Profile
you are not logged in or registered.

(LOG IN||REGISTER)


INBOX // PROFILE
Welcome
Welkom op Kaechan RPG, dé online rpg waar je een warlock of een shapeshifter kunt zijn.
Sluit je aan bij Family Trees of ga zelf op onderzoek uit in Griffinbeach, Soulsilver, Woodley of Oldbrook.

"A masquerade of Heroes"

14-04-2015 ~ Nieuwe Regels FC

27-03-2015 ~ Kaechan 2.0 Plot.

27-03-2015 ~ New Layout.

23-03-2015 ~ Kaechan 2.0 [Site]

Family Trees
The Elite.
The Venom.
None.
None.
None.
Apply here for a Tree
Census
WARLOCKS
ADULTS 9 26
TEENAGERS 4 3
SHAPESHIFTERS
ADULTS 11 21
TEENAGERS 4 5
TOTAAL 28 55
Season
season: spring / seizoen: lente
Switch Character
Charactername
Password


Credits
©2014-2015 KAECHANRP is ontworpen, bedacht en gecodeerd door JUNG DAEHYUN , gehost op een FORUMOTION forum.
Met dank aan Peter, Kim, Rose, Vance en Michelle voor het helpen met een enkele code / tekst / images.
©opyrights reserved to the original artists!

Dit forum werkt het allerbest op:

google chrome

Maar werkt ook prima op:

firefoxinternet explorersafari

Deel | .
 

 Move away from hell

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
avatar

Eugene Escarlett
━ Member ━


Posts : 43
IC : 23
Leeftijd : 23

“ Character „
Leeftijd: 25
Sex:
Family Tree: X
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Move away from hell zo nov 16, 2014 4:55 pm






'Ja, laten we maar eens gaan kijken of het aan ons kan tippen' Waren haar laatste woorden geweest voor dat Eugene de makelaar had opgebeld. Hij had er om gegrinnikt. Tja het zou vast heel anders zijn dan de villa. Maar ergens maakte Eugene het niet uit. Immers was hij na al die jaren nog niet in elke kamer geweest. Dat kon hij haast wel met zekerheid zeggen. Nadat ze hun ontbijt op hadden, of tenminste grotendeels want het was wel een aardig ontbijt geweest, ging Eugene met Namida naar beneden. Toevallig had de makelaar vrijwel meteen een gaatje voor hen vrij. Het was dan ook door de weeks dus dat scheelde al weer. De meesten waren nu aan het werk. Ze gingen de auto in en Eugene reed vervolgens naar het adres dat de makelaar hem door had gegeven. Na een halfuurtje kwamen ze aan bij het huis. Het was een nieuw huis dus veel hoefde er niet aan gedaan te worden wat betreft onderhoud. Dat scheelde al een hoop. Eugene parkeerde de auto op de oprit. Zodra ze uit stapten werden ze meteen al ontvangen door makelaar. Hij gaf hen gelijk een opgetogen glimlach. Eugene had daar dan weer niet zoveel mee. De meesten van die makelaars probeerde het te hard om een huis te verkopen waardoor ze de toekomstige kopers juist afschrikten. Gelukkig had Eugene zelf een kritisch oog voor dit soort dingen. Met een half oor zou hij naar de man luisteren en voor de rest keek hij zelf wel of hij het wat vond, daarbij was Namida haar mening natuurlijk ook belangrijk. Echter vond Eugene meteen al wel het mooie aan het huis dat het een vrijstaand huis was. Je zat niet zo dicht op de buren en er stonden wat bomen om het huis heen. Het had natuur om zich heen en dat vond Eugene dan ook wel een fijn idee. Het zorgde voor rust.
De makelaar leidde hen door het huis heen, vertelde hen alles wat nodig was om te weten. Af en toe vroeg Eugene dan ook eens wat. De meeste kamers waren leeg. Konden ze zelf in vullen. De tuin kregen ze ook te zien. Het was een grote tuin met een vijver. Het was dan geen villa maar het was luxer dan Eugene had verwacht. Zodra de rondleiding voorbij was richtte Eugene zich op de makelaar. ''Zou ik even alleen met mijn zusje kunnen overleggen?'' Zei hij kalm. De makelaar knikte gelijk. ''Natuurlijk, neem jullie tijd'' Zei de man die dan ook even naar zijn auto toe liep aangezien ze buiten stonden. Eugene keek de man na waarna hij zich terug op Namida richtte. ''En wat vind je?'' Vroeg hij kalm aan haar. ''Kan het tippen aan de villa?'' Zei hij er achteraan met een licht glimlachje.


Terug naar boven Go down
 
avatar

Namida Escarlett
━ Member ━


Posts : 46
IC : 32
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 10 years
Sex:
Family Tree: x
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Move away from hell ma nov 17, 2014 5:45 pm





Namida wist het eerst nog niet helemaal zeker of ze wel bij hem moest gaan wonen. Ze was nou eenmaal niet de makkelijkste om mee te wonen en misschien deed hij wel dingen tegen zijn wil in. Echter had Eugene haar kunnen overtuigen van het feit dat hij liever had dat ze mee ging. Ze hadden samen al snel een huis gevonden die ze wouden bezoeken. Namida volgde Eugene de auto in en keek vervolgens naar buiten zodat ze weg kon herinneren, mocht ze ooit verdwalen of iet dergelijks. Dat zag ze nog wel gebeuren met haar slechte gevoel voor richting. Al snel kwam de auto tot stilstand voor een huis. Namida stapte de auto uit en keek naar het huis. Het zag er goed uit. Veel beter dan de villa. Bijna niemand anders zo dat erover zeggen. Immers was de villa groter en luxueuzer, maar dat hoefde Namida allemaal niet. Ze hoefde alleen maar een slaapkamer, badkamer en keuken en op het eerste gezicht leek dit huis eraan te voldoen. Eugene liep naar de man toe, die hen het huis aanbod. Namida keek de man niet aan, nadat ze zijn neppe glimlach had gezien. De man lette ook niet op haar en richtte zich volop Eugene. Namida keek kort naar Eugene, maar wist dat hij wel beter wist. Hij was een slimme jongen. Namida liep de twee wat achterna en bekeek de kamers. Het zag er ruim, maar toch knus, uit. Iets wat Namida zeker wel aan stond. Ze zag zichzelf hier nog wel in wonen. Ze keek kort uit het raam waar bomen stonden. Lekker groen weer. Nou ja, het was beter dan een drukke straat.  De drie liepen weer naar buiten en Eugene richtte zich tot de makelaar. ''Zou ik even alleen met mijn zusje kunnen overleggen?'' vroeg Eugene aan hem. Namida keek kort op. ''Natuurlijk, neem jullie tijd'' antwoordde de man, waarna hij naar zijn auto liep. Namida keek hem kort na, waarna ze zich richtte op Eugene. ''En wat vind je?'' vroeg Eugene. ''Kan het tippen aan de villa?'' voegde Eugene eraan toe met een lichte glimlach. Namida grijnsde. "Ik vind het een mooi huis en nee het tipt niet aan de villa, maar dat is ook veel beter zo," antwoordde Namida en haar grijns veranderde in een glimlach. Namida keek nog eens achterom naar het huis. Het zag er echt mooi uit. Ze knikte eens bevestigend, waarna ze zich weer richtte op Eugene. "Ik ben voor," zei Namida met een glimlach.
Terug naar boven Go down
 
avatar

Eugene Escarlett
━ Member ━


Posts : 43
IC : 23
Leeftijd : 23

“ Character „
Leeftijd: 25
Sex:
Family Tree: X
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Move away from hell ma nov 17, 2014 8:50 pm





Nadat ze een uitgebreide rondleiding hadden gehad en Eugene de informatie had die hij nodig had vroeg hij de makelaar of hij even alleen met zijn zusje kon over leggen. De makelaar ging van hen weg. Eugene had zich vervolgens op Namida gericht. Hij vroeg haar wat ze van het huis vond. Eugene was er tevreden over. Maar hij wilde wel dat Namida zich net zo comfortabel bij de plek zou voelen. Namida gaf hem een grijns waarna ze hem zei dat ze het mooi vond maar dat het niet kon tippen aan de villa. Kort keek Eugene wat verbaasd naar haar. Dus ze vond het dan toch niets? Nee dat was het niet. Ze vond het juist beter dan de villa. Dat zei ze dan ook met woorden. Eugene had lichtjes naar haar geglimlacht. Namida had zich voor een moment op het huis gericht waarna ze terug naar hem had gekeken en hem een bevestigend knikje had gegeven. Met een glimlach zei ze dat ze voor was. Eugene gaf haar een knikje en twijfelde daarna geen moment verder. Hij richtte zich terug op de makelaar en vertelde hem dat ze het huis wilden.

Enkele weken later waren Namida en Eugene helemaal gesetteld in het nieuwe huis. Eugene had dan ook werk gevonden zodat hij hen beide konden onderhouden. Het was maar goed dat hij aardig slim was. Hij had dan ook wel een baan gevonden waar hij aardig wat geld mee kon verdienen. Kalm liep Eugene de veranda op die bij het huis hoorde. Kalm bekeek hij de voorkant van het huis. Het was nu sinds een paar dagen geleden dat ze een normaal leven konden leiden. Een rustig leven zonder gedoe. Zonder een dronken vader en een moeder die de boel net zo goed niet onder controle had. Dit was al wat hij wilde voor Namida. Kalm opende Eugene de voordeur en ging hij het huis binnen. Hij deed zijn schoenen, jas en sjaal uit in de hal en liep door de woonkamer binnen. ''Namida, ik ben thuis'' Zei hij kalm. Hij zei het met een duidelijke wat hardere toon in zijn stem aangezien hij Namida zo direct niet zag. Misschien was ze dan ook wel buiten. Eugene ging naar de keuken toe en zette wat koffie voor zich zelf. Kalm keek hij uit het keuken raam naar beneden. Plots merkte hij een auto op schuin tegenover hun huis geparkeerd. De persoon die er in zat had zijn gezicht op hen gericht waarna hij plots weg reed zodra hij leek te merken dat Eugene naar hem keek. In volle vaart ging de auto er vandoor. Eugene keek dan ook al snel wat verbaasd op. Waar sloeg dat nu op? Echter had hij er dan ook niets van gemerkt dat Namida en hij al die tijd dat ze in hun nieuwe huis woonden in de gaten werden gehouden. Maakte niet uit waar ze heen gingen.


Terug naar boven Go down
 
avatar

Namida Escarlett
━ Member ━


Posts : 46
IC : 32
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 10 years
Sex:
Family Tree: x
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Move away from hell ma nov 17, 2014 9:54 pm





Nadat de twee hadden overlegd en ermee in hadden gestemd dat het huis inderdaad ideaal was, kocht Eugene het huis en nog geen week later waren ze erin getrokken. Het huis was al  snel een echte thuis geworden voor Namida. Ze kwam nog altijd met een fijn gevoel thuis en vond het dan ook fijn dat ze eindelijk weg was uit die hel. Ze had dan ook gedacht dat haar ouders niks meer om haar gaven en hen gewoon met rust liet. Later zou ze er wel achter komen dat ze erg naïef was geweest.

