Profile
you are not logged in or registered.

(LOG IN||REGISTER)


INBOX // PROFILE
Welcome
Welkom op Kaechan RPG, dé online rpg waar je een warlock of een shapeshifter kunt zijn.
Sluit je aan bij Family Trees of ga zelf op onderzoek uit in Griffinbeach, Soulsilver, Woodley of Oldbrook.

"A masquerade of Heroes"

14-04-2015 ~ Nieuwe Regels FC

27-03-2015 ~ Kaechan 2.0 Plot.

27-03-2015 ~ New Layout.

23-03-2015 ~ Kaechan 2.0 [Site]

Family Trees
The Elite.
The Venom.
None.
None.
None.
Apply here for a Tree
Census
WARLOCKS
ADULTS 9 26
TEENAGERS 4 3
SHAPESHIFTERS
ADULTS 11 21
TEENAGERS 4 5
TOTAAL 28 55
Season
season: spring / seizoen: lente
Switch Character
Charactername
Password


Credits
©2014-2015 KAECHANRP is ontworpen, bedacht en gecodeerd door JUNG DAEHYUN , gehost op een FORUMOTION forum.
Met dank aan Peter, Kim, Rose, Vance en Michelle voor het helpen met een enkele code / tekst / images.
©opyrights reserved to the original artists!

Dit forum werkt het allerbest op:

google chrome

Maar werkt ook prima op:

firefoxinternet explorersafari

Deel | .
 

 The speed of a bullet

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
avatar

Ruby Red
━ Member ━


Posts : 455
IC : 20

“ Character „
Leeftijd: 17
Sex: Female
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: The speed of a bullet vr maa 27, 2015 11:26 pm

Met haar bamboestok liep ze door de straten. De zon scheen volop alleen was er zeker wel een regenbui voorspeld. Met een glimlach liep ze rond terwijl haar bamboestok rusten op haar schouder. Hier en daar keken mensen raar op aangezien het niet elke dag was dat een meisje met een bamboe stok rond liep. Door het mooie weer had ze geen zin om in de dojo te gaan trainen dus was ze op weg naar een van de parken. Daar zou vast wel genoeg ruimte zijn voor wat goede oefeningen met haar wapen. Ze haalde de stok van haar schouder en sloeg em in haar andere hand. Een klein kindje sprong weg en verstopte zich achter zijn moeder. Ruby grinnikte. Een echt wapen leek het niet eens. Het was een simpele bamboestok, maar als je wist hoe je er mee om moest gaan was het een geweldig wapen.
Haar lichtblauwe ogen keken omhoog terwijl ze haar stok weer terug op een schouder legde. De arm die nog vrij was legde ze op haar voorhoofd zodat ze naar de hemel kon kijken. Een zweet druppel droop langs haar slaap naar haar kin. Het was zeker een warme dag. Ergens hoopte ze dat de regen snel zou komen. Dat was altijd geweldig, regen op een warme dag zoals vandaag. Ze ademde diep in, veegde haar voorhoofd af, haalde haar Mp3 tevoorschijn en deed haar oordopjes in haar oren. Rock muziek kwam op en een kleine grijns speelde om haar lippen. Rustig vervolgde ze haar weg naar het park.
Na enkele straten door te zijn gelopen begon ze toch erg dorst te krijgen. Ze smakte een paar keer en keek zoekend om zich heen. Een paar meter verder op zag ze een klein winkeltje staan. Het was een winkeltje wat muziek, boeken en tijdschriften verkocht. Waarschijnlijk zou ze er geen drinken vinden, maar proberen kon altijd. Met haar muziek in d’r oren en de stok nog steeds leunend op haar schouder liep ze de winkel binnen. Er waren niet veel mensen en de man achter de kassa glimlachte vriendelijk naar haar. Ze deed een groet gebaar en liep de winkel verder in.
Aan het einde van de winkel stonden de tijdschriften. Ruby’s ogen werden direct getrokken door het kunst tijdschrift. Vaak kreeg ze deze voor haar verjaardag, aangezien dat het weinige was wat haar ouders konden betalen. Met haar bleke tengere handjes pakte ze een exemplaar op en begon er in te bladeren. De muziek stond net zo hard genoeg dat ze niet hoorde dat een groep mensen de winkel binnen kwamen. Een liep naar de meneer achter de toon bank toe en haalde al snel een geweer te voorschijn. De andere mannen lipen naar de winkeliers toe die angstig zich probeerde te verbergen. Ruby daar in tegen bleef rustig bladeren in haar blaadje en had niks gemerkt van de omgeving. Blijkbaar had haar neus zich vandaag in de steek gelaten.

Opeens voelde ze hoe er iemand haar schouder aan tikte. Snel haalde ze haar oortjes uit dr oren en keek over haar schouder om. ‘Handen in de lucht!’ riep de man.
Niet onder de indruk haalde trok Ruby een wenkbrauw op en keek weer in haar blaadje. Rustig legde ze het blaadje terug en keek de man weer over haar schouder aan. ‘Ik zei,’ begon hij weer, ‘Handen in de lucht!’
Nog steeds niet onder de indruk kwam er een lichte grijns op Ruby’s lippen. ‘Are you robbing me?’ vroeg ze de retorische vraag en keek de man met samen geknepen ogen aan.
‘JA!’ riep de man hard uit frustratie en keek haar woedend aan.
‘Ach zoooo,’ antwoorden Ruby en een bredere grijns speelde om haar lippen. Dit was nog beter dan training in het park. Even nam ze de omgeving in zich op en hoorde de man zijn hand op iets legde in zijn jas. In een razend snelle beweging sloeg Ruby met haar bamboestok de man op zijn slaap. Hierna trok ze zijn arm uit zijn jas, schopte hem in zijn knieholte en draaide zijn arm zo dat die op zijn rug kwam. Door de lok die ze in zijn arm had gelegd had hij zijn geweer laten vallen. Met een snelle klap van haar hand op zijn nek wist ze hem bewusteloos te slaan. Snel pakte ze zijn geweer van de grond en keek er falend naar. Wat moest ze hier nou mee! Omdat zij achter in de winkel waren en ze snel en stil had gehandeld hadden de mede overvallers niet gemerkt dat er een van hun maten was overmeesterd. Ze knielde neer op de grond, hield haar stok dicht bij zich en had het geweer in haar broek gestopt. Grote dreigementen als geef me al je geld of ik schiet je dood vlogen door de lucht. Ruby hoorde hoe er een klein kindje begon te huilen. Een van de mannen schreeuwde dat het kind moest stoppen met huilen. Zachtjes gromde Ruby en vond dat ze wel lang genoeg gewacht had. Er waren nog vier mensen in de winkel, vier slechte mensen!
Terwijl de overvallers bleven roepen naar de mensen zag Ruby haar kans. Met een brede grijns sprong ze vanachter de achter muur vandaan. Met een zwiep sloeg ze een beeldje van een kast af die recht tegen het achter hoofd van een van de overvallers kwam. ‘YEAH!’riep Ruby en rende snel verder. Ze hoorde hoe er een geweer werd afgevuurd. Even leek het alsof haar blauwe ogen spleetjes kregen en ze voelde hoe haar rug haren overeind gingen staan. Vanuit haar zicht leek het net alsof de tijd langzamer ging. Ze zag hoe de kogel op haar afvloog. Als een reflex draaide ze haar schouders. De kogel vloog op enkele centimeters langs haar af en op het laatst schramde het haar huid van haar achterste schouder lichtjes.
Ze voelde hoe de adrenaline door haar lichaam ging en haar zintuigen en lichaam werkte op volle toeren. Hierom houden ze zo van trainen en echt vechten. Ze voelde zich vrij en niet hulpeloos ookal kon ze niet veranderen in een dier. Hierdoor voelde ze zich toch nog enigszins bruikbaar voor de mensheid. Met dezelfde badass grijns op haar gezicht sprong ze omhoog terwijl ze rende. Ze slide over een stuk van de toonbank heen. Het was een lange toonbank met een hoek erin en nu gleed ze over het gedeelte heen waar niks stond. Door deze slide maakte ze een enorme vaart en wist zo nog een paar kogels te ontwijken. Ze werd van de toonbank af gevuurd en behendig op vier poten kwam ze neer tussen twee van de overvallers. Tussen hen was ongeveer drie meter. Snel schoot ze overeind. Er kwam een vuist op haar afgevlogen. Ze liet haar stok vallen, pakte de arm vast, draaide om haar as en gooide de man over haar rug heen tegen een srek vol CD’s aan. Met een hoop gekletter viel de stellage om. Gauw pakte ze haar ze haar stok weer op en wilde de volgende man neer slaan.

Dit ging echter niet zo als geplant. Het harde geluid van een geweer wat afging galmde door de winkel. Ze voelde hoe de kogel haar buik penetreerde en een vreselijke pijnscheut schoot door haar heen. Door het geluid van de stellage die om viel had ze vast niet gehoord dat de andere, die drie meter verder op stond, de trekker over haalde. Met een flinke klap viel ze op de grond en ze hapte naar adem. De pijn was ondragelijk ookal had ze een hogere pijngrens dan gemiddeld. Ze legde haar hand op de wond en kneep haar ogen samen. Ze zag hoe het bloed langzaam er uit sijpelde en het tapijt op de grond rood maakte. Met geschokte ogen keek ze omhoog maar wat ze zag was nou niet het meest geruststellende. Ze keek recht naar een geweer dat enkele centimeters van haar voorhoofd was verwijderd. Haar hartslag ging als een gek te keer. Ze voelde hoe de angst door haar lichaam heen ging en wist dat ze nu echt geen move meer kon maken. Langzaam haalde de man de trekker over terwijl Ruby hem zwaar ademend en creperend van de pijn aan bleef kijken.
Terug naar boven Go down
 

Vance Aurelius
━ Member ━


Posts : 289
IC : 37

“ Character „
Leeftijd:
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: The speed of a bullet za maa 28, 2015 10:59 am

thank you for existing
WEAR THEM MORE YOUR HIGH HEELS
MY BODY TWISTS AND TURNS IN FRONT OF YOU
Warm zonlicht scheen door de witte gordijnen van het appartement. Gordijnen die kalm meedansten met de zachte bries. De deur naar het kleine balkonnetje stond wagenwijd open, de warmte van de dag een kans gevend om naar binnen te komen. Er heerste een geconcentreerde sfeer in de witte slaapkamer. Achter een lichtbruin gekleurde bureau tafel zat Vance. Hoofd gerust op zijn hand, terwijl zijn donkergroene ogen naar de verschillende papieren voor zijn neus keken. Zijn nog vrije hand ging licht gefrustreerd door zijn lichte lokken. Zijn houding was recht, perfect, maar de blik in zijn ogen stond er lijn recht tegenover. Een geïrriteerde en vermoeide blik rustte in zijn normaal warm gekleurde ogen. Het was een van de weinige keren dat hij geen plezier had in zijn werk. Papierwerk was nooit een leuk werkje, vooral niet als de mensen hoger op fouten maken. Slordigheid fouten om precies te zijn. Aan de linkerkant lag een stapel papieren, stuk voor stuk bekeken en verbeterd met een zwarte pen. Het zag eruit als een zooitje en dat hadden ze er ook van gemaakt. Dit project was zinloos, helaas had hij er zelf geen zeg over. Tenslotte was hij overgehaald door zijn zakenpartner, menend dat de ultieme project was. Nou vergeet het maar..

Twintig minuten waren verstreken, voordat Vance zijn pen neergooide op het papierwerk. Oké, genoeg. Hij was toe aan een pauze, een wandeling, het was al een kwelling genoeg om met dit weer binnen te blijven. Misschien was het een beter idee om in het park zijn werk af te maken. Wat zonlicht zou hem wel goed doen. Het voelde wel alsof hij onder een rots leefde de laatste paar weken. Zodra hij opstond, strekte hij zijn lichaam uit. Hij kon het bloed weer door zijn benen voelen stromen, iets te lang gezeten. Zorgvuldig raapte hij de papieren bijeen en stopte het werk in zijn vertrouwde, zwart gekleurde rugzak. Die aktetassen vond hij maar vervelend om continu in zijn hand vast te houden. Uiteraard moest hij die wel hebben bij vergaderingen, met een rugzak verschijnen was een no no. Nog voordat hij de deur uitging deed hij nog enigszins een poging om er fatsoenlijk uit te zien. En niet als een werknemer met een burn-out. Zijn lichte lokken zaten warrig door elkaar, maar de witte blouse, gepaard met donkergekleurde jeans, liet hem nog redelijk sophisticated uitzien. Hij was tevreden genoeg, momenteel voelde hij niet de behoefte om er op en top uit te zien zoals gewoonlijk.

Met een klik was de deur van het appartement dichtgevallen. Het complex was stil en nogal uitgestorven. Niet gek, met dit weer was iedereen het liefst buiten. Vance was met een snelle pas de trap afgegaan, snakkend naar het gevoel van warmte op zijn huid. Van licht die hij alleen van binnen kon bewonderen. Het was een gevoel van verlossing en vrijheid, zodra de eerste stralen zijn wangen streelden. Een tevreden glimlach had op zijn lippen gerust. Voor iemand zoals Vance kon dagenlang binnen zitten als een gevangenis voelen. Het liefst was hij naar het bos gegaan, de echte grassprieten tussen zijn tenen willen voelen, vibraties van de dieren. Hij zat echter vast in de hectiek van de stad totdat hij zijn deel van het project had afgerond.

Onderweg naar het park viel zijn blik op een pas geopend bloemenwinkel. De neiging om de bloemen die buiten stonden te bekijken, kon hij niet weerstaan. Met zijn vingers, tilde hij iedere bloem iets op om ze te bekijken. Ze waren mooi, fel van kleur en gezond. Vance maakte al aanstalten om de winkel te betreden, een plots geluid deed hem opschrikken. Een bekend geluid weliswaar, kort en fel. Het geluid van een pistool. Direct voelde hij de zenuwen in zijn voeten zoeken naar vibraties, elke cel analyseerde en het duurde niet lang voordat hij figuren zag bewegen in de verte. Een klein winkeltje aan het eind van de straat. Vance wachtte niet en snelde zich ernaartoe. Hij kon in de verte al rode haren zien die wild in het rond dansten. Een figuur die als het ware over de toonbank heen vloog, de toesnellende kogels compleet negerend. Het was gecontroleerd en een teken van een ervaren vechter. Niet veel later vloog er een ander figuur door de lucht, lawaai van kletterende CD's deed Vance op zijn hoede bewegen. Hij naderde de situatie, de situatie die hij had geobserveerd als een overval met een jongedame met vurig rood haar. Die in de eerste instantie zich prima leek te redden, haar bewegingen waren soepel, bewondering waardigend.

Vance was enkel een paar stappen verwijderd van het conflict zodra het geluid van een pistool nogmaals weerklonk. Het geluid dreunde nog na in zijn hoofd, van het plotse geluid was hij stil gaan staan. Terwijl zijn ogen getrokken werden door een rode vlek die op het shirt verscheen van de jongedame. Er ontstond een plas van bloed op de plek dat ze neerviel. Zijn brein werkte op volle toeren, proberend alles te verwerken wat er zojuist gebeurde. Maar zijn lichaam werkte tegen en schakelde op dat moment naar zijn instinctieve modus. De man met het pistool was alleen gefocust op de jongedame en had geen oog voor Vance, zijn vinger was gevaarlijk veel druk aan het uitoefenen op de trekker. Nog net meer kracht en hij had de jongedame recht in het gezicht geraakt, maar met een gebaar van Vance's hand, werd het metaal van de loop van het pistool misvormd. Er was geen uitweg voor de kogel meer en een ongewoon hoge druk ontstond er in de loop dat resulteerde tot het uit elkaar barsten van de pistool. Een dof schel geluid vulde de kleine winkel en tegelijkertijd barstte het voorwerp uit elkaar. De scherven vlogen ongecontroleerd in het rond, alles in zijn weg doorborend en zo ook het kwetsbare weefsel van de overvaller. Vance was naar de jongedame toegesneld, zijn gedachte nog gefocust om de rond slingerende scherven die ieder weg werden gekaatst wanneer ze ook maar in de richting van hem schoten. Hij had zich beschermend over haar heen gebogen, om haar niet nog meer wonden te bezorgen. Zijn hand stond nog half omhoog, om als nog een kracht op het metaal uit te oefenen en af te kaatsen. Het duurde maar enkele seconden voordat de stilte weer viel. Alle overvallers lagen verspreid en bewusteloos door de winkel. Hij had daar echter geen aandacht meer voor, bovendien kon hij met vibraties voelen wanneer ze weer zouden opstaan. Momenteel had de gewonde jongedame al zijn aandacht. Vragen hoe het gaat zou zinloos zijn. Vance had haar ongevraagd weliswaar vastgepakt om haar overeind te laten zitten. Dit was een ernstige situatie en tijd voor manieren was er niet. Hij had haar gezicht iets naar zich toe getild, zodat hij haar recht in de ogen kon kijken. "Blijf bij me." Waren zijn eerste woorden die hij tegen haar sprak. Zijn stem was kalm, maar ernstig. De warmte die normaliter in zijn stem rustte, was bijna niet te horen. Ze was in een kritieke toestand, wie weet welke organen zijn geraakt. Ze mocht hoe dan ook niet bewusteloos raken.

Met zijn vrije hand had hij de hare van de wond afgehaald en geruild met de zijne. Hij drukte zijn hand op de wond. "Dit gaat pijn doen." Hij had zijn arm om haar heen gevouwd om haar recht op te houden. Zijn hand zocht de hare, mocht ze erin willen knijpen. Hij oefende nog meer druk met de hand op de wond, hij kon het bloed over zijn hand voelen sijpelen en op dat moment groeide er groene stengels rondom de wond. De knoppen die verschenen opende zich in een onnatuurlijke tempo, licht rood gekleurde bloemen bloeiden open. De bloemen groeiden als het ware over de wond heen, de stengels hadden zich door de wond heen verplaatst. Vance kon via de stengels de kogel van het pistool voelen, ze waren diep in haar gegaan, maar hadden gelukkig geen belangrijke organen geraakt. Zo ver was Vance niet met zijn magie. Hij sloot zijn handen en de stengels omsloten de kogel. Voorzichtig haalde hij zijn hand terug en daarmee ook de kogel. De bloemen bleven bloeien en groeien, de groei hinderde het bloeden. Het proces ging door tot dat de bloemen de wond compleet had bedekt. De jongedame had nu licht rode bloemen op haar buik. Misschien een beetje vreemd, de bloemen zorgde er echter wel voor dat ze niet meer in een kritieke situatie was.

"Hoe voel je je nu?" De warmte in zijn stem was teruggekeerd, warmte die je liet denken aan een prettige zomerdag. De bezorgde ondertoon was alleen niet te missen en Vance had haar iets losser vastgehouden, zijn hand zat nog onder haar bloed en zijn eerst witte blouse had rode vlekken. Hij wist niet zeker of de bloemen genoeg waren, of ze hem genoeg tijd gaven om haar naar het ziekenhuis te brengen. Ondertussen hadden de andere mensen in de winkel zichzelf weer bij elkaar geraapt. Stuk voor stuk waren ze in shock en hadden ze ook zwijgend toegekeken naar Vance's magie. Sinds de spreuk van de Warlocks had hij plots meer magie gekregen, magie die enigszins kon helen. De verkoper was bijgekomen van de shock en rende bezorgd naar hen toe. "Is alles goed met haar?" Zijn stem klonk angstig. Vance had hem kort aangekeken en wendde zijn blik terug naar de jongedame. Dat moest ze zelf eerst aangeven, voordat hij voor haar kon antwoorden.
FOR HER IT'S LADY FIRST
GIRLS ARE LIKE FROZEN ICEBERGS?
LET IT GO
MADE BY MINNIE OF BTN
Terug naar boven Go down
 
avatar

Ruby Red
━ Member ━


Posts : 455
IC : 20

“ Character „
Leeftijd: 17
Sex: Female
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: The speed of a bullet za maa 28, 2015 4:56 pm

