Profile
you are not logged in or registered.

(LOG IN||REGISTER)


INBOX // PROFILE
Welcome
Welkom op Kaechan RPG, dé online rpg waar je een warlock of een shapeshifter kunt zijn.
Sluit je aan bij Family Trees of ga zelf op onderzoek uit in Griffinbeach, Soulsilver, Woodley of Oldbrook.

"A masquerade of Heroes"

14-04-2015 ~ Nieuwe Regels FC

27-03-2015 ~ Kaechan 2.0 Plot.

27-03-2015 ~ New Layout.

23-03-2015 ~ Kaechan 2.0 [Site]

Family Trees
The Elite.
The Venom.
None.
None.
None.
Apply here for a Tree
Census
WARLOCKS
ADULTS 9 26
TEENAGERS 4 3
SHAPESHIFTERS
ADULTS 11 21
TEENAGERS 4 5
TOTAAL 28 55
Season
season: spring / seizoen: lente
Switch Character
Charactername
Password


Credits
©2014-2015 KAECHANRP is ontworpen, bedacht en gecodeerd door JUNG DAEHYUN , gehost op een FORUMOTION forum.
Met dank aan Peter, Kim, Rose, Vance en Michelle voor het helpen met een enkele code / tekst / images.
©opyrights reserved to the original artists!

Dit forum werkt het allerbest op:

google chrome

Maar werkt ook prima op:

firefoxinternet explorersafari

Deel | .
 

 [MC] Good things come to those who wait, but I ain't in a patient phase

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : 1, 2  Volgende
AuteurBericht

Olivia Romano
━ Member ━


Posts : 173
IC : 50
Leeftijd : 22

“ Character „
Leeftijd: 20
Sex: Female
Family Tree: -
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: [MC] Good things come to those who wait, but I ain't in a patient phase wo apr 08, 2015 8:46 pm


Living la dolce vita, life couldn’t get much sweeter. Don’t you give me a reason, that it’s not the right season.

Haar mooie, bruine kraaloogjes openden zich, namen de nieuwe ruimte in zich op. Ze draaide zich op haar rug en rekte zich uit. Mmmm, het was lang geleden dat ze zo lekker had geslapen. De aanwezigheid van een jongen naast haar onderbrak haar droom alleen. Olivia kwam wat omhoog en keek naar de arm die om haar heen was geslagen. O Lord, wat was dit nou weer? Met een walgend gezicht duwde Olivia de arm van zich af en stapte uit het bed. Ze liep naar de kaptafel in de kamer en bekeek haar gezicht. Los van een beetje mascara rond haar ogen was haar gezicht make-uploos, maar ze had het ook niet echt nodig. Mensen vonden haar aantrekkelijk en zij vond het alleen maar gezeur. Daarom ging ze eens in de zoveel tijd eens naar Sephora, om daar wat mascara op haar wimpers te doen. Maar die tijd was nog niet aangebroken. Olivia keek achter zich, naar de jongen die nog lag te slapen. Het was bijna aandoenlijk. Maar let op het woordje ‘bijna’.

Olivia’s ogen gleden naar het potje dat bij de spiegel stond. Het was een potje met medicijnen voor haar. Maar Olivia had er geen behoefte aan. De enige reden dat ze haar medicijnen nog bij de apotheek haalde, was omdat ze anders problemen zou krijgen met de autoriteiten. En daar had ze alles behalve zin in. Olivia liep naar de wc en deed de deur op slot. Ze opende het potje en haalde één pil uit het potje. Zou ze…? “Nee.” Het antwoord was hard en resoluut. Olivia was niet ziek. Ze keerde het potje om in de pot van de wc, de witte pillen gingen deels onderwater en kwamen vervolgens weer boven water drijven. Met een emotieloos gezicht staarde Olivia naar de pillen, terwijl ze haar hand uitstak en de wc doorspoelde. Vervolgens opende ze het raampje van de badkamer en gooide het potje naar buiten. Wat er niet meer was, kon ze maar net zo goed meteen uit haar hoofd bannen. Ze draaide zich om en haalde het slot van de deur, om het gezamenlijke gedeelte van de motelkamer te betreden.

Zonder nog een woord te zeggen legde Olivia haar hand op de deurknop van de deur die naar buiten leidde, maar ze werd onderbroken. “Waar ga je heen?” klonk een slaperige stem. Olivia sloeg haar ogen ten hemel en liet een geïrriteerde zucht horen. “Ik ga weg” was het simpele antwoord dat ze teruggaf. De jongen kreunde eventjes en stond op, liep naar haar toe. “Hoezo? Je kan toch blijven? We kunnen nog wat ontbijten? Ik wil je heel graag beter leren kennen.” Olivia sloeg haar armen over elkaar heen en keek de jongen met een sarcastische blik aan. “Wat begrijp jij niet aan de zin ‘slechts voor één nacht’?” Het gezicht van de jongen betrok. “Meende je dat dan?” Een lach kwam uit de mond van Olivia. “Natuurlijk meende ik dat, waarom zou ik hier anders zijn?” Het gezicht van de jongen vertrok weer, dit keer in een kwade uitdrukking.

Zonder nog een woord te zeggen opende de jongen de deur en pakte haar ruw bij haar arm beet. Met een flinke duw duwde hij haar de kamer uit en sloot de deur achter haar. Olivia viel met haar hoofd tegen een paal. Haar enkel klapte dubbel en ze viel hard op de grond neer. “Au!” kon ze niet onderdrukken en Olivia greep naar haar hoofd. Een bonzende pijn schoot door haar hoofd, haar schouder, haar enkel en haar waardigheid. Totdat ze een andere deur van het motel hoorde dichtgaan. Shit, er kwam iemand aan. Gauw stak Olivia haar hand uit, pakte het potje dat ze naar buiten had gegooid en stopte het in haar broekzak. Niemand, zelfs geen vreemdeling, mocht over haar medicijnen weten.


Laatst aangepast door Olivia Romano op di mei 05, 2015 12:15 am; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
 
avatar

Dean Mercer
━ Member ━


Posts : 51
IC : 32

“ Character „
Leeftijd: 25
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: [MC] Good things come to those who wait, but I ain't in a patient phase wo apr 08, 2015 10:37 pm




“Those who matter don’t mind, those who mind don’t matter”

Kort wreef Dean door zijn haren. De nacht was vermoeiend geweest, maar hij had wat poen binnen geschept dus erg vond hij het niet. Nu liep hij een of ander low rated motel binnen om de winst van vannacht te verdelen met de persoon in kwestie. Zoals altijd zag hij er on point uit. Zelfs als hij niet had geslapen. Thank god dat hij amper wallen had. Plus, zelfs als hij er had zag hij er nog hella hot uit. Hoe kon het ook anders right? Voor kort gleden zijn donkere ogen door de gang. Niemand. Aye. Niemand moest hem hier zien lopen, niet omdat hij zich schaamde. He couldn’t care any less tbh. Maar gewoon omdat hij niet wilde dat iemand de feds tipte dat er hier illegale praktijken aan de gang waren. Een kort klopje op de deur was genoeg om te laten weten dat hij was aangekomen. Vrijwel meteen werd hij ook binnen gelaten door Ethan. Een goeie vriend van hem, maar die knul was verkocht geraakt aan zijn eigen spul dus yeah Dean associeerde zich nog maar vrij weinig met hem. Enkel en alleen als hij de cash moest komen droppen, de shit moest ophalen en heel soms als de twee eens gingen chillen in zijn appartement. Maar meer niet. Dat hoefde niet meer voor hem.