Namida liep het huis weer naar binnen en schopte haar schoenen uit, waarna ze haar jas op de kapstok hing. Ze liep naar de keuken toe en zette de boodschappen weg. Ze had Eugene vandaag willen verassen en had boodschappen gekocht om iets lekkers mee te koken. Nadat ze de spullen had weg gezet keek ze kort op de klok. Nog zo'n uur voordat ze bezig moest gaan met koken. Namida wist wellicht weinig van koken, maar ze kon vast wel wat op tafel neer zetten en anders was het maar weer afhaal eten wat Namida ook helemaal niet erg vond. Ze was en bleef immers maar een kind van tien. Neuriënd liep Namida de trap op en liep ze naar haar kamer toe. Met een goed gevoel liet ze zich neer ploffen op het bed. Het was zo fijn hier. Ze hoefde zich geen zorgen meer te maken over haar moeder of over haar vader. En ze hoefde zich geen zorgen meer te maken of er nog eten voor haar zou komen of dat ze weer eens zou worden geslagen. Nee. Alles was nu voorbij. Eugene en zij hadden het goed hier en ze zou dan ook never nooit niet terug gaan. Voor geen goud. Plots hoorde Namida voetstappen. Namida keek op en zag een zwarte schim in haar kamer staan. "Wie ben jij?!" schreeuwde Namida en in een reflex schoot ze naar achter. Hoe was die jongen ooit bij haar in de kamer gekomen? Haar blik schoot naar het open raam. Ze wou haar blik weer op de man vestigde, maar net op dat moment kreeg ze een keiharde mep op haar hoofd en viel ze bewusteloos neer. Namida was ver weg geschonken en had niet door dat ze uit het huis werd gevoerd en in de auto werd gelegd. In diezelfde auto die net weg reed toen Eugene net thuis was gekomen..
Terug naar boven Go down
 
avatar

Eugene Escarlett
━ Member ━


Posts : 43
IC : 23
Leeftijd : 23

“ Character „
Leeftijd: 25
Sex:
Family Tree: X
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Move away from hell di nov 18, 2014 8:19 pm





Eugene kwam thuis van zijn werk en riep naar Namida. Hij liep ondertussen naar de keuken toe om een kop koffie voor zichzelf te zetten. Immers dronk Namida nog geen koffie. Zodra Eugene zijn blik naar buiten had geworpen via het keuken raam was hem al gauw een auto opgevallen. De persoon in de auto keek hem aan waarna hij er ineens keihard vandoor scheurde. Eugene had de auto wat verbaasd na gekeken. Wat had die ineens? Eugene trok zichzelf uiteindelijk uit gedachten en draaide zich naar het koffie zet apparaat. Net toen hij zijn kop koffie wilde pakken bedacht hij zich dat Namida nog geen antwoord had gegeven. Vragend keek hij dan ook om. Nee ze was nog niet in de keuken gekomen om hem vervolgens een plotselinge poging tot schrikken te geven door ineens een begroeting te laten horen. Had ze hem misschien niet gehoord? Eugene liep de veranda op die naar de tuin leidde en keek de tuin rond. Het was er wel erg stil. Nog eens liet hij zijn ogen over de tuin met zijn natuur glijden maar draaide zich daarna om en ging terug het huis binnen. ''Namida?!'' Riep hij rustig maar met een hardere en vragende toon naar buiten. Voor zichzelf telde hij enkele seconden af. Na één minuut nog geen antwoord. Was ze misschien muziek aan het luisteren? Eugene liep naar boven en ging naar Namida haar slaapkamer toe. Hij klopte eens op de deur om te laten weten dat hij er was waarna hij de deur opende. Maar weer geen spoor van Namida te bekennen. Al snel ging Eugene de rest van de kamers af in het huis. Wat er al niet veel waren. Plus de zolder nam hij mee maar ook daar was ze niet. Ze zou toch niet alleen ergens naar toe zijn gegaan? Alhoewel.. Eerder was ze ook goed geweest in weg lopen. Eugene slaakte een diepe wat ongeruste zucht en nam zijn mobiel terwijl hij terug naar beneden liep. Hij had Namida immers al een mobieltje gegeven. De vraag was of ze er als 10 jarig meisje veel mee deed, maar het ging er puur om dat hij haar kon bereiken. Hij ging over. Voor een moment had Eugene hoop. Tot dat hij de ringtone van Namida boven hoorde. Eugene keek op waarna hij gelijk op hing. ''Namida, waar ben je..?'' Mompelde hij nadenkend terwijl hij zijn mobiel terug in zijn broek zak stopte. Plots schoot het hem te binnen. De auto.. Zou ze? Eugene twijfelde geen moment en trok zijn jas en schoenen aan waarna hij zijn sleutels pakte. Hij stapte de auto in en ging vervolgens de kant op waar de vreemde auto ook heen was gescheurd. Hij kon zich de auto en de man nog wel een beetje voor de geest halen. Als diegene Namida wat aan deed. Eugene zijn handen verstrakte om het stuur. Hij hoopte dat hij haar snel zou vinden.
De auto waar in Namida was gelegd reed een oprit op. De steentjes kraakten onder de wielen van de dure auto. De auto kwam uiteindelijk tot stilstand en de jongen stapte uit en haalde het meisje achter uit de auto vandaan. Hij tilde haar naar de voordeur toe en belde aan. De voordeur werd open gedaan door een man. De man nam het meisje over in zijn armen en gaf de jongen geld voor de daad die hij verricht had voor hem. Vervolgens vertrok de jongen en ging de man terug naar binnen. Hij nam het meisje mee naar boven. Eenmaal boven ging hij een kamer binnen. Een slaapkamer. Hij legde het meisje op bed neer. Kalm sloot hij de deur waarna hij bij het meisje op bed ging zitten. Hij glimlachte eens. ''Je bent veilig nu Namida, veilig thuis'' Sprak de man kalm terwijl hij met een hand zachtjes de zijkant van haar gezicht streelde. Op het eerste opzicht leek de man niet slecht. Maar niets was minder waar. De man was Namida haar vader. Zijn haar zat warrig. Zijn blouse hing buiten zijn broek en zijn adem stonk naar adem. Hij had zijn kinderen gevolgd. Hij liet het niet toe dat Eugene Namida mee had genomen. En dus had hij haar terug naar hier laten brengen. Misschien op een wat té ruwe manier maar dat besefte de man al niet eens meer. Hij wist dat Eugene vanzelf ook wel terug zou komen. En dan konden ze naar zijn idee weer een mooi gezin zijn.


Terug naar boven Go down
 
avatar

Namida Escarlett
━ Member ━


Posts : 46
IC : 32
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 10 years
Sex:
Family Tree: x
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Move away from hell wo nov 19, 2014 8:45 pm





Een duisternis had haar omhuld. Ze voelde, hoorde en zag niks meer. Zo had ze niet in de gaten dat ze in een auto werd gezet, naar de Escarlett villa werd gereden en uiteindelijk eindigde in haar kamer. Een man, niemand dan haar vader, was bij haar gekomen en had haar gezegd dat ze eindelijk 'veilig' was en eindelijk 'thuis'. Als Namida bij bewustzijn was geweest, had ze zeker een mond tegen hem in gebracht. Tenminste, als ze de moed had. Het was wel eens voor gekomen dat hij haar proberen te slaan. Soms had Eugene haar daarvoor beschermd, maar soms was het ook gewoon keihard in haar gezicht geweest. Het was al gebleken dat Namida het niet fijn had hier, maar de man leek dat niet te beseffen. Die man was niemand minder dan het hoofd van de familie en haar vader; John Escarlett.

Namida opende langzaam haar ogen. Ze knipperde kort om tegen het felle licht te vechten. Ze kreunde lichtjes, waarna haar hand ging naar haar hoofd die nog na bonkte. Het deed pijn. Namida kwam langzaam overeind zitten en zette haar neer op het dekbed. Dekbed? Namida liet haar blik glijden over de kamer waar ze zich in bevond. Wacht. Dit was haar slaapkamer! Hoe was ze hier terecht gekomen?! Plots flitste de beelden van de schim in haar kamer over haar netvlies heen. Haar hand schoot weer naar haar hoofd toe. Was ze gekidnapt terug naar de Escarlett villa? Namida liet haar gedachtes gaan over de personen die dat zouden willen doen, maar uiteindelijk bleef haar beslissing hangen bij haar vader. Hij was de enige man die zo ziek was in zijn kop om Namida op zo'n manier terug naar huis te krijgen. Kennelijk had hij het wel door gekregen dat Namida en Eugene weg waren gegaan en had hij hen gevolgd om het adres te achterhalen. Namida zuchtte en probeerde de pijn die door haar hoofd heen bonkte zoveel mogelijk weg te schuiven. Ze stond langzaam aan op en liep naar het raam toe. Zoekend keek ze naar buiten. Haar blik viel meteen op de auto van Eugene. Vluchtig schoof Namida het raam naar boven. "Eugene!" schreeuwde Namida, niet wetend of hij al uit de auto was gestapt of niet. Hoelang lag ze hier eigenlijk al? Ze zuchtte eens, waarna ze nogmaals zijn naam riep. Plots hoorde ze de deur achterna open gaan. Ze keek geschrokken om en zag dat haar vader daar stond. Zijn uiterlijk zag er zoals gewoonlijk slordig uit en aan zijn rode ogen kon je zien dat hij stomdronken was. "Waarom schreeuw je uit het raam?" vroeg haar vader woest en stormde op haar af. Als haar vader zo erg dronken was kon je het nooit weten wat hij zou doen. Namida wou wat naar achter stappen, maar kon niet verder door de muur. Met een klein gilletje kneep ze haar ogen dicht, terwijl haar vader met een geheven vuist op haar afrende.
Terug naar boven Go down
 
avatar

Eugene Escarlett
━ Member ━


Posts : 43
IC : 23
Leeftijd : 23

“ Character „
Leeftijd: 25
Sex:
Family Tree: X
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Move away from hell vr nov 21, 2014 1:30 am





Eugene was niet verder dan de straat gekomen toen hij zich besefte waar de dure auto vandaan zou kunnen zijn gekomen. De auto was de richting op gegaan van de villa. Eugene snoof eens. Natuurlijk, hun vader. Hij had natuurlijk zijn mensen om hen te volgen. Al die tijd waren ze gewoon nog niet veilig geweest. Eugene drukte gelijk het gas wat meer in. Hij voelde dan ook woede op komen. Als hij aan haar kwam.. Eugene zag al in gedachten voor zich wat er dan zou gebeuren. Hopelijk kon hij het voorkomen dat hij aan haar zat. Eugene reed zo snel mogelijk naar de Escarlett villa toe. Hij parkeerde zijn auto bij de andere auto's en stapte uit. Zodra hij de deur van de auto opende hoorde hij zijn naam geroepen worden. Gelijk keek Eugene op. Zijn blik schoot over de villa heen zodra hij zijn naam nog eens geroepen hoorde worden maar hij zag niet waar het vandaan kwam. Echter wist hij wel wie het was geweest; Namida. Haar stem herkende hij uit duizenden. ''Namida!?'' Riep hij dan ook terug. Maar er kwam geen antwoord. Gelijk rende hij naar de villa toe. Hij moest haar vinden.
Plots verscheen er een schim in de deuropening van Namida haar kamer. De schim kwam snel in beweging en eindige bij John. De schim, een zwarte panter, sprong boven op John en drukte hem op de grond. Zijn klauwen drukte tegen zijn vel aan maar gingen er net niet in. Een harde dreigende brul verliet het dier zijn bek waarna het voor even naar Namida keek om te zien of ze in orde was. Vervolgens richtte hij zich terug op John en liet zijn kop boven zijn gezicht hangen terwijl hij wat lichtjes wat gromde. John keek geschrokken op door de plotselinge aanval waarna hij ineens moest lachen toen hij de zwarte panter herkende. ''Eugene, wat leuk dat je er ook bent'' Zei hij kalm. Als Eugene kon zuchten in deze staat had hij het gedaan. Hij was dronken, zoals gewoonlijk. Eugene liet dan ook weer een harde grom horen. ''Kom nou Eugene, je wil je pa toch geen pijn doen?'' Zei John kalm. Eugene drukte gelijk de puntjes van zijn klauwen in John zijn vel als waarschuwing. Hij wilde de man wel degelijk pijn doen, immers had hij Namida pijn gedaan. Ja hij koos Namida boven zijn eigen bloed. Maar hij wilde dan ook niet meer gezien worden als een zoon van John. John kneep een oog wat dicht aangezien het een naar gevoel gaf. ''Eugene.. Dit zou je moeder toch niet hebben gewild. Wij zo in deze situatie'' Sprak John nu kalm. Gelijk verwijdde Eugene zijn ogen wat. Hij stapte langzaam aan achteruit van John af waarna hij terug veranderde in zijn menselijke vorm. Ja hij kon er niet tegen als er over zijn moeder gesproken werd. En zeker niet als hij over haar sprak. De dood van zijn moeder lag nog steeds gevoelig bij hem. Langzaam aan voelde hij dan ook woede op komen. Maar natuurlijk wist vader dat het gevoelig bij hem lag. John stond op maar kon nog niet normaal recht staan of Eugene greep hem bij zijn nek en drukte hem ruw tegen de muur aan. ''Heb het lef niet om nog eens over haar te praten'' Zei Eugene met een lichte grom in zijn stem. Eugene nam de nek vervolgens steeds strakker in zijn hand vast. ''En dit is omdat je Namida pijn wilde doen'' Zei hij vervolgens licht wat kil. Ja hij was nu echt meer dan klaar met zijn vader. Hij zou nooit veranderen. John greep gelijk naar Eugene zijn pols. Hij wilde hem weg trekken maar Eugene hield stand. John begon langzaam maar zeker naar adem te snakken. Zijn hoofd werd dan ook rood. Zijn blik schoot vervolgens naar Namida. ''N-namida.. h-help..'' Zei hij naar adem snakkend tegen haar.