Haar licht blauwen ogen reflecteerde het zwarte metaal van het geweer. Ze slikte en zag hoe de man zijn vinger steeds verder naar zich toe trok. Als dit het einde was was het tenminste wel een eervolle dood. Ze sloot haar ogen en liet haar gedachtes te vrije loop gaan. Ergens diep van binnen bidden ze voor een engel die haar nu mee zou nemen naar een andere wereld en er voor zou zorgen dat ze niet te overlijden kwam. Toen ze klein was kreeg ze vaak verhaaltjes over engelen voorgelezen van haar moeder. Een kleine glimlach speelde om haar lippen en de gedachten aan haar familie maakte deze situatie alleen nog maar erger. Het schoot door haar heen dat zij haar niet zo bezwijkend onder de kracht van de situatie zouden willen zien. Hier mee opende ze haar ogen en was de felle vlam die haar haarkleur symboliseerde weer te zien in haar pupillen.
Op dit zelfde moment sprong het geweer uit elkaar.  Alsof de tijd stil stond zag ze hoe de scherven in de lucht vlogen en er een jongen op haar af gerend kwam. Ze ademde diep uit, glimlachte gerust, sloot haar ogen en liet zich in elkaar zakken. Nog haar schouders de grond zouden raken voelde ze hoe een sterke arm haar onder steunde. Weer opende ze haar ogen en zag dat de jongeman over haar heen gebogen zat. Zijn lichaam straalde een kalme warme sfeer uit. Zo een die maar een enkeldeling hadden. De mensen die haar rustig wisten te krijgen zelf al was ze stervende. Dezelfde sfeer als die van haar familieleden. Een kleine glimlach verscheen op haar zwakke gezicht.
Uit alle macht probeerde ze niet haar ogen te sluiten. Als ze dat deed was het misschien einde verhaal voor haar. Ze probeerde op haar ademhaling te letten terwijl ze de jongen bleef aan kijken. Ze voelde hoe haar hoofd langzaam weg zakte. Zou ze dan toch echt opgeven deze keer. Ze voelde hoe haar oogleden zwaarder werden en alles begon te duizelen. Geleidelijk zakte haar kin naar beneden maar deze werd tegen gehouden door een warme hand die haar hoofd voorzichtig omhoog duwde. Ze fronste en opende haar ogen. Haar licht blauwe ogen keken recht in de hartelijke diep groene ogen van de jonge. ‘Blijf bij me.’ Waren de eerste woorden die ze na het oorverdovende geweerschot hoorde. Zijn stem was kalm maar ernstig. Door de ernstige toon in zijn stem grijnsde Ruby lichtjes om zich enigszins te vermannen.
Normaal gesproken zou ze opgesprongen zijn omdat ze werd aangeraakt, aangekeken en gewond was. Maar deze keer voelde ze zich zo zwak dat ze alles wat er gebeurde maar over zich heen liet komen. Ze wist wanneer het genoeg was met de held spelen. Een ware vechter weet wanneer hij of zij verslagen is. Ze voelde hoe haar hand van de wond werd afgehaald en vervangen door de hand van de jongen. Ook voelde ze hoe de andere hand haar vinger toppen lichtjes raken. Alsof het vanzelf ging omklemde ze haar vingers om zijn hand. Hij zei dat het pijn ging doen en dit was niet gelogen. Ze voelde hoe er hevig werd gerukt op de wond. Ze beet haar tanden op elkaar, kneep haar ogen samen en kreunde zachtjes van de pijn terwijl ze zijn hand zowat fijn kneep. Voor een normaal iemand die niet kon veranderen in  een dier had ze een uitermate hoge pijn grens. Maar de pijn die ze nu voelde was een unieke pijn die alleen de ervaren was in dit soort situaties. Het was een verlammende pijn die zich concentreerde op een plek. Wat je ook probeerde je kon je gedachten er niet af zetten. De pijn bleef maar erger en erger worden. Ondertussen had ze haar nagels in zijn hand rug gezet en kneep ze zo hard dta haar eigen handen blauw begonnen te worden.
Een gevoel alsof er een soort plant de wond omhulde kroop door haar zenuwstelsel heen richting haar hoofd. Nog steeds creperend van de pijn snakte Ruby naar adem en keek met grote ogen naar haar buik. Door het vele bloed verlies begon ze zich lichtjes in haar hoofd te voelen. Alles wat er gebeurde voelde irreëel en als een droom. Ze merkte hoe er stengels haar lichaam binnen drongen en er prachtige rode bloemen haar wond begonnen te bedekken. Door het wazige gevoel was de pijn naar de achtergrond gezakt en het enige waar Ruby nu nog oog voor had waren de prachtige bloemen. Het leek wel alsof er witte bloemen met rode aquarel verf beschilderd waren. Op sommige plekken was het wat lichter dan op andere. Een vage glimlach krulde om Ruby’s lippen. Het zou er vast heel apart uit hebben gezien, een meisje die half op sterven ligt en vervolgens glimlacht. Maar de pracht van dit meesterwerk was zo overweldigend dat ze in een soort trans raakte, mede door het bloed verlies. De bloemen werden groter en groter en het enige wat ze dacht was dat ze dit beeld moest onthouden. Ze moest en zou dit in een tekening of schilderij verwerken! Het was een vreemd aanzicht maar Ruby was zelfs bijna blij dat ze neer geschoten was.
‘Hoe voel je je nu?’ klonk een warme stem nadat de bloemen gestopt waren met bloeien. Haar ogen werden groot en langzaam maakte ze haar zicht los van de bloemen. Geleidelijk gleed haar blik naar het gezicht van de jongen toe en weer bedacht ze zich dat hij diep groenen ogen had. Ze vond het een apart aanzicht aangezien de meeste Aziatische mensen toch echt bruine ogen hadden.
‘Is alles goed met haar?’ klonk een andere bezorgde stem vanachter de jongeman.
De jonge zijn blik gleed naar de man en weer terug naar haar. Ze merkte hoe haar ademhaling rustiger werd en ontspande haar spieren. Haar gedachten gingen naar haar hand en even voor een seconden wilde ze spastend op springen en schreeuwen dat ze het niet ZO bedoelde om zijn hand vast te houden (xD). De lichtheid in haar hoofd weerhield haar hier echter van. In plaats daarvan liet ze zijn hand los en zuchtte wat er voor zorgde dat ze even pijnlijk keek. Haar ogen bleven weer bij de bloemen hangen en de pijnlijke blik verdween direct. ‘Wauw,’ fluisterde ze dromerig. Ze wilde weer op kijken en zeggen dat ze zich prima voelde. Echter was haar lichaam het hier niet mee eens en voelde ze hoe misselijk en duizeligheid haar hoofd binnen kroop. ‘Oh da-,’ nog voor ze haar korte zin kon af maken vormde haar zicht zich met zwarte vlekken en ontspande al haar spieren zich. In een snelle tijd werd ze van haar bewustzijn onttrokken en viel in een diepe, donkere bewusteloosheid.

Licht blauwe ogen keken op naar een klein lichtje boven in de duisternis. Ze zuchtte en herkende dit gevoel. Ze was gevangen in haar onderbewust zijnde. Een gevoel wat ze vaker had als ze droomde of bewusteloos was. Het enige wat ze nooit wist was hoe ze er uit kon komen. Vaak was dat een kwestie van wachten. Haar ogen gleden om haar heen en los van het licht puntje boven was er niks te zien dan alleen maar duisternis. Om haar lichaam zat een wit jurkje gevouwen wat viel alsof het van zijde was. Ze zat met haar benen opgetrokken en haar kin ruste op haar knieën. ‘Nu maar wachten,’ murmelde ze zachtjes.
Enkele minuten gingen voorbij en de duisternis begon akelig eenzaam aan te voelen. Ze keek op en merkwaardig genoeg zag ze iets roods verschijnen in de verte. Met een vragende blik stond ze langzaam en elegant op. Op haar blote kleine voetjes begon ze naar het vage beeld te lopen. Zonder dat ze er echt bij na dacht voelde ze een enorme drang om er naar toe te lopen. Daar was iets! Iets wat ze moest zien! Steeds meer en meer begon ze harder te lopen tot ze aan het rennen was. Haar vuurrode haren wapperde mee op de wind terwijl haar jurkje om haar heen zwierde. Het wazige beeld werd steeds scherper en duidelijker. Het had de contouren van een bloem en de kleur van bloed. Alleen leek het net alsof het beschilderd was met rode aquarelverf. De kleur had een waterige structuur waardoor sommige delen van de bloem lichter waren dan andere. Terwijl ze steeds dichter bij kwam zag ze dat de bloem de grote was van een mens. Ongeveer z’n twee meter hoog.
Aangekomen bij de bloem glimlachte ze en keek er geïntrigeerd naar. Het was een prachtig iets en het leek wel warmte uit te stralen. Een soort warmte die alleen haar familieleden uitstraalde. Nieuwsgierig liep ze een rondje om heen en legde haar hand er tegen aan. Al snel legde ze haar oor er tegen aan en het geluid van een kloppend hart galmde door haar hoofd. Geschrokken stapte ze een paar stappen achter uit. Met grote verbaasde ogen keek ze naar de bloem. ‘Wa-‘ over haar woorden heen klonk het geluid van bloem bladen die los kwamen van elkaar. Langzaam en sierlijk vouwde de enorme bloem zich open. Voorzichtig stapte Ruby naar achter en aanschouwde dit prachtige beeld met open mond. Beetje bij beetje kwam er iemand tevoorschijn terwijl de bloem zich ontvouwde. Het was een jonge man van ongeveer twintig jaar oud. Hij had opvallend diep groene ogen en lichte haren. Terughoudend stak Ruby haar hand uit naar de jongen. Deze deed dat ook en glimlachte vriendelijk er bij. Ze voelde hoe haar hart klopte en haar hoofd lichtjes werd. Nog enkele centimeters en elkaars vinger toppen zouden elkaar raken.


Een fel licht door dring haar nauw samen geknepen ogen. Ze knipperde een paar keer en kreunde zachtjes omdat er een pijn scheur door haar heen kwam. Vragend keek ze naar een wit steriel plafond. De geur van ontsmettingsmiddelen vlogen haar longen binnen. Het was een verschrikkelijk on aangename geur. De geur van ziekenhuizen. Langzaam draaide ze haar hoofd en bleef haar zicht hangen op een jongen die in een stoel zat. Zijn ogen waren gesloten en hij leek wel te luisteren naar het geluid van de gordijnen die zwierde op de wind. Ze herkende hem ergens van en zo ook herkende ze de rode vlekken op zijn witte blouse.
Bij deze gedachten schoten flashbacks van wat er gebeurt was voor de droom door haar heen. Ze had een overval tegen gehouden maar was zelf slachtoffer geworden. Een jongen met lichte haren en diep groenen ogen har het bloeden van haar wond gestopt. Een jongen... ze keek waar naar de jongeman op de stoel en direct werd de link gelegd. Ze opende haar mond om iets te zeggen maar werd onderbroken door het geluid van een deur die open werd gegooid.
‘RUBY!’ de bezorgde stem van haar broer galmde door de kamer. Hij werd gevolgd door haar moeder die naar haar toe snelde. Al snel had ze een hand op haar voorhoofd liggen die haar haren streelde.
‘Is alles goed met je liefje?! Ik schrok me kapot toen het ziekenhuis belde, wat is er ge-‘ haar moeder stond in de ratel stand maar hield opeens op met praten. Vragend keek Ruby haar aan en zag dat haar broer en haar moeder allebei naar de jonge man in de stoel aan de andere kant van het bed keken.
Lucien, die dit blijkbaar niet geweldig vond, liep om het bed heen en ging met gekruiste armen voor de jongen staan. ‘Ruby zusje,’ klonk zijn stem kil en kalm. ‘Waarom breng je steeds jongens mee als je in de nesten hebt gezeten?’
Haar moeder keek haar streng een en daarna de jongen. Ruby die even niet goed wist wat ze moest doen keek de jongen aan die het blijkbaar moeilijk had met de situatie hierna wende ze haar blik naar d’r moeder.
‘Mam, pen, papier!’ sprak Ruby opeens streng. Haar broer en haar moeder keken haar allebei verbaasd aan maar Ruby bleef met een vastberaden blik haar moeder aan kijken. Deze zuchtte uiteindelijk en gaf Ruby een papierblok en een potlood. Zonder enige woorden te gebruiken begon Ruby direct te tekenen. Ze wist nog precies hoe het allemaal was gelopen. Ze had echter niet de kracht er voor om het allemaal uit te leggen.
Het zouden drie snelle potlood schetsen worden. Eentje waar zijzelf werd neer geschoten, eentje van de jongeman zijn zorgelijke gezicht en eentje van de bloemen op haar buik. De minuten vlogen voorbij en binnen een half uur gooide Ruby het papierblok op haar voeten neer en keek haar broer en moeder fel aan. ‘He saved me.’¬
Terug naar boven Go down
 

Vance Aurelius
━ Member ━


Posts : 289
IC : 37

“ Character „
Leeftijd:
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: The speed of a bullet za maa 28, 2015 10:21 pm

thank you for existing
WEAR THEM MORE YOUR HIGH HEELS
MY BODY TWISTS AND TURNS IN FRONT OF YOU
’’Bel de ambulance.’’ Zonder twijfel waren de woorden over zijn lippen gerold, direct en streng. Hij voelde hoe haar lichaam verzwakte in zijn armen en hij trok haar meer naar zich toe, zodat ze tegen hem aanleunde en niet op de koude vloer zou belanden. Achter zich hoorde hij gerommel van de verkoper met de telefoon, dezelfde paniek in zijn stem wanneer hij de situatie probeerde uit te leggen. Zijn ogen bleven echter gericht op het gezicht van de jongedame. Het bloed op zijn hand was nu onderhand wel opgedroogd en voorzichtig streek hij een paar rode plukken uit haar gezicht. Ondanks de hele situatie had ze een vredige uitdrukking, alsof ze zojuist in een diepe slaap was gedoezeld, een diepe slaap die dromen kon aanwakkeren. Zijn donkergroene ogen streelden de lijnen op haar gezicht, ze viel ongetwijfeld in het categorie ‘mooi’ en ze was prettig voor het zicht. Zijn observatie eindigde algauw wanneer zijn oren het geluid hoorde van schreeuwende sirenes, die met iedere seconde luider werden tot dat zijn ogen zelf het licht kon opmerken. Hij had een arm onder haar benen geplaatst om haar op te tillen, zich om te draaien naar de ambulance medewerkers en haar op het brancard te leggen. Deze werkten gehaast, behendig en met duidelijke ervaring. Ze werd in de ambulance gedragen en een van de medewerkers wierp een korte blik op Vance. ’Wilt u meerijden meneer?’ Het viel hem nu pas op dat de medewerker slechts een paar jaar ouder kon zijn dan Vance. Hij had nog lijnen van jeugd in zijn gezicht, gepaard met lijnen van stress en aan tekort van slaap. Dezelfde vermoeide lijnen die Vance waarschijnlijk ook had. De uiteinden van zijn mond krulden op tot een kleine glimlach. Hij knikte, graag. En dat was genoeg, de medewerker had hem naar de ambulance begeleid.

De typische steriele geur van het ziekenhuis kwam hem tegemoet. Niet geheel onaangenaam vond hij zelf, hygiëne was iets dat hij erg waardeerde en zelf ook goed probeerde te hanteren thuis. Zijn appartement was haast perfect, naja, nu dus niet meer. Het was overdonderd met papier en zooi veroorzaakt door stress en gebrek aan slaap. Al had het ziekenhuis een stuk minder warm en gezellig gevoel, al was het ook geheel wit, het gaf toch een koude indruk. Dit zou hij nooit als een thuis kunnen beschouwen. De wachtkamer was gelukkig leeg, Vance had geen behoefte aan nieuwsgierige ogen die alleen maar naar de rode vlekken op zijn shirt konden kijken. Hij had er zelf echter geen moeite mee, zijn brein was vermoeid en zo was zijn lichaam. De bloemen die hij zojuist had laten groeien over de wond vergde veel energie. Hij had er uiteraard voor over, als hij niet had besloten naar buiten te gaan, wie weet wat er had kunnen gebeuren. Een diepe zucht ontglipte, daarmee liet hij alle spanning los van het hele voorval. Zijn schouders liet hij kort zakken, gezicht verborgen in zijn handen. Het gebrek aan slaap maakte Vance prikkelbaar, gooide zijn emoties om en zijn controle over iedere spier van zijn lichaam.

Tien minuten lang had hij daar gezeten, zijn gedachte gefocust op zijn ademhaling om even zijn gedachten leeg te maken en vervolgens alles op een logisch rijtje te zetten. Hierna zou hij naar zijn zakenpartner toestappen, eisend voor meer tijd voor het papierwerk. Hij had rust nodig, slaap en een maaltijd die wel echte voedingsstoffen bevat. Als de jongedame nog langer in het ziekenhuis moest blijven, zou hij haar ook regelmatig komen bezoeken om te kijken hoe het met haar zou gaan. Nadat hij enigszins weer grip had op alles, stond hij op, richting het toilet. Nog steeds moest hij het bloed van zijn handen af wassen en dat ging nog aardig moeilijk. Ruw wreef hij over zijn handen en de wasbak kleurde als het ware rood. Hij draaide de kraan dicht en zijn ogen gleden naar de spiegel om recht in zijn eigen vermoeide gezicht te kijken. Zijn lichte lokken zaten nog meer in de war dan eerst, zijn donkergroene ogen waren dof en gaven weg dat hij bijna geen puf meer over had. En weer draaide hij de kraan open en gooide een paar plenzen koud water in zijn gezicht. Het gevoel van koude water die zijn warme huid deed afkoelen, werkte verfrissend.

Wanneer hij terug de wachtkamer inliep werd hij begroet door een dokter. Hij had een vriendelijke glimlach. Dat betekende iets goeds. ’De operatie is goed verlopen, de jongedame zal snel weer opknappen, jouw magie heeft er veel geholpen.’ Vance was tevreden met zijn woorden en knikte dankbaar. Als nog had hij geen woord gewisseld met het personeel, de dokter had zich vervolgens omgedraaid om Vance naar haar kamer te begeleiden. De kamer was leeg met enkel een bed in het midden en de rode haren van het meisje stak af tegen al het wit in de kamer. De stoel bij het bed trok vervolgens dan zijn aandacht. Nog voordat hij zichzelf neerzette, merkte hij de mufheid in de kamer. Gelukkig zat het raam dichtbij de stoel en zo stil mogelijk maakte hij de raam open om dan wel te gaan zitten. De gordijnen werden kalm omhoog geblazen en het deed hem automatisch denken aan de gordijnen in zijn slaapkamer. Een klein glimlach had op zijn lippen gerust, nogmaals scanden zijn donkergroene ogen de kamer. Het was zo leeg, de jongedame zou zo niet bepaald prettig wakker worden. Op het kastje naast het bed stond echter een lege vaas, perfect voor een paar bloemen. Vance stak zijn hand uit richting de vaas en na een tijdje kwamen er groene stengels omhoog uit de vaas. Dezelfde lichtrode bloemen bloeiden op en binnen no-time stond de vaas vol met de bloemen. Het was een prettig aanzicht. Nu was het enkel een kwestie van wachten tot ze wakker zou worden, de gordijnen bleven opwaaien en hij kon het niet helpen om zijn ogen langzaam te sluiten en enkel gehoor te hebben voor het geluid van de wind.

Een deur werd opengegooid. ’Ruby!’ Een vrouwenstem weerklonk door de lege ruimte en direct keek Vance op. Hij rechtte zijn rug, de warme gloed in zijn ogen wederkerend en ook zijn gecontroleerde houding. Ze hadden alleen nog geen oog voor hem. Het duurde niet lang voordat de wat oudere vrouw haar zin onderbrak om weliswaar afkeurend naar hem te kijken. Kort verscheen er een verbaasde blik in zijn ogen. ‘Waarom breng je steeds jongens mee als je in de nesten hebt gezeten?’ Dat had Vance niet zien aankomen. Maar nog voordat hij zijn mond kon openen om iets te zeggen, begon de jongedame zelf al te spreken. Ze vroeg om pen en papier die ze ook daadwerkelijk kreeg. In die dertig minuten lang had hij zwijgzaam naar haar zitten kijken, hoe ze met vlugge potlood streken schetsen maakte. Het papierblok werd neergegooid. ’He saved me.’ Een kleine glimlach had zich gevormd op zijn lippen. Hij beaamde het door te knikken, hij had ze stuk voor stuk aangekeken met een warme blik. Hij had geen enkele intentie om de jongedame pijn te doen of wat dan ook. Vance was er gewoon op het juiste moment en de juiste persoon op dat moment.

Opnieuw werd de deur van kamer geopend, dit maal op een kalmere manier. Dezelfde dokter die hem naar de kamer had begeleid kwam binnen lopen. De man was al voorbij de vijftig met vele lach rimpels in zijn gezicht. Zijn uitstraling was warm en vriendelijk net zoals die van Vance. ’Goedemiddag, jullie zijn vast familie, Ruby heeft de operatie zeer goed doorstaan. Ze kan vandaag nog zelfs het ziekenhuis verlaten.’  Kort had Vance naar de dokter gekeken om zijn blik weer op de jongedame, genaamd Ruby dus te vestigen. Een tevreden gevoel viel over hem heen, de bloemen hadden meer geholpen dan hij had verwacht. Geen enkele patiënt kon na geraakt te zijn door een kogel nog op dezelfde dag het ziekenhuis verlaten. Hij had voorzichtig een stap dichter bij het bed gezet aangezien haar familie nu vast gefocust was op de dokter. ’Je hebt nooit meer antwoord gegeven op mijn vraag.’ Sprak hij uiteindelijk na uren van stilte. Nog voordat ze wegviel had hij gevraagd hoe ze zich voelde, daar had hij echter nooit meer antwoord op gekregen en haar familie ook nog niet.
FOR HER IT'S LADY FIRST
GIRLS ARE LIKE FROZEN ICEBERGS?
LET IT GO
MADE BY MINNIE OF BTN
Terug naar boven Go down
 
avatar

Ruby Red
━ Member ━


Posts : 455
IC : 20

“ Character „
Leeftijd: 17
Sex: Female
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: The speed of a bullet zo maa 29, 2015 2:41 pm

