Profile
you are not logged in or registered.

(LOG IN||REGISTER)


INBOX // PROFILE
Welcome
Welkom op Kaechan RPG, dé online rpg waar je een warlock of een shapeshifter kunt zijn.
Sluit je aan bij Family Trees of ga zelf op onderzoek uit in Griffinbeach, Soulsilver, Woodley of Oldbrook.

"A masquerade of Heroes"

14-04-2015 ~ Nieuwe Regels FC

27-03-2015 ~ Kaechan 2.0 Plot.

27-03-2015 ~ New Layout.

23-03-2015 ~ Kaechan 2.0 [Site]

Family Trees
The Elite.
The Venom.
None.
None.
None.
Apply here for a Tree
Census
WARLOCKS
ADULTS 9 26
TEENAGERS 4 3
SHAPESHIFTERS
ADULTS 11 21
TEENAGERS 4 5
TOTAAL 28 55
Season
season: spring / seizoen: lente
Switch Character
Charactername
Password


Credits
©2014-2015 KAECHANRP is ontworpen, bedacht en gecodeerd door JUNG DAEHYUN , gehost op een FORUMOTION forum.
Met dank aan Peter, Kim, Rose, Vance en Michelle voor het helpen met een enkele code / tekst / images.
©opyrights reserved to the original artists!

Dit forum werkt het allerbest op:

google chrome

Maar werkt ook prima op:

firefoxinternet explorersafari

Deel | .
 

 I write sins, no tragedy

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
avatar

Payton Nyström
━ Béta-Reader ━


Posts : 97
IC : 7

“ Character „
Leeftijd: 23
Sex: Female
Family Tree: none
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: I write sins, no tragedy do maa 26, 2015 9:37 pm



we go down



Natuurlijk was het wel in haar opgekomen dat het geen goed idee was om rond te dwalen in een stad die ze helemaal niet kende. In haar thuisstad zou ze de steegjes induiken om mensen te ontwijken en wist ze altijd waar ze uit zou komen, hier had ze dat niet. Ieder ander zou in zo’n geval op de hoofdweg gebleven zijn, maar Payton was zo koppig als een ezel en was van de hoofdweg af gegaan om aan de drukte te ontkomen. Ze hield niet van drukte en het was ook beter voor de mensen die er rond liepen dat ze geen moeite deed om zich tussen hen door te wurmen. De vrouw gebruikte haar ellebogen en knieën en stampte zelfs tegen adermans schenen om door te raken. Het kon haar niet schelen of ze iemand pijn deed of niet. Het liefst van al bezorgde ze mensen blauwe plekken, blauwe plekken die hen er aan zou helpen herinneren dat ze de volgende keer maar aan de kant moesten gaan. Ze was niet direct het soort persoon dat haar mond opentrok., maar iemand van daden. Met woorden bewees je niets, met daden wel. Je kon zoveel dreigen als je wilde zonder het ook effectief uit te voeren en daar kon ze niet bepaald tegen. Als je met iets dreigde moest je het ook uitvoeren, punt. Misschien dat ze daarom van pleeghuis naar pleeghuis was gegaan en dat andere kinderen altijd wat bang voor haar waren geweest. Payton was altijd dat kind dat iedereen het liefst van alles wilde vermijden en zelfs volwassenen hadden nooit raad met haar geweten. Zelfs nu, zoveel jaar later, leek er niets veranderd te zijn. Ze vond het nog altijd niet leuk als mensen haar aanraakten en ze snauwde mensen nog altijd even hard af als ze nog maar in de weg liepen.

Payton trok haar jas dichter om haar lichaam heen terwijl de zon langzaam naar onder aan het zakken was. Ze was nu al zeker een uur aan het rondlopen en had nog altijd de weg niet teruggevonden. Of ze aan het paniekeren was? Misschien een beetje. Als het echt te koud werd kon ze altijd aankloppen bij iemand en smeken om haar terug naar huis te brengen, maar dat was echt de allerlaatste optie. Ze had nog nooit in heel haar leven vrijwillig bij iemand aangeklopt om hulp te vragen en dat ging ze nu ook niet veranderen. Haar lichtgroene kijkers gleden over de kale muren van de gebouwen aan weerszijden van haar en ze probeerde zich te herinneren of ze hier al geweest was of niet. Ze dacht van wel, maar ze kon het niet met zekerheid zeggen. Al die steegjes leken gewoon verdomd hard op elkaar en de planten die langs de gebouwen groeiden hielpen ook niet echt. Haar armen werden om haar lichaam geslagen alsof ze zichzelf wilde beschermen terwijl ze stug doorliep. Ergens achter haar hoorde ze een geluid, maar ze keek niet om. Ze wilde niet overkomen als een bang kippetje en als het moest kon ze zich goed genoeg verdedigen. Ze zou de persoon die haar volgde wel eens laten zijn dat ‘ie zich lelijk vergistte in haar.