Terug naar boven Go down
 
avatar

Namida Escarlett
━ Member ━


Posts : 46
IC : 32
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 10 years
Sex:
Family Tree: x
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Move away from hell vr nov 21, 2014 7:35 pm





Namida stapte geschokt naar achteren en kneep haar ogen dicht, wachtend op de klap die zou volgen. Maar die volgde niet. Ze opende haar ogen wat verward. Had haar vader zich bedacht? Was hij dan toch verandert? Kort voelde Namida moed opkomen, maar die verdween als sneeuw voor de zon toen ze een grom hoorde. Haar lichte kijkers schoten in de richting van de grom. Ze kon de contourlijnen van de schim herkennen. "Eugene!" zei Namida en opluchting was te horen in haar stem. ''Eugene, wat leuk dat je er ook bent'' Haar blik schoot kort naar haar vader die neer werd gedrukt op de grond door Eugene. Namida kon het niet helpen om te slikken. Ze zag hoe de tanden van de zwarte panter in de nek staken van de man. ''Kom nou Eugene, je wil je pa toch geen pijn doen?'' sprak haar vader kalm. Namida onderdrukte een zucht. Ergens had ze gehoopt dat hij voor één keer nuchter was; kon hij tenminste de pijn en de angst echt voelen. Haar blik schoot naar Eugene toen hij zijn tanden wat verder in de keel van de man prikte. Namida schoof een klein stapje naar voren. Er hing een intense sfeer en dat was iets waar Namida moeilijk mee kon omgaan. ''Eugene.. Dit zou je moeder toch niet hebben gewild. Wij zo in deze situatie'' sprak haar vader kalm. Net zoals bij Eugene verwijdde Namida's ogen wat en die ogen schoten meteen naar Eugene. Ze wist hoe moeilijk hij het had met de dood van zijn moeder. Het was begrijpelijk. Zijzelf had immers ook nooit een echte moeder of vader gehad. Niet in haar ogen. Ze volgde de beweging van Eugene die van John afstapte en terug in zijn mensengedaante veranderde. Namida wou naar hem toe stappen, maar hield zich in. Ze kreeg de kans ook niet, want toen haar vader net stond greep Eugene hem bij zijn keel en drukte hij hem tegen de muur aan. Namida kan het niet helpen dat haar adem stokte in haar keel. ''Heb het lef niet om nog eens over haar te praten'' sprak Eugene met een grom in zijn stem. Namida zag hoe de greep rond haar vaders keel verstrakte. Namida hield haar adem in. Ondanks alles kon ze er niet tegen wat er nu gebeurde. Het was iets wat ze liever niet had willen zien. Nee. Ze wou haar vader niet meer levend hebben en nee ze wou hem niet helpen, maar dit was gewoon veel te intens voor een meisje van tien. ''En dit is omdat je Namida pijn wilde doen'' sprak Eugene op een kille toon. Namida keek hem aan. Hij wou er echt een einde maken. Nu. Hier. Namida haar blik ging weer naar haar vader die rood aan liep en naar adem begon te snakken. Zijn ogen, die rood zagen en haast smeekte om vergiffenis, waren op haar gericht. ''N-namida.. h-help..'' kwam er brak uit. Namida hield een hand voor haar mond en keek haar vader aan. Het beeld werd gebrand in haar geheugen en op haar netvlies. Het zag er zo angstaanjagend uit. Namida wou naar voren. Hem zeggen dat ze hem nooit zou helpen en wou hem veel plezier wensen in hel, maar ze kon geen enkel woord uitbrengen. Ze vond het knap dat ze nog normaal adem kon halen, ook al ging dat wat moeizaam. Ze kon uiteindelijk haar blik van haar vader af trekken en die richtte op Eugene. Ze knikte alleen maar naar hem. Als haar vader nu dood was, was alles op gelost. Konden ze eindelijk rust hebben en eindelijk gewoon een normaal leven leidden. "N-nee.. N-namida..!" hoorde ze haar vader nog zeggen, maar Namida's blik was gericht op de grond. Ze voelde zich echt niet lekker. Ze sloot haar ogen en wachtte totdat er geen geluid meer uit de man zou komen. Haar gezicht zag bleek en haar handen hadden zich gebald tot vuisten. Moeizaam probeerde zichzelf nog staande te houden, maar dit alles was zo overweldigend.
Terug naar boven Go down
 
avatar

Eugene Escarlett
━ Member ━


Posts : 43
IC : 23
Leeftijd : 23

“ Character „
Leeftijd: 25
Sex:
Family Tree: X
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Move away from hell ma nov 24, 2014 11:59 am




Uit blinde woede had hij zijn vader bij de nek gepakt en hield hij hem tegen muur aan. Er was geen ander die hem zo kwaad kon krijgen dan zijn vader. Eerst Namida pijn laten doen, vervolgens zelf willen pijn doen en dan ook nog over zijn moeder beginnen. Eugene was het zat. Er moest een einde komen aan al dit gedoe. Er was dan ook nog maar een optie die hij kon bedenken. Bij die gedachten had hij de nek van John Escarlett gelijk strakker vast genomen. Echter werd Eugene wat wakker geschud zodra John zich op Namida richtte. Namida! Door zijn woede was hij voor een moment vergeten dat er niet alleen twee volwassenen in de slaapkamer aanwezig waren maar ook een klein tien jarig meisje. Eugene keek dan ook om naar Namida. Hij zag hoe ze een hand voor haar mond hield. Eugene slikte eens. Hij wilde Namida dan ook zeggen dat ze alvast naar de auto moest gaan. Maar het duurde niet lang of Namida gaf hem een knikje. Een knikje dat hem toestemming gaf om er een einde aan te maken. Eugene keek nog even naar haar. Namida wende haar blik af. Ze zag er bleek uit. Eugene wist dat hij dit snel af moest handelen. Hij richtte zich terug op zijn vader. ''Het is beter zo vader'' Zei Eugene met een zachtere toon in zijn stem tegen zijn vader. Hij nam het gezicht van zijn vader in zijn handen vast. Voor een moment kon zijn vader naar adem snakken. Hij greep Eugene dan ook bij zijn schouders vast. ''Eugene.. geef me nog een kans..'' Zei hij snel. Hij keek Eugene smekend in de ogen aan. Eugene keek terug. Zwijgend met een niets zeggend gezicht. Normaal gezien had hij er geen moeite mee om iemand om te brengen. Maar dit was wel zijn vader. En hoeveel woede hij ook naar hem toe voelde. Hij had gehoopt dat het anders was gegaan. Hij nam het gezicht van zijn vader wat strakker in zijn handen vast. Hij zag hoe John zijn ogen verwijdde. Hij opende zijn mond, wilde verder smeken om vergiffenis.
In een snelle beweging brak Eugene zijn nek. De man verslapte. Eugene ving hem op in zijn armen. Stilletjes legde hij hem op de grond neer terwijl zijn hand over het gezicht van de man heen gleed. Op zo'n manier dat hij de ogen van zijn vader liet sluiten. Eugene stond terug recht waarna hij een laatste blik op John Escarlett liet vallen. Hij liep daarna naar Namida toe. Hij tilde haar zwijgend in zijn armen op. Het maakte hem niet uit of ze het er mee eens was of niet. Hij had gezien hoe ze erbij had gestaan. Hij had het nog wel zien aan komen dat als het langer had geduurd ze door haar benen zou zijn gezakt. Hij liep naar beneden toe en ging richting de auto. Hij zette Namida in de bijrijders stoel naast zich neer en ging vervolgens achter het stuur zitten. Kort keek hij naar Namida. Hij liet voor een moment een hand over haar hoofd heen gaan. Alsof hij wilde zeggen; 'gaat het?' Maar ook; 'Vanaf nu zal alles goed komen'. Hij startte de auto daarna en reed terug naar hun huis toe. Eenmaal thuis richtte hij zich op Namida. ''Het spijt me dat je dat hebt moeten zien Namida'' Zei hij tegen haar. Hij sloot zijn ogen even half. Nee hij gunde zijn zusje dit al totaal niet.



Terug naar boven Go down
 
avatar

Namida Escarlett
━ Member ━


Posts : 46
IC : 32
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 10 years
Sex:
Family Tree: x
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Move away from hell ma nov 24, 2014 4:20 pm