Nadat ze had gezegd dat hij haar had gered viel er een kleine verbaasde stilte. Ze kon het hen ook niet echt kwalijk nemen. Iemand die een blouse aan had met bloed rode vlekken zag er ook wel verdacht uit. Ze grinnikte kort door het verbaasde gezicht van haar grote broer. Waarschijnlijk vond hij het gewoon vervelend dat dit al de zoveelste keer was dat HIJ niet de genen was die zijn zusje gered had. Hij moest er maar gewoon aan wennen dat Ruby bijna volwassen was en dus niet meer het o zo kleine zusje.
Met een kleine glimlach schudden ze haar hoofd en keek even naar de jonge. Zijn lichte haar contrasteerde zijn getinte huid wat er voor zorgde dat Ruby het niet kon laten om er langer na te kijken. Echter werd ze uit haar waas gehaald door het geluid van de deur die open ging. Haar lichtblauwe ogen gleden over de kamer en uiteindelijk zag ze een vriendelijke man in de deur opening staan. De lijnen in zijn gezicht verraden dat hij waarschijnlijk al boven de vijftig was. Zijn jas vertelde haar dat hij vast een dokter was. En het feit dat hij hier binnen liep gaf aan dat hij haar had geopereerd, althans dat dacht ze zo.
Haar observatie was goed geweest en de man vertelde haar familie dat de operatie goed was verlopen en ze vandaag al naar huis mocht. ‘Sweet,’ fluisterde Ruby met haar gewoonlijke hoge maar toch enigszins stoere stem. Ze deed een gebaar met een van haar vuisten om haar hand daarna even door haar haren te laren glijden. Haar zicht was gevestigd op de dokter die haar broer en moeder meer vertelde over de operatie. Haar moeder luisterde en knikte liefjes, haar broer daar in tegen vroeg een paar slimme vragen waar de dokter direct antwoord op wist te geven. Ze grijnsde bij het zien van de karakteristieke dingen van haar familie. Als haar vader er was geweest had hij vast ergens een grap tussen door gemaakt. Bij deze gedachten kon ze het niet laten om in zichzelf te grijnzen.
Haar oren vingen het geluid op van iemand die opstond. Nieuwsgierig, zoals een kat kon kijken, keek ze naar de andere kant en zag dat de jongeman langs haar bed kwam staan. ‘Je hebt nooit meer antwoord gegeven op mijn vraag,’ klonk zijn warme en enigszins aangename stem. Een kleine glimlach speelde om Ruby’s mond hoeken. Ze keek de jongen aan en ze bedacht zich weer dat hij zeker niet aan het standaard modebeeld voldeed. De meeste mensen zouden hier niet bij stil staan en als ze dat deden zouden ze het afkeuren. Althans zo had ze zelf vaak gemerkt, aangezien zij ook niet voldoet aan dat beeld. Realiserende dat ze staarde werden haar ogen groot en maakte ze even een moeilijke gezichtsuitdrukking.
‘Im fine,’ grijnsde ze. ‘Jammer van de bloemen tho, they were so pretty.’ Ze had graag nog enkele minute langer naar de rode bloemen gekeken waarvan de kleur zo mooi vervloeide als aquarel verf op een doek. Ze sloeg gade op haar buik en probeerde het beeld van een tijdje terug voor de geest te halen. Haar gedachten werden echter getrokken door de jonge man die wenkte naar links achter haar. Lichtjes vragend keek ze over haar schouder. Bij het aanzicht van de vaas met de bloemen op het kastje verscheen er een lach van pure blijdschap op Ruby’s gezicht. Haar ouders beschreven die lach ook wel als die van een klein kindje die een lolie kreeg. Er was iets onschuldigs aan alsof de rest van de wereld er niet meer toe deed. En ze alleen oog had voor het genen wat haar maakte dat ze zo vrolijk keek. Een twinkeling verscheen in haar ogen terwijl de rode bloemen reflecteerde op haar netvlies. Zonder op te letten sprong ze uit bed en merkte direct dat ze nog ene verse wond had in haar buik. Normale mensen zouden weer zijn gaan zitten maar Ruby bleef staan en staarde naar de prachtige bloemen. Door dat ze in de kunst wereld zat had ze veel mooie dingen gezien. Deze mooie dingen waren echter allemaal gemaakt met de hand en waren dus niet van nature zo prachtig. Deze bloemen daar in tegen waren zelf zo gegroeid. Althans, ze keek naar de jonge glimlachte vriendelijk en keek toen weer naar de blomen, ze hadden wat hulp gehad, dat wel. Doch waren het een van de mooiste bloemen die Ruby ooit had gezien. Ze stak haar hand uit om een van de kwetsbare blaadjes te strelen. Nog voor haar vinger toppen de zachte blaadjes raakte hoorde ze de strenge, bezorgde stem van haar moeder.
‘Ruby wat doe je uit bed!’ Ruby haar schouders schoten omhoog en ze stond alsof ze een klap had opgevangen. Het was een karakteristiek trekje van Ruby om alles veel groter en dramatischer uit te beelden dan het werkelijk was. Ze opende een oog en kek haar moeder aan. Hierna draaide ze zich naar haar moeder toe en zetten haar onschuldige grote katten oogjes op.
‘De dokter zei toch dat ik al naar huis mooooccht,’ sprak ze en keek haar moeder daarna met een glimlach aan.
Deze kende haar dochter door en door en zuchtte dus ook omdat ze wist dat er tegen ingaan geen zin had. ‘Dat is waar,’ de vrouw stapte naar voren en gaf het kleine meisje een kus op dr voor hoofd. ‘Schatje, ga dadelijk alsjeblieft direct naar huis toe. Je bent zwakker nu en roofdieren kunnen je bloed ruiken. Ik wil niet dat je iets ergs over komt,’ de stem van haar moeder was warm, twinkelig en heel moederlijk. Lucien stond achter zijn moeder en knikte instemmend. ‘Oh en,’ de vrouw haalde een zak te voorschijn en gaf deze aan Ruby. ‘Schone kleren, ik had wel verwacht dat je er weer een rotzooi van had gemaakt.’
Ruby wilde verontwaardigd reageren, alleen gaf haar broer haar een aai over d’r bol en lachte. ‘Gelukkig trek je aardige mensen aan,’ sprak hij met een blik op de jongeman. ‘Goed,’ de jonge met de pik zwarte haren en zwarte ogen keek op zijn mobiel en daarna weer naar zijn zusje. ‘Ik moet maar eens terug naar school, anders komt meneer grumpy achter me aan..’ hij zuchtte, gaf Ruby nog een aai over dr bol en verliet de kamer.
Ze zwaaide haar broer na en glimlachte. Ze opende de tas en zag inderdaad schone kleren. Direct gleden haar ogen naar haar eigen shirt en deze zat inderdaad onder het bloed. Ze was echter al blij genoeg dat ze niet zn lelijk ziekenhuis jurkje aan had. Die waren echt verschrikkelijk. Ze bedankte haar moeder die daarna mededeelde dat zij ook terug moest naar de bibliotheek. Net als bij haar broer zwaaide ze en keek haar moeder na.

Toen haar familie uit de kamer was gooide ze de kleren op het bed en zuchtte enigszins. Ze had niet veel tijd om haar zucht af te maken want het gerinkel van haar telefoon vulde de kamer met een vervelend hard schel geluid. Spastend, waardoor ze bijna struikelde over haar eigen voeten, haalde ze haar mobiel uit dr broekzak. Dit ging echter ook niet zoals gepland want eenmaal toen ze haar mobiel in dr handen had schrok ze van de vibratie en gooide het ding omhoog. Spastisch probeerde ze hem te vangen en liet het een paar keer van de ene hand naar de andere stuiteren. Dit gebeurde vaak alleen in tekenfilms voor kleine kinderen jammer genoeg was dit dagelijkse kost voor Ruby omdat ze gewoon soms heftiger reageerde op dingen. Na wat kaprieolen viel de telefoon, nog steeds ringend, op het bed en staarde Ruby er droog naar. Ze zuchtte diep, keek even beschaamd naar de jonge en nam toen maar op.
‘Meeeeet Ruby Red, ik wil geen stofzuigers kopen, teken spu-‘ Ze kon haar zin niet af maken want een veelte bezorgde vader klonk door de telefoon.
‘RUBY WAT HEB JE NOU WEER GEDAAN. IK BEN DE POLITIE MAN JA, JIJ NIET!’ Ze hield de telefoon ver van haar oor vandaan en wachtte enkele seconden toen het stil was.
‘Pap, relax, ik mag al naar huis enzo, dus alles is goed,’ stelde ze haar vader gerust. Haar vader vertelde dat ze dat nooit meer mocht doen en dat ze direct naar huis moest gaan. Zijn stem verraden dat hij stiekem wel een klein beetje trots was op haar. Kon hij weer tegen zijn collega's vertellen wat zijn dochter had gedaan. ‘Ja jaa, doei pap,’ antwoorden ze en drukte hem weg. Even werden haar ogen dof en staarde ze naar de mobiel in haar hand. ‘Er is toch niemand om te kijken of ik echt thuis ben..’ fluisterde ze meer tegen zichzelf met een kleine bedroefde ondertoon. Ze zuchtte, nu ze van de middelbare school afgestudeerd was zat ze vaak alleen thuis. Ze kon nog niet naar de school waar ze heen wilde dus had ze besloten te wachten tot ze zou kunnen veranderen in haar dierenvorm. Ze had echter niet verwacht dat het zo lang zou duren en misschien wel nooit zou gebeuren. Ze haten het om alleen thuis te zijn. Ze hield wel van rust en stilte maar niet van eenzaamheid of het gevoel van gemis. Dit had ze al best vaak en alleen thuis zitten maakte het er niet beter op.
Ze knipperde een paar keer en bedacht zich dat ze er vast erg zielig uit had gezien. Hierom grijnsde ze breed, sloeg haar handen achter d’r hoofd en begon te fluiten. ‘Whelp, omkleden!’ zei ze meer in het algemeen dan echt tegen de jongen maar ze maakte duidelijk met haar lichaamshouding dat de jongen toch echt even de kamer moest verlaten. De jonge keek haar aan en knikte begrijpelijk. Daarna draaide hij zich om en liep de kamer uit. Zijn bewegingen deden haar erg denken aan die van de sifu. Gecontroleerd en soepel. Niet verder er over na denkend haalde ze haar schouders op en schoof het gordijn dicht. Voorzichtig kleden ze zich om. De wond was mooi verpakt in verband en er was geen spoor meer van bloed te zien. Eerlijk gezegd vond ze het er altijd wel stoer uit zien, zo verband op dr lichaam. Ze grijnsde bij deze gedachten en bedacht zich hoe gestoord ze eigenlijk was. Nadat ze zich had omgekleed liep ze naar de enige spiegel in de ruimte. Haar ogen gleden over haar reflectie en ze keek bestudeerde wat ze aan had. Het was een donker blauwe spijkerbroek doe aan de onderkant wijd uit viel. Daar op aan had ze een simpel zwart hemdje en daar over heen een donker paars vest. Ze droeg vaak simpele spullen die makkelijk zaten. Zo kon ze er gemakkelijk in bewegen en hoefde ze zich geen zorgen te maken dat het kapot ging of vies werd. Ze had wel hele mooie kleren maar die droeg ze alleen bij speciale gelegenheden. Niet dat ze die nou zo vaak had maar toch. Haar ogen gleden verder naar haar kleine voeten. Aan elke voet zat een andere kleur sok. Ze grinnikte en vond dat er altijd leuk uit zien. Haar zwarte allstars stonden bij haar bed met natuurlijk verschillende kleuren veters er in.
Binnen enkele seconden was ze helemaal klaar en had haar haren in een hoog staartje gedaan met een paar losse lokken doe langs haar gezicht vielen. Ze had haar vieze kleren in de tas gedaan en zo ook de drie tekeningen die ze had geschilderd. Ze keek nog even de kamer rond om zeker te zijn dat ze niets vergat. De licht blauwe ogen bleven weer hangen bij de prachtige bloemen. Met sierlijke kleine stapjes liep ze naar het kastje toe. Haar bleke kleine handen reikte uit naar de bloemen en voelde hoe zijde zacht de kroonbladeren waren. Een flashback van haar droom schoot voor haar zicht door. Een kleine blos verscheen op haar wangen bij de gedachten aan wat er in die bloem zat. Als ze niet beter wist zou ze denken dat die droom meer betekende dan alleen een mooie droom. Ze lachte om haar eigen stomme gedachte en wuifde het weg. Na deze oppervlakkige reactie keek ze weer naar de bloemen en glimlachte. Ze was echt blij dat ze op dat moment vanochtend niet van het leven was verdwenen. Ze had wel vaker mee gemaakt dat ze oog in oog stond met de dood maar elke keer was het wel even schrikken. Ze ademde diep in en focuste zich om haar ademhaling. Ze moest nu niet in paniek raken, dat zou niet goed zijn voor haar wond. Ze sloot haar ogen en legde haar hand op de bovenkant van haar borstbeen. Weer haalde ze diep adem en zorgde dat haar hoofd even leeg werd. Daarna opende ze haar ogen weer en haalde haar mobiel te voorschijn. Het liefste had ze de bloemen zelf mee genomen maar een foto was misschien toch een beter idee. Snel maakte ze een foto en knikte tevreden.
Hierna maakte ze een slide door de kamer en stopte precies voor de deur. Deze opende ze en keek om de hoek om te zien of de jongen er nog was. Apart genoeg stond hij er nog en een blije glimlach verscheen op haar gezicht. ‘Yaay! Je bent er nog!’ Ze kwam de kamer uit en liep op hem af. ‘Wi-‘ ze wilde een zin maken maar werd onderbroken door een tikje op haar schouder. Verbaasd draaide ze zich om en zag dezelfde dokter als eerst. Hij vertelde haar dat ze vandaag nog niet moest douche en morgen avond pas het verband mocht verschonen. Zo ook wenste hij haar het beste toe en glimlachte de twee toe. Ze volgde met haar ogen de man die de gang uit liep. ‘Vriendelijk persoon,’ concludeerde Ruby en keek daarna de jongen weer aan. ‘Wil je misschien een ijsje? Het is het minste wat ik kan doen voor de gene die zo juist mn leven heeft gered,’ glimlachte ze met haar typerende schattige vriendelijke glimlach. ‘Wat is trouwens je naam? Ik ben Ruby, maar dat had je misschien al door,’ concludeerde ze falend er achter aan terwijl ze naar de tas in haar handen keek. Op de een of andere manier vond ze het altijd moeilijk om met mensen te praten. Ze was goed in kijken naar dingen maar toch twijfelde ze aan haar vermogen om te pijlen of mensen haar wel mochten of niet. Ze zuchtte, rolde met haar ogen, schudden haar hoofd en zorgde er voor dat die gedachten weg was. Hierna keek ze de jonge weer aan met haar licht blauwe ogen en een kleine glimlach rond haar lippen.
Terug naar boven Go down
 

Vance Aurelius
━ Member ━


Posts : 289
IC : 37

“ Character „
Leeftijd:
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: The speed of a bullet ma maa 30, 2015 12:19 am

thank you for existing
WEAR THEM MORE YOUR HIGH HEELS
MY BODY TWISTS AND TURNS IN FRONT OF YOU
Meerdere malen had hij haar zogenaamd betrapt op het staren naar hem. Niet dat hij dat een probleem vond, hij was het eerlijk gezegd wel een beetje gewend. Vooral nu hij rondliep met zijn lichte lokken, het was duidelijk dat het niet zijn natuurlijke haarkleur was. Zijn Aziatische trekken verklapten dat, alhoewel hij niet de standaard donkerbruine ogen had. Dat kwam echter door zijn magie. Vaak als hij naar vergaderingen ging, werd hij ook vaak aangestaard en dan in de meeste gevallen afkeurend. Mensen in de business wereldje zagen er vaak niet zo uit, iedereen was daar doorsnee en gewoon keurig gekleed. Het was haast saai, helaas moest hij zich wel aan de dress code houden van zulke meetings en dat hield in een pak. Of gewoon een blouse met een pantalon. Geen jeans of t-shirts dat strikt verboden. Je kon het proberen, maar de kans dat ze je dan serieus gingen nemen was zeer klein. Dat was misschien nog wel een ander aspect dat hij wat minder leuk vond. Hij was niet per se de persoon om zich opvallend te kleden, hij had echter wel meer de voorkeur voor jeans dus en iets meer casual bovenstukken dan een blouse. Nu had hij vandaag wel een blouse aan, hij kwam dan ook soort van, van werk af. Vance had ongestoord terug naar Ruby gekeken, haar lichtblauwe ogen vielen hem nu pas op en ze staken af tegen haar rode haren. Pas wanneer ze een moeilijk gezicht trok, verscheen er een glimlach op zijn lippen. Ze zag er oké uit en dat bevestigde ze. Wanneer ze over de bloemen begon, krulden lippen tot een iets bredere glimlach. Hij vond het altijd prettig om te horen dat mensen de bloemen die hij creëerde mooi vonden, omdat er sprake van magie is zijn de bloemen niet echte soorten die moedernatuur heeft bedacht. Qua ‘instelling’ zijn ze hetzelfde uiteraard, alleen het uiterlijk van de bloemen was aanzienlijk anders. Tevreden had hij naar de bloemen op het kastje naast haar bed gewenkt. De pure blijdschap op haar gezicht had hij niet verwacht, zo’n reactie op zijn bloemen had hij nog nooit gehad. Het springen uit bed ging hem te ver, ze was net geopereerd. Hij wilde haar tegenhouden, straks ging haar wond weer opnieuw open. Ze leek er echter totaal geen moeite mee te hebben, ze had alleen oog voor de bloemen. Algauw liet Vance zijn armen dus weer zakken, glimlachend schudde hij zijn hoofd. Hij liet haar maar genieten van de bloemen.

Ook Vance had licht verbaasd opgekeken wanneer de stem van haar moeder streng door de kamer klonk. Tegelijkertijd met Ruby draaide hij zijn hoofd om, wat hij alleen nu nog kon doen was het kijken naar het tafereel. Een tafereel die hij al meer dan 10 jaar misschien niet had gezien. Het hebben van familie was een kostbaar iets, iets dat sommige vaak vergeten te waarderen en wanneer het er niet meer is dan beseffen ze het pas. Vance was daar echter allang over heen, het hielp als je op jonge leeftijd al zonder hen moest doen. Al kon hij niet ontkennen dat hij ze soms miste, meer de mentoren eigenlijk. Daar bracht hij hele dagen mee door en zonder hen was hij waarschijnlijk niet hier beland. Zijn leven was wel prima zo alleen. Hij had de nodige sociale contact, want zo nu en dan kwam hij wel een nieuw persoon tegen. Mensen komen en gaan en loslaten was iets dat hij makkelijk kon doen. Echt gehecht aan iemand raken is hem nog niet overkomen, eigenlijk heeft hij geen idee hoe dat voelt. Hij werd uit zijn trein van gedachten getrokken wanneer de deur van kamer dichtviel. Het viel hem nu pas op dat ze weer met hen tweeën in de kamer stonden. Er ontstond een korte stilte die snel werd verbroken door het geluid van een vibrerende telefoon. Hij voelde zelf niks in zijn broekzak dus het moest Ruby’s telefoon wel zijn. Die gedachte werd duidelijk bevestigd, hij keek zwijgend toe hoe ze klunzig met de telefoon aan de gang ging. Pas na veel moeite wist ze de telefoon fatsoenlijk op te nemen, even had Vance zijn hoofd geschud, een kleine grijns sierde zijn lippen. Het was eerlijk gezegd best amuserend om iemand zo te zien. Mensen waren nooit zo uitbundig, vooral niet in het bijzijn van hem. Hij had van nature een soort kalmerend effect op mensen, gewoon door zijn kalme uitstraling en houding. Dit deed hij niet bewust en soms vond hij het zelfs vervelend. Het maakte het voor hem moeilijker om sommige mensen te peilen, maar aan de andere kant ook weer niet. Deze mensen waren makkelijk te ‘manipuleren’, ze pasten zich makkelijk aan om niet beoordeeld te worden. Daar leek Ruby echter totaal geen probleem mee te hebben.

Terwijl Ruby aan het bellen was met zo te horen haar vader, kon Vance het niet helpen zelf even op zijn mobiel te turen. Verscheidene berichtjes van collega’s, één mail van zijn zakenpartner en een advertentie van een van zijn favoriete pizza ketens in Oldbay. Hij schaamde zich er inderdaad wel voor dat hij totaal geen talent had voor koken. Alles wat hij ook probeerde het was niet te vreten. Hij koos dan liever voor afhaaleten, in de meeste gevallen dacht je dan aan ongezonde hap. Maar in Oldbay waren er ook genoeg gezonde keuzes. Bovendien had hij er geen totaal geen problemen mee om alleen ergens te eten. Na zo’n lange werkdag vond hij dat juist wel prettig. De advertentie van de pizza maakte hem enigszins hongerig. Hij besefte zich weer dat hij vandaag eigenlijk nog niet fatsoenlijk had gegeten. Echt tijd om erover na te denken had hij niet, er kwam geluid van Ruby’s kant dat hem deed opkijken. Hij begreep haar hint en knikte begrijpelijk, gecontroleerd had hij de kamer uitgelopen.

Hij had zich met een glimlach omgedraaid wanneer hij Ruby hoorde. ‘Yaay! Je bent er nog!’ Het zou onbeleefd zijn om zomaar weg te gaan zonder afscheid te nemen. Misschien had ze het ook wel prettig gevonden als hij met haar mee naar huis liep. Even kantelde hij zijn hoofd om haar nogmaals in zich op te nemen terwijl ze op hem afliep. Of juist niet, ze leek juist op de onafhankelijke type. Achter Ruby kon hij nog dezelfde dokter zien die haar nog de benodigde informatie vertelde. Vance wachtte geduldig tot ze weer bij hem stond. ‘Wil je misschien een ijsje? Het is het minste wat ik kan doen voor de gene die zo juist mijn leven heeft gered.’ Helaas was een ijsje niet het eerste waar hij aan dacht, hij had meer een volledige maaltijd in zijn hoofd. Er verscheen een geamuseerd glimlachje op zijn lippen. Zijn warme donkergroene ogen de hare kruisend. ’Ik zou graag eerst willen omkleden.’ Hij zou nu de kinderen afschrikken die ook een ijsje zouden willen eten. Daarbij had hij zelf nog wel iets van ijs in zijn vriezer nog liggen, mocht ze daar zin in hebben. ‘Wat is trouwens je naam? Ik ben Ruby, maar dat had je misschien al door,’ Het was Vance helemaal ontgaan dat hij zich nog niet had voorgesteld. Hij had het inderdaad al door dat haar naam Ruby was, een naam die bij haar paste vanwege haar rode haren. Heel afgezaagd maar het was toch zo. ’Vance.’ Had hij kort geantwoord, terwijl zijn blik de omgeving kort analyseerde. Hij moest zich nog even oriënteren voor hij de weg kon uitstippelen naar zijn appartement. ’Je kan wel meegaan naar mijn appartement, daarna zal ik je wel naar huis brengen. Zonder echt op een antwoord te wachten begon hij te lopen.

