Profile
you are not logged in or registered.

(LOG IN||REGISTER)


INBOX // PROFILE
Welcome
Welkom op Kaechan RPG, dé online rpg waar je een warlock of een shapeshifter kunt zijn.
Sluit je aan bij Family Trees of ga zelf op onderzoek uit in Griffinbeach, Soulsilver, Woodley of Oldbrook.

"A masquerade of Heroes"

14-04-2015 ~ Nieuwe Regels FC

27-03-2015 ~ Kaechan 2.0 Plot.

27-03-2015 ~ New Layout.

23-03-2015 ~ Kaechan 2.0 [Site]

Family Trees
The Elite.
The Venom.
None.
None.
None.
Apply here for a Tree
Census
WARLOCKS
ADULTS 9 26
TEENAGERS 4 3
SHAPESHIFTERS
ADULTS 11 21
TEENAGERS 4 5
TOTAAL 28 55
Season
season: spring / seizoen: lente
Switch Character
Charactername
Password


Credits
©2014-2015 KAECHANRP is ontworpen, bedacht en gecodeerd door JUNG DAEHYUN , gehost op een FORUMOTION forum.
Met dank aan Peter, Kim, Rose, Vance en Michelle voor het helpen met een enkele code / tekst / images.
©opyrights reserved to the original artists!

Dit forum werkt het allerbest op:

google chrome

Maar werkt ook prima op:

firefoxinternet explorersafari

Deel | .
 

 Been tryin' hard not to get in to trouble, but I, I've got a war in my mind

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht

Olivia Romano
━ Member ━


Posts : 173
IC : 50
Leeftijd : 22

“ Character „
Leeftijd: 20
Sex: Female
Family Tree: -
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Been tryin' hard not to get in to trouble, but I, I've got a war in my mind di apr 07, 2015 6:53 pm


Because I was born to be the other woman. Who belonged to no one, who belonged to everyone. Who had nothing, who wanted everything, with a fire for every experience and an obsession for freedom that terrified me to the point that I couldn't even talk about it, and pushed me to a nomadic point of madness that both dazzled and dizzied me.

Een paar zwarte All Stars liepen over de lange streep langs de weg. Het meisje liep er over heen, alsof ze een klein kindje was dat over de rand van een muurtje liep. Aan de ene kant zou het water zijn, aan de andere kant het land. Ze mocht niet vallen, want ze of helemaal nat worden, of ze zou zichzelf bezeren. Allebei was niet de bedoeling en het zou haar allebei verdriet te doen. Een toeter onderbrak haar gedachten, ze keek op. Een vrachtwagen nam haar mee, bracht haar naar de plek waar ze moest zijn. De vrachtwagenchauffeur keek naar haar benen, maar ze negeerde het, bleef naar buiten staren, net zo lang tot ze sterretjes in haar ogen zag. “Waarom slaap je niet?” was zijn vraag, maar zijn woorden waren slechts een mengelmoes van geluiden die zich verzamelden in haar omgeving. “Ik ben een dromer. Een dagdromer. En mensen die slapen zijn geen dagdromers.” De man keek haar verbaasd aan, begreep niet veel van haar uitspraak. Maar dat maakte haar niet uit. Ze wilde geen gesprek met deze man, ze wilde in deze extase blijven. In deze gemoedstoestand. Dit was geweldiger dan alles wat ze ooit had gevoeld. Complete vrijheid.

Eenmaal in de stad keek ze naar de lichtjes. De lichtjes achter de ramen, ze vertoonden gezelligheid en warmte. Het meisje staarde ernaar, maar voelde geen verlangen naar iets wat er achter de ramen afspeelde. Het licht van de lantaarns verlichtte zachtjes haar gestalte. Ze was alleen op straat. Er hing laaghangende mist, dus het tafereel wat zich in de stad afspeelde was magisch. Ze liep langs een club. De muziek deinsde haar oren binnen, maar kon haar niet plezieren. De verschillende kleuren lichten door de mist brachten haar hoofd op hol. Met open mond staarde ze naar de prachtige kleuren in de mist. Diep van binnen voelde ze iets in zich branden, een stem die van diep binnen in haar hoofd probeerde door te dringen door haar. Maar ze moest het buiten sluiten, ze mocht de stem niet horen. Deze stem was gemeen en niet goed, wilde haar naar een plek trekken waar mensen haar pijn wilde doen, of waar mensen haar zouden bedriegen. Daarom was ze in deze gemoedstoestand geraakt. Misschien was het maar voor even, maar dat maakte niet uit. Voor nu was het een veilige haven. Voorzichtig liep het meisje verder over de stoep.