Haar ogen stonden wijd open. Een glazige blik lag in haar ogen. Die blik van haar vader was in haar ogen gebrand. Ze mocht haar vader niet en ze wist dat ze hem ook liever dood had, maar die blik maakte haar misselijk. Ze kreeg dan ook een bleek gezicht en het zou haar niks verbazen als ze zo van haar stokkie ging. Ergens vond ze het raar. Immers kon ze er wel tegen toen Eugene die jongens vermoorden in het metrostation. Kennelijk had haar vader iets wat er voor zorgde dat het haar toch niet beviel. De herinnering en het zich van dit alles was dan ook in haar geheugen gebrand en met wat moeite kon ze haar blik afwenden naar haar broer en hem een knikje geven. Haar hand lag voor haar mond, in het geval dat er toch nog wat uit wou gaan, en ze week haar blik af naar de grond. Ze probeerde zich zo sterk mogelijk op iets anders te concentreren, maar haar oren waren nog steeds gespitst en zochten naar geluid. ''Het is beter zo vader'' hoorde Namida haar broer zeggen. Hij meende het en Namida wist dat hij gelijk had. Zijzelf wou ook niks anders. Nu wou ze alleen dat het snel voorbij was. Het duurde niet lang daarna of ze hoorde haar vader snakken naar adem. Namida zakte wat weg naar de grond en ging op haar hurken zitten. Haar handen bewogen van haar mond naar haar oren. Ze wou het niet horen. ''Eugene.. geef me nog een kans..'' hoorde ze. Ze drukte haar handen nog meer op haar oren. Ze kneep haar ogen dicht en probeerde andere beelden voor haar ogen te halen, dan het zicht dat op haar netvlies gebrand was. Zacht kon ze horen hoe haar vader nog meer naar adem begon te snakken en uiteindelijk werd dat ook gedoofd met een harde knak. Iets wat Namida's ogen deed openen. Langzaam aan durfde ze eindelijk naar achteren te kijken. Ze zag nog net hoe Eugene zijn vader's ogen sloot en hem neerlegde. Kort bleef Namida's blik hangen op de doden man, waarna haar blik gleed naar Eugene die haar oppakte. Normaal zou ze er tegen in gaan, maar ze wist zeker dat ze niet normaal kon lopen mocht ze dat willen. In stilte liepen ze het huis uit en zette Eugene haar naast hem neer in de auto. Namida keek op toen ze een hand voelde op haar hoofd. Ze keek Eugene aan. Zijn blik vertelde boekdelen, maar Namida kon er niet op reageren. Het leek alsof ze in een soort shock was. Ze voelde die hand nauwelijks meer op haar hoofd en haar ogen bleven maar gewoon naar beneden staren. Ze kon die beelden niet uit haar hoofd krijgen. Die misselijkmakende beelden. Namida bleef de hele rit zo stil, totdat ze stopte en Namida opkeek. Samen liepen ze naar binnen. Eenmaal binnen richtte Eugene zich op Namida. ''Het spijt me dat je dat hebt moeten zien Namida'' sprak Eugene tegen Namida. Namida's ogen vergrootte zich opeens. Ze sloeg een hand voor haar mond en kon nog net de prullenbak halen voordat het braaksel eruit kwam. Ze hoestte wat na, waarna ze weer recht op ging zitten. Kort keek ze de prullenbak in. In een traag tempo liep ze naar het aanrecht toe en pakte ze een doekje die ze langs haar mond haalde. Ze zag hoe haar armen trilde en ze voelde dat haar hele lichaam eveneens trilde. Ze draaide zich om naar haar broer en keek hem wat bang aan. Het deerde haar niet dat ze er niet uit zag en ze wist ook niet of Eugene er wel naar stond, maar ze rende naar hem toe en knuffelde hem. Ze drukte haar hoofd tegen zijn borst aan. Haar handen grepen de stof van zijn shirt vast en ze had haar ogen opnieuw gesloten. "Laat me niet alleen Eugene..," zei Namida zachtjes. Nee. Ze had eerder gewild dat hij haar alleen had gelaten, maar nu wou ze niet meer dat hij haar verliet. Ze opende haar ogen weer toen dat beeld voor haar ogen verscheen. Hoe gaat ze nu in hemelsnaam slapen? Ze kreeg een idee. Wat onzeker keek ze omhoog. "Mag ik vannacht bij jou slapen?"
Terug naar boven Go down
 
avatar

Eugene Escarlett
━ Member ━


Posts : 43
IC : 23
Leeftijd : 23

“ Character „
Leeftijd: 25
Sex:
Family Tree: X
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Move away from hell di nov 25, 2014 8:25 pm





Eugene had eerlijk gezegd nooit gedacht dat hij het daadwerkelijk zou doen. Zijn eigen bloed met eigen handen ombrengen. Maar het was nodig geweest. Hun vader was niet meer te redden. Eugene wist dat. Daarom had hij dan ook zijn woorden van vergiffenis genegeerd. Zijn vader had nog zo hard kunnen smeken. Hem wijs kunnen maken dat hij zou veranderen maar Eugene wist wel beter. Hij wilde dit leven niet meer voor Namida. Ze verdiende beter. Veel beter. Een leven zonder geweld. Een leven waarin ze kon opgroeien zoals elk kind in hoorde op te groeien. Eugene wilde haar dat leven geven. Maar vandaag was er genoeg bewijs geweest dat als hun vader niet uit de weg was, Namida nooit het leven zou krijgen dat ze verdiende. Daarom had hij er een einde aan gemaakt. Hij had het gevoeld. Dat sprankje pijn zodra zijn vader levenloos in zijn armen terecht was gekomen en hij zijn ogen had gesloten. Maar hij had het ook net zo snel weer weg gedrukt en had zich als volgt op Namida gericht. Ze was bleek aangeschoten en Eugene zag het al voor zich dat ze door haar benen zou zakken. Zo had hij haar dan ook opgetild en naar de auto gebracht. Vervolgens was hij zo snel mogelijk terug naar huis gereden.
Eenmaal thuis aangekomen gingen ze samen terug naar binnen. Eugene wist niet goed hoe te beginnen. Wat hij moest doen. Namida had mee gemaakt hoe hij hun vader had om gebracht. Dat was niet iets wat in andere families zomaar gebeurde. Eugene richtte zich tot Namida. Hij bood haar zijn excuses aan voor het feit wat ze had gezien. Eugene wilde naar haar toe gaan. Een poging tot geruststelling doen. Er was geen twijfel mogelijk dat ze aan het gebeuren een shock zou over houden. Plots verwijdde Namida haar ogen. Ze sloeg een hand voor haar mond en Eugene voelde gelijk bezorgdheid op komen. Hij wilde haar vragen wat er gaande was maar op dat moment haastte ze naar de prullenbak en gooide wat braaksel eruit. Eugene slikte eens. Ja ze ging er last van krijgen. En zij was niet de enige. Echter uitte Eugene de onderwerpen niet die hem het gevoeligst lagen. Namida hoestte nog wat waarna ze naar het aanrecht toe ging en een doekje nam om daar mee haar mond schoon te maken. Vervolgens richtte ze zich terug op hem. Eugene haalde zijn handen uit zijn zakken. Echter wist hij niet wat hij er mee wilde zeggen. Hij wilde haar geruststellen maar vandaag was totaal niet goed te praten. Voor een moment wende hij zijn blik dan ook af tot dat hij vanuit zijn ooghoeken beweging op merkte. Eugene keek om en zag dat Namida op hem af kwam. Hij voelde hoe haar handen de stof van zijn jasje vast grepen en haar hoofd tegen zijn borst aan gedrukt werd. Voor een moment keek Eugene wat verrast. Ergens had hij niet zien aan komen dat Namida dit zou doen. Langzaam aan plaatste hij een hand op haar boven rug en de ander op haar hoofd. Zijn duim ging stilletjes over haar hoofd heen. Ze zei hem haar niet alleen te laten. Eugene glimlachte lichtjes met half gesloten ogen. ’’Ik zal je nooit alleen laten Namida’’ Sprak Eugene kalm tegen haar. Vervolgens opende Namida haar ogen en keek ze met een wat onzekere manier omhoog naar hem. Hij gaf haar een wat vragende blik. Wilde vragen wat er was. Maar op dat moment vroeg ze hem of ze bij hem kon slapen vannacht. Nu kon hij dan ook gewoon geen verraste blik tegen houden. ’’Bij mij slapen? Ehm ja natuurlijk’’ Reageerde hij nog steeds wat verrast maar gaf haar daarna wel een kalme en geruststellende glimlach. Vervolgens tilde hij haar ineens weer op en liep hij naar boven toe. Het leek hem nu dan ook wel het beste om rust te gaan pakken. Hij ging met haar zijn slaapkamer binnen en zette haar op zijn bed neer. Vervolgens begon hij met omkleden. Hij ontknoopte zijn jasje en blouseje en daaronder vandaan werd een gespierd boven lichaam zichtbaar. Vervolgens ruilde hij zijn broek om voor shorts en trok hij nog een hemd aan. Kalm liep hij naar zijn bed toe en ging recht op in bed zitten met het dekbed over zijn schoot heen getrokken. Hij wachtte rustig tot dat Namida er klaar voor was om te gaan slapen. Zodra zij ook klaar was om te slapen ging hij liggen. Hij zei haar welterusten na zijn hand nog kort even geruststellend langs haar gezicht te hebben gehaald. Hopelijk vonden ze nu wat rust.
Echter leek de rust Eugene niet te willen vinden. Eugene zijn borst ging onrustig op en neer terwijl terwijl hij zijn ogen dicht geknepen hield. Af en toe draaide hij dan ook van zijn ene zij op zijn andere zij. Druppeltjes zweet liepen over zijn gezicht heen. Het hele gebeuren zag hij weer over nieuw en over nieuw. Af en toe mompelde hij dan ook wat. Of zijn vaders naam of die van Namida kwam er in voor. Het hele gebeuren jaagde hem na in zijn droom, of liever gezegd nachtmerrie.



Terug naar boven Go down
 
avatar

Namida Escarlett
━ Member ━


Posts : 46
IC : 32
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 10 years
Sex:
Family Tree: x
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Move away from hell di nov 25, 2014 9:47 pm





Namida had zich niet meer in kunnen houden en moest zich naar de prullenbak haasten om het braaksel niet op de grond te spugen. Het was smerig en ze deed het liever dan ook niet, maar het was wel gebleken dat ze wat schade had overgehouden aan wat ze had gezien. Ze veegde haar mond af en keek vervolgens om naar Eugene. Zonder naar te denken rende ze naar hem toe en omklemde ze hem in een knuffel. Ze zei hem dat ze niet wou dat hij haar achter liet. Eugene bevestigde haar woorden en liet zo blijken dat hij niet van plan was om haar achter te laten. Ze voelde hoe hij een hand op haar bovenrug en op haar hoofd. Het voelde rustgevend aan. Het zorgde ervoor dat Namida er niet meer aandacht wat er was gebeurd. Maar hoe zou dat gaan als ze alleen was in de nacht? Het liet haar nadenken en vervolgens stelde ze Eugene dan ook een vraag. Ze zag de verbazing in haar ogen. ’’Bij mij slapen? Ehm ja natuurlijk’’ antwoordde Eugene. Namida liet een opgeluchte zucht haar lippen verlaten. Ze keek hem glimlachend aan en knikte kort als bedankje. Ze wou hem weer loslaten, maar toen pakte hij haar plots op. Kort keek Namida naar de grond onder haar, maar al snel ging haar blik weer naar Eugene die nu naar boven begon te lopen. Ze wou hem zeggen dat ze wel zelf weer kon lopen, maar wou niet onaardig klinken. Namida besefte dat het wat ongewoon was voor haar om eens aardig te willen zijn, maar het incident van eerder had alles verandert. Het zorgde voor wonderen en voor duisternis. Eugene zette Namida op zijn bed neer. Kort keek Namida hem na, totdat hij begon met omkleden en Namida met lichtte blosjes op haar wangen weg keek. Ze liep snel naar haar kamer toe en haalde een nachtjapon uit haar bed. Ze kleedde zich snel om en liep vervolgens weer naar Eugene's kamer toe. Ze zag dat Eugene op haar zat te wachten. Ze glimlachte wat lichtjes, waarna ze het licht in de kamer uit deed en naast Eugene ging liggen onder de dekens. Hij ging ook liggen en hij leek al snel in slaap te vallen. Namida sloot op haar beurt ook weer haar ogen, maar drukte zichzelf lichtjes tegen Eugene aan. Het zorgde ervoor dat ze zich op iets anders kon concentreren dan die vreselijke beelden die telkens voor haar ogen verschenen. Namida stond op het punt om in slaap te vallen, toen Eugene zich plots omdraaide. Hun gezichten waren nog geen millimeter van elkaar verwijdert. Namida voelde hoe haar lippen tegen die van Eugene aankwamen. Haar ogen sprongen gelijk open en in de donker vormde blosjes op haar wangen, maar het voelde totaal niet verkeerd aan.. Namida schoof meteen die gedachtes opzij en schoot naar achteren. Ze legde aarzelend een hand op Eugene's voorhoofd en voelde hoe hij zat te zweten. Namida beet kort op haar onderlip. Het leek erop dat hij een nachtmerrie had en zij had wel zo'n vermoedde waar dat door kwam. Het liet Namida weg kijken, maar uiteindelijk richtte ze zich weer op Eugene. Zachtjes ging ze zitten op haar knieën en legde voorzichtig Eugene's hoofd op haar schoot. Geruststellend begon ze door het haar van Eugene te strelen en depte ze met een doekje het zweet van zijn gezicht af. Zachtjes en met een kleine stem begon ze een liedje te zingen. In de hoop om Eugene tot kalmte te brengen.
Terug naar boven Go down
 
avatar

Eugene Escarlett
━ Member ━


Posts : 43
IC : 23
Leeftijd : 23

“ Character „
Leeftijd: 25
Sex:
Family Tree: X
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Move away from hell di nov 25, 2014 11:41 pm