Het appartementencomplex lag zo aan de rand van de stad en was dus niet heel ver van het ziekenhuis. Het was op loopafstand en de wandeling duurde enkel zo’n 10 minuten. Het complex was niet te missen, het was hoog en stak af tegen de huizen ernaast. De voordeur was van glas en had een geautomatiseerd slot. Vance drukte er een pas tegenaan en het apparaat maakte een laag monotonisch geluid voordat het slot eraf ging. Hij opende de glazen deur en hield hem open voor Ruby zodat ze naar binnen kon gaan. De vloer van het complex was gelegd met wit marmer, de muren waren dezelfde tint wit en het liep eigenlijk een beetje over in elkaar. Ondanks dat het niet een hele grote ruimte was, oogde het toch heel ruim. Vance liep alvast voorop richting de trappen, hij zat op de eerste verdieping dus de lift nemen was niet altijd nodig. De gangen hadden dezelfde inrichting als de welkomsthal, alle deuren waren identiek en waren enkel te onderscheiden door de nummers die naast de deuren hingen. En ook de deuren van ieder appartement hadden een automatische slot, hij deed echter geen moeite om die te gebruiken, hij stak simpelweg de sleutel in het slot. De deur ging met een klik open en zodra deze open ging keek je recht in het appartement. De kleine hal waar zijn jassen hingen en zijn schoenen stonden hadden dezelfde kleuren als de gang. Er was een klein opstapje naar de woonkamer en keuken toe. De muren waren echter een andere  teint wit, de vloer was van lichtbruin hout en het appartement had een hoog plafond, gepaard met grote hoge ramen die veel licht binnen lieten. Bij het raam stond de televisie met een laag koffietafel, de koffietafel was omringd door drie bruine banken. Naast een van de banken stond een grote boekenkast die als het ware in de muur zat. Het was een wand vol boeken die hij in de loop der jaren had verzameld. Direct als je de kleine hal had gehad kon je aan je rechterzijde de keuken zien, de keuken stond in een hoek met in het midden een kookeiland. Vrij overbodig voor iemand die eigenlijk nooit zelf kookte. Van het kookeiland kon je precies over het woonkamergedeelte kijken die iets lager lag dan de keuken. Aan de rechterkant van het appartement bevonden zich nog twee deuren die naar de slaapkamer leidde en de badkamer, deze waren echter allebei gesloten.

’Er ligt nog ijs in de ijskast als je wilt, je kunt ook wat te drinken pakken uit de koelkast.’ Had hij haar nog toegesproken met een hartelijke glimlach voordat hij naar zijn slaapkamer was gelopen om zich om te kleden. De witte blouse had hij direct in de wasmand gegooid, ook zijn broek had een paar rode vlekken deze waren niet geheel zichtbaar, maar nu hij toch al aan het omkleden was kon hij net zo goed alles in de was gooien. Hij wisselde zijn witte blouse in voor een egaal grijze pullover, gepaard met donkerblauwe jeans. Met zijn vinger probeerde hij nog enigszins zijn lichte lokken te temmen, echt veel hielp het niet. Hij liet het er maar bij en liep terug naar de woonkamer toe en richting het keukengedeelte om een glas water te pakken. ’Wat was nou eigenlijk precies gebeurd?’ De nieuwsgierige toon in zijn stem was niet te missen. Hij wist dat het om een overval ging, maar de details wilde hij ook wel weten.
FOR HER IT'S LADY FIRST
GIRLS ARE LIKE FROZEN ICEBERGS?
LET IT GO
MADE BY MINNIE OF BTN
Terug naar boven Go down
 
avatar

Ruby Red
━ Member ━


Posts : 455
IC : 20

“ Character „
Leeftijd: 17
Sex: Female
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: The speed of a bullet di maa 31, 2015 1:11 pm

De jongeman blijkbaar genaamd Vance had haar gevraagd of ze mee wilde gaan naar zijn appartement. Vrolijk had ze geknikt en was als een baby eendje achter em aangewaggeld. De weg naar zijn appartement was erg kort en al snel stonden ze in een hal die marmer wit was. Ruby moest een paar keer knipperen voor ze pas echt besefte dat het echt marmer was. En voor zo ver zij wist was dat spul mega duur. De nieuwsgierigheid naar zijn appartement borrelde in haar op. Zelf woonde ze erg klein en simpel en vond het dus altijd geweldig om andermans woonvertrek te zien. Sowieso vond ze het altijd leuk om nieuwe dingen te zien maar het werd nog interessanter als zoiets dan ook nog bij een persoon hoorde. En deze keer was haar slachtoffer de wel gemanierde vriendelijke Vance.
Een verdieping hoger stopte de jonge en ging voor een deur staan. Met een gekruld mondje keek Ruby langs hem heen om een zicht te krijgen als de deur openging. In plaats van het scannertje wat langs de deur hing gebruikte Vance de sleutel om zo de deur te openen. Zachtjes neuriënd, wat een tik van Ruby was, liep ze achter hem aan zijn appartement in. Toen hij verder liep en ze duidelijk de kamer kon zien viel haar mond bijna open. Het was er ruim! Dit was zeker heel anders dan haar eigen huis. Ze stapte de kamer binnen en had de neiging een radslag te maken omdat de grote van de ruimte dat toeliet. Echter weerhield haar wond in haar zij haar hier van omdat die dan zeker open zou gaan. De houten vloer had een mooie lichte kleur wat goed samen ging hem de sfeer in de kamer. Haar licht blauwe ogen gleden over de ruimte. De muren waren een andere tint wit dan dat van het marmer en het plafond was mega hoog waardoor Ruby zich nog kleiner voelde dan normaal. Na het plafond vielen haar de immens hoge ramen op die veel licht binnen laten. Ze had de neiging om er op af te rennen als een klein kind en naar buiten te kijken. Ze maakte al een beweging maar hoorde toen de stem van Vance en realiseerde zich dat ze in iemands anders huis was en zich netjes moest gedragen. ’Er ligt nog ijs in de ijskast als je wilt, je kunt ook wat te drinken pakken uit de koelkast.’ Hij glimlachte warmhartig naar haar en verdween in een van de kamers achter de twee andere deuren.
Daar was ze dan, alleen, in een onbekend appartement met een onbekende jonge... Ze maakte een spastische beweging en bedacht zich hoe vreemd dat eigenlijk wel niet klonk! Als haar broer er achter zou komen zou hij haar ondervragen en zou haar vader wat leuke politie ondervragings-trucjes op haar uitoefenen. Waar haar moeder juist heel relax zou reageren en zou vragen of het een mooi appartement was. Ze haalde diep adem en schudden het scenario uit haar hoofd. Zo lang ze niks wisten was het goed en ze hoefde ook niks te weten want ze was er alleen op doorweg naar haar eigen huis. Ze balde haar vuisten en knikte vastberaden dat ze die gedachte uit haar hoofd zou zetten. Voorzichtig liep ze verder de kamer in en liet ze haar ogen over de ruimte glijden. De drie banken, die rondom een klein tafeltje met een tv er op stonden, zagen er comfortabel en uitnodigend uit. Als ze niet beter wist zou ze er naar toe gerend zijn, over de leuning zijn gesprongen en er op geland zijn. Nogmaals, ze was in een appartement van iemand anders en kon dat dus echt niet maken. Ze zuchtte en wuifde de verleiding van de banken weg waarna ze verder keek.
Uiteindelijk keek ze naar rechts en direct werden haar ogen groot met twinkeltjes er in. Bij het zien van de keuken wilde ze wel gillen! Ze keek snel om zich heen om te kijken of niemand haar zag, je wist maar nooit in de straten van Wolfston! Daarna trippelde ze met snelle pasjes naar de keuken toe en liet haar hand over het aanrecht strijken. Zoals altijd bij andere materialen dan hout voelde het koud en glad aan. Ze glimlachte en bedacht zich hoeveel ruimte je had om hier dingen op te kunnen mixen of snijden of kneden. Vervolgens hurkte ze neer en keek naar de oven. ‘Wooow, hier pas ik volgens mij nog in als ik me klein oprol,’ concludeerde ze en kwam weer omhoog. Boven de oven was het fornuis te zien, met een vingertje telde ze de aantal pitten en maakte een hoog piepgeluidje toen ze besefte dat het er meer waren dan bij haar thuis. Waarom had zij thuis niet z’n keuken met geweldig kookeiland en veel ruimte! Vervolgens keek ze over het kookeiland heen en merkte dat je zo een perfect overzicht had van de rest van de kamer. ‘Too, pretty,’ sprak ze en draaide zich op haar tenen om.
Nu keek ze recht tegen de koelkast aan en hoorde de stem van de jonge weer zeggen dat ze wat te drinken mocht pakken. Zo ook kwam de vraag in haar op wat de jongen zou gebruiken als ingrediënten. Weer keek ze om zich heen en grijnsde sneaky voordat ze de koelkast deur opentrok. Met een typisch koelkast geluid ging de deur open en nog voor de deur helemaal open was schoot ze in de lach. De grote koelkast was bijna leeg op een paar dingen en drinken na. Ze haalde even diep adem en bedacht zich dat het niet aardig was om te lachen om iemands eet/kookgedrag het deed haar alleen ZO erg denken aan haar oudere broer. Blijkbaar waren alle jongens tussen de twintig en dertig te lui om te koken of konden ze het gewoon niet. Ze grinnikte nog zachtjes en sloot hoofdschudden de deur weer. Hierna ging ze opzoek naar een glas om wat water in te kunnen doen. Ze had nog helemaal niks gedronken deze dag nadat ze de winkel binnen was gelopen notenbenen zoekende naar iets te drinken. Eerst ging ze alle onderste kastjes af hopende dat daar iets stond want anders moest ze ze moeite gaan doen om in de bovenste kastjes te gaan kijken. Nadat ze alle onderste kastjes had gehad zuchtte ze en vervloekte zichzelf voor zo klein zijn.

Vanuit een andere hoek van de kamer hoorde ze een deur opengaan. Met een geschrokken gezicht rende ze naar een van de stoelen toe die voor het kookeiland stonden en ging er zo nonchalant mogelijk op zitten alsof ze er al die tijd had gezeten. Ze leunde met haar kin op een hand en fluiten terwijl ze met haar ogen en de keuken afspeurde alsof ze nog niks er van had gezien. Vance haalde met gemak een glas tevoorschijn en schonk deze met water in. Met spleetjes ogen keek ze hem vurig vol gespeelde haat aan. Nu pas viel het haar op dat de jongen zeker langer was dan haar broer. Hierom trok ze een wenkbrauw op en bekeek hem nog eens wat beter. Hij was ook breed gebouwd voor een Aziatisch persoon. Ze had veel boeken over anatomy gelezen en wist dus hoe de meeste mensen gebouwd waren.
Haar ogen gleden van zijn schouders naar zijn gezicht en deze keek haar vragend aan. Bij het zien van die blik keek ze hem vragend terug aan. Ruby, die blijkbaar niet had opgelet op wat hij had gezegd, maakte een spastende beweging met haar hand en lachte kort. De zin die hij zo juist had gezegd speelde ze weer af in haar hoofd en ze tuitte haar lippen. De nieuwsgierige toon in die zin was niet te missen waardoor er een kleine grijns om Ruby’s lippen speelde. Ze vond het altijd leuk als mensen nieuwsgierig waren. Zelf was ze het ook maar ze hield ook heel erg van vertellen. Echter vond ze het vaak moeilijk te peilen of mensen het vervelend vonden dat ze zo veel praten. En daarom als mensen nieuwsgierig klonken was dat een duidelijk teken dat ze het niet erg vonden. Althans niet enorm vervelend vonden. ‘Hhm, jaaa, gewoon een overval,’ sprak ze droog om de jongen te plagen om vervolgens te grinniken.

‘Nee, nee goed, uhm,’ ze keek hem vragend aan en de vraag of ze het mocht vertellen op haar manier schoot haar te binnen. Tot nu toe had hij nog niet een keer geïrriteerd gekeken als ze overdreven op dingen reageerde dus waarschijnlijk zou hij het niet erg vinden. Ze keek om zich heen of er enige breekbare dingen stonden. Ze had van jongs af aan geleerd dat ze sprak met erg veel bewegingen en zo soms nogal wat dingen sneuvelde. Maar gelukkig zag ze hier niks wat zijn dood te gemoed kon gaan als zij zou gaan vertellen. Een grijns speelde om haar lippen en ze sprong van de stoel af. ‘Als ik iets breek betaal ik et terug, ofzo,’ sprak ze en keek de jongen onschuldig aan.
Hierna verscheen haar grijns weer en haalde ze diep adem. Ze vond het altijd geweldig om dingen te vertellen omdat ze dna het gevoel had alsof ze op het podium stond en een show moest geven. ‘Okay, zoals je kan zien is et mega mooi weer buiten, en aangezien ik mijn school heb af heb gemaakt vorig jaar zit ik nu lekker thuis. Toen ik vano- vanmiddag wakker werd kon ik het niet laten maar wat gaan trainen. In de trainingshal zou het veel te warm zijn en dan was ik nog niet buiten. Duuuuus,’ sprak ze terwijl ze met haar ogen rolde. ‘Ik besloot om naar het park te gaan. Ik had mijn bamboe stok op mijn schouders liggen en het leek een rustige, normale middag. Echter veranderde alles toen ik dorst kreeg en een winkeltje binnen ging.’ Sprak ze spannend alsof het een soort avonturen verhaal was. ‘Met mijn oordopjes in mijn oren liep ik naar binnen, helemaal achter door tot ik ergens een leuk tijdschrift vond. Veel tijd om er in te kijken had ik niet want opeens voelde ik dat iemand mijn schouder vast pakte.’ Ze keek over haar schouder en zag het beeld voor zich wat ze toen zag. Het voordeel van een grote fantasie hebben was dat ze ook daadwerkelijk beelden voor de geest kon halen. ‘Een man met een ruig gezicht keek me aan en zei iets tegen me. Hij zag er breed en sterk uit. Echter doordat ik al jaren lang op verschillende vechtsporten zit was ik niet echt geïntimideerd dus haalde rustig mijn oortjes uit mn oren. Met een opgetrokken wenkbrauw keek ik de man aan en wat hij zei was het clishe zinnetje, ‘’Handen in de lucht,’’’ na dit gezegd te hebben grinnikte ze. ‘Niet echt geïntimideerd keek ik weer terug naar mijn blaadje, legde hem terug en keek de man weer over mijn schouder aan.’ Ze sprong naar rechts en probeerde zich zo groot mogelijk te maken. ‘Ik zei,’ sprak ze met lage stem. ‘Handen in de lucht!’
Ze sprong weer terug naar haar eerste plek en keek Vance droog aan. ‘Echt, zijn kop was zo grappig, denkende dat ik zn klein weerloos meisje ben. Dus het volgende antwoord had hij dan ook niet verwacht. ‘’Are you robbing me?’’, vroeg ik terwijl er een lichte grijns om mijn lippen speelde.’ Weer sprong ze naar de andere kant ‘’JA!’’ riep ze gefrustreerd met de lage mannen stem waarna ze weer naar de andere kant sprong. ‘Echt zijn gezicht was geweldig!’ sprak ze alsof het een comedy show was. ‘Goed goed, dus ik keek de man aan en kon et niet laten breder te grijnzen, ‘’Ach zooo,’’ sprak ik en zag hoe de man zijn hand in zijn jas stak. Nooouuuu daar trap ik nie in amigo!’ riep ze en wees naar een onzichtbare tegenstander. Ze pakte een van de houten pollepels, keek onschuldig naar Vance en daarna weer naar de onzichtbare tegenstander. ‘In een actie van instinct pakte ik mijn bamboe stok beter vast en zwiepte hem door de lucht tot het de slaap van de man raakte,’ zei ze tegelijk terwijl ze in de lucht sloeg met de pollepel. ‘Deze had dat blijkbaar niet verwacht want ik pakte met gemak zijn arm vast, schopte hem in zijn knie holte en legde een lok in zijn arm achter zijn rug zodat hij naar de grond gedwongen werd en zijn geweer liet vallen. Zonder te twijfelen sloeg ik op een druk punt in zijn nek en viel hij bewusteloos neer.’ Even speelde er een triomfantelijke blik op haar gezicht
‘Ik pakte het geweer op en wist totaal niet wat ik hier mee moest, maar bij die man laten was ook geen slim plan voor het geval hij wakker zou worden dus stopte ik em maar in mn broek. Ik knielde neer en probeerde de situatie te peilen. Al snel merkte ik op dat de overvallers niet eens door hadden dat een van hun maten neer was gehaald, lang leve snelle en stille bewegingen! Maar goed dit gaf mij dus een voordeel, zo ook begon er een kindje te huilen en schreeuwde de overvallers tegen hun slachtoffers. Als ik een overval zou plegen zou ik zorgen dat er amper geluid was zo dat ik kon horen wat er in de winkel gebeurde, maja hun dus niet. Dus ik kon met gemak dichter bij hen komen omdat ze mij niet hoorde door hun eigen geschreeuw.’ Ze grinnikte lichtjes bespottend en schudden dr hoofd.
‘Ik wist dat er niet veel tijd was dus had ik niet echt een plan bedacht, maar dat doe ik wel vaker niet als ik aanval... I improvise,’ zei ze met een nette stem en maakte een draaiend gebaar met haar hand waar de pollepel in lag. ‘Maar goed, ik sprong vanachter de achter muur vandaan, zwiepte met mijn bamboestok,’ weer deed ze de beweging na met de pollepel, ‘een koperen beeldje van een stellage en die kwam net perfect tegen het achterhoofd van een overvaller aan. One down, three to go! Zoals je moet weten ben ik een shapeshifter die nog niet kan veranderen dus probeer ik mezelf, in mijn mensen vorm, me zo sterk mogelijk te maken. Gelukkig heb ik wel al sommige dingen er van zoals dat als mijn strijd instinct naar voren komt mijn zintuigen beter werken, deze keer was dat dus ook het geval en zo wist ik mijn schouders net op tijd te draaien zodat er een kogel echt enkele centimeters langs me afvloog. Alleen heeft et wel een lichte schaaf wond op m’n schouder gemaakt,’ ze pruilde en wreef over haar schouder om daarna te lachen en weer verder te vertellen.
‘Echt, het klinkt misschien heel slecht en het is een slechte gewoonte van me, maar ik hou er van om in actie te zijn. Al is het gewoon trainen of zo iets serieus als die overval. Ik voel me dan gewoon zo vrij. En zo ook voel ik me dan niet zo useless aangezien ik niet een geweldige shapeshifter ben zoals de rest van mijn familieleden. Maar goed, ik dwaal af,’ snel wuifde ze dat onderwerp weg. Ze wilde et daar nog niet over hebben met iemand die ze amper kende. Het was nogal een gevoelig iets. ‘Anyway, ik was dus begonnen met rennen en zag een kans om nog sneller te kunnen zijn. Ik sprong omhoog en maakte een sliding over de toonbank.’ Terwijl ze dit vertelde maakte ze een sliding over de vloer wat niet geweldig ging aangezien ze schoenen aan had. ‘Zo ontweek ik nog twee kogels en kwam behendig neer tussen twee van de overvallers in. Toen ik omhoog kwam zag ik hoe er een vuist op me af kwam, nou echt als je een ding niet moet doen bij iemand die al jaren traint is et em proberen te slaan.’ Ze ging in de houding staan zoals ze ook stond bij de overvaller. Haar blik gefocust op de lucht. ‘Zijn vuist kwam van links, dus hij sloeg met rechts, ik pakte met mijn beide handen zijn pols vast, draaide om mijn as, stapte met een voet naar achter, bukte en wierp hem over mijn rug heen tegen een stellage aan.’ Perfect deed ze de bewegingen voor en het was duidelijk te zien dat het bijna van nature ging, zo vaak dat ze hem had geoefend. ‘Daarna greep ik mijn bamboe stok weer op, klaar om de andere overvaller neer te slaan, maar de kracht van de kogel die door mijn buik heen ging zorgde er voor dat ik neer viel. En toen ik weer op keek was het enige wat ik zag het zwarte metaal van het geweer...’ Nu pas realiseerde ze zich hoe bang ze toen eigenlijk was en ze voelde haar hartslag weer omhoog schieten. Ze zag het beeld van de man met het geweer voor zich en even keek ze met bewolkte ogen voor zich. Ze was niet snel bang te maken maar eenmaal als ze over dingen begon te praten voelde ze wat het echt met haar deed. Het was een soort tik van haar, alsof ze op dat moment zelf er niet bij stil stond maar als ze het door vertelde dat ze dan meer realiseerde in wat voor situaties ze soms terecht kwam. Ze slikte even en realiseerde zich dat er iemand naar haar keek. Snel keek ze op, schudden haar hoofd en glimlachte. ‘En toen kwam jij, so thats what happend,’ zei ze nonchalant en ging weer zitten.
‘Zou ik wat te drinken mogen?’ vroeg ze hem en glimlachte alsof er niks was gebeurt.
Terug naar boven Go down
 

Vance Aurelius
━ Member ━


Posts : 289
IC : 37

“ Character „
Leeftijd:
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: The speed of a bullet di maa 31, 2015 8:38 pm

thank you for existing
WEAR THEM MORE YOUR HIGH HEELS
MY BODY TWISTS AND TURNS IN FRONT OF YOU
Nog voordat hij volledig de deur had geopend kon hij nog haar rode haren door de lucht zien dansen. Ze was als het ware van de ene kant naar de kant van het kookeiland gevlogen. Nonchalant was ze op een van de stoelen gaan zitten, Vance kon enkel geamuseerd grijnzen voordat hij naar de keuken liep. Hij besloot haar maar een plezier te doen en deed alsof hij het niet had opgemerkt. Hij nam het haar echter niet kwalijk, ook al dacht hij het zelf. Zijn was appartement was nog best indrukwekkend, hij was er zeer blij mee. Meteen bij de eerste rondleiding was hij verkocht, ook al was het maar een lege ruimte. Hij kon echter al direct het meubilair en zichzelf op een van de stoelen zien bij het kookeiland. Weliswaar met een afhaalmaaltijd, niet kokend. Het voelde echt als zijn thuis, een plek waar hij altijd terecht kon en tot rust kon komen. Veel kozen ervoor om naar het park te gaan of gewoon een andere plek dan thuis. Bij hem was het niet het geval, uiteraard was het bos ook zijn thuis, maar steeds meer was hij gewend geraakt aan het stadsleven. Hij kon zich zowel hier thuis voelen als in het bos, de laatste tijd was hij echter vaker in verschillende steden te vinden vanwege werk. Het was enkel een kwestie van tijd dat hij weer dagen kon doorbrengen in het bos. Het project moest afgerond worden, god mag weten hoe lang het nog zal duren. Vance was nog benieuwd naar hoeveel hij nog meer uit die spreuk kon halen. Tot nu was het alleen het helen, iets wat nog zeker miste in zijn ‘krachtenpakket’. Hij had zeker niks te klagen, maar het zou zonde zijn om niet uit te zoeken wat zijn limiet was.