En toen kwam ze in een parkje. Het parkje was magisch, zo magisch dat ze dacht dat er magische dieren rondliepen. Ze liet zichzelf vallen en had het gevoel dat ze verder en verder viel. Steeds verder, in het diepe dal dat men “het leven” noemden. Wat was dat, het leven? Was het iets positiefs? Was het iets wat ze moest zien als haar vriend, of als haar vijand? En was er wel een verschil tussen goed en kwaad? Ze was in de war, wilde alleen maar liggen en oplossen in haar eigen gedachtes. Ze wilde niets meer voelen, de complete vrijheid ervaren.


Licht scheen zachtjes door haar wimpers. Het deed pijn aan haar ogen. Met een bonkend hoofd kwam ze wat omhoog, keek om zich heen. Deze plek kon Olivia zich niet herinneren. Het was een portiekje, van een of ander appartementencomplex. Het was er rustig, er liepen vrijwel geen mensen hier. Dat was maar goed ook, anders had Olivia zich misschien nog wel geschaamd. Toch was ze verbaasd. Hoe kon het dat ze zich deze plek niet meer kon herinneren? Toen ze wat verder omhoog was gekomen, schoot er een pijn door haar rug heen. Haar rug voelde pijnlijk aan, dat kwam natuurlijk door het slapen op de harde stenen. Voorzichtig kwam Olivia wat overeind en drukte haar rug tegen de muur aan, zodat deze wat steun zou krijgen. Het jasje dat om haar lichaam zat trok ze wat strakker tegen zich aan en haalde haar neus op. Zou ze verkouden worden?

Voetstappen onderbraken haar gedachten, er kwam iemand aan. Olivia zag haar kans meteen en begon te huilen. De tranen rolden over haar wangen alsof het niets was, en ze liet haar hoofd op haar armen rusten. Mensen met een beetje compassie voor andere mensen zouden wel stoppen, toch? En dan kon zij haar plannen op hen loslaten.

I'm tired of feeling like I'm fucking crazy, I'm tired of driving 'til I see stars in my eyes. It's all I've got to keep myself sane, baby, so I just ride, I just ride.
Terug naar boven Go down
 
avatar

Seth Syverson
━ Member ━


Posts : 34
IC : 11

“ Character „
Leeftijd: 30 Y/Y
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Been tryin' hard not to get in to trouble, but I, I've got a war in my mind di apr 07, 2015 11:27 pm