Met een grijnsje wandelde hij de kamer binnen. Gooide de rugzak die hij aanhad neer op de tafel, en met een welklinkende bonk kwam die neer. Hij had even genoeg winst gemaakt. “Veel geschept?” Klonk de rauwe stem van de knul. Ja hoor, juist wakker. Hij mocht mooi slapen terwijl hij de rest verkocht eerlijkheid was ver te zoeken. Maar aye, zijn nacht in de club was nog niet eens zo eenzaam geweest so. ‘Altijd toch mate.’ Grijnsde hij even kort. Ethan knikte even. De knul werkte maar met een dealer en dat was Dean, en hij bracht altijd hele ladingen geld mee. Zijn vriend was er natuurlijk maar al te blij mee. Snel genoeg begon hij met het tellen van de groene briefjes, twee stapeltjes. Gelijk verdeeld. Een voor hem, een voor Ethan. Tussen hen twee werd niet gesjoemeld of whatever.
“Problemen gehad?” ‘Ken je me nu nog niet? Ik heb nooit problemen.’ En zo was het. Hij was een echte sales person hoor. Hij wond iedereen zo rond zijn vinger. Ethan grijnsde even. Na een tien minuten was de jongen klaar met tellen. Elk iets van een 800. Dat was echt wel een hele hoop. Met een grijnsje ontving hij het geld. ‘Ik weet niet wat jij gaat doen, maar mij vind je in de bar vannacht.’ Sprak hij al lachend waarop hij zijn vriend even op zijn schouder klopte. In plaats van het geld in zijn portefeuille te steken, deelde hij het op in pakjes en bevestigde hij de briefjes gewoon op zijn lichaam. No way dat iemand ook maar even zijn geld ging stelen. Hell no. Diegene moest hem eerst omleggen dan hoor. Nog even bleef hij in de ruimte, ze hadden wel eventjes een moment verdiend van glorie dat ze samen deelde over een ice cold beer. Wat was er nu beter dan dat? That’s right nothing.

Uiteindelijk had hij afscheid genomen van de kerel en stond hij nu op de gang met zijn phone in zijn hand. Het was dat hij nog net zijn headphones niet had opgezet of hij hoorde een deur met heel veel lawaai dicht knallen. Het volgende wat hij hoorde was een hele hoop gerommel wat hem even deed fronsen. Kijk, daarom kwam hij dus niet naar van die stink hollen als dit. Dean moest toch die kant uit, dus hij zou er mee te maken krijgen. Geweldig toch op een dag als deze. Met zijn handen in zijn broekzakken begon hij maar te wandelen, ergens toch een beetje benieuwd naar wat hij zou aan treffen.

Jezus freaking christ. Dit moest echt hea. Alsof zijn dag niet beter kon trof hij Olivia aan. Op de grond. Serieus, zijn mond kon wel open vallen. Het meisje zag er alleen niet bepaald vrolijk uit. Iets wat perfect kon komen door hem. Maar goed, hij was hier net en zij zag er al zo uit dus. ‘Hulp nodig? Net als vorige keer?’ Sprak hij uiteindelijk op een kalm toontje. Dean kruiste zijn armen over elkaar, en voor even boeide het hem legit wat er met haar aan de hand was. Heel even maar tho. Een nano seconde of zo.


Terug naar boven Go down
 

Olivia Romano
━ Member ━


Posts : 173
IC : 50
Leeftijd : 22

“ Character „
Leeftijd: 20
Sex: Female
Family Tree: -
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: [MC] Good things come to those who wait, but I ain't in a patient phase wo apr 08, 2015 10:55 pm


Living la dolce vita, life couldn’t get much sweeter. Don’t you give me a reason, that it’s not the right season.

Daar lag Olivia dan, uit de kamer gegooid alsof ze een plastic vuilniszak was. Niet dat het haar iets kon interesseren dat ze de jongen zijn gevoelens gekwetst had, maar het interesseerde haar wel dat ze nu waarschijnlijk onder de blauwe plekken zou zitten. Dat vond ze eigenlijk niet zo heel erg chill. Er was maar weinig kleding die blauwe plekken kon verhullen, zeker nu ze al in de lente zaten en het al gauw zomer zou worden. Misschien kon ze een warlock vragen om haar te genezen? Dan zou ze wel eerst een warlock moeten vinden. Tegen de tijd dat ze een warlock had gevonden, zouden haar blauwe plekken waarschijnlijk al weg zijn. Ach ja, dan zou ze misschien maar eventjes moeten doorbijten. Waar ze zich meer druk om maakte, was haar enkel. Deze was helemaal dubbel geklapt en voelde dik en beurs aan. Het deed haar ontzettend veel pijn en daarom had ze ook veel moeite met opstaan.

En dit was nou niet echt een positie waarin ze zich graag verkeerde, zeker niet toen er iemand aan was gekomen. En toen Olivia de persoon zag, had ze het gevoel alsof het vrijdag de dertiende was. Een zachte zucht ontsnapte uit haar mond en met een emotieloze blik staarde ze Dean aan. Ze negeerde zijn vraag, negeerde hem eigenlijk volkomen, los van het feit dat ze hem enkel en alleen aankeek. Toen draaide ze haar hoofd weer zo dat ze naar de bovenkant van het plafond kon kijken. Ze sloot haar ogen en probeerde te shapeshiften naar haar jaguarvorm. Helaas lukte het niet, de pijn in haar lichaam was te aanwezig. Jammer voor haar, gelukkig voor hem, anders had ze zijn kop eraf geslagen als een golfballetje dat weggeslagen werd door een golf club.

In plaats daarvan kwam Olivia overeind, heel voorzichtig, de pijn in haar lichaam negerend. Ze draaide zichzelf op haar knieën, plantte haar handen op de vloer en kneep haar ogen even samen. God, dat deed echt heel erg veel pijn. Olivia nam een flinke hap adem en hees zichzelf overeind, door de pilaar vast te grijpen. Ze hijgde eventjes uit en liet haar ogen eventjes naar Dean glijden. Die zat het vast diep van binnen te besterven. Misschien niet eens van binnen, dat kon Olivia niet echt registreren. Het interesseerde haar helemaal niets, nu ze wist dat hij in Wolfston aanwezig was, kon ze hem snel een keertje opzoeken en dan zou haar wraak zoet zijn.