Eugene kon er niet om heen. Hij was verrast geweest toen Namida hem zo in de armen vloog en hem vervolgens vroeg of ze bij hem mocht slapen vannacht. Aan de andere kant was het een heftige dag geweest. En als hij haar daar mee kon geruststellen, natuurlijk mocht ze dan bij hem komen slapen. Misschien was er dan nog één klein voordeel uit dit alles te halen; Hun band als broer en zus werd sterker. Dat was dan wel weer een fijn idee. Zeker nu de twee op hen zelf woonden. Samen gingen ze naar boven toe. Eugene kleedde zich om en ging in bed zitten. Hij had niet in de gaten gehad dat Namida al blozend voor enkele seconde naar hem had gekeken zodra hij zich had zitten uit kleden. Zodra hij zat wachtte hij rustig op Namida tot dat ze ook zou komen. Normaal gesproken nam hij nog wel de moeite om een hoofdstuk of twee uit een boek te lezen. Maar dat zou hij vanavond maar voor een keer over slaan. Ze hadden beide rust nodig dus hoe sneller ze konden gaan slapen hoe beter. Namida kwam na enkele minuten terug in een nachtjapon. Eugene merkte het lichte glimlachje op haar lippen op en glimlachte dan ook kalm terug naar haar. Vervolgens deed Namida het licht uit en kwam ze bij hem op bed. Het was een groot tweepersoonsbed dus ruimte genoeg voor hen. Zodra Namida was gaan liggen had hij zich ook neer gelegd. Voor enkele seconden hield hij zijn blik op haar waarna hij haar welterusten zei terwijl hij zijn ogen sloot. Nog net voordat hij in slaap viel voelde hij hoe Namida zich tegen hem aan drukte. Losjes legde hij een van zijn gespierde armen om haar heen waarna hij rustig in slaap vertrok.
Echter bleef de rust niet voor lang. Zijn vader jaagde de boel op in zijn hoofd wat er voor zorgde dat Eugene een nachtmerrie kreeg. En een heftige ook. Want nog nooit had hij zo zitten draaien, heftig zitten ademen en zitten zweten in zijn slaap. Eugene draaide zich zo een paar keer om. Een draai rechtsom zorgde echter voor iets totaal onverwachts. Zijn lippen belandde op die van Namida. Hij had het niet in de gaten maar Namida zeker wel. Hij draaide zich vervolgens dan ook weer van haar weg. Hij voerde een strijd in zijn slaap. Hij wilde er dan ook uit. Maar dat ging zomaar niet. Plots hoorde Eugene Namida haar stem. Een zachte maar toch heldere toon stroomde naar binnen. Namida! Waar was Namida!? Schoot het gelijk door zijn hoofd. Hij was nog half in de nachtmerrie, half bij bewustzijn waardoor hij Namida hoorde. Echter had hij nog geen duidelijk beeld van Namida gezien in zijn nachtmerrie waardoor paniek in hem ontstond. Waar was ze? Was ze in veiligheid? De stem van Namida werd steeds helderder. Plots schoten Eugene zijn ogen open. Haar stem had hem uit zijn nachtmerrie gehaald. Eugene zette zijn handen tegen het bed en schoot gelijk wat recht door op zijn zij te gaan liggen. Zijn mond stond wat open waardoor een hevige ademhaling te horen was. Zijn ogen stonden wat groot. Eugene keek gelijk om naar Namida die achter hem zat. Echter zat ze dicht achter hem en aangezien hij wat rechter was gaan zitten was zijn gezicht nu vlak voor die van haar. Eugene keek haar in de ogen aan. Opluchting was zichtbaar in zijn ogen. Hij haalde dan ook eens diep adem. Hij tilde een hand op en liet zijn wijs en middelvingers zachtjes langs een wang van Namida gaan. Zijn onrustige ademhaling raakte haar roos kleurige lippen. ’’Goddank ben je ongedeerd..’’ Sprak hij zacht tegen haar met zijn zwaardere stem. Ja de nachtmerrie had hem goed te pakken gehad. Langzaam aan liet hij zich terug op het bed zakken waardoor zijn hoofd weer op haar schoot terecht kwam. ’’Vader kan me niet met rust laten, waarschijnlijk heb ik het verdiend na vandaag’’ Zei Eugene met een zucht. Voor enkele seconden sloot hij zijn ogen om tot rust te komen. Hij keek daarna omhoog naar Namida. ’’Heb ik je wakker gemaakt?’’ Vroeg hij aan haar waarbij hij haar dan ook een verontschuldigende glimlach gaf voor het geval dat het zo was.


Terug naar boven Go down
 
avatar

Namida Escarlett
━ Member ━


Posts : 46
IC : 32
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 10 years
Sex:
Family Tree: x
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Move away from hell wo nov 26, 2014 9:01 am

Namida kon, dankzij Eugene, weer tot rust komen en sloot ze haar ogen in de hoop in slaap te vallen. Het was een moeizame dag geweest en ze was dan ook kapot. Ze kroop tegen Eugene aan en zijn warmte zorgde ervoor dat Namida met goeie moed de nacht in ging. Echter was Eugene niet zo rustig als zij was. Namida was niet wakker geworden door de manier waarop Eugene heen en weer rolde, maar doordat zijn lippen kort op die van haar belandde. Het zorgde voor een raar, maar fijn gevoel. Het liet Namida op kijken en snel stribbelde ze wat naar achter. Ze merkte snel op dat Eugene een nachtmerrie leek te hebben. Ze ging op haar knieën staan en legde zijn hoofd voorzichtig op haar schoot. Lieflijk en zacht begon ze het haar van Eugene te strelen, terwijl ze met haar andere hand het zweet van zijn gezicht af depte en hem zachtjes een liedje toe zong. Kort leek het erop dat Namida het alleen maar erger maakte. Eugene begon nog meer te zweten en kronkelde wat in haar armen, maar plots schoten zijn ogen open en rolde hij op zijn zij. Namida liet haar handen van hem afglijden en keek hem wat bezorgd aan. Ze hoorde hoe snel zijn ademhaling ging. Namida wou zeggen dat het nu goed was en dat hij zich geen zorgen moest maken, maar toen richtte Eugene zich plots op haar en was hij plots wel heel erg dichtbij. Doordat Namida wel had mee gekregen hoe hun lippen op elkaar waren beland, deed dit haar blozen. Maar ze was toch té koppig om weg te kijken en ze wou hem ook gerust stellen. Hij liet zijn wijsvinger en middelvinger over haar wang heen glijden. Kort ging haar blik naar zijn hand, maar haar ogen gingen al snel weer naar zijn ogen toen ze zijn ademhaling tegen haar lippen aanvoelde. ’’Goddank ben je ongedeerd..’’ zei Eugene met een zware stem. Namida knikte alleen maar. Haar adem stokte in haar keel en ze kon geen zinnig woord uitbrengen. Er kwam zo'n vreemd gevoel in haar en ze wist niet meer zij erop moest reageren of hoe ze op Eugene moest reageren. Hij ging weer op het bed liggen en kwam zo weer met zijn hoofd op haar schoot. Licht aarzelend legde ze haar hand terug op zijn voorhoofd. ’’Vader kan me niet met rust laten, waarschijnlijk heb ik het verdiend na vandaag’’ zei Eugene, waarna hij zijn ogen sloot. Kort staarde Namida naar zijn gezicht, waarna ze het niet kon helpen om even zijn wang aan te raken. "Ik vind niet dat hij dat verdiend. Je verdiend het om te dromen om de goeie dingen die je hebt gedaan. Niet iedereen doet zoveel voor zijn zusje," zei Namida licht glimlachend en probeerde hiermee dan ook aan te geven dat ze dankbaar was voor dat geen dat hij voor haar had gedaan. Eugene opende zijn ogen weer en keek hem met een verontschuldigde glimlach aan. ’’Heb ik je wakker gemaakt?’’ vroeg hij. Namida liet zijn gezicht meteen weer los en schudde haar hoofd. "Nee! Natuurlijk niet!" zei Namida direct. Ze week kort haar blik weg. "Nou niet met dat je een nachtmerrie had in ieder geval..," zei Namida er wat zacht achteraan. Ze liet zich op haar beurt ook weer naar achteren vallen op het bed en zuchtte eens. Ze liet haar vingers glijden over haar lippen, waar die van Eugene voor een paar seconden op hadden gelegen. "Je kuste me alleen in je slaap..," mompelde Namida voordat ze er erg in had. Ze schrok op door haar eigen woorden en ging meteen weer recht op zitten. Ze richtte haar blik weer op Eugene. "Nou ja. Je deed het natuurlijk niet expres en het was gewoon mijn eigen schuld omdat ik te dicht bij je lag en jij kan er ook niks aan doen en het was ook niet zo erg en..," Haar stem stierf een beetje weg en uiteindelijk bleef ze maar weer gewoon blozend naar het dekbed staren. Stomme gevoelens.
Terug naar boven Go down
 
avatar

Eugene Escarlett
━ Member ━


Posts : 43
IC : 23
Leeftijd : 23

“ Character „
Leeftijd: 25
Sex:
Family Tree: X
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Move away from hell wo nov 26, 2014 10:34 am