### , tagged , notes
, ♥ lauz
Terug naar boven Go down
 
avatar

Laxus Dreyar
━ Member ━


Posts : 84
IC : 23
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 19 y/o
Sex:
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: I write sins, no tragedy do maa 26, 2015 9:59 pm

TAG name here | NOTES words, words, words

Een gestoorde grijns sierde rond zijn lippen. Zijn ogen laaide gevaarlijk op. De elektriciteit schoot langs zijn lichaam heen. Hij keek via zijn ooghoek naar Loras. Het bloed droop van zijn lichaam af. Iets wat hem extra aantrekkelijk maakte. Hoe erg Laxus op dit moment ook op Loras af wou springen, moest hij zich nu echt inhouden. Ze hadden een missie. Niets bijzonders. Gewoon weer iemand vermoorden. Ze deden het vaker. Zo vaak dat je zou denken dat ze er zat van zouden worden, maar toch voelde die adrenaline elke keer weer net zo fijn aan. En de geur van bloed was als een drugs waar Laxus geen genoeg van kon krijgen. En al helemaal niet als de geur van bloed was vermengd met de geur van angst. Overheerlijk gewoon. Loras was al lekker bezig geweest op de man die Laxus bij zijn kraag vast had. Hij had de man tegen de muur aangedrukt, zodra Loras het bloed naar boven had gehaald tot de man zijn longen. De man had daarbij ook al wat bloed opgehoest wat eigenlijk al genoeg zei. De man was zo goed als dood. De drie bevonden zich in een achterbuurt van het gebied. Geen hond die hier kwam of erom gaf wat er in de steegjes gebeurden. De man keek Laxus eerst bang en daarna smekend aan. "Please pleas please! Let me go! I will do anything, anything! Just pleas let me go!" sprak de man wanhopig en keek van Laxus naar Loras. Laxus grijnsde eens, waarna hij de man strakker vast pakte bij zijn kraag en hem van de muur aftrok. Laxus hield de man wat dichtbij. "Well then.. You can suck my dick," reageerde Laxus met een grijns. Echter werd zijn blik wel serieus. Alsof hij het echt zou menen. De man keek wat verbaasd, maar knikte wanhopig. Hij zou op dit moment echt alles doen om de dood te ontkomen. Laxus grinnikte eens, waarna hij de man naar achteren toe wierp. De man verloor zijn balans en kwam met een smak op de grond terecht. Opnieuw hoestte de man wat bloed op, waarna hij zijn blik richtte op Laxus die nu een bal van elektriciteit vormde. Er zat genoeg volt in om de man in één klap dood te maken. Laxus likte kort zijn lippen. De roestige smaak van vers bloed was te proeven. De man krijste het ondertussen uit. Hij riep om hulp, maar niemand die dat hier hoorde. Tenminste, Laxus was het meisje nog niet opgemerkt die nog geen twee meter van hen afstand. Laxus liet de bal elektriciteit genadeloos op de man vallen en de man was in één klap dood. Laxus grinnikte eens, waarna hij zijn armen om Loras legde en hem wou kussen, maar op dat moment merkte hij de jongedame op. Hij gokte erop dat ze een paar jaar ouder was dan hen. Laxus trok kort een wenkbrauw op. "It seems like we have a visitor," sprak Laxus tegen Loras, waarna hij zijn hand langs Loras hals liet gaan en zijn tong strelend over Loras wang heen liet geen. Daarbij kreeg hij een goede lading bloed mee, aangezien ook Loras bedekt was in bloed. Laxus liet echter zijn blik hangen op de dame. "Are you lost, little lamb?" vroeg Laxus met een grijns.
thanks sherbert @ ATF
Terug naar boven Go down
 
avatar

Loras Reyneard
━ Member ━


Posts : 83
IC : 33

“ Character „
Leeftijd: 18 years
Sex: Male
Family Tree: X
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: I write sins, no tragedy vr maa 27, 2015 12:13 am





