kon gaan lopen had hij haar bij haar pols -niet zo ruw als bij de metro- gepakt. Hij zette een stap dichterbij zodat ze hun blikken konden kruisen. 'Je moet je niet verplicht voelen om het te laten zien.' Een glimlach lag op zijn lippen en hoewel hij inderdaad graag had willen zien hoe ze woonde. Wilde hij er niet voor zorgen dat ze zich schuldig moest voelen of dat ze hem maar ook iets tegoed hield. Het was inderdaad in de meeste gevallen geven en nemen, hij wist alleen heel goed dat Eevy nooit van hem zou profiteren. En dat hij daar zeker van was, was genoeg om haar van niets kwalijk te nemen. Al had ze wel naar hem gegrijnsd wanneer ze het voorstelde. Maar het ging niet alleen om dit, het was meer algemeen en over alle dingen die hij voor haar had gedaan. Het waren namelijk ook grotendeels zijn keuzes, hij kon er natuurlijk ook voor kiezen om haar bij wijze van spreken te laten stikken. En dat was mede door zijn normen en waarden en het feit dat hij wellicht in een korte tijd om Eevy is gaan geven. Wat misschien vreemd is in een paar dagen. Maar soms heb je mensen die je ontmoet waarbij je gelijk het idee hebt dat je ze kunt vertrouwen.

Meh, sorry beetje flut ;u;
Terug naar boven Go down
 
avatar

Jinn
━ Global Moderator ━


Posts : 635
IC : 86
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 13 years
Sex: Male
Family Tree: Venom
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: 'Message sent' do nov 13, 2014 5:01 pm





|Words: 504|Note: x|Mood: Happy|Company: Vance|
Eevy was opgestaan en stelde Vance voor om hem te laten zien waar ze leefde. Ergens leek het haar wel zo eerlijk om het hem te laten zien, aangezien ze ook bij hem was gebleven. Maar daarom deed ze het niet. Ze deed het omdat ze graag haar manier van leven liet zien aan diegene die er open voor stonden. Niet iedereen wist hoe het was om in de natuur te leven. De stadsmensen al helemaal niet. Die konden nog niet eens bloemen of bomen uit elkaar houden. Ze leken hetzelfde tegenover hen. Eevy voelde soms ook wel afstand tegenover die mensen. Op dat opzicht was het wel een wonder dat ze zo'n goeie band had met Vance. Hij was gewoon zo anders geweest. Hij had niet op haar uiterlijk beoordeeld. Een lieve jongen was het zeker. Het zorgde dat Eevy zich blij voelde en ze wou hem daarvoor bedanken. Eevy wou weg lopen, richting de grot, maar plots greep Vance haar pols vast. Eevy kwam tot een halt en keek licht verbaasd naar de hand op haar pols. Vervolgens ging haar blik naar Vance die nu wat naar haar toe liep zodat ze elkaar fatsoenlijk aan kon kijken. 'Je moet je niet verplicht voelen om het te laten zien.' zei Vance. Eevy keek hem kort nog verbaasd aan, waarna ze glimlachte en zich lichtjes los wurmde van Vance. Ze schudde lichtjes haar hoofd waarbij haar witte haren over haar schouders heen dansten. "Ik doe niks omdat ik het verplicht ben," zei Eevy. Ze glimlachte. Ze vond het aardig hoe Vance zich om haar bekommerde, maar het was nergens voor nodig. Eevy zou nooit iets tegen haar wil in doen. Ze was een sterke vrouw. Een leider nota benen. Dat wist hij natuurlijk niet, maar ja. Ze zette een stap naar Vance toe en glimlachte nogmaals. Haar ogen fonkelde kort, waarna ze knikte en zijn hand vast pakte. Ze stond misschien iets té dichtbij hem, ze waren nog geen twee centimeter verwijdert van elkaar, maar als hij er niet mee eens was hoorde ze het wel. Eevy schonk hem een knipoog, waarna ze de rugtas oppakte van Vance en Vance mee het bos in nam. In een soepele beweging slingerde ze de rugtas over haar schouder heen. Ze liep natuurlijk niet op het pad. Ze manoeuvreerde zichzelf langs de bomen heen en uiteindelijk weken die uit om plaats te maken voor een open plek. Aan de rand van het bos bleef ze staan en liet ze Vance's hand los. Ze overhandigde hem weer de rugtas, waarna ze zich richtte op het uitzicht: een open plek bedekt met gras en bloemen, een grot de gevestigd was aan de voet van een berg en bedekt was met een laagje mos. Het zag er gezellig uit. Eevy grijnsde en draaide zich om naar Vance. Ze deed een paar stappen naar achter, terwijl ze Vance aankeek. "Wat denk je van mijn paradijsje?" vroeg Eevy, waarna ze zich weer neer plofte in het zachte gras.