Maar nu wilde ze in ieder geval weg. Olivia keek naar de pilaren. Misschien kon ze via de pilaren wegkomen? Met een flinke hap adem begon Olivia naar de volgende pilaar te hinken. “Aah!” was het pijnscheutje dat uit haar mond ontsnapte en ze kneep haar ogen stijfdicht, door de pijn die door haar lichaam ging. God, dit was echt niet leuk. Na wat wel een eeuwigheid leek, maar in werkelijkheid een minuut was, was ze aangekomen bij de volgende paal. Right, in de tijd dat ze alle pilaren had gehad, zou ze 180 jaar oud zijn. Voorzichtig draaide ze haar hoofd naar Dean. Nu hij daar toch zo stond…zou ze hem…? Nee, Olivia weigerde het, niet naar wat hij haar had aangedaan.
Terug naar boven Go down
 
avatar

Dean Mercer
━ Member ━


Posts : 51
IC : 32

“ Character „
Leeftijd: 25
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: [MC] Good things come to those who wait, but I ain't in a patient phase do apr 09, 2015 12:03 am




“Those who matter don’t mind, those who mind don’t matter”

De blik die hij ontving had hij echt wel verwacht hoor. Maar veel maakte het hem niet uit. Hij had haar hulp aangeboden als zij zich wilde gedragen als en koppige ezel moest zij het maar weten. Maar in plaats van weg te lopen bleef hij staan. Hij wist niet hoe ze gevallen was, en of ze nog wel deftig kon gaan opstaan. Misschien moest hij haar maar gewoon helpen zonder het nog eens te vragen of zo. Of hij ging zichzelf hooghouden en haar gewoon een hele tijd aanstaren tot ze wel moest breken. Maar aye, dat bekeek hij nog wel. Voornu, bleef hij gewoon staan. Ze keek hem niet meer aan tho. In other words, het olijfje was nog steeds boos. Ach ja, dat was dan weer haar ding. Zelf was hij Olivia al weer helemaal vergeten eigenlijk sinds het voorval. Het enige wat hij had onthouden was haar naam en haar oh zo geweldige bij naam, voor de rest was hij verder gegaan. Iets wat mevrouw beter ook kon gaan doen of ze ging hier nog een hele nacht liggen en trust me op dit soort plekken wilde je echt niet ’s nachts liggen creperen op de gang.

Op eigen houtje kwam ze recht. Sterke actie tho. De neiging haar te helpen werd een beetje groter, maar hij bleef nog steeds staan. Ergens wilde hij wachten tot ze er om zou vragen, of nee beter smeken. Maar dat zou ziek zijn. Niet te ziek voor hem. Nee hoor, hij zag het graag als iemand pijn leidde. Sterker nog hij vond het ergens nog wel grappig. Ach, hij had een twisted mind maar dat had hij al vaak genoeg duidelijk gemaakt aan de wereld dat het nu geen verassing meer was. Dean haalde zijn hand even door zijn haren en wachtte. De zonnebril die hij eerder had opgehad toen hij bij Ethan was binnen gestapt, die hing nu vrolijk aan zijn shirt dus ze kon zijn ogen gewoon zien. Heel anders dan hun eerste ontmoeting, al maakte het niet zo heel veel uit want hij hield zijn blik neutraal.

Van het ene op het andere moment was ze overeind geraakt en was ze op weg naar de pilaar. Oké, ze was dus toch wel een tikje volhardender dan hij haar in eerste instantie zou hebben nagegeven. Toch begon de man zich zichtbaar te vervelen. Al was het meer het knagende schuldgevoel dat hem irriteerde maar goed dat wist zij niet. Hij kon haar helpen. Hij kon haar naar zijn huis brengen, het was best nog wel van hier. Zelf was hij met een taxi gekomen. Misschien moest hij dat dan nu ook maar doen? Oh what the hell right? Hij ging het zich later waarschijnlijk nog wel bekopen maar daar dealde hij dan wel meer.

Binnen enkele seconden stond hij bij haar en keek hij haar met een korte glimlach aan. ‘Of je aanvaard mijn hulp en laat me je naar mijn appartement brengen zodat ik naar je enkel kan kijken, of je dopt je eigen boontjes. Maak de beslissing zelf maar.’ Sprak hij kalm waarop hij zijn arm aan haar aanbood zodat ze op hem kon steunen. Soms kon hij nog wel eens aardig doen. Enkel in momenten van uiterste nood tho. Uiterste nood in haar geval dan. Zelf belande hij nooit in dit soort situaties, simpel weg omdat hij iedereen afschrikte voor ze nog maar iets gingen proberen. Olivia helpen was gewoon een judgement call.




Terug naar boven Go down
 

Olivia Romano
━ Member ━


Posts : 173
IC : 50
Leeftijd : 22

“ Character „
Leeftijd: 20
Sex: Female
Family Tree: -
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: [MC] Good things come to those who wait, but I ain't in a patient phase do apr 09, 2015 12:17 am


Living la dolce vita, life couldn’t get much sweeter. Don’t you give me a reason, that it’s not the right season.

Dat Olivia uitgerekend hem, de persoon die ze liever niet meer wilde tegenkomen in haar leven, tegen het lijf moest lopen was te bizar voor worden. It’s a small world after all, isn’t it? Olivia had niet veel last gehad van de aanval, was nadat ze was gaan slapen gewoon weer door gegaan met haar leven. En dat was gelukt, want anders had ze nooit voor die nacht een slaapplek kunnen vinden. Nee, ze was lekker door gegaan met haar leven. Niemand wist toch van het voorval, dus wat had het voor zin om er over door te piekeren? Maar dat ze Dean wederom was tegengekomen, dat irriteerde haar wel behoorlijk. Maar goed, zodra ze hier weg was zou ze hem weer kunnen vergeten en verder op zoek gaan naar belangrijkere zaken: een oplossing voor haar enkel, een slaapplek voor de nacht, iets lekkers te eten? Haar maag rommelde behoorlijk, want ze had helaas geen ontbijtje van de jongen gehad. En dan zeggen dat zij een bitch was! De jongen kon er zelf ook aardig wat van.

Maar de pijn in haar enkel was te heftig. Het was misschien wel gekneusd. De drang om Dean om hulp te vragen brandde in haar, maar ze weigerde het. Dit was haar probleem en zij zou het zelf oplossen. Dat heette onafhankelijk zijn. Toch had Olivia wel verwacht dat Dean het zich zou besterven, maar geen enkele keer hoorde ze een lach. Wel hoorde ze zijn voetstappen. Goed, hij ging er van door. Maar in plaats van door te lopen naar de weg, stopte hij bij haar. “Wat…” begon Olivia haar hatelijke opmerking, maar ze liet hem uitpraten. “Of je aanvaard mijn hulp en laat me je naar mijn appartement brengen zodat ik naar je enkel kan kijken, of je dopt je eigen boontjes. Maak de beslissing zelf maar.” Eventjes kneep Olivia haar ogen wantrouwig samen. Wat zat hier achter? Het was toch wel logisch dat ze wantrouwig was, de jongen had haar een paar dagen eerder naar de keel gegrepen! Zo raar was dat niet.