Loras zette zicht tegen de muur van het steegje aan. Met over elkaar geslagen armen keek hij naar Laxus die de man, waarop Loras zich al aardig had uitgeleefd, bij de kraag vast had. Loras zijn blik gleed even over Laxus zijn lichaam heen door de elektriciteit die angstaanjagend langs zijn lichaam schoot. Het zag er vreselijk aantrekkelijk uit. Daardoor kon Loras het ook niet helpen dat hij door de elektriciteit heen begon te kijken en hij enkel nog het lichaam zag, bijna zonder kle.. Nee focus! Sprak Loras zich nog net op tijd streng toe voordat hij helemaal in verlangens weg zou zakken. Zo keek richtte Loras zich dan ook terug op de man. ‘Please please please! Let me go! I will do anything!’ Sprak de man wanhopig tegen Laxus. Loras kon de angst haast ruiken. Het bloed in ieder geval zeker wel. Iets wat hem goed deed. Iets wat zowel Laxus als hem goed deed. De man had hem even aan gekeken maar Loras kon enkel maar grijnzen om de situatie. Hij haalde zijn schouders dan ook even simpel op alsof er niets meer was te doen voor de man. Laxus pakte de man plots strakker vast en trok hem van de muur af. Laxus deed vervolgens een onverwachts voorstel aan de man. Loras trok er even een wenkbrauw van op. Hij liet die man toch niet echt..? Loras kwam langzaam aan wat rechter. Nee dit was niet het moment om jaloers te zijn. Natuurlijk zou Laxus de man dat niet bij hem laten doen. Loras herstelde zich bij die gedachten weer en grijnsde door de wanhopige reactie van de man. Zielig was het gewoon. Laxus ging er verder dan ook niet meer uitgebreid op in en smeet de man naar achteren. De man verloor zijn balans en viel op de grond. Laxus vormde een bal van elektriciteit. Ja nu begon de show pas echt en tegelijkertijd betekende het het einde. Loras kon nu wel raden wat er ging gebeuren. De man begonnen ondertussen te krijsen maar niemand anders reageerde. Nee hij was totaal hulpeloos. En zo zou hij ten onder gaan. Loras keek nog altijd genietend vanaf de muur tot dat Laxus er een einde aan maakte. Loras had het meisje ondertussen dan ook nog niet door gehad. Niet tot dat Laxus bij hem kwam, zijn armen om hem heen legde en hem leek te kussen tot dat iets hem stopte. Loras keek vragend van Laxus naar het geen wat zijn aandacht trok. Niet ver van hen vandaan stond een jonge dame. Loras zuchtte eens zodra Laxus hem zei dat ze bezoek hadden. Het moment dat ze close konden doen zou ook maar eens niet verstoord worden. Loras hoopte dan maar dat de jongedame iets interessants bracht anders moest ze heel gauw maken dat ze weg kwam. Loras wilde wat tegen het meisje zeggen maar voelde op dat moment de hand van Laxus langs zijn hals gaan en niet veel later daarna Laxus zijn tong die over zijn wang gleed. Loras voelde een verlangende rilling door zijn lijf schieten. Hij plaatste zijn handen dan ook even op Laxus zijn heupen en trok hem kort dichter tegen zich aan. Loras keek grijnzend naar Laxus en legde zijn hoofd even tegen het zijne aan waarna hij terug opzij naar de dame keek. ‘Are you lost, little lamb?’ Vroeg Laxus met een grijns aan haar. Loras grinnikte eens. Kort liet hij zijn blik over haar heen glijden waarna deze bij haar gezicht bleef hangen. ’’It’s not very wise to be here, alone’’ Voegde Loras er grijnzend aan toe waarna hij zich langzaam aan los maakte van Laxus en op de dame af liep. ’’You never know what creeps around here in the shadows’’ Sprak Loras verder terwijl hij kort voor de dame kwam waarbij hij zijn gezicht even vlak voor die van haar hield terwijl een amuserende grijns zijn lippen sierde. Hij liep vervolgens eens om het meisje heen waarna hij terug bij Laxus kwam.