Terwijl hij het glas met water naar zijn lippen bracht, hij had aandachtig geluisterd naar Ruby. Ze had droog geantwoord op zijn vraag om vervolgens te grinniken. Vance had een slok genomen en keek haar met dezelfde vragende blik aan. Hij nam aan dat ze hem aan het plagen was en dat bevestigde ze door van haar stoel af te springen. Over het terugbetalen had hij kort een gebaar gemaakt dat ze geen druk over hoefde te maken. Tenslotte had hij niet veel kostbare decoratie hier staan. Wel een paar souvenirtjes hier en daar, hij gaf er echter weinig om als die kapot gingen. Het gaf meer om het feit dat ze haarzelf maar niet bezeerde. Hij had al vaak genoeg meegemaakt dat mensen niet rekening hielden met het afstapje naar de woonkamer toe, het scheelde dat er nog een zachte kleed lag bij de banken. Maar de rest was gewoon hout en dat kan nog wel eens pijn doen. Zodra hij merkte dat hij nogal een ‘optreden’ ging krijgen nam hij Ruby’s plaats in op de stoel. Met nog steeds het glas in handen had hij geamuseerd naar haar gekeken. Ze overtrof zijn verwachtingen, de manier hoe ze het vertelde was nog uitbundiger. Als attribuut had ze zelfs nog een pollepel gepakt om het nog duidelijker uit te beelden.  Vance had een deel van de overval meegekregen en wist hoe ze de overvaller tegen de stellage had aangegooid. Hij grijnsde wanneer ze bij dat fragment was gekomen, het was al indrukwekkend genoeg het moment, maar hoe ze het uitbeeldde maakte het nog groter. Door dit simpele ‘optreden’ kon hij haar vrij simpel doorgronden, ze was bijna een open boek voor hem. Daar had hij totaal geen problemen mee, hij had de voorkeur voor mensen zoals Ruby. Zelf was hij kalm en gereserveerd, drukke mensen zoals Ruby waren juist goed gezelschap voor hem. Bovendien was ze prettig om naar te kijken, ze was kleiner dan de doorsnee vrouw, maar lengte maakte echter vrij weinig voor hem uit. Haar rode haren die op en neer dansten bij iedere beweging werkte bijna hypnotiserend. Het was dat hij nieuwsgierig was naar de situatie en dus wel naar haar verhaal luisterde, anders was hij ongestoord alleen naar haar gaan kijken. Misschien een slechte gewoonte, maar hij waardeerde nou eenmaal mooie dingen.

Zo bijna aan het eind van haar optreden viel ze even stil. Vance had vragend zijn hoofd gekanteld en realiseerde dat ze bij het gedeelte was waar hij op het punt stond binnen te vallen. Het moment waar waarschijnlijk haar leven voor haar ogen voorbij flitste. Zelf had hij nog nooit zo een moment gehad en zich voorstellen hoe het voelde kon hij niet. Hij snapte de angst, maar het echte gevoel zou hij nooit kunnen vastgrijpen. Het duurde niet lang voordat ze door had dat Vance nog in dezelfde ruimte was. Ze had nonchalant verder gepraat. Vrijwel direct daarna vroeg ze weer om drinken, hij had haar zojuist nog vertelt dat ze het gewoon mocht pakken. Even keek haar naar de keukenkastjes en snapte hij het al. Het was te hoog voor haar. Grijnzend stond hij op om een glas te pakken, hij niks qua drinken dan alleen water dus hij vulde haar glas met water. Hij zette het voor haar neus neer en had haar kort een aai over haar rode haren gegeven. ’Ruby, je hebt geluk gehad, er zal niet altijd iemand zijn om je uit zo’n situatie te redden, je moet voorzichtig zijn.’ Hij schonk haar kort een warme glimlach voordat hij zijn eigen glas in de vaatwasser deed. ’Kom, drink je water op, dan breng ik je naar huis. Anders worden ze thuis nog ongerust.
FOR HER IT'S LADY FIRST
GIRLS ARE LIKE FROZEN ICEBERGS?
LET IT GO
MADE BY MINNIE OF BTN
Terug naar boven Go down
 
avatar

Ruby Red
━ Member ━


Posts : 455
IC : 20

“ Character „
Leeftijd: 17
Sex: Female
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: The speed of a bullet do apr 02, 2015 2:00 pm

Haar handen vouwde zich om het koele glas neer en direct bracht ze het naar haar lippen. Ze voelde hoe een warme hand over haar haren streelde en even maakte ze een onopvallende schok beweging. Het water in het glas had de schok beweging wel opgemerkt en was lichtjes gaan rimpelen. Snel keek ze Vance aan en glimlachte vriendelijk om te laten weten dat het geen probleem was. Normaal gesproken zou ze een meter in de lucht springen als mensen haar random aan raakte. Maar bij deze persoon, die ze nog maar enkele uren kende, hat ze een zo dusdanig goed gevoel dat ze het wel okay vond als hij haar aan raakte. Althans ze zou niet direct spastisch op springen en in de verdedigingshouding gaan staan. Met zwierende benen keek ze hem met grote ogen aan. ’Ruby, je hebt geluk gehad, er zal niet altijd iemand zijn om je uit zo’n situatie te redden, je moet voorzichtig zijn.’ Ze nam een slok van haar water, zetten het glas weer neer en keek naar de doorzichtige substantie. Natuurlijk wist ze dat hij gelijk had, maar ze kon het gewoon niet laten om weerloos toe te kijken bij dat soort situaties. ‘I know,’ sprak ze opeens. ‘Daarom wil ik zo sterk mogelijk worden zodat ik uiteindelijk niemand meer nodig heb!’ sprak ze triomfantelijk en een gevaarlijk vurige glimp verscheen in haar ogen. Het was een glimp die typerend voor Ruby was. Eentje die aan gaf dat ze doorzettingsvermogen had en zelfs een beetje roekeloos was van tijd tot tijd.
’Kom, drink je water op, dan breng ik je naar huis. Anders worden ze thuis nog ongerust.’ Snel nam ze ene paar grote slokken van het water en sprong overeind. ‘Wees gerust,’ zei ze terwijl ze op haar mobieltje naar de tijd keek. ‘Voor vijf uur is er toch niemand thuis en ik neem aan dat de weg naar huis echt geen uur gaat duren,’ lachte ze en volgde hem naar de uitgang van het appartement. Voordat ze naar buiten stapte keek ze nog een keer om en glimlachte. De rustige sfeer in het appartement was net als die van Vance zelf, kalmerend en aangenaam. Met een sprongetje sprong ze over de drempel heen en volgde Vance het gebouw uit. Hij had zijn jas aangetrokken en Ruby wenste even dat ze ook een jas bij zich had. De gehele dag was het mooi weer geweest dus een regenbui was onvermijdelijk op dit punt.

Buiten keek ze even om zich heen en concludeerde droog dat ze geen idee had in welk deel van de stad ze was. Ze had wel een goed richtingsgevoel maar als ze niet wist waar ze was kon ze ook geen route uitstippelen in haar hoofd. Voor dit soort momenten kwam de digitale kaart op haar mobiel er handig van pas. ‘Oooh, hier zijn we!’ Had ze schaapachtig gezegd en was gaan lopen in de richting van haar huis. Het zou hoogstens twintig minuten duren voor ze bij haar huis waren. Ze zuchtte bij de gedachten dat ze dan ongeveer drie kwartier alleen moest zitten in dat kleine huisje. Alleen zijn vond ze niet heel erg maar het liefste had ze iets of iemand bij zich in dezelfde ruimte.
Terwijl de twee verder liepen begon de buurt zich langzaam te veranderen naar de inkomsten van de mensen. Het waren simpele huisjes van hout of steen en hier en daar hadden sommige zelfs golf platen als dak. Soms kwam er een vervallen woningen langs die onder de graffiti zaten en waar de geur van wiet sterk om heen hing. ‘Sorry voor de buurt,’ sprak Ruby die haar hoofd schudden. ‘Hier wonen niet altijd de beste mensen.’ Haar blauwe ogen gleden over de straat en het armzalige buurtje werd een beetje opgevrolijkt door het warme zonlicht wat ondertussen een warm oranje gele kleur had gekregen. ‘Er wonen ook heel veel aardige mensen, bijvoorbeeld onze buren is gewoon een oud stelletje, maar jammer genoeg zijn er ook mensen die dit soort huizen zien als een opslag plaats voor hun duistere plannetjes..’ ze grinnikte bij deze zin omdat het zo wel erg dramatisch over kwam. ‘Agjaaa,’ ze gooide haar handen in de lucht en glimlachte. ‘Zo erg is het hier niet hoor, het ziet er alleen zo uit. Never judge something by its appearance,’ de laatste paar woorden sprak ze met een nette mannen stem en probeerde haar vader te imiteren die deze zin vaak uitsprak. ‘Still tho,’ murmelde ze en keek even naar de grond niet goed wetende hoe ze dit moest zeggen. Ze blies haar wangen op, keek gefronst in de verte en knikte vastberaden. ‘Je hebt een erg mooi appartement,’ zei ze en glimlachte haar gewoonlijke glimlach er bij.
Hierna viel ze even stil en liet haar gedachten de vrijeloop gaan over wat er vandaag nou allemaal precies was gebeurt. Een normale dag zou ze het zeker niet kunnen noemen maar een saaie dag was het ook echt niet. Na enkele meters verder lopen schoten haar ogen even snel omzich heen. Een negatieve bekende geur kam haar neus gaten binnen en een duistere bijna geschokte gezichtsuitdrukking verscheen op haar gezicht. ‘Tsk,’ ze maakte een vervelend klik geluidje met haar tong tegen haar tanden aan. Ze gooide haar capushion over haar hoofd, ritste haar vest dicht en greep Vance zijn arm vast terwijl ze zichter tegen hem aan ging lopen. ‘Act normal,’ fluisterde ze zonder hem aan te kijken. De geur die ze zo juist had opgepikt was een geur die ze waarschijnlijk nooit meer zou vergeten. Flashbacks van een gevecht van een paar weken geleden schoten over haar netvlies. De bijtwond die in haar schouder was verschenen was netjes genezen en daarna had ze die leeuw en zijn vriendjes nooit meer gezien. Wat een ongelukkig moment om ze nu tegen te komen. Ze was totaal niet in staat hen af te slaan als het moest. Dus nu moest ze het maar proberen met geur en uiterlijk verbergen. Gelukkig had ze Vance bij zich waardoor haar geur zoiezo al deels vertroebeld werd. De mannen liepen langs hen heen en luid waren ze aan het praten over een of andere overval enkele straten verder op. Ruby kon het niet laten om te grijnzen en zich enigszins aangesproken te voelen. 'Ja ze zeggen dat die Fury er ook bij was, die valt ook iedere misdadiger lastig he!’ sprak een van de mannen. Ruby hield haar adem in en hoopte vurig dat ze niet zou opvallen. ‘Ja dat komt vast omdat haar pappie bij de poli-‘ een van de mannen stopte met praten en hield de rest tot stilstand. ‘Over Fury gesproken..’ de man zijn stem werd rustiger en duisterder. Ruby die nonchalant verder liep kneep onbewust iets harder in Vance zijn arm. Met een flinke, onhandige, wind vlaag vloog Ruby haar capushion af waardoor haar vuur rode haren danste in de wind. Met geschokte grote ogen keek ze om en haar licht blauwe ogen kruiste die van de leeuw man. ‘Shit,’ fluisterde ze en al haar zintuigen gingen weer op volle toeren werken. Zonder enige uitleg greep ze Vance zijn hand vast en zetten het op een rennen. Ze sloeg een steegje in en kwam al snel in een drukke straat terecht. Lenig als een echte kat wurmde ze zich tussen de mensen door terwijl ze Vance met zich mee sleurde. Ze lette goed op dat ze zijn hand niet los zou laten. Aangekomen bij de andere kant van de straat rende ze weer een steegje in en stond opeens stil.
‘Zomenteen leg ik alles uit,’ sprak Ruby terwijl ze naar een vuilnis bak liep. Haar stem was opvallend gecontroleerd em strikt. Normaal gesproken kon ze grijnzen om dit soort situaties maar nu was ze in een conditie dat ze zichzelf niet kon verdedigen laat staan Vance uit de problemen houden. Ze vond het niet erg om zelf gewond te raken maar ze zou dat zeker niet laten overkomen bij een van haar vrienden of mensen die ze erg mocht. Met wat moeite duwde ze een vuilnis bak om waar van aller lij smerige dingen uit kwamen rollen. Ze liep naar de andere kant en duwde daar ook een vuilnis bak om. Ze kuchte even door de verschrikkelijke stank die er vanaf kwam en sprong over de rotzooi heen.
‘Kom,’ sprak ze en zetten het weer op een rennen. Aan het uiteinden van het steegjes was een muur te zien maar Ruby bleef rennen. Deze keer verscheen wel een grijns op haar lippen naar mate ze dichterbij de muur kwam. Bij de muur zetten ze haar voeten er op, rende een klein stukje tegen de muur op, sterkte haar armen en wist de rand van de muur te pakken. Ze hees zichzelf overeind en sprong over het muurtje heen. Het had er vast spectaculair uitgezien hoe ze dat deed, echter was het voor haar dagelijkse kost dus zo moeilijk was het niet meer. Het enige wat het nu veel moeilijker maakte was dat de wond in haar buik enorm pijn deed toen ze neer kwam op de grond. Ze maakte een klein geluidje maar vermande zich snel en pakte Vance weer vast toen hij naast haar terecht kwam. Ze rende het steegje uit en zorgde dat ze in een ander steegje terecht kwam. Hier keek ze Vance aan en twijfelde enkele minuten of ze dat wel kon vragen. Jammer genoeg was er nu niet echt veel tijd om na te denken en sprak ze het dus maar uit, ‘Geef me je jas!’ Zonder op antwoord te wachten begon ze zijn jas uit te trekken en gooide deze over haar schouders. Hierna keek ze om de hoek en begon de seconden te tellen. Toen ze bij drie minuten was aangekomen zuchtte ze en liet zich naar de grond zakken. De pijn in haar buik was niet weg gezakt en een pijnlijke gezichtsuitdrukking verscheen. ‘Dammit,’ fluisterde ze en legde een hand op de wond.
Ze hoorde een duidelijke zucht van zijn kant af. ‘Hopelijk is je huis niet ver meer.’ Hoorde ze zijn stem en ze keek omhoog, niet wetende dat hij was neer geknield. Zijn gezicht was opeens een stuk dichter bij dan ze had verwacht dus een spastische gezichtsuitdrukking verscheen op haar gezicht. Zijn hand omhulde de haren en een klein mooi bloempje verscheen. Ze glimlachte en even droomde ze weer weg door de prachtigheid van die bloem. Enkele seconden later realiseerde ze zich dat ze toch echt naar huis moet. ‘Juist!’ ze grinnikte en keek hem glimlachend aan. Deze jonge man was zeker een heel erg vriendelijk, warmhartig persoon. De meeste mensen waren nu al tien keer weg gerend maar hij niet en dat waardeerde ze heel erg. Ze kwam overeind, en merkte dat de pijn grotendeels was weg gezakt. ‘Nee het is niet ver meer,’ antwoorden ze hem en deed zijn jas uit. ‘Maar trust me, met die kerels wil je geen ruzie hebben.’ Falend probeerde ze de jas terug over zijn schouders te hangen maar merkte al snel dat ze veel te klein hier voor was en gaf hem dan maar gewoon terug. Een moeilijke gezichtsuitdrukking verscheen op haar gezicht. Ze vond het al een wonder dat Vance zo gemakkelijk mee ging in haar plannetjes dus een uitleg was ze hem zeker wel verschuldigd. Ze zuchtte en ging even ongemakkelijk met een hand door haar haren heen. ‘Ok, je hebt wel een uitleg verdient,’ concludeerde ze en schudden haar hoofd waardoor haar haren weer goed gingen zitten. ‘Een paar weken terug ben ik terecht gekomen in een gevecht met een straat bende waarvan een van de leden een leeuw shapeshifter was. Op dat moment kon ik ze niet aan en werd overmeesterd. Het had niet veel gescheeld of het was einde verhaal voor mij. Gelukkig kwam iemand, Tom genaamd, me te hulp en wist ze weg te jagen.’ Ze grijnsde en realiseerde zich dat ze wel erg veel geluk had. ‘Maar ja, een leeuw kennende vergeten die niet snel zn vernedering dus had ik al verwacht dat ze achter me aan zouden komen. Ik had echter niet verwacht dat ik hun geur net vandaag zou op vangen...’ ze keek even omhoog en zuchtte. Ze was het gewend dat ze opgejaagd werd maar toch was het elke keer weer spannend of ze wist weg te komen. ‘In ieder geval, wat ik net deed, jou jas en die prullenbakken, was puur om mijn geur te maskeren. En zo te zien,’ ze keek om zich heen en knikte, ‘heeft het gewerkt.’ Lachend keek ze vance aan waarna ze weer met haar hand door haar haren ging. Ze was hier echt veel te goed in geworden met de jaren.

‘Whelp,’ ze gooide haar handen op haar achterhoofd en stapte nonchalant de straat weer op. ‘What happend happend, laten we naar huis gaan voor het gaat regen.’ Terwijl ze net naar de lucht had gekeken merkte ze dat de wolken zich begonnen samen te pakken wat vaak aangaf dat er een regenbui op komst was. Nog geen enkele seconden nadat ze dat had gezegd voelde ze hoe er een regen druppel op haar neus viel. Even keek ze scheel en veegde daarna de druppel van haar neus af. Toen Vance naast haar kwam lopen begon het zachtjes te miezeren en Ruby kon het niet laten om te glimlachen. ‘Regen,’ sprak ze dromerig tevreden uit terwijl ze nog steeds met haar handen op haar achterhoofd naar boven keek. Ze vond regen niet erg, vooral niet na z’n deukende warme dag als vandaag. Echter wilde ze haar gast niet nat laten regen en nam een kortere weg naar huis.
Na enkele steegjes kwam ze uit bij een klein hoek huisje. Het huisje was van hout en had een schattige mooie voor tuin met verschillende bloemen. Ze liep over een klein paadje naar de voordeur toe en opende deze met een sleutel aan haar veel te kleurige sleutelbos. ‘Ga maar alvast naar binnen, ik ga even iemand van straat pikken.’ Ze liet de deur open, liep langs hem af de straat op, totaal negerende dat het steeds harder begon te regenen. Ze keek omhoog naar de wolken en een kleine zonne straal brak door. Gehypnotiseerd door de pracht hiervan stak ze haar hand uit en probeerde het zonlicht vast te pakken. Ze hield van dit soort weer. Warme temperatuur, mooi zon licht en kleine druppeltjes die uit de hemel vielen. Ze glimlachte, schudden haar hoofd en bracht haar hand naar dr lippen. Ze vouwde haar vingers zodat ze een fluit geluidje kan maken. Ze blies er op en een hoge toon klonk door de lucht. Zo blies ze nog drie keer om daarna om zich heen te kijken. Haar licht blauwe ogen gleden over de straat en in de verte zag ze een kleine zwarte gedaante op haar af rennen. Ze hurkte neer en stak haar handen uit. ‘Sintel!’ riep ze blij en het beestje kwam steeds dichter bij. Aangekomen bij Ruby sprong het in haar armen. Snel stond ze op en rende het huis binnen. Daar knuffelde ze het kleine grijs zwarte katje en luid gespin was te horen. ‘Hoe waaaas je daaag?’ vroeg ze met een hoge stem terwijl ze het beestje neer zetten. Luid mauwend begon de kitten antwoord te geven en bleef bij haar voeten rondjes lopen. Ruby lachte om het beestje en hurkte neer om het te aaien. ‘Dit,’ ze wees naar Vance. ‘Is Vance, een heeeeele aardige, attente jonge man. Be nice!’ zei ze streng en gaf het katje een zacht tikje op het hoofdje. Het katje mauwde en liep direct naar Vance toe waar ze zijn voeten begon kopjes te geven. Weer lachte Ruby en schudden dr hoofd. ‘Ga maar aan tafel zitten als je wilt, je mag ook op de bank zitten maar ik moet in de keuken blijven,’ sprak ze terwijl ze haar haren in een staartje deed en een apron om hing. ‘Koken enzo,’ sprak ze terwijl ze rolde met haar ogen en bukte om de spullen te pakken.