Toch was het wederom de pijn die haar overhaalde dingen te doen die ze liever niet wilde doen. “Goed dan, dat lijkt me het beste…” zei Olivia weer koppig en stak haar arm door die van Dean, zodat ze de binnenkant van zijn arm vast kon houden. Voorzichtig liet ze de paal los en wankelde een beetje op haar goede been. Olivia wilde niet tegen hem aanvallen, dadelijk dacht hij dat ze met hem probeerde te flirten en dat was absoluut niet zo. Oké, hij was niet lelijk, maar een fucked up persoonlijkheid maakte dat niet meteen flirt materiaal. Toch brandde er wel een vraag op haar lippen. Zou ze hem stellen? “Waarom help je me?” flapte Olivia eruit “Ik bedoel, een paar dagen geleden vloog je me naar mijn keel, en nu help je me.” Ze keek Dean van opzij aan. Ze verwachtte geen antwoord, ze verwachtte ook niet dat ze nu een heel gesprek zouden houden over hoe geweldig het hier wel niet was en hoe ze elkaar nagels konden lakken als ze een sleepover zouden houden.

Olivia beet eventjes op haar onderlip terwijl ze voortbewogen. “Ik denk niet dat het gebroken is ofzo, meer gekneus, het doet echt heel veel pijn als ik hem op de grond neerzet” fluisterde Olivia zachtjes tegen hem en elke keer dat haar hiel op de grond terecht kwam, want ze moest haar voet toch ergens neerzetten, ging er een pijnscheut door haar lichaam en verkrampte haar gezicht.
Terug naar boven Go down
 
avatar

Dean Mercer
━ Member ━


Posts : 51
IC : 32

“ Character „
Leeftijd: 25
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: [MC] Good things come to those who wait, but I ain't in a patient phase do apr 09, 2015 1:02 am




“Those who matter don’t mind, those who mind don’t matter”

Haar tegenkomen stond niet meteen op zijn bucket list. Zeker niet op zo’n verdorde plek als dit. Maar goed dat liet hij maar even aan zich passeren. Nu was het gewoon even beslissen wat hij met haar moest aanvangen. Ze zag er niet goed uit, en dan hij het over haar fysieke staat niet over haar looks of wat dan ook. Wie het ook had gedaan, het was niet bepaald zachtjes gebeurd. Maar goed, kijk dat kreeg je er dus van als je met de verkeerde mensen speelde. Die boodschap was dus blijkbaar niet overgekomen toen hij haar had aangepakt. Waarschijnlijk zou het nu ook niet gaan doordringen maar wat boeide het ook. Haar leven, haar shit. En hij trok zich er helemaal niets van aan. Want yeah, voor hem zat alles goed. Hij ging vanavond lekker naar de club, een beetje vieren. Dat had hij wel verdiend. Al ging hij eerst even wat tukken want yeah, ook dat had hij verdiend. Hij leefde enkel ’s nachts. Nou ja, dan was hij het productiefst. Gelukkig had hij maar weinig slaap nodig om te overleven tho.

Dean was haar uiteindelijk toch maar te hulp geschoten. Stom, he knew. Maar hij kon Olivia niet langer laten sukkelen. Eigenlijk wel, maar hij had nog dingen te doen en hij wilde nu niet zo stone cold langs haar heen lopen om haar hier achter te laten. Dat was net een trapje te ver. Hij liet haar hatelijkheid maar eventjes langs zich gaan. Als ze zo ging doen liep hij alsnog gewoon weg hoor. Nu wilde hij helpen, was het voor mevrouw nog niet goed. Dat ze haar beslissing maar heel snel ging maken, of hij ging het overwegen haar nog eens onderuit te halen voor de manier waarop ze deed. Natuurlijk vertrouwde ze hem niet, maar daar moest ze maar eventjes overheen stappen. Anders mocht ze hier vergaan van de pijn.

Uiteindelijk kwam ze toch tot het inzicht dat het beter was dat hij haar eventjes ging helpen. Slim van haar. Really. Nooit verwacht. Hij sloeg zijn arm stevig om haar heen, om er zeker van te zijn dat ze niet om zou vallen van zodra ze verder gingen want dan lagen ze met twee te chillen op de grond en hij zag het niet zitten om zijn kleren vuil te maken voor haar. Stapje voor stapje gingen ze verder, traag maar ze maakte tenminste vooruit gang. Zodra ze uit dit gebouw waren hield hij wel een taxi aan of zo en dan zouden ze in no time bij zijn thuis zijn en thank god dat hij ook even een lift had. Maar ja hoor, ze konden niet gewoon even in stilte verder. Al snel besloot Olivia hem een vraag te stellen. Kort rolde hij met zijn ogen. Dit meisje had 0,0 inzicht. ‘Ik laat me niet door iemand de les spellen. Nooit niet.’ Reageerde hij koeltjes. Meer antwoord ging ze nu niet uit hem krijgen hoor. Dat kwam misschien wel wanneer ze binnen waren in zijn huis. Nu was het gewoon een kwestie van haar zo snel mogelijk in een taxi te krijgen.

Dean trok even zijn mondhoek op. Was dit een stiekeme tip dat ze gewoon wilde gedragen worden? Serieus, hij was het van plan hoor. Dan waren ze in no time uit dit motel. ‘Hold on.’ Snel genoeg schoof hij zijn ene arm onder haar knieholtes en tilde haar zonder veel moeite op. ‘Als je nu tegen stribbelt, ik meen het ik laat je vallen. Dit is de snelste en minst pijnlijke manier.’ Toch eventjes haar waarschuwen dat hij haar zo zou laten vallen als het moest hoor. Met zijn voet duwde hij nog een laatste deur open en zo kwam het tweetal op straat terecht. Er was vrij veel gerij. Gelukkig maar. Door middel van even hard te fluiten hield hij een taxi aan en zette hij Liv met alle voorzichtigheid erin om dan naast haar te gaan zitten en haar voeten op zijn schoot te leggen. ‘25th Avenue, 203.’

Binnen het kwartier stonden ze voor het grote gebouw en had hij haar weer in zijn armen genomen. Hij betaalde de chauffeur en stapte zo uiteindelijk de hal in. Aan omstanders schonk hij geen aandacht. Nee, zo snel ze boven waren des te beter. Dean had een vrij groot appartement, dankzij het geld tho. Over enkele weken zou de loft vrij komen te staan en dan zou hij die gewoon gaan bewonen, dat had hij al lang geregeld. Van zodra ze in de lift stonden keek hij haar even aan. ‘Gaat het?’ Hij vroeg het in alle ernst hoor. Even geen flauwe opmerkingen. ‘Ik hoop dat je tegen puppy’s kan want ik heb er eentje.’ Waarschuwde hij haar nog voor hij met haar uit de lift stapte die pal in het midden van de gang kwam. Er waren maar twee deuren, een aan het ene uiteinde de andere aan het andere. Om even een beeld te scheppen hoe groot het werkelijk was.