Terug naar boven Go down
 

Vance Aurelius
━ Member ━


Posts : 289
IC : 37

“ Character „
Leeftijd:
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: 'Message sent' di nov 18, 2014 7:18 pm



Gedurende de tijd dat Vance haar vast had, hing er een redelijk serieuze blik in zijn ogen die algauw verzachtte wanneer ze zich los wurmde. Even was hij vergeten dat hij haar langer vast had dan nodig was. Hij wilde haar enkel tegenhouden van het weglopen van hem. ‘Ik doe niks omdat ik het verplicht ben.’ En ze glimlachte en instinctief schonk hij haar een kleine glimlach terug. Ze mocht misschien hulpeloos lijken in de stad, maar buiten dat en hier in de natuur bewonderde hij haar afhankelijkheid. Ze straalde het uit en naast haar uitzonderlijke uiterlijk vanwege haar witte haren en huid, maakte dat haar ook mooi. Niet denigrerend naar het vrouwelijke geslacht toe, maar sterke vrouwen kwam hij zelden tegen. In zijn jeugd en eigenlijk gewoon in zijn hele twintig jarige bestaan, heeft hij alleen mannen aan de leiding gezien. Zijn vader, zijn mentoren, zijn huidige collega’s en zakenpartners. Het was ‘verfrissend’ en daar hield hij wel van, verandering en geen standaard iets. Het bleef zijn nieuwsgierigheid prikkelen, hield hem op zijn puntje van zijn stoel en zorgde ervoor dat hij niet gauw zijn interesse verloor. Niet dat hij zijn interesse snel zou verliezen in Eevy, ten slotte kenden ze elkaar maar net. Maar in een paar dagen kon je al snel uitvogelen hoe de ander in elkaar zat en naast het feit dat ze haar geheugen kwijt is van voor de ceremonie is ze nog steeds af en toe een raadsel.

Wanneer ze een stap dichterbij hem zette, wilde hij automatisch een stap achteruit doen, maar ze weerhield hem door zijn hand vast te pakken. Vance had weinig keus dan haar recht in haar fonkelende ogen te kijken. Ze stond zo dichtbij dat hij bijna geen spier durfde te vertrekken. Zijn rug was zoals gewoonlijk kaarsrecht en zijn houding neutraal, maar gewend aan zo’n ‘confrontatie’ was hij niet. Het maakte hem licht ongemakkelijk en hij wist niet of het kwam doordat er gewoon iemand in zijn personal space stond of juist omdat Eevy het was. Tijd om erover na te denken kreeg hij echter niet, hij voelde hij zijn schouders lichter werden nadat ze zijn rugzak had gepakt. En als het ware werd hij meegesleurd langs bomen en van het pad af. Hij volgde haar maar klakkeloos, proberend haar bewegingen te volgen, wat er waarschijnlijk minder gracieus uitzag dan hoe Eevy het deed. Pas wanneer ze tot een halt kwam en hij zijn rugzak weer overhandigd kreeg, wist hij zijn spieren weer te ontspannen. Als automatische zwiepte hij zijn rugzak met een soepele beweging weer op zijn rug. En terwijl Eevy in gras plofte, bekeek hij de plek en nam hij een minuutje om de omgeving op zich te nemen, te observeren. Verwachtingen had hij eigenlijk niet en dus was er geen geval van ‘had iets anders verwacht’ of ‘precies wat ik dacht’. Het was een open plek, die bijna perfect was uitgekozen qua ligging. Aan de rand van het bos met een grot, omringd door bloemen. Het deed hem zelfs denken aan zijn eigen huis, weliswaar hoger gelegen in de bergen en qua omvang ook veel groter. Maar de omgeving eromheen was bijna precies hetzelfde.