Voor enkele seconden raakte Eugene in paniek zodra hij Namida haar stem hoorde. Tegelijkertijd hielp de zacht zingende toon hem uit zijn nachtmerrie. Daardoor schrok hij uiteindelijk uit zijn slaap en draaide hij zich op zijn zij. Hij richtte zich op Namida. Raakte haar wang zachtjes aan en maakte haar met woorden duidelijk hoe blij dat hij was dat ze ongedeerd was. Ze waren thuis, in bed. En hun vader was er niet meer. Ze waren veilig. Met die gedachten in zijn hoofd ging Eugene terug liggen waarbij hij zijn hoofd op haar schoot plaatste waar hij in de eerste instantie dan ook had gelegen. Hij voelde hoe de huid van haar hand zijn voorhoofd aan raakte. Haar hand voelde fijn koel aan tegenover zijn huid die gloeide door de inspanning en het zweet. Eugene vertelde Namida dan ook al gauw over zijn nachtmerrie. Hij nam aan dat hij het wel bij haar kwijt kon. Aan de andere kant wilde hij het helemaal niet over zijn vader hebben maar dat was nu niet te vermijden door die heftige nachtmerrie. Eugene sloot zijn ogen, zo probeerde hij weer wat tot rust te komen. Af en toe haalde hij dan ook eens diep adem. Namida haar vingers raakte de huid van zijn wang. Het voelde geruststellend aan. Eugene opende zijn ogen half. Hij keek voor zich uit naar het plafond terwijl hij naar Namida luisterde die nu aan het woord was. Eugene kon het niet helpen maar moest uiteindelijk dan toch glimlachen door Namida haar woorden. Tja daar had ze een punt. Kort tilde hij een hand op en legde die tegen een been van haar. ’’Ik zal alles doen om je veilig te houden Namida’’ Zei hij kalm tegen haar. Al was dat inmiddels wel bekend. Hij had alles voor haar over. Echter nu het gevaar geweken leek stopte hij daar niet mee. Je wist maar nooit wat er weer op dook uit de duisternis.
Eugene besefte zich al gauw iets anders. Hij had zichzelf nog zo voor genomen dat ze snel moesten gaan slapen zodat ze tot rust konden komen. En dan toch zaten ze hier met z’n twee wakker te zijn. Hij vroeg haar dan ook of hij haar wakker had gemaakt. Hij keek haar in de ogen aan bij zijn vraag. Gelijk liet Namida zijn gezicht los en schudde ze dan ook haar hoofd. Ze reageerde op een vlotte en directe manier met een ‘Nee! Natuurlijk niet!’ Eugene zijn blik werd daardoor dan ook wat bedenkelijk. Wat maakte haar ineens zo opgewekt? Was er iets gebeurd toen hij in die nachtmerrie zat? Echter gaf Namida op die vraag al gauw antwoord. Eugene zijn blik werd er vragend door. Langzaam aan zette hij zich dan ook op zijn zij neer terwijl Namida zich achterover op bed liet vallen. Hij zag hoe ze met haar vingers over haar lippen heen ging. Ze dacht overduidelijk ergens over na. Nog geen seconden daarna mompelde ze wat. En Eugene kon het verstaan. Een wat verbaasde blik vormde in zijn ogen. Hij had haar gekust in zijn slaap? Hij had een nachtmerrie, waarom had hij dan.. Eugene wist voor enkele seconden niet uit te vogelen waarom hij Namida had gekust. Namida schoot algauw recht zodra ze leek te merken wat ze zojuist had gezegd. Eugene keek haar in de ogen aan met een flauw glimlachje. Namida vertelde hem algauw hoe het echt zat. Echter stierf haar stem langzaam aan weg verder in haar woorden. Eugene grinnikte eens. ’’Dat verklaard het’’ Reageerde hij dan ook met een bevestigend knikje dat hij nu snapte waar het vandaan kwam dat hij haar had gekust. Hij keek kort de kamer rond terwijl hij recht op ging zitten. Hij richtte zich terug op Namida en merkte hoe ze naar het dekbed zat te staren. Eugene glimlachte wat. Hij tilde een hand op en liet deze rustig eens door haar mooie lange golvende haar heen gaan. Vervolgens plaatste hij zijn hand op haar schouder die het verste van hem weg was en trok haar zachtjes naar zich toe. Hij nam Namida zo tegen zich aan. Rustig keek hij omlaag naar haar. ’’Het geeft niet Namida’’ Zei hij kalm. Hij drukte zachtjes een kusje op haar hoofd. ’’We zijn familie,  een beetje close zijn mag best’’ Zei Eugene met kalm glimlachje tegen haar. Hij kende familie’s waar het standaard was om elkaar een kus te geven op de wang elke keer als je van huis vertrok. Echter had hij niet in de gaten dat er wel iets meer in Namida om ging dan familie liefde. Eugene hield zijn arm om haar heen. Zachtjes liet hij zijn duim geruststellend over de huid van haar bovenarm gaan. ’’Je mooie stem heeft me uit mijn nachtmerrie gehaald, bedankt nog daarvoor.’’ Bedankte Eugene haar nu dan ook echt voor het feit dat ze voor hem had gezorgd terwijl hij zo had liggen woelen. Hij trok ondertussen het dekbed wat meer over hen heen zodat ze lekker warm lagen.


Terug naar boven Go down
 
avatar

Namida Escarlett
━ Member ━


Posts : 46
IC : 32
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 10 years
Sex:
Family Tree: x
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Move away from hell wo nov 26, 2014 4:12 pm





Namida had geprobeerd om Eugene tot rust te laten komen, maar hij was alsnog geschrokken wakker geworden. Maar hij was wakker, dat was iets. Namida wou hem gerust stellen, maar ze kon geen woord uit brengen toen ze de ademhaling van Eugene tegen haar lippen aanvoelde. Blosjes waren te vinden op haar wangen. Een raar gevoel kronkelde in haar buik. Alsof ze heel blij kon worden. Ze kon zich echter nog goed inhouden. Eugene draaide zich van haar weg en kwam weer op haar schoot liggen. Hij vroeg haar of hij haar wakker had gemaakt. Namida ontkende het meteen, maar mompelde echter al snel dat hij haar wakker had gekust. Pas toen ze de blik van Eugene opmerkte, besefte ze dat ze hij het had gehoord. Namida schoot overeind en begon wat overrompeld en blozend het uit te leggen. Eugene schonk haar een flauwe glimlach, waardoor Namida uiteindelijk maar stopte met praten zich richtte op het dekbed wat plots heel interessant was. ’’Dat verklaard het’’ zei Eugene en liet Namida op kijken. Ze keek echter al snel weer weg. Plots voelde ze hoe een hand door haar haren gingen. Namida keek opnieuw op en zag dat het de hand van Eugene was. Het gaf haar een warm en onbeschrijfbaar gevoel. Iets wat ze niet eerder had gevoeld. Plots pakte Eugene haar schouder vast en drukte hij Namida tegen zich aan. Namida kwam zo weer met haar hoofd tegen die o zo gespierde van Eugene te liggen. Haar hand greep haast automatisch het shirt van hem vast. ’’Het geeft niet Namida’’ sprak Eugene. Namida keek op en voelde hoe hij een kusje plaatste op haar voorhoofd. Ze glimlacht. Ze voelde hoe ze eindelijk die gevoelens kon accepteren. Ze ging er niet meer tegen vechten. Ze knikte lichtjes en drukte zichzelf weer tegen hem aan. Ze voelde een gelukkig in haar stromen. ’’We zijn familie, een beetje close zijn mag best’’ Namida's ogen verwijdde zich bij die woorden. Ze deden pijn. Familie.. Ja. Ze waren familie. Niets meer en niets minder. Dat feit deed veel pijn bij haar, heel veel. Het zorgde ervoor dat Namida het shirt van Eugene los liet en de emotie in haar ogen verdween. Alleen nog de pijn die ze voelde reflecteerde in haar lichtte ogen, maar die had ze afgeweerd van Eugene. Ze wou niet dat hij haar zag. Ze wou niet meer dat hij haar aanraakte. Het deed alleen maar pijn, want het benadrukte alleen nog maar het feit dat Namida meer wou dan mogelijk was. Namida voelde hoe de duim van Eugene haar boven arm streelde. Ze keek er kort na. ’’Je mooie stem heeft me uit mijn nachtmerrie gehaald, bedankt nog daarvoor.’’ zei Eugene, waarna hij de deken over hen heen trok. Nee. Namide schudde haar hoofd en verlost zich van Eugene's omhelzing. "Het was niks," sprak Namida, waarna ze zich van hem weg draaide. Op een afstand van hem ging ze liggen en rolde ze zich op. Ze sloot haar ogen en zonder nog iets te zeggen probeerde ze in slaap te vallen. Het deed pijn.
Terug naar boven Go down
 
avatar

Eugene Escarlett
━ Member ━


Posts : 43
IC : 23
Leeftijd : 23

“ Character „
Leeftijd: 25
Sex:
Family Tree: X
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Move away from hell wo nov 26, 2014 7:35 pm





Eugene had er behoorlijk van op gekeken zodra Namida hem vertelde dat hij haar had gekust. Hij kon zich niet bedenken waarom hij haar had gekust. Immers had hij een nachtmerrie gehad. En daar was absoluut niet iets van romantiek in voor gekomen. Echter maakte Namida hem algauw duidelijk waardoor het was gekomen. Omdat hij had zitten woelen waren zijn lippen op een gegeven moment op die van haar beland. Eugene moest er dan ook wel een beetje om lachen ergens. Aan de andere kant leek het Namida wat van haar stuk te hebben gebracht. Eugene zette zich recht en liet een hand door de lange haren van zijn zusje gaan die naar het dekbed liep te staren. Vervolgens liet hij zijn hand naar haar schouder zakken en belandde ze uiteindelijk tegen hem aan. Haar hand greep naar zijn shirt. Niet omdat ze het vervelend leek te vinden. Nee ze bleef rustig tegen hem aan liggen. Eugene glimlachte lichtjes. Hij deed er alles voor om haar een beetje gerustgesteld te krijgen. Hij zei Namida dat het niets gaf. Daarbij plaatste hij een kusje op haar voorhoofd om aan te tonen dat het oke was om close te zijn. Echter vatte zij al zijn bewegingen anders op dan hij door had. Namida knikte lichtjes waarbij hij voelde hoe ze zich tegen hem aan drukte. Hij hield zijn arm om haar heen en was haar boven arm zachtjes op geruststellende wijze gaan strelen. Ondertussen vertelde hij Namida dat het niet erg was voor familie om een beetje close te zijn. Familie knuffelde ook met elkaar of gaf elkaar eens een kusje op de mond of wang. Daar was niets mis mee.
Eugene sloot zijn ogen voor enkele seconden. Hij vertelde Namida dat hij haar dankbaar was voor het feit dat ze zo voor hem had gezorgd zodra hij vast zat in de nachtmerrie. Hij opende zijn ogen daarna weer en trok het dekbed wat meer over hen heen. Tot zijn verbazing schudde Namida echter ineens met haar hoofd en maakte ze zich los uit de knuffel. Ze zei hem dat het niks was waarna ze zich van hem weg draaide en zowat aan de andere kant van het bed ging liggen. Ze rolde zich op en dat was het moment dat Eugene zich gelijk zorgen om haar begon te maken. ’’ Namida? Wat is er?’’ Vroeg hij dan ook vrijwel meteen aan haar. Hij stapte uit bed en kwam aan de andere kant staan. Hij ging door zijn hurken. Hij keek naar Namida die haar ogen gesloten had. Hij wilde weer wat vragen maar bedacht zich. Eugene stond langzaam aan terug op. Misschien was Namida er dan toch nog niet klaar voor om een band te vormen. Eugene slaakte een lichte onhoorbare zucht. Hij kon haar uit wijsheid nu beter laten slapen. Ze had rust nodig. Langzaam aan liep hij dan ook terug naar de kant van het bed waar hij op had gelegen. Hij legde zich neer op zijn rug. Voor een moment keek hij naar Namida waarna hij zijn ogen sloot. ’’Slaaplekker Namida’’ Zei hij nog met een zachtere toon in zijn stem tegen haar. Hij viel daarna terug in slaap. Dit keer in een diepe maar rustige slaap.
De volgende ochtend was Eugene al redelijk op tijd wakker. Hij liet Namida slapen. Ze moest alle rust nemen die ze kon krijgen. Hij ging naar beneden in een jogging broek en een zwart hemd. Hij zou het vandaag rustig aan doen dus een van zijn pakken aan doen leek hem niet erg nodig. Hij zette wat koffie voor zichzelf. Onder het wachten zette hij zich tegen het aanrecht. Zijn blik ging naar buiten. Hij dacht na over gisteravond. Namida was zo plots van gedrag verandert. Waarom? Had hij soms wat verkeerd gezegd? Eugene slaakte een zucht terwijl hij in zijn hoofd zijn woorden voorbij ging voor zover hij ze nog precies kon herinneren. Eugene sloot zijn ogen eens half. Hij moest maar kijken of hij er vandaag met haar over kon praten.