Terug naar boven Go down
 
avatar

Payton Nyström
━ Béta-Reader ━


Posts : 97
IC : 7

“ Character „
Leeftijd: 23
Sex: Female
Family Tree: none
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: I write sins, no tragedy za maa 28, 2015 9:58 pm



we go down



Het geluid van mensen die met elkaar aan het praten waren had ze genegeerd. Ze had er helemaal geen zaken mee en eigenlijk wilde ze hier gewoon zo snel mogelijk weg. Het was koud aan het worden en ze kon nu eenmaal geen vuur beheersen om zichzelf te verwarmen. Pas toen er geschreeuw door de straten klonk, draaide ze zich met een ruk om. Een roep om hulp kon ze gewoon niet negeren, ook niet als ze al besloten had dat ze niet zou gaan helpen voordat ze zich omgedraaid had. Haar lichte kijkers werden groot toen ze merkte een van de drie mensen die zich wat verderop bevonden op het punt stond om een ander te vermoorden. Aan de grond genageld bleef de vrouw staan terwijl ze toekeek hoe de man letterlijk uit elkaar stapte van zodra hij geraakt werd door een of andere zachtjes knetterende bal. Het was wel duidelijk dat een van de twee jongens die nog overeind stonden een Warlock was. Payton dacht toch niet dat Shifters tot zoiets in staat waren.

Haar lichaam verstrakte toen ze werd opgemerkt. Ieder normaal mens zou het waarschijnlijk allang op een rennen gezet hebben, maar then again, ze was verreweg van normaal. In plaats daarvan bleef ze staan waar ze stond en richtte haar blik op de eerste die iets tegen haar zei. Haar rood gestifte lippen weken een stukje uiteen, maar al snel beet ze op haar tong om de opmerking binnen te houden. Dit leek haar geen goed idee om bijdehand te gaan doen. In plaats daarvan haalde ze haar schouders op. Haar groene kijkers schoten al snel naar tweedledee toen deze begon te spreken en ze kneep haar ogen tot spleetjes. Of ze bang was? Ja, doodsbang, maar dat wilde niet zeggen dat ze dat ook aan de twee jongens voor haar moest laten zien. Ze was er zeker van dat ze zich wel zou kunnen redden moest het nodig zijn en anders was het haar eigen klunzigheid dat ervoor zorgde dat het gedaan was. “You think?” verliet haar lippen dan toch als antwoord op de opmerking dat het niet veilig was om alleen rond te lopen. Payton boog lichtjes naar achteren toen de jongen ineens tegenover haar stond en zijn gezicht nogal dicht naar het hare toe bracht. Het was nu goed te zien dat de vlekken op zijn gezicht en lichaam bloed was, waarschijnlijk van die arme stakker.

Vanaf het moment dat hij weg was, leunde ze terug naar voren en liet haar armen langs haar lichaam vallen. “Creeps like two little teenage boys who think it’s fun to kill people? I’ve seen that before and it didn’t end well for those kids.”  Voorzichtig bewoog ze haar vingers wat, commandeerde het onkruid achter de twee te groeien. Het was dat onkruid sowieso bekend stond om snel te kunnen groeien, anders zou het waarschijnlijk veel te lang geduurd hebben. Het duurde minder dan een seconde voordat het onkruid hoger was dan de twee jongens en een glimlach sierde haar lippen. “But you guys aren't the only one with little tricks.” Deze keer waren de bewegingen van haar handen groter en goed zichtbaar toen ze haar polsen ronddraaide en ervoor zorgde dat de strengen zich om de kelen van de jongens heen wikkelden. Niet dat het de bedoeling was om ze te vermoorden, het ging erom dat ze hen even kon bezighouden zodat zij het op een rennen kon zetten. Dat kreeg je als je haar dwong zich te verdedigen.