‘Oh oh OH!’ Opeens had ze een geniaal idee en blij springend draaide ze zich om. Ze rende op Vance af en wees met het mes in haar hand naar hem. Realiserende dat dit waarschijnlijk niet goed over kwam lachte ze falend en haalde het mes weg. ‘Jij blijft eten!’ sprak ze met een veelte blij gezichts uitdrukking. ‘Leuk toch, he Sintel!’ Sintel, die blijkbaar begreep wat Ruby bedoelde, sprong op Vance zn schoot en krulde zich op. ‘HAH!’ Ruby maakte een winnend gebaar en grijnsde naar Vance. ‘Nu moet je wel blijven.’ Zonder te wachten op ook maar enige reactie draaide ze zich om en liep terug naar de andere kant van de kamer waar het kook gedeelte was. Het was een klein houten huisje waar het eet gedeelte en kook gedeelte hoger lagen dan de rest. De woonkamer lag er naast wat werd afgesplitst door twee halve muren want in het midden van de plek waar een grote muur zou moeten staan was een open gedeelte in plaats van een deur. De kleuren van het huis waren warme aarde tintte met hier en daar een opvallend schilderij op de muur met veel kleuren. Vaak waren dat schilderijen van Ruby’s aquarel schilderingen. Haar ouders vonden ze vaak zo mooi dat Ruby niet eens de kans had om er tegen in te gaan want de schilderingen moesten en zouden op de muur hangen. Ze haalde een houten snij plank tevoorschijn en begon de kip in stukjes te snijden. Rustig begon ze te neuriën terwijl ze ook de andere dingen begon te snijden. Toen ze de kip had gesneden deed ze ene klein beetje op een bordje en zetten deze op de grond. Weer blies ze op haar vingers en hoorde hoe er kleine trippelende pootjes op haar af kwamen. Ze keek naast zich en zag dat Sintel luid spinnend de kip blokjes aan het op eten was. Ze knielde, aaide het katje en ging weer verder met koken. Met wat moeite wist ze wat kruide te pakken uit een van de hogere kastjes en legde het zakje alvast klaar. Ze pakte een grote wok pan en zetten deze op het fornuis. Nog steeds neuriede ze een zachtjes een liedje. Ze begon de kip aan te braden en zetten ondertussen water op voor rijst. Hierna begin ze paprika en verschillende groenten te snijden. Ze knipte de afzuigkap aan en werkte met gemak verder. Toen alles op het fornuis stond en het alleen nog even hoefde te pruttelen waste ze het kook gereedschap af en waste haar handen. Daarna pakte ze het schaaltje van de grond en begon ook de snij plank schoon te maken. Daar mee klaar keek ze nog even naar de rijst die aan het koken was en naar het gele goedje wat ze gele kip curry noemde. Het grappige aan dit recept vond ze altijd dat ze er ook appel in moest doen en een snufje kaneel. Haar broer was er dol op en maakte ze het dus erg graag. De geur van een zoet, pittige curry verspreide zich door de lucht. Met een tevreden glimlach snoof ze de geur op en concludeerde dat het vast goed was gelukt. Ze knoopte de apron los en hing deze terug waarna ze haar haren los deed en bij Vance aan de tafel kwam zitten.
‘Nu maar wachten tot de rijst kookt,’ glimlachte ze en keek op haar mobiel naar de tijd. Nog tien minuten voor de rest van haar familie thuis kwam. Snel pakte ze Sintel van de grond af, zetten deze op tafel en begon met het katje te spelen met haar vingers. ‘Boe!’ sprak ze en duwde het katje om waarna ze het buikje begon te kriebelen. Het speelde, kleine, katje pakte Ruby;s hand vast en beet er in. ‘Oh nee, zo gevaarlijk, raaawr,’ sprak Ruby die een gelukzalige gezichtsuitdrukking had. Het kat speelde leuk verder terwijl de kamer zich vulde met het geluid van het spinnende katje. Ruby haar ogen gleden naar Vance. ‘Dit Sintel, een wees katje die ik af en toe wat eten geef. Ze is erg aan me gehecht geraakt, zoals je wel kan merken. Jammer genoeg mag ik dr niet houden, mam en pap vinden dat we er een te klein huis voor hebben. Oh well, zo lang ze niet weten dat ze hier soms is, is er geen probleem denk ik.’ Nonchalant haalde ze haar schouders op en gaf het katje een kusje op het kopje. Het beestje begon Ruby haar neus kopjes te geven en een tevreden glimlach krulde om haar lippen. Ze hield echt van het beestje en zou haar leven er voor kunnen geven. Echter wilde ze ook niet tegen haar ouders in gaan dus accepteerde maar dat ze het beestje soms zag. De vacht van Sintel was grijs zwart achtig en heel erg poefig. Wat er voor zorgde dat het beestje nog schattiger was. Ze had prachtig warm donker gele ogen en een slank lijfje.

Opeens klonk het geluid van Rubys mobiel en spastisch sprong ze omhoog met een iep geluidje en haalde haar mobiel tevoorschijn. Snel drukte ze de timer uit en zag dat Sintel geschrokken was en achter Vance zijn hand verschuilde. ‘Sorry schatje, ik ben nou eenmaal een springboon,’ lachte ze en liep weer naar het kook gedeelte toe. Ze goot de rijst af en schepte deze in een kom. Goed getimed kwam haar broer binnen gevolgd door hun ouders. De moeder van Ruby begon de tafel te dekken en begroete Vance vriendelijk. Toen iedereen zat kwam Ruby aan lopen met een grote pan vol gele kip curry. ‘Ok mensjes, dit is Vance,’ ze wees naar Vance en glimlachte. ‘En hij is heeeeel vriendelijk, so be nice.’ Haar vader en broer wilde er al iets tegen in brengen maar Ruby was ze te slim af. ‘ANDERS GEEN ETEN VOOR JULLIE!’ zei ze streng en keek hen met een dodelijke blik aan. Ruby dr moeder grinnikte en knikte goed keurend. De mannen zuchtte, stelde zich netjes voor aan Vance en daarna schepte iedereen wat op van het eten. Ruby ging aan het hoofd zitten en nam zelf ook een bordje. Ze glimlachte bij het horen van het gesprek tussen haar familie leden. Ze vond hield van deze mensen en vond het dus aangenaam om hun tevreden te horen praten. Ze nam een hap van de curry en concludeerde dat hij deze keer goed was gelukt. Gelukkig anders was het echt falend geweest.
Terug naar boven Go down
 

Vance Aurelius
━ Member ━


Posts : 289
IC : 37

“ Character „
Leeftijd:
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: The speed of a bullet vr apr 03, 2015 4:31 pm

thank you for existing
WEAR THEM MORE YOUR HIGH HEELS
MY BODY TWISTS AND TURNS IN FRONT OF YOU
Voordat ze buiten waren had Vance nog voorop gelopen, terwijl hij zijn jas aantrok wanneer hij van de trap afliep. Het was een dunne bomber jacket met een capuchon aangezien er schijnbaar regen was voorspeld. Hij had opgemerkt dat Ruby geen jas had of iets dergelijks, enkel een vest, hij wilde echter niet opdringerig zijn of iets anders door een jas aan haar te geven om te lenen. Ze leek op een onafhankelijk type en misschien vond ze het juist vervelend als hij continu probeerde te helpen met alles. Bovendien was ze er ook niet over aan het klagen, hij hoopte maar dat ze nergens last van had. En zo'n vermoeden had hij wel. Eenmaal buiten was het Ruby's beurt om voorop te lopen, hij had geen idee waar ze ergens zou wonen. Vandaar dat hij geduldig had gewacht tot ze haar eigen locatie kon vinden op haar telefoon. Hij had het haar ook kunnen vertellen, maar de digitale kaart zou waarschijnlijk exacter zijn. Schaapachtig had ze een conclusie getrokken van waar ze waren. Ze had daarbij ook nog gezucht, waarom, kon hij niet achterhalen. Misschien was de weg ernaartoe vervelend, lang, kort? Voor hem maakte het vrij weinig uit, hij had vandaag niks gepland verder. Hij had zich toch al voorgenomen om even geen werk te doen, zijn gedachten op iets anders focussen klonk hem beter in de oren. Over werk en inkomstengesproken, geleidelijk liep de buurt over op een van de armere delen van Wolfston. Hij kon het niet helpen om kort een gezicht te trekken wanneer er een vlaag van wiet zijn zintuigen bereikte. Aan de graffiti stoorde hij zich niet, maar de geur deed zijn maag omkeren. Vance had opzij naar Ruby gekeken wanneer ze sprak over de buurt en de mensen. Glimlachend had hij zijn hoofd geschud. 'Daar kun jij niks aan doen.' Ze kon inderdaad vrij weinig aan de buurt doen of aan de mensen. Mensen deden rare dingen om aan geld te komen, Vance had geluk met het feit dat hij dat nog niet heeft meegemaakt, armoede. Of een gebrek hebben aan ook maar iets, het was ook zeker geen vanzelfsprekendheid geworden. Iedere dag stond hij wel stil bij zijn geluk. En hoe blij hij inderdaad was met zijn appartement, zijn thuis. Tevreden hadden zijn ogen kort opgelicht na het horen van haar compliment. 'Dankje.' Hij was oprecht blij dat ze het mooi vond, hij gaf daar meer om dan wanneer je hem een compliment gaf over zijn uiterlijk. Hij lette daar natuurlijk wel op, of ja of dat hij er op zijn minst er netjes en verzorgd uitzag. Verder, vrij weinig, in ieder geval niet hoe mensen over hem dachten.

De stilte die viel was niet onaangenaam het was een kans voor beiden om even na te denken, voor Vance om zijn gedachtetrein te laten lopen terwijl hij de verschillende indrukken van de beurt liet verwerken. Een vage glimlach lag op zijn lippen terwijl de trein zo langzaam op gang kwam, het moment van stilte was te mooi om waar te zijn, want van het ene moment naar het andere hoorde hij weer geluid van haar kant. Ze had echter geïrriteerd geklonken en hij stond op het punt zijn mond te openen om te vragen wat er aan de hand was. Geluid kwam er alleen niet van zijn kant, hij had direct zijn mond gesloten wanneer ze hem vertelde zich normaal te gedragen. Een vragende blik lag in zijn ogen. Normaal? Ruby was zojuist diegene die hem vastpakte, terwijl ze de capuchon van haar vest had opgedaan, was dat niet juist verdacht? Hij besloot haar maar geen vragen te stellen, hij nam aan dat ze wist waar ze mee bezig was. Hij voelde ook niet de behoefte om te concentreren op zijn voeten en vibraties, ze waren waarschijnlijk in een druk bevolkt buurt en dat zou hem alleen maar in de war brengen. Op dat moment zag hij een groepje naderen, een groepje dat met na een blik op te hebben geworpen al een negatieve aura gaf. Hij keek ze verder niet echt aan, zijn blik was vooruit gericht al kon hij ze wel vanuit zijn ooghoeken nog enigszins zien. Dat waren de types die uit hen vel konden springen als je er maar aan dacht om naar ze te kijken. Vervelend, zeer vervelend. Wat hem verraste was de plotse grip van Ruby die strakker om zijn arm voelde. En de wind die op een ongelukkig moment de capuchon van Ruby's hoofd afblies en haar haar de kans gaf de vrijheid tegemoet te komen. En haar 'vermomming' die plotseling weg was. Ook Vance had zijn hoofd omgedraaid om het groepje te zien staan. Tijd om te begrijpen wat er aan de hand was er niet, vrijwel direct voelde hij een kracht aan hem trekken en om niet voluit te gaan, gingen zijn benen erin mee. Zijn lange poten waren niet echt gemaakt voor zo'n plotselinge wending en hij had nog een stukje onhandig achter haar aangerend voordat hij zijn snelheid aan de hare kan aanpassen. Ze sloegen een steegje in en er vanuit gaande dat ze nog door bleef rennen, had hij niet zijn vaart verminderd en knalde ietwat onhandig tegen haar aan. Het was dat hij nog kon remmen anders waren ze allebei voluit gegaan. Tijd om zich te verontschuldigen had hij ook niet. Alles ging voor zijn vermoeide brein te snel. 'Zometeen leg ik alles uit. Die had hij na deze ontsnapping wel nodig, ja. Hij kon zich niet voorstellen dat het groepje zo gevaarlijk was, dat ze voor hun moest vluchten. Misschien ook wel vanwege de wond en waarschijnlijk wilde ze niet dat ze iets raars gingen uitproberen op Vance. Hij had het ze graag willen laten uitproberen, maar hij snapte Ruby's gedachtegang volledig. Beter gewoon uit de problemen blijven. 'Dat is je gerade.' Had hij nog geantwoord voordat ze het beide weer op het rennen hadden gezet. Bij de muur was Vance even stil gaan staan en had hij toegekeken hoe ze behendig over de muur klom. Hier ben ik dus echt niet voor gemaakt, had hij stilletjes gedacht terwijl hij zijn armen uitstak en met gemak de muur kon vastpakken. Hij trok zichzelf omhoog om zich dan over het muurtje heen te gooien en nèt goed op zijn voeten te landen. Waar haalde hij überhaupt al die energie vandaan, hij kon al voelen hoe zijn 'brandstoftank' overschakelde naar de reservetank. Al dat geren vergde energie en hij begon uitgeput te raken. Op een lege maag al die trucjes uithalen was niet bepaald slim. Oh, hij snakte nu wel naar een goede pizza of pasta, gewoon junkfood. Nee, zijn eetgewoontes waren niet bepaald gezond, hij gaf daar vrij weinig om eerlijk gezegd. Aangezien zijn lichaam geen enkele klachten vertoonde met zijn 'dieet'.

Ondertussen waren ze al in een ander steegje aangekomen. Wat daarop volgde ging hem ook allemaal te snel. Hij kon in een splitseconde de twijfel in Ruby’s uitdrukking zien, waarna ze vroeg om zijn jas. Hij wilde het al uit gaan trekken zonder enige vragen te stellen, alweer. Maar ze was hem voor en had binnen no-time de jas over haar heen getrokken. Hij had hierna echt uitleg nodig en kort hij had er droog bijgestaan zonder jas. Op een gegeven moment was hij neergeknield nadat zij ook was neergezakt, hij was de wond helemaal vergeten en besefte dat deze escapade geen goede invloed zou hebben op de wond. ’‘Hopelijk is je huis niet ver meer.’ Zuchtte hij, terwijl hij zich naar haar toe had gedraaid om zijn hand op de hare te plaatsen. Een klein bloempje had om haar hand gegroeid, het deed niks aan de pijn, maar het was gewoon voor pure afleiding. Enkele seconden was het stil en was ze inderdaad aan het wegdromen over de bloem. Het was maar van korte duur en ze realiseerde zich weer dat ze naar huis moesten. Tegelijkertijd was hij recht gaan staan en dat maakte het een stuk moeilijker voor Ruby om de jas terug over zijn schouders te krijgen, ze had het maar aan hem gegeven en grijnzend had hij de jas aangenomen om hem weer aan te trekken. ’ ‘Ok, je hebt wel een uitleg verdient.’ Vance knikte instemmend terwijl hij zijn armen over elkaar sloeg en haar keurend aankeek. Haar verhaal klonk niet geheel onverwacht of vreemd, alleen het deel dat ze gered werd, alweer, deed hem kort zijn hoofd schudden. Roekeloos. ’Het heeft gewerkt, ja, verstandig van je.’ Sprak hij kort met een glimlach.

Eenmaal bij Ruby’s huis aangekomen was het zachtjes gaan regenen. Echt vervelend vond hij niet, want het was maar zacht gemiezer. Ruby leek er ook geen problemen mee te hebben, ze had namelijk dromerig voor zich uitgekeken. Eigenlijk wilde Vance weer naar huis gaan wanneer hij haar naar huis had gelopen. Daar kwam alleen niets van, ze vertelde hem dat hij alvast naar binnen kon gaan en iemand van de straat zou pikken. Iemand? Hij hoopte niet weer op een hele situatie, hij had maar geluisterd en was naar binnen gegaan. Als automatisme had hij zijn mobiel gepakt om overige berichtjes en mails te lezen. Hij had opgekeken wanneer hij Ruby hoorde binnenkomen met weliswaar een katje. Hij had zijn hoofd gekanteld en haar vragend aangekeken. Ze stelde hem aan het beestje voor en vertelde dat ze moest koken. Direct begon zijn maag te rommelen, hij trok kort een gezicht. Eten. Hij had enkel geglimlacht en was haar gevolgd om aan de tafel te gaan zitten.

Wanneer ze aan de slag was gegaan met koken had hij weer naar zijn mobiel gegrepen om een enkele mail te beantwoorden, zijn aandacht switchte tussen zijn telefoon en het kleine katje. Zelf had hij nooit echt huisdieren gehad, misschien omdat hij gewoon gewend was aan het feit dat hij al heel lang alleen woonde. Hij zou zich er echter niet aan storen, huisdieren waren ook toegestaan in het appartementencomplex. Natuurlijk niet te veel of hele grote, zolang je het netjes hield en de medebewoners geen last van hadden was het zeker geen probleem. Even werd zijn aandacht van zijn mobiel en Sintel afgehouden als Ruby opspringt en naar hem toesnelt met een mes. Zijn ogen waren op het mes gericht. ’Eh..’ Algauw was hij dat weer vergeten zodra het woord ‘eten’ viel. Hij hoorde zijn maag weer rommelen en zonder antwoord te wachten was ze weer terug in het keukengedeelte. Daar had hij helemaal geen bezwaren mee, eten, dat was het enige aan zijn hoofd nu. Het koken leek nog om een redelijk karweitje, iets dat Vance nooit goed zou afgaan. Hij had het gerecht binnen no-time verpest en zou het nu wel in de prullenbak liggen. Hij was blij genoeg dat iemand anders het nu deed en geduldig had hij gewacht.

’‘Dit Sintel, een wees katje die ik af en toe wat eten geef. Ze is erg aan me gehecht geraakt, zoals je wel kan merken. Jammer genoeg mag ik haar niet houden, mam en pap vinden dat we er een te klein huis voor hebben. Oh well, zo lang ze niet weten dat ze hier soms is, is er geen probleem denk ik.’ Hij kon het zich enigszins inbeelden hoe haar ouders over het beestje dachten. Het huis was inderdaad net goed genoeg voor vier mensen, een huisdier erbij zou wel krap worden. Hij had naar Sintel gekeken en kantelde zijn hoofd even, een teken dat hij aan het nadenken was. Misschien als Ruby het oké vond kon hij het katje bij hem laten blijven. Misschien zou Sintel dan zijn eerste huisdier worden, hoe moeilijk kan het zijn, eten kopen, zo nu en dan liefde geven. Vance zou dat ook kunnen doen. Een plots geluid aan de andere  kant van de tafel deed Ruby spastisch opspringen. Ook Vance was licht geschrokken door het plotse geluid van Ruby’s timer, zijn handen had hij ondertussen op tafel geplaatst en Sintel zag dat als een goede kans om achter zijn handen te verschuilen. Hij had kort geglimlacht naar het katje en met zijn vinger over het hoofdje geaaid. Het was niet alleen de timer voor het rijst, maar ook dat het eten klaar was en precies op dat moment kwamen haar ouders en haar broer binnen. Vance had kort opgekeken en de moeder terug begroet, de vader en de broer daarentegen gaven hem niet echt de kans om hen te begroeten. Hij had enkel stil gezeten en toegekeken hoe Sintel ondertussen alweer naar buiten was gegaan. Hij had zich een beetje ongemakkelijk gevoeld wanneer ze hem zo voorstelde aan de familie. Hij merkte nog steeds dat de vader en zijn broer niet konden wennen aan zijn aanwezigheid. Hij kon ze van de ene kant wel begrijpen, maar aan de andere kant ook weer niet. Hij had nog steeds geen enkel teken vertoond dat hij Ruby zou pijn doen. Waarschijnlijk zou het gewoon nog even duren, gezien het feit dat Ruby zo te horen nogal vaak in roekeloze situaties terecht kwam. Goed, wat nu belangrijk was, was het eten. Het was dat hij nu niet alleen aan het eten was, anders had hij alles zonder pardon naar binnen geschrokt. Maar hij kon zichzelf nog beheersen en begon juist rustig de curry naar binnen te werken. De saus die op zijn toch smolt en de kruiden die zijn smaakpapillen deden tintelen, het was een simpele sensatie. Ah, liefde gaat door de maag? Dit keer zeker, het was heerlijk en van zijn part mocht Ruby wel vaker voor hem koken. Dan zou hij van die junkfood wel afblijven. ’Het is echt heel lekker.’ Had hij tevreden gezegd nadat hij zijn mond had leeggegeten. Met volle mond praten was zeer onbeleefd en paste totaal niet in het etiquette dat hij zo’n decennia geleden had geleerd.
FOR HER IT'S LADY FIRST
GIRLS ARE LIKE FROZEN ICEBERGS?
LET IT GO
MADE BY MINNIE OF BTN
Terug naar boven Go down
 
avatar

Ruby Red
━ Member ━


Posts : 455
IC : 20

“ Character „
Leeftijd: 17
Sex: Female
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: The speed of a bullet vr apr 03, 2015 7:57 pm

Terwijl haar familie verder discussieerde over een of andere politieke kwestie zat Ruby er schaap achtig naar te luisteren en ondertussen te eten. Soms keek ze vanuit haar oog hoek naar Vance, hopende dat hij het eten goed zou vinden. Van haar ouders en broer was ze gewent dat ze het erg goed vonden. Maar ze was altijd benieuwd wat andere mensen er van vonden. Hem kennende, althans zijn koelkast kennende, at hij vaak uit wat niet altijd het beste voedsel was. Dus als hij haar kookkunsten niet bijzonder vond moest ze toch echt weer eens kookles van dr moeder nemen!
‘Het is echt heel lekker.’ Klonk zijn stem en Ruby, die stiekem zat te wachten tot hij iets zei, schoot overeind met een enorme glimlach. Deze ging niet onopgemerkt door haar moeder die grinnikte om haar dochter. ‘Yay! I’m happy you like it,’ sprak ze iets te enthousiast waardoor alle ogen op haar waren gevestigd. Ze keek van haar familie naar Vance en toen weer naar de rest, ‘Wat? Mensen eet dadelijk word het koud!’ sprak ze waarna haar broer en vader met een grijns verder aten.
Ruby begon ondertussen ook echt te richten op eten en nam vaak een lepel met rijst en curry tegelijk. Uiteindelijk was haar geduld op om het steeds opnieuw samen op te pakken en begon het goedje op haar bord te mengen met de rijst. Het zag er uit als een slagveld waar een episch gevecht had plaats gevonden tussen curry en rijst. Echter kwam al snel de genadeloze Ruby met haar lepel die flink opschepte en haar mond volpropte. Ze kon wel heel beschaaft en netjes doen maar op het moment had ze daar totaal geen behoefte aan. Het was een immens lange, zware, dag geweest en ze rammelde van de honger. Daar kwam ook nog bij dat zij had gekookt en zich dus niks aan trok van de rest. Dit was echter maar een gedachten want toen haar vader iets vroeg verstikte ze zowat omdat iedereen naar haar keek. Snel nam ze een slok van haar water, kuchte nog wat en keek toen vragend haar vader aan. ‘Sorry, ik was even in een andere demensie,’ maakte ze er maar van en gaf haar vader een gebaar dat hij zijn vraag moest herhalen.
‘Wat was er nou gebeurt vandaag? Moet ik je mee slepen naar het bureau?’ hij had zijn vaderlijke stem gemengd met zijn strenge politie stem. Even keek ze hem met een wantrouwige blik aan, om haar lippen te tuiten en daarna te grijnzen. ‘Er was een overval en ik was de enige die iets kon doen anders hadden ze de kassaman vast neergeschoten. Zij vielen mij eerst aan en hadden wapens. Zo ook waren hen in de meerderheid en heb ik er geen een echt flink toegetakeld. Zo ook waren het allemaal mannen en werd ik bang, dus deed ik maar wat... maar wat geen idee meer, opeens lagen ze op de grond.’ Ze keek haar vader grijnzend aan met een pientere glans in haar ogen.
Haar vader, die wist waar ze mee bezig was, keek haar droog aan en lachte daarna. ‘Goedzo, zo heb ik je opgevoed!’
‘Dereck!’ klonk de stem van haar moeder streng naar haar vader.
‘Mam relax, ik kom niet in de bak, ik heb genoeg getuigen dat ik niks fout deed,’ sprak ze met een glimlach en daarna naar Vance. ‘Een van de getuigen, mocht dat nodig zijn, zit hier zelfs naast me. So komt wel goed.’ Om te zorgen dat ze niet meer hoefde te zeggen nam een een hap eten en wuifde dat ze genoeg van het onderwerp had. Ze wist hoe ze gehandeld had, althans ze was vroeger vaak in de problemen gekomen omdat ze in greep, maar nu was ze er zo op gaan letten dat het van zelf ging. Ze wist dat ze vandaag geen wetten had overtreden en zich dus geen zorgen hoefde te maken of ze te maken kreeg met de politie. Ze gluurde even naar Vance en herhaalde in haar hoofd wat zijn rol was geweest in de overval. Nadenkend kauwde ze op haar voedsel om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat ook hij veel getuigen had. Ze slikte, zuchtte en zetten de gedachten uit haar hoofd.