Laatst aangepast door Eugene Escarlett op wo nov 26, 2014 10:26 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
 
avatar

Namida Escarlett
━ Member ━


Posts : 46
IC : 32
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 10 years
Sex:
Family Tree: x
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Move away from hell wo nov 26, 2014 9:01 pm





Een vreemd gevoel gierde door haar aderen heen. Eerst wist Namida niet wat ze er mee moest. Het liet haar blozen en het liet haar weg kijken. Het liet haar denken aan wat Eugene en zij konden worden. Het liet haar denken aan die zachte lippen die haar aan hadden geraakt. Eugene leek kort die gevoelens goed te keuren, maar zodra Namida die blijdschap ontving, werd het haar ook meteen weer ontnomen; Eugene smeet het feit in haar gezicht dat ze familie waren. Het deed Namida pijn. Meer pijn dan ze wou. Ze konden nooit meer worden dan dat en als zij er anders over na zou denken zou het haar alleen maar meer pijn doen. Namida maakte zich los van Eugene en zonder nog wat te zeggen ging ze op een afstand van hem liggen. Ze rolde zich op en kneep haar ogen dicht. Ze hoorde hoe Eugene naar haar toe liep. ’’ Namida? Wat is er?’’ Geen antwoord. Namida wou er geen antwoord op geven. Het deed haar pijn. Ze kneep haar ogen harder dicht en ontspande ze pas weer toen ze hoorde hoe Eugene weg liep en haar weltrusten wenste. Namida legde haar handen over haar gezicht heen. Ze wist niet wat ze met haar gevoelens aan moest. Ze had zich nog nooit zo aangevoeld en ze hoopte erop dat die gevoelens de volgende dag weg zouden gaan.

Een straaltje zonneschijn scheen op haar oogleden. Haar ogen vochten knipperend tegen het licht. Namida ging recht op zitten en legde kort haar hand op haar voorhoofd. Ze zuchtte diep. Die gevoelens waren er nog steeds. Kort kneep ze kort haar haren vast, waarna ze haar blik rond de kamer liet gaan. Ze kon elk detail van gisteren nog herinneren, maar vooral die pijn. Ze keek naar de lege plek naast haar. Eugene was al wakker en al naar beneden, gokte ze. Namida stond sloom op en liep naar haar eigen kamer toe. Ze pakte haar badjas en sloffen en deed ze beiden aan. In een traag tempo liep ze naar beneden. Eenmaal beneden viel haar blik kort op Eugene die een koffie in zijn hand had en zijn pak aan had. Haar blik gleed kort over hem heen, waarna ze haar blik weer afweek. Ze wenste hem geen goede morgen. Nee. Ze gunde hem geen blik meer en liep langs hem heen de keuken in. Ze pakte een glas en pakte het pak melk uit de koelkast. Ze schonk de melk in het glas en nam er een paar slokken van. Ze keek kort uit het raam met een lege blik. Ze opende haar mond om een zucht uit te laten, maar sloot haar mond weer. Ze likte haar lippen af en nam nog een paar slokken van de melk. Ze zette het lege glas weer neer en keek kort naar het brood. Ze had geen honger. Het was nog wat dat ze de melk naar binnen kon krijgen. Dat nare gevoel in haar buik was niet verdwenen. Ze moest hier weg. Ze liep zonder aarzelen weg en opnieuw langs Eugene heen, alsof hij niet bestond. Ze liep naar de bank toe en liet zichzelf erop neer ploffen. Ze hief haar knieën op en omklemde een kussen. Vervolgens pakte ze de afstandsbediening en klikte de tv aan.
Terug naar boven Go down
 
avatar

Eugene Escarlett
━ Member ━


Posts : 43
IC : 23
Leeftijd : 23

“ Character „
Leeftijd: 25
Sex:
Family Tree: X
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Move away from hell wo nov 26, 2014 11:16 pm





Eugene nam zijn mok met koffie vast zodra deze klaar was. Stilletjes blies hij de walm van warmte die er uit kwam weg en nam hij een slokje. Hij keek naar buiten. Bleef maar denken aan Namida. Hij kon het dan ook niet helpen dat hij zich weer zo zorgen om haar maakte. Het was gewoon zo vreemd en plots gegaan. Ze had zich nog wel zo dicht mogelijk tegen hem aan gedrukt. Van het knusse moment ging ze naar het moment dat ze zoveel mogelijk afstand wilde. Het verbaasde hem haast dat ze niet naar haar eigen kamer was gerend nu hij er zo over na dacht. Voor een moment keek hij omlaag naar zijn mok. Een lichte zucht ontsnapte zijn lippen. Hij wist dat hij er met haar over moest praten. Er was overduidelijk iets met haar aan de hand. Eugene wilde weten wat precies. Hij keek op zodra hij beweging vanuit zijn ooghoeken op merkte. Hij zag Namida staan. Rustig gaf hij haar een glimlach. ’’Goeiemorgen Namida’’ Begroette hij haar. Namida liep verder maar gaf hem bijzonder genoeg geen reactie. Helemaal niets. Ze keek hem nog niet eens aan. Namida pakte een glas en schonk haar zelf wat melk in. Eugene volgde haar met zijn ogen. Hij kon het niet helpen dat hij wat verbaasd keek. Wat was dit nou ineens? Lag het dan toch aan hem? Eugene keek kort naar de grond en zette zijn mok op het aan recht neer. Nee je zorgen maken en koffie drinken was geen goede combinatie. Eugene zijn blik ging terug naar Namida die het glas had neer gezet en kort een blik op het brood wierp. Maar meer dan dat deed ze er ook niet mee. Blijkbaar had het eten het ook te bezuren vandaag. Namida liep weer langs hem heen. Ze zou nog net niet proberen om door hem heen te lopen want hij leek wel lucht voor haar. Eugene volgde haar met zijn ogen tot aan de bank in de woonkamer waar ze zich op neer liet ploffen. Ze trok haar benen op en klemde een kussen vast in haar armen. Ze begon tv te kijken. Eugene keek kort naar de tv waarna hij zich recht zette en de woonkamer in liep.
Eugene zette zich op de andere bank neer. ’’Wat is er aan de hand Namida?’’ Vroeg hij nu dan ook weer direct aan haar. Hij moest het gewoon weten. De zorgen die hij zich maakte over haar versterkte als maar meer per minuut dat hij niet wist wat er met haar was. Nog sterker had hij het gevoel dat hij diegene was die er schuld aan had. Immers gaf ze hem geen woord, geen blik, helemaal niks meer. ’’Heb ik iets verkeerds tegen je gezegd Namida? Of gedaan?’’ Vroeg hij nu dan ook aan haar waarna hij op stond en bij haar op de bank kwam zitten. Hij bleef nog op wat afstand aangezien ze zoveel mogelijk afstand van hem leek te willen hebben. ’’Het spijt mij als ik iets heb gedaan of gezegd waardoor je het nodig vind om me te vermijden. Maar kun je me dan vertellen wat er aan de hand is?’’ Eindigde Eugene zijn woorden uiteindelijk. De bezorgdheid was goed te merken in zijn blik, in zijn houding en dan ook in de toon van zijn stem. Hij hield van Namida en na gisteren wilde hij haar dan ook het liefst weer gelukkig zien.




Terug naar boven Go down
 
avatar

Namida Escarlett
━ Member ━


Posts : 46
IC : 32
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 10 years
Sex:
Family Tree: x
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Move away from hell do nov 27, 2014 10:34 am

Eugene had haar begroet, maar Namida reageerde er niet op. Ze had hem enkel kort aan gekeken, waarna ze haar blik afweek en hem zweigend voorbij liep. Ze kon hem nauwelijks aankijken, laat staan iets zeggen, of het deed haar pijn. Het feit dat hij die nacht in haar gezicht had gesmeten brandde nog na. Namida kon niks anders dan hem vermijden. Zo had ze nog een kans om haar gevoelens en gedachtes voor hem te vergeten. Ze zouden nooit iets kunnen krijgen. Dat wisten ze beiden, maar Namida gokte erop dat het haar meer pijn deed dan bij Eugene. Ze was voor Eugene immers alleen maar een zusje. Meer niet. Namida dronk haar glas melk leeg en dacht er kort na om een ontbijt te nemen. Ze had totaal geen trek en liet het brood dus maar waarvoor het was. Ze liep langs Eugene heen, ze zou nog net niet tegen hem aanbotsen, en liet zich neer ploffen op de bank. Vervolgens trok ze haar knieën op en omklemde ze een kussen. Verveeld klikt ze de tv aan en keek er naar. Haar hersenen registreerde niks van wat er op tv plaats vond. Ze keek er naar om te doen alsof ze op ging in de serie, maar dat was zeker niet het geval. Haar gedachtes waren bij Eugene die dichterbij kwam bij haar. "Wat is er aan de hand Namida?" hoorde ze Eugene vragen. Namida hield haar ogen op het beeldscherm en keek niet weg. Ze zag via haar ooghoek hoe hij ging zitten op de andere bank. Hij bleef haar maar aankijken. Namida probeerde het allemaal nog zo goed mogelijk te negeren. "Heb ik iets verkeerds tegen je ge zegd Namida? Of gedaan?" vroeg Eugene verder en stond op om vervolgens bij haar op de bank te gaan zitten. Namida schoof wat van Eugene vandaan, terwijl haar ogen bleven gericht op het scherm. "Het spijt me als ik iets heb gedaan of gezegd waardoor je het nodig vind om mij te vermijden. Maar kun je me dan vertellen wat er aan de hand is?" vroeg Eugene en je kon aan zijn stem horen dat hij bezorgd was. Namida hief het kussen wat omhoog en verborg haar gezicht er achter. Al die gevoelens in haar kwamen terug. Ze wou Eugene vertellen dat het goed was en dat ze hem alleen leuker vond dan een broer. Ze woi hem aanraken en samen een gelukkig leven leiden, maar ze wist vrijwel zeker dat Eugene er niet zo overdacht. Hij had het duidelijk gemaakt. Plots gleden tranen over haar wangen heen. Ze had het eerst niet gemerkt omdat se in gedachten was verzonken, maar nu voelde ze hoe meer tranen volgden en uiteindelijl zat ze snikken achter het lussen. Ze kneep het kussen wat strakker vast. Ze besefte zich dat Eugene er was en dat hij zich zorgen maakte om haar. Dit maakte het vast niet beter."Het is noet jou schuld. Laat me met rust en doe alsof ik niet besta," zei Namida vanachter het kussen vandaan. Ze snikte nog wat na, waarna ze uiteindelijk de tv weer uitzetten en met betraande ogen weg liep.

OOC: sorry voor spellibgsfouten, kheb gepost via mobiel Razz
Terug naar boven Go down
 
avatar

Eugene Escarlett
━ Member ━


Posts : 43
IC : 23
Leeftijd : 23

“ Character „
Leeftijd: 25
Sex:
Family Tree: X
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Move away from hell do nov 27, 2014 2:19 pm





Eugene had haar gevraagd wat er aan de hand was. Ze negeerde hem op een manier alsof hij al niet eens meer bestond voor haar. En waarom? Het begon Eugene dwars te zitten. Natuurlijk werd hij niet graag door zijn zusje genegeerd. Ze betekende immers alles voor hem. Eugene had daarom zijn mok met koffie weg gezet en richtte zich nu op Namida. Hij was de woonkamer in gegaan maar had besloten niet gelijk naast haar te komen zitten. Hij zag het voor zich dat ze er dan gelijk vandoor zou gaan. Hij had zich daarom op de bank neer gezet tegenover die van haar. Hij vroeg haar vervolgens of hij iets verkeerds had gedaan of gezegd. Dat zou hem niets verbazen na wat er gisteren allemaal was gebeurt. Uiteindelijk bood hij er dan ook meteen zijn excuses voor aan mocht het het geval zijn dat het door hem kwam. Met een bezorgde blik keek hij naar haar. Namida hief het kussen op en verborg haar gezicht er achter. Het duurde enkele seconden of er was gesnik te horen. Eugene was gelijk bij haar op de bank komen zitten. Ja er was echt iets goed mis. Eugene wilde er dan ook voor zijn zusje zijn. Het deed hem zeer om haar zo verdrietig te zien. Voor een moment was er enkel gesnik te horen. Eugene wilde haar troosten. Hij wilde dichter naar haar toe gaan maar op dat moment begon Namida te spreken. Ze zei hem dat het niet door hem kwam en dat hij haar met rust moest laten. Ze wilde van hem dat hij deed alsof ze niet bestond?
Eugene keek verbaasd naar Namida. Wat was dit nu ineens? Doen alsof ze niet bestond? Dat was iets wat hij nooit voor elkaar zou krijgen en ook zeker niet wilde. Namida stond op en leek er van door te willen gaan maar Eugene liet dat niet toe. Hij stond op en kwam gauw voor haar. Hij plaatste zijn handen op haar schouders om haar tegen te houden waarna hij rustig door zijn hurken ging. Zijn handen gingen omhoog naar haar gezicht. Zachtjes plaatste hij zijn handen tegen haar gezicht. Met zijn duimen veegde hij stilletjes de tranen van haar zachte huid af. Hij keek haar in de ogen aan met nog die zelfde bezorgde blik. ''Namida.. Zou je mij alsjeblieft kunnen vertellen wat er aan de hand is?'' Vroeg hij aan haar. Hij wilde haar helpen. Maar als zij het niet toe liet kon hij niks doen. Echter zou hij niet zomaar opgeven, daarom dat hij haar nu dan ook tegen hield. ''Het laatste wat ik wil is je zo verdrietig zien'' Zei hij er dan ook met een zachtere toon in zijn stem achteraan. Langzaam aan liet hij zijn handen van haar gezicht afglijden en wachtte hij op een antwoord. Of in ieder geval iets van een reactie in plaats van dat ze hem negeerde.