602 , Loras & Laxus , don't mess with scared women
, ♥ lauz
Terug naar boven Go down
 
avatar

Laxus Dreyar
━ Member ━


Posts : 84
IC : 23
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 19 y/o
Sex:
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: I write sins, no tragedy za maa 28, 2015 10:34 pm

TAG name here | NOTES words, words, words

Laxus en Loras hadden een klus gekregen om uit te voeren. Ze hadden het geld en de onderdak nodig en Laxus moest toe geven dat hij het alles behalve erg vond om te moorden voor geld. De man had nog zo voor genaden gesmeekt. Was van plan om echt alles te doen, maar Laxus ging er niet verder op in. Tenminste, hij stelde wat voor, maar meende geen letter ervan. Zo duwde hij de man ruw naar achteren en liet hij vervolgens de bal elektriciteit op de man vallen. Het lichaam spatte uit elkaar en zo werden de twee weer bedolven onder het bloed. Het gaf Laxus een overweldigend gevoel. De adrenaline was niet meer uit zijn aderen te krijgen. Hij richtte zich op Loras en legde zijn hand in zijn hals, waarna hij zijn tong gretig over Loras zijn hals liet gaan. Laxus proefde de roestige smaak van bloed, waar hij al te graag meer van kreeg en daarbij ook meer van Loras. Echter moest dat wachten, want Loras merkte het meisje nu ook op. Het meisje had zich naar hen toegedraaid. Laxus begroette het meisje op een cynische wijze, waarna ook Loras van de partij was en er nog een schepje boven op deed. ’’It’s not very wise to be here, alone’’ sprak Loras met een grijns. “You think?” reageerde het meisje. Laxus keek het meisje grijnzend aan. Het was wat dat ze nog niet weg gerend was, maar dat zou niet lang duren. Laxus keek op zodra Loras zich los maakte van hem en naar het meisje toe liep. Laxus volgde hem met zijn ogen. Hij kon het niet hebben als Loras zo dichtbij iemand anders kwam, maar hij wist dat Loras het om andere reden deed dan hij bij Laxus zou doen. ’’You never know what creeps around here in the shadows’’ sprak Loras, waarna hij eens een rondje draaide om het meisje heen en uiteindelijk weer terug bij Laxus kwam. Laxus grinnikte lichtjes, waarna hij zijn blik weer richtte op het meisje. Wat zou er gaan gebeuren? Een geamuseerde blik was in Laxus kijkers te vinden. Ja hij genoot hiervan. “Creeps like two little teenage boys who think it’s fun to kill people? I’ve seen that before and it didn’t end well for those kids.” sprak het meisje. Ze leek in zekere zin zeker te zijn over haar zaak, waarom? Laxus trok lichtjes een wenkbrauw op, maar grijnsde lichtjes. Niets dat hen zou tegen kunnen houden. "We'll prove your wrong, babe," reageerde Laxus erop. Laxus zijn blik ging over het gelaat van het meisje heen. Plots merkte hij op hoe ze een paar van haar vingers bewoog. Was het een zenuwtrekje? Of..Laxus begon meteen dingen te bedenken en kreeg daarbij ook het nauwe gevoel alsof er iets gebeurde dat hen niet aanstond. “But you guys aren't the only one with little tricks.” sprak het meisje, waarna Laxus plots voelde hoe iets zijn keel nauw vast greep. Uit reflex legde Laxus zijn handen erom heen en ontdekte dat het onkruid was. Warlock? Kennelijk. Laxus voelde hoe de lucht uit zijn longen werd gedrukt. Laxus wachtte dan ook niet meer langen en liet de elektriciteit via zijn handen door het onkruid heen schieten, waardoor ook dat uit elkaar schoot. Laxus richtte zich vervolgens meteen op Loras en bevrijdde ook hem van de greep. Laxus grinnikte lichtjes, terwijl de elektriciteit rond zijn lichaam heen schoot. Het was interessant dat het meisje meer kon dan alleen praten en toekijken, maar het was niet genoeg om hen tegen te houden. Laxus deed een paar bedreigende stappen naar het meisje toe. De elektriciteit rond zijn lichaam werd met de stap meer. Een licht gestoorde grijns was zichtbaar rond zijn lippen. Ja.. Hij zag het al voor zich hoe het meisje ook al uit elkaar spatte en hoe meer bloed zich zo vermengen met het bloed van het eerste slachtoffer. "You know you will pay for this," mompelde Laxus en grinnikte opnieuw lichtjes. Hij had er zin in.
thanks sherbert @ ATF
Terug naar boven Go down
 

BerichtOnderwerp: Re: I write sins, no tragedy

Terug naar boven Go down
 
 

I write sins, no tragedy

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
KAECHAN :: {{❥ Oldbrook :: Oldbrook :: Wolfston-