 
Wolfston. Seth haatte ieder plekje van de buurt, elk grassprietje dat je ook maar tegen kwam en elke persoon mocht verdwijnen als sneeuw voor de zon. Meer dan de helft was een Shape Shifter, en die stonden bij de man niet in een goed boekje. Daar had hij wel zijn redenen voor. Er was genoeg gebeurd waardoor hij die zekere haat jegens het ras had. Wat wel zo goed was, was het feit dat hij het gerust kon maskeren als hij een Shape Shifter tegen kwam, waarvan hij wist dat het er één was. Keep your friends close, but your enemies even closer. Dat had hij tegen zichzelf altijd gezegd, en daarom dat hij iedereen normaal benaderde en behandelde. Uiteindelijk zag hij wel hoe het ging aflopen. Toeslaan wanneer ze dat het minst verwachten, dat was ook altijd iets dat zeer goed werkte. Seth had op die manier zijn meeste slachtoffers gemaakt. Het was dan ook niet zo opvallend om iemand van binnen uit te doen verbranden.
Met zijn handen in zijn jaszakken liep de man over de stoep van één of andere straat in Wolfston. Nog maar pas kwam hij van een ontmoeting met iemand, zijn informant in Wolfston. De persoon kwam normaal gezien naar hem toe, maar wegens bepaalde problemen werd Seth haast gedwongen om de reis naar Wolfston te maken. Het was goed dat het nog zeer vroeg was, en dat er geen volk op straat te vinden was. Dat wilde zeggen dat er niemand was die hem kon storen. Of toch bijna niemand.
Vanuit zijn ooghoeken kon Seth een figuur zien bij een appartementencomplex. Het zag er niet naar uit dat ze in de beste bui was, en het gesnik van haar beaamde dat. Als de gentleman die Seth was kon hij het niet laten om toch even te zien of ze wel in orde was. Gewoon verder wandelen zou nogal gemeen zijn. ‘Hey, is alles in orde?’ vroeg Seth terwijl hij rustig dichter naar haar toe kwam. Het was nog aardig vroeg in de ochtend, wat ervoor zorgde dat het buiten nog niet al te warm was. Het zachte briesje zorgde voor de nodige frisse wind en het was nog niet aan te raden om zonder vest naar buiten te gaan. Zacht plaatste hij één hand op het meisje haar schouder wanneer dat hij voor haar stond. Haar blik probeerde hij te pakken te krijgen, maar daarbij was Seth voorzichtig genoeg om niet in haar ogen te kijken. ‘Is er iets gebeurd?’ Seth wilde de onbekende juffrouw gerust dichter tegen zich aan nemen, maar hij kon niet in schatten hoe dat ze ging reageren. Ze zou niet de eerste zijn die zijn ogen probeerde uit te krabben.

OOC: Ik hoop dat het oké is dat Seth komt binnen rollen x3
THEONS @ SHINE
Terug naar boven Go down
 

Olivia Romano
━ Member ━


Posts : 173
IC : 50
Leeftijd : 22

“ Character „
Leeftijd: 20
Sex: Female
Family Tree: -
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Been tryin' hard not to get in to trouble, but I, I've got a war in my mind di apr 07, 2015 11:49 pm

OOC: Natuurlijk vind ik dat niet erg! Dat vind ik juist hartstikke leuk!


Because I was born to be the other woman. Who belonged to no one, who belonged to everyone. Who had nothing, who wanted everything, with a fire for every experience and an obsession for freedom that terrified me to the point that I couldn't even talk about it, and pushed me to a nomadic point of madness that both dazzled and dizzied me.

De tranen rolden over haar wangen. Het zag er allemaal heel erg echt en zielig uit, omdat Olivia dat gevoel in zichzelf kon oproepen. Dat ze zich verdrietig voelde. Als ze tegen zichzelf zei dat ze zich verdrietig moest voelen, dan was ze ook verdrietig. En dat zorgde er voor dat ze een meester was in het manipuleren van andere mensen. Was dat goed? Dat wist Olivia niet. Door haar persoonlijkheidsstoornis, had ze niet echt het vermogen om in te schatten of het goed of fout was wat ze deed. Doordat ze haar medicijnen niet slikte, had ze daar helemaal geen zicht op. Olivia vond het allemaal wel best zo, zolang er geen bijwerkingen kwamen aan het feit dat ze haar medicijnen niet slikte, bleef ze dat ook maar zo houden. In haar ogen was ze niet ziek, mankeerde ze helemaal niets, dus slikte ze de pilletjes niet.

Want Olivia wist zeker, dat als ze de pilletjes wel had geslikt, ze niet had kunnen doen wat ze nu had kunnen doen. Iemand anders had het misschien nep, harteloos en gemeen gevonden, maar voor haar was dit haar leven. “Hey, is alles in orde?” hoorde ze een mannelijke stem zeggen. Olivia schudde haar hoofd, durfde hem nog niet aan te kijken. Ze voelde een hand op haar schouder en eventjes spanden alle spieren in haar lichaam zich aan. Zo snel lichamelijk contact na de eerste ontmoeting was Olivia niet gewend, dus ze voelde zich er wat ongemakkelijk bij. Maar nadat ze de druk van zijn hand een tijdje had aangevoeld, werd het wel acceptabel. Olivia haar gezicht kwam iets omhoog, haalde af en toe flink haar neus op en keek met waterige oogjes de man aan die tegenover haar zat. “Is er iets gebeurd?” vroeg hij. Olivia knikte en wreef eventjes over haar arm, probeerde een wat comfortabelere houding aan te nemen.