Terug naar boven Go down
 
avatar

Namida Escarlett
━ Member ━


Posts : 46
IC : 32
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 10 years
Sex:
Family Tree: x
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Move away from hell do nov 27, 2014 4:20 pm





Namida had genoeg ervan. Ze had geprobeerd om Eugene zo goed mogelijk te negeren, maar ze kon de tranen niet langer binnen houden. De pijn in haar was té overweldigend. Hij bleef maar vragen stellen en ze bleef maar horen hoe bezorgd hij was. Namida wou hem niet zo horen. Ze wou gewoon dat hij door bleef leven zoals hij deed en dat hij Namida gewoon negeerde. Ze zei hem dat ook, maar Eugene dacht er anders over. Namida stond op en liep weg. Ze wou naar boven gaan, zodat ze naar haar kamer kon gaan en haarzelf erin kon opsluiten totdat Eugene vergat dat ze bestond. Die gedachtes deden haar nog meer pijn. Ze wou niet dat Eugene haar vergat. Ze wou niet dat Eugene zich zorgen maakte om haar. Ze wou niet dat ze nooit meer iets zeiden tegen elkaar, maar op dit moment, kon ze niets anders. Het was onmogelijk voor haar om haar gevoelens voor hem aan Eugene te vertellen. Ze wist vrijwel zeker hoe hij erover dacht. Ze had geen hoop meer. Het was onmogelijk. Punt. Niets meer. Nooit meer. Namida liep naar de trap toe, maar keek op toen Eugene voor haar verscheen. Haar betraande ogen kruiste kort die van Eugene. Meteen wenkte ze haar ogen weer af. Ze zag via haar ooghoek hoe Eugene voor haar ging hurken en zijn handen ophief. Hij nam haar gezicht in zijn handen, wat ervoor zorgde dat Namida werd gedwongen om hem aan te kijken. Tranen rolde in de stilte over haar wangen heen. Ze voelde hoe Eugene de tranen weg veegde. In zijn ogen was die bezorgde blik gebrand. Namida wou weg kijken, maar kon het niet. Haar blik bleef hangen in de zijne. Het deed haar pijn om te zien dat hij bezorgd was. ''Namida.. Zou je mij alsjeblieft kunnen vertellen wat er aan de hand is?'' vroeg Eugene. Namida beet op haar onderlip. Ze kon het best vertellen, maar wist dat Eugene er niks tot weinig van begreep. ''Het laatste wat ik wil is je zo verdrietig zien'' voegde Eugene er zachtjes aan toe, waarna hij zijn handen van haar gezicht af liet glijden. Kort ging Namida's blik naar zijn handen, waarna ze haar blik weer af week. Nieuwe tranen welde op in haar ogen bij haar gedachtes. Ze snoof de tranen weg en veegde haar gezicht af. Ze keek terug naar Eugene. Ze voelde opeens hoe irritatie haar overnam. Waarom kon Eugene niet zien dat ze het niet kon vertellen?! Hij was toch ouder en daarbij wijzer?! Hij zou er toch wel ervaring mee moeten hebben. Namida snoof eens, nu minachtend en zette haar handen op Eugene's schouders. Ze keek hem kort aan, waarna ze hem naar achteren duwde."Alles was beter toen niemand wat om mij gaf!" schreeuwde Namida, waarna ze langs hem heen liep en naar boven rende. Vervolgens ging ze haar kamer binnen en sloot deze. Half snikkend pakte ze een tas vol spullen in. Haar mobiel liet ze hier, zodat ze zeker wist dat ze geen contact meer met Eugene kon hebben. Ze kleedde zich om en deed vervolgens de rugzak op haar rug. Ze deed haar raam open en keek kort naar beneden. Een té hoge afstand om te spring. Ze keek kort naar het schuurtje dat schuin onder haar raam stond. Het was het proberen waard. Namida ging zitten op de vensterbank en sloot kort haar ogen. Ze zette zich af en kwam uiteindelijk neer op het schuurtje. Ze zuchtte kort opgelucht toen ze er veilig op belandde en zonder nog verder er nog over na te denken sprong ze van het schuurtje af en kwam ze veilig op de grond aan. Ze keek nog eens om na het huis, waarna ze weg begon te rennen. Weg van Eugene. Weg van alles wat ze hadden en weg van hun gevoelens.
Terug naar boven Go down
 
avatar

Eugene Escarlett
━ Member ━


Posts : 43
IC : 23
Leeftijd : 23

“ Character „
Leeftijd: 25
Sex:
Family Tree: X
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Move away from hell vr nov 28, 2014 10:57 am





Eugene had Namida niet kunnen laten gaan. Ze was belangrijk voor hem en om haar dan zo verdrietig te zien. Dat deed gewoon pijn. Nu het gedoe met hun vader voorbij was had hij gehoopt dat alles goed zou komen maar nu was Namida als nog erg verdrietig. En waarom? Dat was waar hij achter probeerde te komen. Zachtjes had hij de tranen van haar gezicht af geveegd. Hij had zijn handen daarna van haar gezicht verwijderd en vroeg haar nog eens wat er aan de hand was. Daar voegde hij aan toe dat hij haar liever gelukkig zag. Hij hoopte dat hij tot haar door drong. Namida veegde haar gezicht aan de mouw van haar badjas af. Het had wel iets aandoenlijks. Eugene glimlachte lichtjes. Kalm keek hij Namida in de ogen aan. Ze plaatste haar handen op zijn schouders. Zou ze dan nu vertellen wat er aan de hand was? Echter had hij er geen idee van wat er in Namida om ging. Plots duwde haar handen wat meer tegen zijn schouders aan. Ze duwde hem van zich af. Eugene verloor zijn evenwicht aangezien door je hurken zitten niet het meest stabiele was. Hij kwam op de grond terecht. Ze zei hem dat alles beter was toen niemand wat om haar gaf. Ze maakte daarna dat ze boven kwam. Eugene keek haar verbaasd na. Hij hoorde de deur van haar kamer dicht gaan. Eugene zuchtte eens. "Namida wat is er toch?" Mompelde hij.
Eugene probeerde zich te bedenken wat er was. Hij kwam steeds uit bij de dag ervoor. Logisch het was een heftige dag geweest. Maar dan toch, hij had ergens het gevoel dat het daar niet zo zeer mee te maken had. Eugene was de keuken in gegaan. Hij had besloten om Namida maar even met rust te laten. Hij zou ondertussen een ontbijtje maken. Met croissantjes en sap en al. Na een poosje ging hij naar boven met daarop het ontbijtje. Hij hoopte dat het haar een beetje zou opvrolijken. Hij klopte op de deur om aan te tonen dat hij naar binnen zou komen. Vervolgens opende hij de deur. Hij kwam de kamer binnen en wilde Namida zeggen dat hij wat voor haar had maar zodra hij de kamer rond keek was er geen spoor van haar te vinden. Echter viel hem wel op dat haar kleding kast open stond. Er waren kleren uit. Er lag dan ook wat op de grond. Vervolgens viel zijn blik op haar raam die open stond. Eugene kreeg er een naar gevoel van. Hij zette het dienblad weg en liep gelijk naar het raam toe. Hij keek naar buiten maar er was niets te zien. Dat liet hem alleen maar meer zorgen maken. Er was geen teken van Namida. Was ze weer weg gelopen? Eugene trok gelijk het raam dicht. Hij twijfelde geen moment. Hij ging naar beneden en pakte zijn jas en trok zijn schoenen aan. Hij had dan nog wel zijn jogging broek en hemd aan maar dat interesseerde hem niet. Hij moest Namida gaan vinden voor dat er iets zou gebeuren met haar.


Terug naar boven Go down
 
avatar

Namida Escarlett
━ Member ━


Posts : 46
IC : 32
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 10 years
Sex:
Family Tree: x
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Move away from hell vr nov 28, 2014 12:41 pm

Het gewicht op Namida's schouders was nu tr voelen. Ze wist niet voor hoelang ze aan het weg lopen was, maar ze wist wel dat ze nu echt weg zou blijven. Ze zou haar eigen leven gaan leiden en ze zou nooit meer terug gaan naar Eugene. De pijn die ze voelde raasde door haar heen, maar ze kon eindelijk de tranen bedwingen. Waarom ha ze nou weer gevoelens moeten krijgen voor haar eigen broer?! Ze zijn familie, ze waren broer en zus. Het was gewoon onmogelijk. Waarom had ze dat niet meteen ingezien, dan had ze die hoop niet gehad. De hoop was al lang verdwenen. Ze wist het antwoord van Eugene. Hij zou nooit zo voelen over haar als zij over hem deed. De tranen welde opnieuwe op in haar ogen. Namida schudde wild haar hoofd en snoof de tranen op. Ze bleef kort stil staan en keek om zich heen. Ze mocht niet te lang stil blijven staan, want er was kans dat mensen haar herkende of dat Eugenen nog achter haar aan kwam. Ze ging er niet vanuit, maar ja. Namida liep naar het treinstation toe en kocht een kaartje met het beetje geld dat ze bij zich had. De vrouw achter de balie keek haarvwat raar aan toen ze een kaartje kocht, aangezien tienjarige meisjes niet altijd alleen met de trein gaan, maar gaf haar alsnog een kaartje. Namida maakte geen woorden meer vuil uit de dame en liep het perron op. Ze keek kort op de klok. Het zou nog vijf minuten duren voordat de trein aankwam. Namida ging op een bankje zitten en keek naar het kaartke. De plaatsnaam stond erop. De plaats waar ze heen zou gaan lag ver buiten Kaechan, dat mensen haar dan zouden herkennen was wellicht onmogelijk. Ook zou Eugene haar minder snel vinden daar. Nee. Namida wou niet meer dit leven leiden. Het was fijn dat haar vader er niet meer was, maar door haar gevoelens kon ze niet meer met Eugene op gaan. Hoe graag ze het ook wou. Elke keer zou het haar alleen nog maar meer pijn doen. De trein kwam piepend voor haar tot een stilstand. Namida keek nog kort achterom, wist niet waarom, en liep vervolgens de trein in. Met de gedachte om voorgoed te verdwijnen.
Terug naar boven Go down
 

BerichtOnderwerp: Re: Move away from hell

Terug naar boven Go down
 
 

Move away from hell

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Welcome to hell ;; We have flowers

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
KAECHAN :: {{❥ Griffinbeach :: Griffinbeach :: Oldbay-