Haar oren vingen een bepaalde toon in haar broers stem op. Hij was van plan iets belangrijks te zeggen. Als hij dat wilde kreeg hij een soort toon in zijn stem wat verraden dat hij de aandacht van zijn familie wilden. Opeens keken de familie leden songroom op naar de jongeman. Het had er vast apart uit gezien maar de familie was soms net iets te goed op elkaar afgesteld.
‘Ja, we hebben het er al vaker over gehad dat ik uit huis ga enzo,’ begon hij en nam een slok van zijn drinken. ‘En ik heb een apartement in Griffinbeach gevonden, zo ook is daar genoeg werkgelegenheid in het vak wat ik wil gaan doen. Ik heb er al met mijn docenten op school over gesproken en ze zijn van mening dat mijn training als shapeshifter klaar is en ik de kans moet grijpen. Dus ja, niks houd me tegen.’ Met een brede grijns keek hij de familie rond. Dereck gaf hem een schouder klopje en keek als een ware trotse vader. Rosalie glimlachte en zei dat ze het een goed idee vond. Terwijl de ouders met hun zoon bezig waren was er een iemand die minder blij was met dit nieuws. Ruby slikte en keek met bewolkte ogen naar haar eten. Ze wist dat hij ergens de aankomende maanden uit huis zou gaan en waarschijnlijk niet in Wolfston zou blijven. Ze wist het allemaal en had er nachten lang over wakker gelegen, piekeren hoe ze hem kon helpen. Echter waren haar emoties er minder blij mee. Als een enorme baksteen die op haar maag viel had ze zijn woorden aangehoord. Met trillende handen pakte ze de lepel op, haalde rustig adem zodat haar handen weer rustig werden en nam een hap. Hierna keek ze met een glimlach op, ‘Ik kom wel helpen met schilderen. En nu moet je wel echt zelf leren eten koken! Want Griffinbeach is net iets te ver om elke avond een bordje te komen brengen.’ In haar stem en aan haar glimlach was totaal niks te merken. Als het moest wist ze perfect haar emotie te verbergen. Het was iets wat ze van kleins af aan had aangeleerd en nooit was vergeten. Er was maar een enkeling die hier door heen wist te kijken. Een daar van was haar moeder maar deze wist ook dat Ruby niet wilde dat Lucien dit merkte. Haar moeder glimlachte naar Ruby en ging daarna weer verder praten met haar zoon en man. Ze glimlachte en keek hoe haar broer enthousiast vertelde over het appartement. Haar licht blauwe ogen gleden naar haar glas water toe en ze voelde hoe er tranen begonnen te prikken achter haar ogen. Weer slikte ze en nam snel een slok van het water. Ze moest en zou nu niet in huilen uitbarsten. Ze wilde blij zijn voor hem op dit moment en dat was dan ook het enige wat ze zou laten doorschijnen.

Enkele minuten later was iedereen klaar met eten en was er zelfs nog wat over van de curry en rijst. Ruby kreeg hier en daar wat complimentjes dat het weer lekker was en een voor een stond iedereen op. Lucien rende naar boven, kwam naar beneden met een stapel video games en kondigde aan dat het vrijdag avond was dus game avond bij Sjim en Sjors. Ruby had gelachen en was verder gegaan met het afruimen van de tafel. Haar ouders hielpen haar mee en haar vader begon Vance wat vragen te stellen. Het waren van die doorsnee vragen zoals waar kom je vandaan, wat doe je van werk hoe oud ben je. Gelukkig kwam haar moeder Vance te hulp, ‘Schat, we moeten nog naar de bibliotheek vanavond voor die toespraak.’ Dereck die er blijkbaar geen zin in had stond chagrijnig grommend op, trok zijn jas aan en drukte een kus op Ruby haar kruin. Hierna kwam haar moeder en aaide dr over dr hoofd om daarna te spelen met haar haren. Ruby, die het niet erg vond als haar moeder aan haar haren zat, keek om en glimlachte. ‘Als er wat is bel je direct he! En niet wachten tot et erg is he. Mevrouw en meneer Janssens zijn gewoon thuis dus je kan ook altijd bij hun aan kloppen. En-‘ Zo kwam er nog een hele waterval van bezorgde woorden tot Ruby haar moeder omdraaide en dr naar de deur duwde.
‘Ja mam, ik doe het licht uit. Ja mam, het gaat goed met me. Ja mam, ik laat mn telefoon aan. Nee mam, ik ga niet met vreemde jonge- Wacht wat is Vance dan?’
Rosalie keek over dr schouder naar Vance en toen naar Ruby, ‘Hij heeft een goede sfeer dat mag.’ Net zoals Ruby zelf kon haar moeder sferen snel opvangen. Hierdoor wist haar moeder vaak hoe het met haar gezin was gesteld en kwam dit vaak handig van pas. Jammer genoeg wist ze nu dus ook dat Ruby zich niet geweldig voelde en wilde dus eigenlijk niet weg. Maar Ruby was zo koppig genoeg om vol te houden dat het goed was. Uiteindelijk, na nog vele keren gezegd dat het goed was, had ze het voor elkaar gekregen om haar ouders naar buiten te werken. Ze sloot de en ging er tegen aanstaan. Ze lachte, sloot haar ogen en genoot even van de stilte. Vandaag was een erg drukke, vermoeiende dag geweest. Ze had weer veel indrukken gekregen en voelde aan haar hoofd dat het aan het overstromen was. De gedachten schoten door haar heen als bijen die rond een bijenkorf zoemden. Druk, veel en luid.
Een beeld van Vance schoot voor haar net vlies voor en geschrokken keek ze op. Direct schoten haar lichtblauwe ogen naar de jongen en was zo juist helemaal vergeten dat hij er nog was. ‘Oh god, im so sorry!’ begon ze te zeggen en liep naar de keuken toe. ‘Wil je misschien thee? Ikke wel, heerlijk thee na het eten.’ Terwijl ze de fluit ketel op het vuur zetten begon ze de vaatwas in een sopje te zetten. Ze keek naar het water en bedacht zich hoe vredig water er altijd uit zag. Net alsof het altijd een weg wist te banen maakt niet uit waardoor heen. Ze draaide de kraan uit, schonk twee kopjes in en liep naar de tafel toe.

Ze zetten een dampende kop thee voor Vance neer en voorzichtig begon ze tegen de warme vloeistof te blazen. ‘Sorry voor vandaag trouwens,’ begon ze te praten met een zachtere stem dan normaal. ‘Sorry dat ik je hand vast pakte, je mee sleurde vervolgens je jas stal en sorry dat-‘ Ze viel even stil en voelde hoe haar handen weer begonnen te trillen. Met een vermoeide blik keek ze er naar en een duistere sfeer kroop over haar heen. Snel nam ze een slok van haar thee en glimlachte weer. ‘In ieder geval, hopelijk vind je me nu niet een verschrikkelijk persoon.’ Ze stond op en liep naar de keuken toe. ‘Ik bedoel, ik ben nou eenmaal een apart persoon.. dus echt,’ zei ze en keek over haar schouder. ‘Ik snap het als je dadelijk liever naar huis gaat. Ik bedoel, je het vast wel wat te doen.’ Ze ratelde door met haar woorden niet eens echt oplettende wat ze zei. ‘I mean, its not like... im..’ ze viel stil en voelde hoe er een traan over haar wang rolde.
Een gevoel van eenzaamheid en minderwaardigheid kroop als een duisterwezen vanuit haar voeten naar haar hoofd en nam zo haar gedachte gang over. Van de blije Ruby die vandaag rond liep was even niks meer te merken in haar hoofd. Allemaal negatieve stemmen spraken haar aan over hoe stom persoon ze eigenlijk wel niet was en dat als haar broer weg ze waarschijnlijk helemaal niemand meer had. Ze was echt terecht blij dat haar broer zijn eigen plekje had gevonden maar diep van binnen hoopte ze ergens dat de dagen van blijdschap in haar familie nooit zouden vergaan. Alsof ze de tijd zou willen stil zetten en het gevoel voor eeuwig in haar hart kon opslaan.
Maar de waarheid was anders en alles veranderde met de seconden. Niets bleef het zelfde en uiteindelijk zou ze gedag moeten zeggen tegen alles wat ze lief had. Deze keer was het haar broer die ze los moest laten en een andere keer zouden het haar ouders zijn. Tot zij alleen overbleef, in deze grote duistere wereld vol mensen die haar niet begrepen en haar dus uit de weg gingen. Ze voelde hoe haar schouders begonnen te schrokken en meer tranen gleden over haar wangen. Haar tanden duwde zich op elkaar en ze vocht met alle macht tegen de druppels die over haar wangen rolde. Ze mocht niet huilen, ze moest blij zijn en ze mocht al helemaal niet zwak zijn waar een vreemdeling bij was. Ze moest sterk zijn anders zou ze te prooi vallen. Maar er was iets aan deze jonge wat ze vertrouwde. Iets wat niet te beschrijven was en ze alleen herkende in haar familie. Een soort gevoel van veiligheid waardoor ze nu ook niet in de overlevings mode ging maar haar emoties juist naar boven kwamen. Ze haten het als ze dat soort mensen ontmoeten omdat ze wist dat hen door haar heen konden kijken. Met trillende handen probeerde ze de borden af te wassen terwijl de tranen haar wangen vochtig maakte en haar ogen een rood randje gaven.
Terug naar boven Go down
 

Vance Aurelius
━ Member ━


Posts : 289
IC : 37

“ Character „
Leeftijd:
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: The speed of a bullet za apr 04, 2015 10:14 pm

thank you for existing
WEAR THEM MORE YOUR HIGH HEELS
MY BODY TWISTS AND TURNS IN FRONT OF YOU
Het leek of Ruby al zat te wachten tot hij iets over het eten zou zeggen en terecht, want het was heerlijk. Ze had enthousiast opgesprongen en Vance had kort gegrijnsd totdat ze iedereen aan tafel weer vertelde om verder te eten. Zonder enige tegenstribbeling had hij ook braaf geluisterd, hij lepelde de curry naar binnen terwijl hij zwijgend had geluisterd naar de gesprekken tussen de familieleden. Het was al een flinke tijd geleden dat hij met meerdere mensen aan tafel had gegeten, naja, niet bij iemand thuis in ieder geval. Zo nu en dan waren er natuurlijk zakendineetjes of personeelsborrels. Ook bij dat soort dingen zei hij meestal vrij weinig, enkel wanneer ze hem wat vroegen en wanneer het noodzakelijk was dat hij zijn mening liet horen. Zich mengen in gesprekken met onderwerpen die hem niet toededen was niet zijn ding. Daar had hij simpelweg nooit behoefte aan, de mannen mochten misschien professioneel op de werkvloer zijn, maar het konden soms echte onbeschofte mannen zijn naast het werk. Het was dan ook niet vreemd dat hij geen van hen als vrienden beschouwde, het waren enkel collega's voor hem. Echt vrienden heeft Vance ook niet, de meesten zijn kennissen en zo af en toe praat hij wel eens met zijn buren. Eevy daarentegen had hij kort beschouwd als een vriend, maar het was dus van korte duur, voor Vance is het gewoon uit het oog, uit het hart. Aan tafel was er een gesprek ontstaan tussen Ruby's vader, genaamd Dereck en Ruby zelf. Veel van het gesprek had hij niet opgepikt aangezien het leek op een familiekwestie. Naja, totdat Ruby hem leek aan te spreken. Hij had bevestigend geknikt, hij kon het inderdaad getuigen. Ze was echter al gauw uitgepraat te zijn en maakte opnieuw duidelijk dat ze verder wilde eten. De familie was wel van het praten tijdens het eten. Bij zijn familie was dat niet het geval, mede omdat ze met meer dan vier waren en het zat nou gewoon eenmaal zo. Al had Vance het graag liever zo gehad, het schept een band en het was een moment waarbij iedereen met zijn hoofd bij het avondeten zat en niet ergens anders. Opnieuw werd een nieuw gespreksonderwerp genomen. Er kwam dit keer geluid van de broer van Ruby. Plots ging ook alle aandacht naar hem toe, er hing wel nog steeds een ontspannen sfeer en de jongen begon te spreken over het uit huis gaan. Vance had ook aandachtig geluisterd en keek toe hoe trots de ouders waren, hij had ook even kort tevreden geknikt. Mocht ze dat hebben opgevallen, hij besefte echter dat hij nog niks van Ruby had gehoord. Vreemd, hij nam aan dat ze uiteraard blij voor hem was. Zijn blik gleed van de drie naar Ruby toe en met een oogopslag was te zien dat ze het wel moeilijk vond, haar trillende handen waren hem niet ontgaan. Ze zette een front op en begon over het zelf koken tegen haar broer. Het was voor Vance niet moeilijk om door haar front heen te kijken, mensen observeren was iets dat hij graag deed. Iets verbergen voor hem was haast onmogelijk eigenlijk. Voor hem was Ruby een open boek en alhoewel haar front zeker had geholpen tegen de meeste mensen, tegen hem niet. Hij wist dat ze blij wilde voordoen voor haar broer en hij wilde dat niet verpesten, zodoende had hij er dus niks over gezegd, dat zou misschien later nog aan het licht komen.

Na het eten was iedereen direct weer bezig met zijn eigen ding, Lucien die ging gamen, Ruby die ging afruimen, bijgestaan door haar ouders en de vader die vragen begon te stellen. Vance was bereid eerlijk te antwoorden en een gesprek met hem aan te gaan, helaas kwam haar moeder zogenaamd hem te hulp en ze verdwenen in de keuken. Waar ze het daar over hadden, kon hij niet meekrijgen echt nieuwsgierig ernaar was hij niet. Het klonk als een doorsnee afscheidsgesprekje, hij vond het op zich wel jammer dat hij niet de kans kreeg om met Ruby’s vader te praten. Hij leek op een intelligente man en hij ging zelf liever niet uit de weg voor intelligente gesprekken, bovendien had hij er totaal geen moeite om te vertellen over zijn baan en hoe hij leefde. Hij had vrijwel niks te verbergen, op misschien een klein deel van zijn verleden na. Dat deed er echter niet meer aan toe en hij was er eigenlijk al overheen. Het feit dat hij zijn familie misschien niet meer kon zien deed hem niet veel meer. Uiteraard was het zijn familie en was hij close met hen, maar als ze hem niet konden accepteren zoals hij was, dan hield het voor hem ook op. Dat hield niet weg dat hij ze niet miste, misschien een beetje gecompliceerd. Opnieuw gleden zijn vingers naar zijn mobiel om de respons op zijn mail te lezen. Vance had er niet zo’n moeite mee dat Ruby met andere dingetjes bezig was. Wanneer ze plots realiseerde dat hij er ook nog was, had hij opgekeken en kort met zijn hand gewuifd, gebarend dat het geen probleem was. Ze begon direct over thee en ging ook gelijk thee maken en hij zag dit als een kans om rustig met haar te praten.

Ruby had zo te zien hetzelfde gedacht en zodra ze was gaan zitten begon ze te praten. In weliswaar een veel rustiger toon. ‘Sorry voor vandaag trouwens.’ Bij die woorden had hij haar zowel vragend als onbegrijpend aangekeken. Hij liet haar echter wel uitpraten, zo kwamen er nog meer verontschuldigingen uit haar mond en tegelijkertijd was hij met haar opgestaan om  haar naar de keuken te volgen. Hij was naast haar gaan staan bij de wastafel en had zijn hoofd naar haar toe gewend en kon de traan over haar wang zien rollen. De verontschuldigingen voor vandaag waren niet nodig en waarschijnlijk kwam het door de situatie van haar broer, maar dat kon niet het enige zijn waarmee ze zo zat. Ernaar vragen deed hij echter niet en terwijl er nog meer warme tranen over wangen rolden, had hij haar handen vastgepakt zodat ze op zou houden met het poetsen van de borden. Hij had al meerdere malen gemerkt dat ze het niet prettig vond om aangeraakt te worden dus had hij haar handen ook direct weer losgelaten. Ze had momenteel een kwetsbaar moment en hij wilde haar niet ongemakkelijk laten voelen, het liefst had hij haar vastgepakt en haar gesust, want soms hielp dat meer dan woorden. Nu had hij echter liefelijk naar haar geglimlacht. ’Je hoeft je nergens voor te verontschuldigen bij mij, wat vandaag allemaal gebeurde kun jij niks aan doen. Ik snap de handelingen die je vandaag hebt genomen volledig. Even zochten zijn ogen de ruimte rond totdat hij een rol keukenpapier kon vinden, zo even kon hij geen tissues vinden, maar dit was ook goed genoeg. Hij scheurde een stuk papier ervan af en gaf die aan Ruby zodat ze haar tranen kon drogen. ’Over je broer, waarschijnlijk ben je bang dat er dingen gaan veranderen, maar hij is nog steeds bereikbaar en kan ook nog gewoon vaak thuiskomen. Aan de thuissituatie zal niet veel veranderen, je hebt lieve ouders die veel om je geven. Het was misschien cliché, de dingen die hij zei, maar hij meende het wel en van de observaties die hij had gedaan leek het meeste wel waar te zijn. Zonder haar echt aan te raken had hij een hand achter haar rug geplaatst om haar terug naar de tafel te begeleiden en duwde het kop thee dichter naar haar toe. Hij was tegenover haar gaan zitten en nipte aan zijn eigen kop. 'Je mag ook bij mij blijven overnachten of gewoon bezoeken als je naar Oldbay komt om je broer te zien.' Zijn appartement was voor meerdere mensen wel een 'toevluchtsoord' geweest en daar had hij geen problemen mee. Het was ruim genoeg, dus je zat niet op elkaars lip, bovendien waren de banken zeer comfortabel voor de gast of voor hemzelf. Opeens schoot hem iets te binnen, ze had haar al vaker met haar telefoon bezig gezien en hij haalde zijn mobiel uit zijn zak, ontgrendelde die en schoof hem naar Ruby toe. 'Laten we anders nummers uitwisselen, dan kun je me makkelijk bereiken mocht je een keer langs willen komen. Of natuurlijk om gewoon te praten.' Zijn mondhoeken waren gekruld tot een oprechte glimlach. Hij zou er altijd zijn voor diegene die het nodig hebben en voor diegene die dan ook naar hem toereiken.
FOR HER IT'S LADY FIRST
GIRLS ARE LIKE FROZEN ICEBERGS?
LET IT GO
MADE BY MINNIE OF BTN
Terug naar boven Go down
 
avatar

Ruby Red
━ Member ━


Posts : 455
IC : 20

“ Character „
Leeftijd: 17
Sex: Female
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: The speed of a bullet ma apr 06, 2015 5:50 pm