Binnen no time stonden ze in zijn appartemt en kwam de kleine duitse herder puppy op hen afgerend al blaffend. ‘Down Xavier. Eventjes niet.’ Sprak hij op een strenge toon tegen het diertje dat ook meteen stopte met blaffen en mooi ging zitten. Dean bracht Olivia naar de zetel om daarna eventjes de keuken in te duiken en een zak ijs te gaan halen. Met de zak gewikkeld in een handdoek kwam hij utieindelijk weer tevoorschijn en legde hij die eventjes op de tafel. [color=#2e3192] ‘Probeer je voet eens te draaien. Hij is aardig gezwollen, misschien is het wel meer als een kneuzing.’[color] Sprak hij als een echte dokter. Dean was een knul die alles kon hoor. Qua talen en heel die shit. Een hoop medisch gedoe stak ook in zijn hoofd, maar dat was puur om te overleven, maar dat was perfect om vast te stellen of dit gebroken was of niet.



Terug naar boven Go down
 

Olivia Romano
━ Member ━


Posts : 173
IC : 50
Leeftijd : 22

“ Character „
Leeftijd: 20
Sex: Female
Family Tree: -
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: [MC] Good things come to those who wait, but I ain't in a patient phase do apr 09, 2015 1:39 am


Living la dolce vita, life couldn’t get much sweeter. Don’t you give me a reason, that it’s not the right season.

Het antwoord had Olivia ergens wel verwacht. Het antwoord was bijdehand, net zoals Dean aan het doen was. Ze haalde haar schouders op, voor hoe ver dat mogelijk was, nu hij haar ook vasthield om haar te helpen. God, het deed wel ongelooflijk veel pijn hoor. Hoe erg moest die jongen haar wel niet gehaat hebben. Toen ze een opmerking gemaakt had over hoe erg de pijn in haar enkel wel niet was, wat overigens gewoon een constatering was en om een beetje een gesprek op gang te brengen EN DUS GEEN STIEKEME TIP OM HAAR TE LATEN DRAGEN, tilde hij haar op. “Maar dat hoeft….ik wil niet…maar echt…oké” piepte Olivia, uiteindelijk toegevend aan het feit dat hij haar zou laten vallen als ze zou tegenstribbelen. “Laat me maar niet vallen, ik zal braaf zijn” zei Olivia met een klein grijnsje. Dat zou ze zijn, totdat ze weer voldoende was opgeknapt om een bad girl te zijn. Nah, ze was Dean stiekem wel dankbaar hoor, nu hij haar al voor de tweede keer gered had.

Dean had haar naar de weg gedragen en haar uiteindelijk in een taxi gezet, had haar voeten op zijn schoot gelegd en uiteindelijk was de taxi naar zijn appartement gereden. Olivia had haar ogen gesloten gedurende de hele rit, de pijn in haar lichaam was te erg. Af en toe maakte de taxi een bocht en dan bewoog ze eventjes heen en weer en een kreun van pijn ontsnapte dan uit haar mond. Echt, misschien moest ze gewoon teruggaan als ze zichzelf weer goed voelde, dan kon ze de jongen een koekje van eigen deeg geven. Olivia had nog nooit zoveel pijn gevoeld in haar lichaam. Haar pijngrens was hoog, dus kon je nagaan hoe erg het was. Voorzichtig probeerde ze haar voet te bewegen, maar dat werd meteen afgestraft door haar enkel. Tussen haar oogleden door staarde ze naar Dean. Waarom begreep ze helemaal niets van deze jongen?

Uiteindelijk waren ze uitgekomen in het appartementencomplex van Dean. Olivia opende haar ogen weer, werd door hem uit de taxi getild en weer naar binnen gedragen. Ondanks dat ze zich nogal machteloos voelde, was het wel prettig dat hij haar droeg. Doordat ze haar voet niet op de grond hoefde te zetten, voelde ze ook eventjes de pijn in haar voet niet. In de lift sprak hij weer: “Gaat het?” Olivia haalde haar schouder op. “Het gaat wel, zo voel ik het niet zo erg…” zei Olivia zachtjes. “Ik hoop dat je tegen puppy’s kan want ik heb er eentje.” En dat was het beste wat hij kon zeggen. Een stralende glimlach verscheen op haar gezicht, voor het eerst sinds een lange tijd had ze iets waardoor ze blij werd. “Een puppy? Awh, dat is zo leuk!” zei ze enthousiast en wilde met haar benen spartelen, totdat ze realiseerde dat ze niet voor niets in zijn armen lag op het moment. Maar toch ging de blije blik in haar gezicht niet weg. Olivia was gek op diertjes, hoe meer diertjes er om haar heen waren, hoe beter het voor haar was.

Toen ze zag hoe groot het appartement van Dean was, voelde ze zich een beetje ongemakkelijk worden. Hij had zo’n groot huis en zij was maar gewoon…iemand van de straat. Zij had niet eens een huis. Het verschil tussen hen was erg groot, zowel in welvaart, als in karakter. Al hadden ze natuurlijk ook wel overeenkomsten. Met een enthousiast geblaf verwelkomde het hondje, die Xavier heette, het tweetal. “Hay!” zei Olivia enthousiast tegen het diertje en keek met een smeltend hartje naar het hondje. God, wat een cutie! Dean zette haar neer in een stoel en het hondje kwam nieuwsgierig bij haar kijk. “Haay” zei ze nog een keer en wilde wat overeind komen om het hondje te aaien, maar ze kon er niet niet bij. “Awh, look who is a handsome guy! Yes, I think you are a real lady killer” cheerde ze enthousiast tegen het hondje. Wat Dean nu wel niet van haar moest denken interesseerde haar niet zo, ze vond Xavier echt een lieverd.

Hij kwam terug met een ijszak, die gehuld was in een handdoek. Olivia keek hem met een dankbare glimlach aan, terwijl ze braaf zijn opdrachten vervulde. Ze probeerde haar voet wat te draaien, maar erg ver kwam ze niet, want er kwam een duizelingwekkend gevoel haar lichaam binnenstromen, op het moment dat ze verder wilde draaien. “Verder dan dit kan ik niet hoor” piepte Olivia en draaide haar hoofd weer weg. Ze keek naar Dean, die naar haar voet keek. Het was echt een verrassing, maar het voelde wel goed. Misschien…moest ze dit maar gewoon doen. “Dankje..” zei Olivia zachtjes en staarde ook naar haar voet “Dankjewel dat ik met je mee naar huis mocht, ik denk niet dat het slim was geweest als ik verder was gaan lopen, misschien was het dan zelfs wel erger geworden.” Olivia haalde haar schouders op en staarde even door het raam naar buiten. “Ik weet niet waar ik anders naar toe had moeten gaan. I’m a gypsy, you know. Ik heb geen thuis. En geen geld. Dus, ik weet niet waar ik naar toe had moeten gaan als ik niet met jou mee had kunnen gaan.” Olivia grinnikte minderwaardig over zichzelf, ze realiseerde zich ook goed hoe dom het wel niet moest klinken.