“Ja…” snikte Olivia en veegde haar tranen weg, maar de tranen bleven maar komen. Thank God for her acting skills. Als ze nog thuis had gewoond, dan had ze misschien een opleiding toneel kunnen doen. Ze keek de man met verdrietige oogjes aan. “I-i-ik weet n-n-niet hoe ik hier g-g-gekomen b-b-ben” stotterde Olivia van het verdrietig. Ze kalmeerde een beetje. “Ik had een hele nare droom en toen werd ik opeens hier wakker, en nu doet alles pijn…en ik heb geen flauw idee waar ik ben…” Het meisje keek verdrietig naar de grond. Misschien kon ze nog wat van de man aftroggelen. Geld? Een slaapplek voor de nacht? Niet op een romantische manier natuurlijk, want de man zag er al wat ouder uit en sowieso, dat was nooit de insteek bij haar. De jongens wilden dat alleen altijd maar graag. En wie was zij dan om nee te zeggen? Nee, misschien vond hij haar wel zo zielig dat hij haar mee naar huis nam, als een puppy dat je op straat tegen komt en voor wilt zorgen. Ondanks dat Olivia natuurlijk een gypsy was, vond ze het toch wel lekker om op een bedje te slapen.

Olivia stak haar hand uit en legde haar hand op zijn arm, kwam voorzichtig wat naar voren, zodat ze haar hoofd op de schouder van de man legde. Hij had de eerste stap naar lichamelijk contact gemaakt, dus nu zou Olivia daar op inspelen. “Weet jij misschien waar ik ben?” fluisterde Olivia zachtjes, terwijl ze het gezicht, het lichaam, de bouw, de…alles van de man in zich op nam.
Terug naar boven Go down
 
avatar

Seth Syverson
━ Member ━


Posts : 34
IC : 11

“ Character „
Leeftijd: 30 Y/Y
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Been tryin' hard not to get in to trouble, but I, I've got a war in my mind vr apr 10, 2015 10:51 pm

 
De plotse aanraking had haar spieren even in werking gezet, dat kon de man duidelijk voelen maar hij liet zijn hand waar dat die was. Al snel relaxte het meisje ook weer van de aanraking. Ze keek even naar hem op, en maar voor een fractie van een seconden keek hij even terug in haar ogen. Niet lang genoeg om zaken te veroorzaken die de situatie veel moeilijker zou maken. Makkelijker voor hem maar omgekeerd niet. Wanneer hun blikken elkaar te lang zouden kruisen zou de Soulgaze zijn werk doen en werd alle informatie uitgewisseld. Het was nooit plezierig voor beide partijen, maar zeker niet voor de persoon die alles van Seth te zien kreeg. Iemand had hem eens verteld hoe zijn ziel eruit zag, en dat was geen leuke plek. Duisternis, pijn, woede en wraak. Je kon duidelijk de aanwezigheid van overleden personen voelen en de pijn die ze geleden hebben voor dat ze aan hun einden waren gekomen. Hoe het aanvoelde wist Seth zelf niet, met je eigen was het moeilijk om in je eigen ziel te kijken, maar hij wilde het zelf niet.
Onder de gehele omstandigheden en het meisje dat vlak voor hem stond met tranen in haar ogen bleef hij kalm, rustig en beheerst. Seth kwam er ook niet tussen terwijl ze aan het praten was en hij liet haar zeggen wat ze wou. Eerst luisteren en nadien pas reageren, dan kon je veel beter inschatten wat je zelf moest doen of zeggen. ‘Een zware nacht gehad gisteravond?’ zijn ogen gleden even over het meisje heen. Ze zag er wel uit als iemand die zou gaan feesten en misschien een glaasje teveel zou opdrinken. Zijn stem hield hij op een vriendelijke en zachte toon om haar toch het gevoel te geven dat hij met haar in zat, dat hij haar zou willen helpen.
Het meisje nam zijn arm vast en legde haar hoofd tegen zijn schouder. Seth deed niks om het tegen te houden en liet haar doen. Zijn vrije hand plaatste hij zacht en teder tegen haar haar aan, het was zo zacht dat hij het amper raakten maar ze het toch zou moeten voelen. ‘Je bevind je ergens in Wolfston, waar precies kan ik niet zeggen,’ Seth was zeer slecht bekend met heel de buurt en had geen idee hoe alle straten noemde. Hij wist juist waar het centrum was en waar hij moest zijn die dag. ‘Weet je waar je woont?’ als ze dat wist dan kon hij haar daarheen brengen, maar zo simpel was het haast nooit.
THEONS @ SHINE
Terug naar boven Go down
 