Met een doffe klap liet hij zijn rugzak in het gras belanden en even liep hij een rondje om de open plek volledig te bekijken. Het was ook echt rustig en kalm hier, de vibraties die hij doorkreeg voelden zwak aan en nadat hij alles volledig had bekeken, richtte hij zich weer op Eevy. ’Mooi, hier zou ik me ook wel thuis kunnen voelen.’ Tussen zijn rugzak en Eevy in had hij nog een gat overgelaten waar hij zelf kon gaan zitten en plofte naast haar in het gras. ’En daar binnen slaap je?’ Vroeg hij om bevestiging terwijl hij naar de grot keek, die ondanks het feit dat het een grot is er toch gezellig uit zag. Hij wist hoeveel mensen er niet aan moesten denken om in een grot te slapen. Vochtig, donker en meestal huist er een gevaarlijk beest in. Het stereotype idee van een grot en eerlijk gezegd had hij ook zo’n beeld voor zich als ze had verteld dat ze in een grot sliep. Of was het misschien een vrouwendingetje dat ze de grot gezellig had gemaakt. Even wierp hij een korte blik op Eevy, nah, zal wel gewoon moedernatuur geweest zijn.
Terug naar boven Go down
 
avatar

Jinn
━ Global Moderator ━


Posts : 635
IC : 86
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 13 years
Sex: Male
Family Tree: Venom
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: 'Message sent' vr nov 21, 2014 5:00 pm





Met een motiverend gevoel liep Eevy door het bos heen, gevolgd door Vance. Hij had haar de in en outs laten zien van de stad en van zijn leefomgeving, nu was het aan Eevy de beurt om dat te doen. Ze had gedacht dat Vance daar wel nieuwsgierig naar zou zijn, maar Eevy vroeg er verder niet aan. Ze dwong Vance haast om mee te gaan, omdat ze zijn rugtas over haar schouder had geslingerd. Mocht hij deze terug willen moest hij haar wel volgen. Eevy nam nooit het pad in het bos. Als je niet van het pad af week kwam je dan ook niet bij haar woonplaats aan. Na een kort eindje te hebben gelopen kwamen de twee aan op een open plek. Eevy zuchtte even vol voldoening. Ze was blij om weer terug te zijn, ook al was ze nog geen tien minuten weg geweest. Het was hier gewoon zoveel fijner. Haar blik viel kort op de hinde die ze had neer gehaald. Hmm. Misschien niet de meest smakelijke plaatje om te zien. Ach ja. Vance kon toch wel een beetje tegen bloed. Eevy plofte zichzelf neer op het gras, met haar rug kerend naar de hinde. ’Mooi, hier zou ik me ook wel thuis kunnen voelen.’ complimenteerde Vance het gebied. Het deed Eevy grijnzen. "I'm glad you like it," reageerde Eevy erop. Ze keek kort naar de tas die naast haar neer werd gezet, waarna haar ogen de beweging volgde van Vance die naast haar kwam zitten. ’En daar binnen slaap je?’ vroeg Vance, terwijl zijn blik gevestigd was op de grot. Eevy knikte, waarna ze besefte dat Vance het waarschijnlijk niet kon zien, aangezien hij naar de grot keek. "Ja. Niet elke nacht, maar wanneer het even kan," antwoordde Eevy. "Soms slaap ik ook gewoon onder een boom of zoiets. Ik ben niet zo kieskeurig," zei ze grinnikend, waarna ze besefte dat het misschien net klonk alsof ze niks gaf wat er met haar gebeurde. Ze zuchtte geluidloos. Natuurlijk boeide het haar wel waar ze sliep, maar de ene nacht was ze meer in de buurt van de grot dan de andere buurt. Ze richtte haar blik weer op Vance. Zou hij nu denken dat ze raar was? Ah whatever. Het was niet zo dat ze zich veel aantrok van anderen. Ze deed wat ze moest doen om te overleven. Al die extra dingen die de stad kon bieden waren leuk, maar je had het niet per se nodig. Eevy had haar blik nog steeds op Vance gevestigd, waarna een vraag haar te binnen schoot. "Ben je lid van een Family Tree?" vroeg Eevy de vraag die op haar tong brandde. Zijzelf zat wel degelijk in een family tree. Ze was immers de leider van The Elite.

OOC: sorry flutje


Terug naar boven Go down
 

BerichtOnderwerp: Re: 'Message sent'

Terug naar boven Go down
 
 

'Message sent'

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
KAECHAN :: {{❥ Soulsilver :: Soulsilver :: Hickory-