Toen schudde ze met haar hoofd. “Sorry, dat vind je vast niet interessant.” Haar gebruikelijke blik kwam weer in haar ogen terecht en ze staarde naar haar voet. “Well, what do you think, doctor?”
Terug naar boven Go down
 
avatar

Dean Mercer
━ Member ━


Posts : 51
IC : 32

“ Character „
Leeftijd: 25
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: [MC] Good things come to those who wait, but I ain't in a patient phase do apr 09, 2015 2:44 pm




“Those who mind don’t matter and those who matter don’t mind.”

Dean sloeg geen acht op wat ze zei. Dit was de snelste manier dat ze van elkaar af konden raken. Ze mocht nog blij zijn dat hij deze moeite voor haar deed. Voor een ander zou het niet waar zijn. Voor haar ook eigenlijk niet, maar hij wilde niet dat ze haar enkel nog meer over belastte zodat ze hem nog de schuld kon gaan geven van dat hij haar niet had geholpen of wat dan ook. Voor kort keek hij haar aan. Zij, braaf? Jup, en hij was de paus. Echt hoor, hij geloofde niets meer van wat uit haar mond kwam. Waarom zou hij ook? De eerste keer had ze ook tegen hem gelogen, een tweede keer zou haar niet afschrikken.

De gehele rit had hij naar voren gestaard. Zijn ene arm lag half over haar been, maar niet op haar enkel of zo. Als ze hierom zou gaan zeuren, wel dan kon ze net zo goed uitstappen en wandelen hoor. Het enige wat hij probeerde te doen nu was om haar enkel zo stabiel mogelijk te houden. Iets wat hem maar half lukte want met al het bochtenwerk en het onvoorzichtige rijgedrag van de chauffeur was dat geen makkelijke opgave. Maar een keer had ze echt een pijnlijke kreet geslaakt, dus uiteindelijk had hij het nog wel goed gedaan. Dit ging tegen al zijn principes in. Dean hielp geen mensen. Toch niet als hij er niet beter uitkwam. Dat was hier niet het geval. Het was dan ook dat hij dit met weinig plezier deed. Want serieus, hij had echt betere dingen te doen. Daar ging zijn welverdiende middag dutje.

Kort knikte Dean op haar woorden. Meer deed hij ook niet. Het was goed dat het minder pijn deed, dan was de kans misschien kleiner dat het echt gebroken was. Maar dat zou hij wel bekijken als ze eenmaal boven waren. Vanuit zijn ooghoeken zag hij wel hoe ze vrolijk werd van het nieuws dat hij een puppy had. Great, ze was dus zo’n chick. Eentje die alles wat klein, schattig en daarbij nog eens blafte helemal het einde van de wereld vond. Super geweldig. Hij had het echt wel getroffen met haar. Totaal niet. Als er een ding was wat hij nog meer haatte dan leugenaars dan was het wel van die mensen die overactief werden als ze bij een hond in de buurt waren. Dat werd nog eens leuk. Even haalde hij zijn schouders op. Xavier was kick ass ja. De trouwste hond die je je maar kon voorstellen, en dat wilde al veel zeggen als je dat over een puppy kon zeggen.

Meteen had hij haar neergelegd op de bank. Daar lag ze het meest comfortabele leek hem. Van zodra hij was weg gegaan, was kleine Xavier echter op ontdekking uitgegaan en was hij tot bij de vreemdeling gelopen. Vrolijk blafte hij naar het meisje en wilde op de zetel springen, maar dat lukte nog niet echt met zijn korte pootjes. Dean zelf was de vriezer even ingedoken om een zakje ijs te gaan halen. Van zodra hij zijn hoofd weer eruit had gehaald en hij het gelach van Olivia hoorde rolde hij even met zijn ogen. Super dit hoor. Zat hij nog opgezadeld met een chick die helemaal smolt van Xavier. Niet dat hij zelf ook niet een klein beetje smolt van de puppy, maar hij gedroeg zich tenminste nog normaal.

De ijszak had hij nog eventjes op de glazen tafel gelegd, eerst maar eens checken hoe het gesteld was met haar enkel. Dat ze zijn opdrachten gewoon zonder vragen stellen uitvoerde was al vast iets goed. Dan moest hij zich daar tenminste niet over gaan kwaad maken. Voor even vertrok zijn gezicht bij het zien van hoever ze haar voet maar kon draaien. Dit was of een hele erge kneuzing, of het was gebroken en dan hoopte hij voor haar dat het niet doormidden of zo was gegaan want dat was gewoon een hel. Kort knikte hij. Zijn diagnose was gesteld. Een verdere zou wel volgen als de zwelling was weg getrokken. ‘Niet schrikken dit is ijskoud.’ Sprak hij nog vluchtig voor hij de handdoek op haar enkel legde. Daarna richtte hij zijn donkere ogen weer terug op het meisje die plots begon met hem te bedanken. Even haalde de man zijn schouders op. Het was cool dat ze het apprecieerde dat hij haar had meegenomen, maar meer dan dat was het ook niet. Als het niet gebroken was, dan was het dat zeker wel geweest als hij haar verder had laten sukkelen. Het volgende, interesseerde hem helemaal geen fuck. Serieus, wat kon hem het nu schelen of ze wel of niet een thuis had. Hij had het goed, zij niet. Dat was het leven nu eenmaal. Only the strong survive, het feit dat ze nog mocht rondlopen daar mocht ze dankbaar voor zijn.

Voor even trokken zijn mondhoeken omhoog. ‘Je begint me al te kennen.’ Sprak hij luchtig. Dat ze het hem vertelde moest zij weten, maar ze moest geen medelijden van hem gaan verwachten of wat dan ook. Daar deed hij niet aan mee. ‘Of het is heel ernstig gekneusd, of het is gebroken. Maar dat kan ik pas zien als de zwelling is afgenomen.’ Informeerde hij haar. Dean kwam weer overeind, in die beweging tilde hij Xavier ook heel makkelijk op en zette hem naast haar op de bank. ‘Ik ga me even omkleden.’ Grijnsde hij kort waarna hij naar zijn slaapkamer ging en de deur op een kier liet staan zodat hij enige beweging toch zou kunnen horen. Zijn vest gooide hij neer op het bed, waarop hij vluchtig zijn shirt uit trok en de briefjes die hij eerder zo goed had vast gekleefd in pakketjes van tien ook van zijn lichaam begon te drukken. Zodra hij daarmee klaar was deed hij alles in een zakje en verstopte hij het op de plek waar hij zijn cash altijd dropte. Een obvious plaats, maar nog nooit had iemand iets van hem gestolen dus het was een goeie plek. Nadat hij zijn jeans voor een short had gewisseld kwam hij de kamer terug uit. ‘Kan ik je wat aanbieden om te eten of te drinken?’

Terug naar boven Go down
 

Olivia Romano
━ Member ━


Posts : 173
IC : 50
Leeftijd : 22

“ Character „
Leeftijd: 20
Sex: Female
Family Tree: -
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: [MC] Good things come to those who wait, but I ain't in a patient phase ma apr 13, 2015 8:51 pm


Living la dolce vita, life couldn’t get much sweeter. Don’t you give me a reason, that it’s not the right season.