Met waterig zicht door de tranen die maar bleven stromen zag ze hoe Vance zijn handen de haren vast pakte. Voorzichtig liet ze de borden weg zinken in het sop en keek bewolkt naar zijn handen. Hij had de haren zachtjes vast gepakt en ze merkte dat hij had opgemerkt dat ze lichamelijk contact niet fijn vond. Direct liet hij weer los en in een soort waas volgde ze zijn handen. Bedroeft, terwijl de tranen door bleven rollen, keek ze naar beneden. Haar ogen waren roder geworden en de haartjes van haar lange wimpers plakte in groepjes aan elkaar vast. Op dit soort momenten was ze erg blij dat ze geen make up droeg. Anders zou ze er al helemaal verslagen en toegetakeld uit zien.
Langzaam gingen haar licht blauwe ogen, die nu nog blauwer leken door het rood, omhoog en keken hem aan. Er stond een liefelijke glimlach op zijn gezicht. Zo eentje die alleen goed zou staan bij mensen die het ook echt meende. ’Je hoeft je nergens voor te verontschuldigen bij mij, wat vandaag allemaal gebeurde kun jij niks aan doen. Ik snap de handelingen die je vandaag hebt genomen volledig.’ Nog steeds voelde ze hoe de tranen over haar wangen gleden en ongelooflijk keek ze hem aan. Hoe was het toch mogelijk dat sommige mensen zo oprecht en vriendelijk waren tegen haar. Zij was helemaal niks bijzonders en eigenlijk maar een aanhangsel van de maatschappij die zorgde voor ophef in het dagelijks leven. Ze kreeg een stukje keukenrol aangereikt en dankbaar pakte ze deze aan. Met een verborgen glimlachje begon ze haar tranen weg te vegen en voelde al dat haar tere huid was gaan irriteren door het plotselinge zout. Als haar wangen zouden opdrogen zouden ze er droog en nog steeds rood achtig uit zien. Het was iets wat ze kreeg van huilen omdat ze z’n dunnen huid had.
’Over je broer, waarschijnlijk ben je bang dat er dingen gaan veranderen, maar hij is nog steeds bereikbaar en kan ook nog gewoon vaak thuiskomen. Aan de thuissituatie zal niet veel veranderen, je hebt lieve ouders die veel om je geven.’ Zijn stem klonk oprecht en warm. Nog steeds met beleid voelde ze hoe hij een hand achter haar rug plaatste en zonder enige tegen stribbeling liep ze mee en nam plaats aan de tafel. Toen hij de nog warme kop thee naar haar toe schoof vouwde ze haar handen er omheen en rilde kort. Hierna keek ze hem weer aan en wilde eigenlijk breed glimlachen. Ze vond het fijn om iemand als hem om zich heen te hebben. Iemand die zo opletten op dingen zoals lichamelijk contact en toch gewoon wist hoe hij verder met dr om moest gaan in plaats van heel awkward te worden. Een hele kleine, haast onopgemerkte glimlach verscheen om haar lippen. Als ze niet tegen over hem zat had ze gewoon haar ogen gesloten en genoten van het moment. Het moment dat ze zich eigenlijk niet goed voelde maar toch enigszins beschermd. Ze had vaak het gevoel dat ze op dr hoede moest zijn. Dit kwam mede door haar reputatie en door haar instinct. Maar nu, nu voelde zich veilig bij een vreemdeling. In haar gedachte vroeg ze zich af hoelang geleden zoiets gelijks had plaats gevonden. Zeker een paar jaar aangezien ze sinds haar veertiende al merkte dat ze meer gespannen was dan toen ze klein was. Haar ouders hadden haar verteld dat dit waarschijnlijk kwam omdat ze geboren was in een roofdieren familie en dus haar ‘’rivalen’’ en ‘’vijanden’’ onbewust steeds in de gaten hield. Pas na een paar maanden merkte ze ook daad werkelijk dat dit er echt toe deed. Steeds meer mensen begonnen haar te zien als een bedreiging en vielen haar vaak lastig om dr onder uit te halen. Zo was ze gaan leren om mensen snel te wantrouwen en zich alleen te ontspannen als een echte vriend of vriendin bij dr was.
Door de gedachte was ze gaan staren naar de vloeistof in haar kopje. Rustig had ze de kop laten wiegen tussen haar handen zodat het water mee zou bewegen. Door de stem van Vance werd ze weer naar de wereld getrokken en wazig keek ze omhoog. 'Je mag ook bij mij blijven overnachten of gewoon bezoeken als je naar Oldbay komt om je broer te zien.’ Normaal gesproken zou ze overeind gesprongen zijn van verbazing en blijdschap maar deze keer keek ze hem emotieloos aan. Niet zo zeer omdat ze niet blij was door wat hij zei maar doordat ze opmerkte hoe kalmerend zijn stem eigenlijk was. Het was een lage, diepe stem die waarschijnlijk helemaal vanuit zijn borstkas kwam. De warme ondertoon maakte het dat je bijna voelde wat voor een vriendelijk persoon hij was. Voor maar een seconden sloot ze haar ogen en sloeg het geluid van zijn stem op in haar geheugen. Ze hoorde nog in zichzelf de klank van zijn stem en weer bedacht ze zich dat het een opmerkelijk aangenaam geluid was. Zo iets wat je niet iedere dag tegen zou komen. Het deed haar zelfs een beetje denken aan de eerste paar warme, oranje rode, ondergaande zonnestralen van de zomer. Warm, licht gevend maar subtiel en niet brandend als de middag zon. Toen ze zich realiseerde dat ze weg aan het dromen was bij haar eigen gedachtes nam ze snel een slok thee en keek Vance weer aan.
Ze zag nog net hoe hij zijn mobiel tevoorschijn haalde, deze ontgrendelde en zo naar haar toe schoof. Met de grote nieuwsgierige en enigszins verbaasde ogen van een kat tuurde ze naar zijn telefoon en vervolgens weer naar hem. 'Laten we anders nummers uitwisselen, dan kun je me makkelijk bereiken mocht je een keer langs willen komen. Of natuurlijk om gewoon te praten.' Deze woorden sprak hij gevolgd door een oprechte glimlach die zijn gezicht lichtjes plooide. Versteld van het feit dat zij deze keer niet de gene was die vroeg om een nummer keek ze hem aan. Haar wangen waren volledig opgedroogd en haar ogen waren minder rood. Door zijn stem, woorden en warmhartige sfeer voelde ze zich al stuk beter en deze keer vormde zich een duidelijke, enigszins verlegen, glimlach op haar gezicht. Ze realiseerde zich zo juist dat iemand die ze amper kende nog steeds vriendelijk deed ook al wist hij totaal niet wat er aan de hand was of wat ze dacht. Net alsof hij haar al veel langer kende en daarom z’n kalme en relaxte sfeer om zich heen had. Enkele seconden gingen voorbij terwijl haar verbaasde gedachte zich probeerde aan te passen aan de situatie.

Opeens bedacht ze zich dat ze nog geen antwoord had gegeven en hem alleen verbaasd, en een beetje schaap achtig, had aangestaard.
‘AH SORRY!’ piepte ze en pakte snel de telefoon. ‘Sorry, uhm, dit is heel ongewoon voor mij,’ gaf ze eerlijk toe gevolgd door een glimlach. Het was al een wonder dat ze in huilen was uitgebarsten bij een vreemdeling, gevolgd door vriendelijkheid en ook nog de vraag voor haar nummer. Normaal gesproken zou ze niet eens zwakte tonen bij iemand laat staan gaan huilen. ‘Uhm ja,’ ze kuchte even, streek met een hand door haar vuur rode haar en begon haar nummer te typen in de mobiel. Toen ze klaar was stuurde ze zichzelf een smsje en schoof daarna de mobiel weer naar Vance. Hierna ging ze met haar eigen mobiel klooien om daarna de mobiel neer te leggen en zo ook haar hoofd op de tafel. Ze wist niet goed of ze zich nou moest schamen of juist niet. Het was zo een onbekende situatie voor haar dat ze zichzelf zelfs sprakeloos vond. En dat gebeurde maar zelden dat ze niks te zeggen had.
Als een rode mantel vielen haar haren rond haar gezicht heen toen ze weer overeind ging zitten. Ze keek de jongeman aan en zuchtte. ‘Je bent echt apart, weet je dat,’ sprak ze zich niet realiserende dat dit misschien negatief over kwam. ‘De meeste mensen zijn niet zoals jij, zo vriendelijk,’ ze kneep haar ogen samen en rolde er daarna mee. ‘Sorry,’ fluisterde ze en keek lichtjes weg. ‘Ik ben het niet gewend dat mensen door me heen kunnen kijken en dat ik het vervolgens ook toe laat..’ even viel ze stil en flashbacks van vroeger schoten voor haar heen. Ze slikte en keek hem weer aan. ‘Bedankt,’ de helderheid in haar stem verklapte dat ze dit sprak vanuit haar haar hart en het dus echt meende. ‘Ik kom niet iedere dat z’n unieke vreemdeling tegen,’ sprak ze en tikte met haar thee kop tegen de zijne aan om daarna te lachen en een slok te nemen.
‘DUS, vreeeeemdeling!’ sprak ze opeens een stuk opgewekter en ze grijnsde. ‘Je heet Vance, maar meer weet ik niet van je,’ ze knipperde met haar ogen en haar grijns werd breder. ‘Hoe komt een jonge zoals jou aan zn mooi appartement? En waar kom je vandaaaan? En wat voor werk doe je? Heb je hobby's? Huisdieren? Bloedtype?’ De ene vraag was nog raarder dan de andere en uiteindelijk stopte ze en schoot in de lach. Dit had ze best vaak. Dat als ze zich slecht had gevoeld zich daarna een stuk beter voelde omdat er dan een soort spanning van haar lichaam verwijderd was. Ze vond huilen dus ook niet erg, het was een manier om die spanning kwijt te raken. Ze vond het alleen minder fijn als andere er bij waren, maar daar ging ze nu niet over in zitten. Ze had wel genoeg gehuild voor vandaag.
Ze grinnikte en nam een slok van dr thee. ‘Just kiddin,’ sprak ze en keek em weer aan. ‘Still tho, wie ben jij?’ Het klonk dromeriger dan ze bedoeld had en de nieuwsgierige blik in haar ogen was ook niet te vermijden en al zeker niet voor z’n persoon als Vance.
Terug naar boven Go down
 

Vance Aurelius
━ Member ━


Posts : 289
IC : 37

“ Character „
Leeftijd:
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: The speed of a bullet di apr 07, 2015 3:24 pm

thank you for existing
WEAR THEM MORE YOUR HIGH HEELS
MY BODY TWISTS AND TURNS IN FRONT OF YOU
Het voelde enigszins vreemd aan, de stilte vanuit Ruby's kant. Plots was haar enthousiaste aard 'weggespoeld' door de tranen en de plotse verdriet die ze had. Verdriet veroorzaakt door redenen waarvan hij maar twee kon benoemen. De rest deed hem er ook niet echt toe, natuurlijk hij was nieuwsgierig. Hij had alleen geen recht om naar deze te vragen, niet als iemand die ze nog maar net had ontmoet. Niet als iemand die ze nog beter moest leren kennen en moest bevestigen dat hij echt te vertrouwen was. Hoe lang dat zou duren dat lag aan haar, ieder mens ging daar anders mee om en bij sommigen duurde het langer dan bij anderen. Bij zichzelf verschilde het nogal, het ligt aan de vibe die een persoon afgeeft, hoe ze met een situatie omgaan en hoe ze op hem reageerden. Bij de ander ging het echter veel sneller, hij had al heel vaak ervaren dat mensen hem eigenlijk direct vertrouwden en zich al openstelden. Soms vond hij het prima, soms had hij er helemaal geen behoefte aan. Hij staat meestal open voor iedereen, maar sommigen 'verdienden' niet zijn barmhartigheid. Klinkt misschien grof, het was alleen de harde waarheid. Ervaringen hebben hem aangetoond dat sommigen het aan het eind toch niet waarderen en daar kan hij zich verschrikkelijk aan irriteren. Juist, Vance en irritatie, rare combinatie. Het zijn de kleine dingetjes waar hij goed oplet en van binnen zwaar afkeurt. Het is alleen nooit te merken, daadwerkelijk nooit. Ruby daarentegen was iemand die hij graag juist wilde helpen. Ze had zich zojuist opengesteld, ze was kwetsbaar en zelf zag hij het niet als een moment van zwakte. Het leek alsof ze die emoties had opgekropt en ze eindelijk losliet. Losliet bij hem iemand die ze net had ontmoet, maar om die gedachte maakte hij zich niet druk. Bij sommigen maak je direct die speciale klik en lijkt het alsof je elkaar al jaren kent. En zo wilde hij nu momenteel ook voor haar zijn, iemand die ze al jaren kent en haar emoties uit kan gooien. Haar ouders wisten het waarschijnlijk ook al, misschien wel de andere redenen die Vance zelf niet wist. Alleen Vance was geen familie en soms hielp dat juist, omdat hij dingen van een ander perspectief zag.

Gelukkig kon hij peilen hoe ze zich ongeveer voelde. In een fractie van een seconde meende hij een kleine glimlach te zien, dat stelde hem gerust dat ze zich oké voelde bij hem en dat ze dus niet ongemakkelijk voelde om zo tegenover hem te zitten. Zelf leek ze ook in gedachten van de manier hoe ze naar kop thee keek en ermee wiegde. Haar wazige blik verklapte dat ook nog eens wanneer ze opkeek, ze had hem neutraal aangekeken. Er hing een lange stilte, een stilte waar Vance geen behoefte aan had om te verbreken. Ruby had haar ogen gesloten alsof ze iets aan het verwerken was. Ondertussen had hij zijn mobiel gepakt om het naar haar toe te schuiven zodra ze haar ogen weer had open gedaan. Op dat moment werd ze wakker geschud uit haar droevige waas. Het was een plotse klik en het was gedeeltelijk Ruby weer, ze had de telefoon gepakt nog lichtelijk ongemakkelijk voordat ze haar nummer intikte. Hij had met een glimlach toegekeken en zijn mobiel weer aangenomen om het terug in zijn broekzak te schuiven. Wanneer hij zijn blik weer op de tafel richtte vond hij een hoopje rood haar op tafel. Hij grijnsde bij het aanzicht, geduldig had hij gewacht tot ze zich herpakte. En dat had ze ook weer snel gedaan, ze was overeind gaan zitten en had met een heldere stem tegen hem gesproken. Ze concludeerde dat hij 'apart' was, een meerderheid van de mensen hadden waarschijnlijk een negatieve klank aan die conclusie gebonden. Vance daarentegen niet, integendeel hij wist wel dat ze het goed bedoelde. Bovendien vond hij apart zijn helemaal niet zo'n probleem, hij zou zichzelf ook wel zo beschrijven. Hij is niet de doorsnee man, nee. Maar goed wie was doorsnee hier in Kaechan? Ruby was zelf ook niet doorsnee, zij was ook apart. Ze had hem nog bedankt en hem een unieke vreemdeling genoemd. Hij grijnsde bij die benaming. Zo zou je hem wel goed kunnen beschrijven.

Haar opgewekte toon verraste hem, ze was in ieder geval niet meer in die bewolkte stemming. Ze begon over hem, ze wist inderdaad niet meer dan zijn naam en waar hij woonde. Van de ene vraag kwam de ander waarna ze zelf kort in de lach schoot. Ze maakte nog duidelijk dat het een grapje was om nogmaals te herhalen, wie hij was. Tja, wie was hij. Je kon het simpel benaderen of filosofisch of enzovoorts. Een ding wat hem maakte wie hij was, was de eenzijdige nieuwsgierigheid die hij had. Interesse in hem waardeerde hij niet bepaald, veel deed het er niet toe toch? Zijn verleden was zijn verleden en was sowieso al achter de rug, het heeft geen zin om oude koeien uit de sloot te halen. Zijn baan was zijn baan en wat hij daarvoor terug kreeg gaf hij toch weer uit aan zichzelf en zijn appartement. Hij had haar nieuwsgierigheid opgemerkt, nieuwsgierigheid die hij zelf ook altijd heeft. Het leek dus alsof hij naar zichzelf keek, anders dan anderen weigerde hij iets vrij te geven. Bovendien was het een lange dag voor zowel hem als Ruby. Het was dat hij zijn vermoeidheid had weggestopt voor Ruby, maar een gesprek over hem daar had hij nu geen behoefte aan. Hij wilde thuis zijn, alleen zijn en uitrusten, zijn gedachte gang weer op een rijtje krijgen en bij tanken. Hij had kort geglimlacht en kon vanuit zijn ooghoeken de klok zien. Het was al avond en hij moest nog zijn metro halen wilde hij enigszins op tijd thuis zijn. 'Bedankt voor het eten en de thee, ik moet alleen nog mijn metro halen. Je hebt mijn nummer dus als er iets is..' Hij had haar aangekeken met een blik dat zei: 'je weet me te vinden'. Hij had opgestaan en kort haar rode haren geruffeled. Hij liep door naar de deur toe om zijn jas weer aan te trekken en de voordeur te openen. Kort hij had nog achterom gekeken. 'Tot snel.' Sprak hij met zijn warme stem en had met een normale tred richting het station van Wolfston gelopen. Zich te oriënteren hoefde hij niet meer, hij had onderweg al geobserveerd waar hij ongeveer was. Over 15 minuten zou zijn metro naar Oldbay vertrekken, die zou hij nog wel halen.
FOR HER IT'S LADY FIRST
GIRLS ARE LIKE FROZEN ICEBERGS?
LET IT GO
MADE BY MINNIE OF BTN
Terug naar boven Go down
 
avatar

Ruby Red
━ Member ━


Posts : 455
IC : 20

“ Character „
Leeftijd: 17
Sex: Female
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: The speed of a bullet wo apr 08, 2015 7:44 am

Er viel een stilte die de kamer vulde en er zo voor zorgde dat Ruby alleen haar eigen hartslag hoorde. Ze had hem gevraagd wie hij nou precies was. Nieuwsgierig had ze naar hem gekeken en gehoopt op een antwoord. Echter had ze al een vermoede dat deze aparte vreemdeling een gesloten persoon was en dus niet veel zou zeggen. Ze had vaak mensen om zich heen die rustiger waren dan haar. Het was dus ook gebleken dat deze mensen zeker minder los lieten. Op de hare manier was ze er achter gekomen dat dit niet altijd bedoeld was in de zin van wantrouwen maar soms gewoon omdat men zelf het niet boeiend vond. Zelf vertele ze graag alles in geuren en kleuren en deelde ze mee wat ze leuk vond en had mee gemaakt. Zo was ze nou eenmaal een extravert iemand. Het was niet dat ze jan en alleman wilde vertellen over haar verhalen maar als ze eenmaal iemand mocht dan wilde ze haar visie op deze werelddelen. Ze wist dat ze de dingen anders zag en bij mensen die ze niet vertrouwde liet ze dit liever niet merken. Echter gelde het omgekeerde bij mensen die ze wel vertrouwde. Ze was nieuwsgierig naar wat hen vonden en of ze het uit konden houden met haar eeuwige verhalen. Vance leek een jongen die daar wel tegen kon, althans dat hoopte ze. Weer dwaalde haar gedachten af naar zijn warme stem en vervolgens naar het feit dat hij geen antwoord gaf. Ze glimlachte in zichzelf, schudden dr hoofd en bedacht zich dat ze het maar moest accepteren. Want als er een ding sterker was dan haar nieuwsgierigheid was het de wil om mensen niet tot last te zijn. Hiermee zeggende dat ze dus liever niks van hem wist en hem te vriend hield, dan dat ze de oren van zn hoofd afvroeg en hem vervolgens kwijt zou raken. Rustig nam ze een paar slokken van dr thee en zetten dr lege kopje op tafel. Har licht blauwe ogen gleden naar hem toe en zo te zien was hij uit zijn gedachte gang terug gekomen.
'Bedankt voor het eten en de thee, ik moet alleen nog mijn metro halen. Je hebt mijn nummer dus als er iets is..’ de blik die hij gaf, gaf duidelijk aan dat ze hem mocht opzoeken als ze hem nodig had. Ergens diep van binnen weerklonk er een wantrouwig stemmetje die zei dat dat een leugen was. Maar haar beter wetende gevoel onderdrukte dit direct toen ze zijn vriendelijke glimlach zag en voelde hoe zijn hand door haar haren ging. Ze had geglimlacht en keek hoe hij de deur opentrok. ‘Tot snel,’ fluisterde ze voordat hij nog net de deur achter zich dicht trok.

Een stilte van alleen zijn vulde de kamer en even zuchtte ze. Het was zeker een drukke dag geweest, met negatieve dingen maar ook een groot positief ding. Een brede glimlach krulde op haar gezicht. Ze had zo juist een geweldig persoon ontmoet. En dit dacht ze niet door zijn actief van vandaag, natuurlijk ook wel deels, maar vooral door de veilige sfeer die om hem heen hing. Dat gaf aan dta hij een goed mens was. Eentje die je niet elke dag tegen komt. Een flashback naar de bloemen schoot voor haar zicht door. Direct, net iets te snel waardoor ze tegen de tafel aan botste, sprong ze overeind en rende naar de trap toe. Bijna struikelend rende ze de trap op en haalde van haar kamer haar teken arsenaal te voorschijn. Hiermee balanceerde ze naar beneden en stalde het voorzichtig op de tafel uit. Ze ruimde de kopjes af en maakte snel de afwas af. Hierna vulde ze een glaasje met water en zetten deze op de tafel. Ze ging er achter zitten en haalde een potlood tevoorschijn. Met een grijns haalde ze haar muziek speler tevoorschijn, stopte de oortjes in haar oren en draaide het eerste beste liedje wat ze vond. Een bredere grijns verscheen en met vlijtig begon ze te schetsen.
De uren vlogen voorbij en ondertussen zat ze onder de verf en lagen er allemaal aquarel potloden over de tafel verspreid. Van een normale eettafel was het veranderd naar een kleurrijk slagveld gecreëerd door het creatieve brein van Ruby. Met een vastte, rustige hand had ze het natte kwastje over het vel papier gestreken. Af en toe likte ze het af omdat er teveel water opzat. Een slechte gewoonte van haar, volgens haar moeder. Nog een paar minuten later zuchtte ze, legde het kwastje neer en zakte onderuit. Ze keek naar haar handen en zag de verfvlekken op haar vinger zitten. Ze grinnikte en vond het altijd een leuk aanzicht. Hierna tuurde ze naar de klok en zag dat het alweer middernacht was. Haar ouders zouden pas laat thuis zijn omdat ze vaak na zn bespreking bij vrienden wat gingen drinken. Op haar gemakje begon ze haar spullen op te ruimen en weer op te bergen. Hierna gleden haar ogen naar het vel en een tevreden glimlach sierde haar gezicht. Dit zou er eentje worden die ze voor zichzelf hield, althans niet aan haar ouders zou laten zien, anders zouden ze dingen gaan denken. Ze had een portret van Vance getekend met zijn, waarschijnlijke, natuurlijke haarkleur en naast achter hem had ze een rode bloem getekend. Precies dezelfde die op haar buik hadden gebloeid. Ze haalde haar telefoon tevoorschijn en een twijfelende blik verscheen op haar gezicht. Ze wist niet zo goed of ze het nou wel moest sturen of niet. Uiteindelijk rolde ze met haar ogen, ‘Wat heb ik te verliezen,’ fluisterde ze en opende een gesprek met Vance. Ze maakte een foto van de tekening en schreef er als berichtje onder, ‘‘Echt bedankt voor vandaag, tot snel^^.’’ Met een frons keek ze naar het berichtje en drukte toen uiteindelijk maar op verzenden. ‘Ja, tot snel,’ fluisterde ze en glimlachte nogmaals tevreden naar de tekening. Hij had haar geïnspireerd en dat op zich zei al genoeg over wat voor persoon ze vandaag had leren kennen.


TOPIC GESLOTEN. It was fuuunz~
(Zo nu terug naar bed xD)
Terug naar boven Go down
 

BerichtOnderwerp: Re: The speed of a bullet

Terug naar boven Go down
 
 

The speed of a bullet

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
KAECHAN :: {{❥ Oldbrook :: Oldbrook :: Wolfston-