Olivia Romano
━ Member ━


Posts : 173
IC : 50
Leeftijd : 22

“ Character „
Leeftijd: 20
Sex: Female
Family Tree: -
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Been tryin' hard not to get in to trouble, but I, I've got a war in my mind ma apr 13, 2015 9:14 pm


Because I was born to be the other woman. Who belonged to no one, who belonged to everyone. Who had nothing, who wanted everything, with a fire for every experience and an obsession for freedom that terrified me to the point that I couldn't even talk about it, and pushed me to a nomadic point of madness that both dazzled and dizzied me.

Het was te makkelijk om deze man op te lichten. Hij geloofde haar tranen of dat ze ook daadwerkelijk echt waren. Maar Olivia was hier zo in gedreven, deed dit zo verschrikkelijk vaak, dat het niet meer nieuw voor haar was om dit te doen. “Een zware nacht gisteravond?” Olivia schudde haar hoofd, sloeg haar hand voor haar mond. “I-i-ik weet het n-n-niet meer” snotterde ze zachtjes. Dat was de waarheid, want ze wist ook niet echt meer wat er gisterenavond was gebeurd. Het kon heel goed dat ze teveel gedronken had, dat ze teveel gebruikt had en dat ze was gaan stappen. Dit was niet de eerste keer dat dit gebeurde. Maar dat moest ze maar niet aan de man vertellen die tegenover haar zat, want…ja. Dat ging hem eigenlijk ook weer helemaal niets aan.

De man legde zijn hand op haar haren, het voelde wel prettig aan. Alsof er iemand was die zich zorgen om haar maakte. Dat had Olivia nog nooit in haar leven gehad. Normale mensen zouden zich dan schuldig gaan voelen, omdat de reden waarom ze hier zat gewoonweg niet bestond. Maar Olivia was natuurlijk niet echt een normaal mens. Hij vertelde haar dat ze in Wolfston waren, dat herkende Olivia wel. O, dan was ze dus helemaal niet zo op onbekend terrein. Dat was prettig, ze was wel enigszins bekend op dit terrein. Olivia draaide haar gezicht tegen zijn schouder aan. “O, nu maak ik je kleding vies…” fluisterde Olivia zachtjes, terwijl de tranen nog steeds over haar wangen liepen. Ze draaide haar hoofd weer terug. God, cliché Olivia. Maar dat maakte het allemaal zo makkelijk, dit soort onnozele opmerkingen. “Weet je waar je woont?” vroeg de man haar, maar Olivia schudde haar hoofd.

“Ik heb geen thuis…” zei Olivia toen ze wat rustiger was geworden, de tranen niet langer over haar wangen liepen “Ik ben een gypsy. Mijn vader en moeder vinden mij niet goed genoeg, dus….reis ik maar wat af…” Olivia glimlachte triest en haalde haar schouders op. Ze ging weer recht zitten, staarde naar haar handen. Heel eventjes gleden haar ogen naar hem toe, maar ze wendde haar blik al gauw weer af, het bange, onschuldige meisje spelend. “Maar gelukkig zijn er nog wel superhelden die niet zomaar doorlopen als ze iemand zien zitten…” Ze klopte eventjes zachtjes op de hand van de man en trok haar benen op. Olivia staarde triest voor zich uit, wilde het idee wekken dat ze echt niet wist wat ze moest doen, dat ze radeloos was.
Terug naar boven Go down
 

BerichtOnderwerp: Re: Been tryin' hard not to get in to trouble, but I, I've got a war in my mind

Terug naar boven Go down
 
 

Been tryin' hard not to get in to trouble, but I, I've got a war in my mind

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
KAECHAN :: {{❥ Oldbrook :: Oldbrook :: Wolfston-