Ondanks dat hij haar had gewaarschuwd, kon Olivia het niet laten om haar been heel even omhoog te trekken toen ze de ijszak op haar enkel voelde. Damn, dat was heel erg goed. Toch verkoelde het haar pijn wel een beetje. Het feit dat het hem niet interesseerde wat ze vertelde, maakte haar helemaal niet uit. Dat Dean zo in elkaar zat moest hij zelf weten. Olivia leefde op deze aarde, als een g ypsy, puur omdat ze dit soort reacties en dit soort situaties uit de weg wilde gaan. Het feit dat ze nu veilig bij hem op de bank zat, heugde haar natuurlijk wel. Het was prettig om nu op een plek te zijn waar ze niet aangevallen kon worden. Maar toch, een leven waarin ze zou rondreizen was een leven dat haar heel erg aantrok. Ze wist niet of het voor altijd was, misschien wel, misschien wel niet, wie zou het zeggen? Tot nu toe was ze blij dat ze in een huis zat, ook al was dat van iemand die ze eigenlijk niet vertrouwd en al helemaal niet aardig vond. Maar dat gevoel was wederzijds.

“Je begint me al te kennen” zei Dean en Olivia haalde haar schouders op. “Ik heb gewoon mensenkennis” zei Olivia met een glimlachje. Dean zette Xavier naast haar en blij zette het hondje zijn poten op haar buik en keek haar aan, met zijn tongetje een beetje buiten zijn mond. Het was zo lief! Dean deelde mee dat hij zich ging omkleden, Olivia registreerde het maar half, haar aandacht was bij Xavier. Wat een total sweetheart! Enthousiast kroelde ze met het hondje en deed een spelletje met hem. Telkens liet ze zijn staartje zien, door het een beetje naar de zijkant te drukken, en vervolgens weer naar de andere kant te trekken. Het hondje raakte in de war en het was zo lief om te zien. Dit deden ze een paar minuten, maar het hondje raakte vermoeid, dat begreep Olivia ook wel. Daarom ging hij op haar liggen, zijn pootjes op haar buik en Olivia streelde liefkozend over zijn vacht. Zachtjes krabbelde ze achter zijn oren en zag hoe hij zijn ogen sloot. Soms was Olivia zo jaloers op honden. Ze konden overal slapen, wanneer ze maar wilden slapen. Konden mensen dat ook maar, dan sliep ze waar ze maar wilde.

Dean kwam uiteindelijk de kamer binnen, en had zich verkleed. Olivia knikte naar hem, als wijze van begroeting. Hij bood aan wat te eten en wat te drinken aan. Op het moment dat hij het vroeg, knorde haar maag. “Ja, dat lijkt me top…” zei Olivia “Ik lust in principe alles, alleen ik eet geen vlees, dus…dat liever niet. Qua drankjes maakt het niet zoveel uit.” Olivia twijfelde er aan of hij zich er iets van zou aantrekken, maar Olivia zou het simpelweg niet opeten als hij haar vlees te eten gaf. Simple as that. Ze was gewend om dagenlang zonder eten te zitten, dus dat was ook makkelijk. Olivia ging achterover in de kussens liggen, staarde naar het plafond.

Het was een magisch moment wat ze daar op de bank had. Soms was het dan alsof ze helemaal van de wereld was, alsof ze zich afsloot van alles wat hier op aarde rondliep. Alsof ze heel eventjes een andere wereld binnenkwam. Dat was ook zo. Soms had ze die momenten nodig. Haar ogen staarden vaag naar boven, terwijl haar handen zwakjes over Xavier zijn rug streken. Na een paar minuten kwam ze weer uit haar trance en kwam iets overeind. Ze deed heel voorzichtig, want het hondje was in slaap gevallen, de lieverd. “Lullaby and goodnight, with roses bedight. With lilies o’er spread is baby’s wee bed. Lay thee down now and rest, may thy slumber be blessed. Lay thee down now and rest, may thy slumber be blessed. Lullaby and goodnight, bright angels beside my darling abide. They will guard thee at rest, thou salt wake on my breast. They will guard thee at rest, thou salt wake on my breast.” zong Olivia zachtjes, met haar zangstem. Zingen was geweldig, zingen was alles voor haar, en dit slaapliedje was gewoon super cute.

Toen Dean weer binnenkwam, glimlachte ze naar hem. “Je hebt echt een heel erg lieve puppy, hij is zo rustig voor zijn leeftijd!” zei Olivia enthousiast en keek naar de slapende puppy. Hij straalde veel warmte af, dat was prettig, zeker omdat haar voet zo koud was. Haar voet voelde ze bijna niet meer, zo koud was hij. Afwachtend staarde Olivia hem aan, want waar moest je over praten met iemand die je eigenlijk haat?
Terug naar boven Go down
 
avatar

Dean Mercer
━ Member ━


Posts : 51
IC : 32

“ Character „
Leeftijd: 25
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: [MC] Good things come to those who wait, but I ain't in a patient phase di apr 14, 2015 4:21 pm




“Those who mind don’t matter and those who matter don’t mind.”

Dean had zijn vrije hand even op haar been gelegd zodat ze die niet te hoog zou optrekken. Of toch niet hoog genoeg zodat ze zichzelf nog meer pijn ging doen. Meer moest ze achter die move van hem ook niet zoeken hoor, want zodra hij zag dat ze gewend was aan de koelte bracht hij zijn hand gewoon naar de rand van de zetel. Ze was een gypsy. So what? Hij niet. Er was een tijd wanneer hij het geweest was, maar toen kreeg hij er genoeg van en was hij in Wolfston gestrand. Wel meteen ook in het goede deel van de stad hoor. Zijn ogen gleden even naar Xavier die echt wel op de bank leek te willen. Echt hoor die kleine was soms even irritant als Olivia kon zijn, en haar kende hij nu nog niet zo heel lang. Wel lang genoeg om dat vast te stellen. Maar aye van Xavier hield hij wel hoor, dat was eventjes het grote verschil.

Mensenkennis. Misschien. Maar het leek even goed dat ze hem al begon te kennen. Voor haar entertainment en dat van de puppy had hij het diertje op de zetel gezet om dan te vertrekken richting zijn slaapkamer. Snel genoeg had hij al het verdiende geld verstopt en zocht hij een ander shirt uit en trok een gewone zwarte short uit. Veel boeide het hem niet wat ze van die outfit vond, ze was in zijn huis moest ze maar even wennen daaraan hoor. Na een tijdje was hij dan terug naar de woonkamer gelopen en was toen tot de conclusie gekomen dat hij best wel honger had. Als een ware gastheer bood hij haar ook iets aan. Right. Geen vlees. De rest boeide niet. Bedenkelijk was hij terug naar de keuken gelopen. Hij had genoeg in huis om een heel leger te voorzien van eten, maar het meeste was inderdaad vlees. Toen kreeg hij een vrij geniaal idee. Pannenkoeken. Iedereen vond dat wel lekker.

Nadat hij een pan had gevonden en alle nodige ingrediënten begon hij als een pro bakker een aantal pannenkoeken te maken. Alsof het niet nog meer pro kon liet hij een paar keer de pannenkoek de lucht in vliegen en ving hij ze natuurlijk perfect op. Van zodra hij een klein stapeltje had zette hij het vuur aan en stopte de pan meteen ook in de vaatwas. Hoewel hij het liefst van al nu de stereo aan knalde en wat beats door het huis wou laten gaan, werd hij tegen gehouden door een zangstem. Kort trok hij zijn wenkbrauw op. Dus het kind kon nog eens zingen ook. Hopelijk ging ze dat niet al te veel doen. Oké, ze kon zingen daar niet van maar toch hij verkoos liever zijn eigen muziek. Met twee lege borden gebalanceerd op zijn ene hand en het bord met de pannenkoeken in zijn andere was hij uiteindelijk de woonkamer binnen gelopen.

‘Ik heb hem goed afgericht.’ Glimlachte hij eventjes. Natuurlijk kon Xavier doen en laten wat hij wilde, maar hij had de kleine puppy toch al beginnen africhten. Al gaf Dean hem genoeg tijd om rond te crossen als een ware pup hoor. Rustig zette hij de drie borden op de tafel en legde daar ook meteen een pannenkoek af om daarna op de bank te gaan zitten. Met een lichte grijns trok hij de mini fridge naast de zetel open en nam er twee blikjes Ice Tea uit. ‘Smakelijk, laat het ijs er btw niet te lang op liggen oké? Zo meteen bevriest je voet nog of zo.’
Terug naar boven Go down
 

Olivia Romano
━ Member ━


Posts : 173
IC : 50
Leeftijd : 22

“ Character „
Leeftijd: 20
Sex: Female
Family Tree: -
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: [MC] Good things come to those who wait, but I ain't in a patient phase di apr 14, 2015 11:43 pm


Living la dolce vita, life couldn’t get much sweeter. Don’t you give me a reason, that it’s not the right season.

Heerlijke geuren dreven vanuit de, waarvan Olivia maar aannam dat het daar was, keuken de woonkamer binnen. De honger werd erger. Gelukkig was Xavier een goede afleiding, want anders had ze de honger niet meer kunnen weerstaan. Hoelang was het geleden dat ze een goede maaltijd had gehad? Olivia wist het niet eens meer. Daarom waren de geuren die vanuit de keuken kwamen zo verleidend. Ze had het hondje zachtjes in slaap gezongen. Waarschijnlijk kon hij haar niet eens verstaan, maar dat maakte haar helemaal niet uit. Olivia vond het een schattig hondje, dus deed ze er ook schattig tegen. Dat was bijna een gouden regel: als iemand lief tegen je deed, dan deed je dat terug.

Uiteindelijk was Xavier in slaap gevallen en was Dean weer terug de kamer ingekomen. Dankbaar keek ze hem aan toen hij de pannenkoeken op tafel zette en haar een blikje Ice Tea aangaf. “Haha, alsof jij dat niet heel erg grappig zou vinden…” Eventjes keek ze met een duistere, geamuseerde blik naar Dean en legde de ijszak eventjes op tafel. Haar enkel voelde op dit moment een beetje gevoelloos aan, dus daarom bewoog ze hem een beetje, om hem wakker te schudden. Not a good plan tho, Olivia kromp eventjes in elkaar van de pijn. Met een sip pruillipje keek ze Dean aan, terwijl ze ook dondersgoed besefte dat hij daar natuurlijk niet intrapte. Dat was maar goed ook, want ze meende er helemaal niets van.

De honger won het uiteindelijk. Het was te lang geleden dat ze een normale maaltijd had gegeten. Olivia kwam voorzichtig iets overeind, zette het bord op haar schoot en legde er voorzichtig een pannenkoek op. Ze rolde de pannenkoek op en begon er van te eten. Mmmm, het was heerlijk om eindelijk iets warm te kunnen eten. Daarom was de pannenkoek ook zo op. Beschaamd of te vragen of ze er nog eentje mocht, trok Olivia het blikje Ice Tea openen en gooide bijna de hele inhoud in haar keelgat naar binnen. Ze zette het blikje op de tafel en nam vervolgens nog een pannenkoek, die bijna even snel haar keelgat in verdween. Het zag er misschien bizar uit, maar Olivia kon er helemaal niets aan doen. Ze had gewoon zoveel honger, dat kon ze bijna niet beschrijven.

“Serieus…” zei Olivia met volle mond en slikte haar portie door “Als er een award voor beste pannenkoekenbakker, dan had jij hem dubbel en dwars benoemd. Deze zijn heerlijk!” Olivia legde de pannenkoek weer neer en keek Dean even aan. “Sorry voor het schrokken hoor, maar ik kan me niet eens meer herinneren sinds ik een warme maaltijd op heb. En deze zijn zo lekker! Hoe voedsel opeens jou toch een stuk aardiger maakt…” Een grijns stuurde ze naar Dean en likte haar vingers af. Mmm. Rustig begon ze de rest van de pannenkoek te eten, terwijl ze hem nieuwsgierig observeerden. Het was best wel obvious, ze deed het niet stiekem ofzo. Maar hij mocht het ook best weten, Olivia was gewoon nieuwsgierig naar hem. Waarom hij haar hielp. Hij scheen zich niet zo druk te maken over Olivia, maar waarom had hij haar toch geholpen?

De vragen brandden op haar lippen, maar ze durfde het niet te vragen, bang voor zijn reactie. Want dadelijk zou hij haar er alsnog uitzetten? Dat zou Olivia niet zo chill vinden. Toch wilde ze graag een antwoord. Daarom trok ze haar liefste, meest schattige blikje terwijl ze vroeg: “Waarom heb je me geholpen? Niet dat ik het waardeer, maar een paar dagen geleden greep je me naar je keel, en nu eten we samen een pannenkoek…”
Terug naar boven Go down
 
avatar

Dean Mercer
━ Member ━


Posts : 51
IC : 32

“ Character „
Leeftijd: 25
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: [MC] Good things come to those who wait, but I ain't in a patient phase wo apr 15, 2015 1:11 am




“Those who mind don’t matter and those who matter don’t mind.”

De dankbare blik die hij ontving was geheel terecht. Dean maakte niet zo maar voor mensen pannenkoeken hoor. Zeker niet omdat dit het geheime recept was van zijn oma. Nee, just kidding eigenlijk. Gewoon het alledaagse recept, misschien met een extra touch hier en daar maar ach. Koken was een kunst die hij bezat. Koken, niet bakken. Dat was een ander verhaal hoor, hem moest je niet vragen om een taart te maken. Hij zou ze nog laten ontploffen of zo als dat al mogelijk was. ‘Misschien een beetje grappig. Maar heel erg, nah vast niet hoor.’ Even trok hij zijn wenkbrauw op toen ze in elkaar kromp van de pijn wanneer ze haar enkel bewoog. Echt wel slimste actie ever. ‘Tussen er af halen en je voet bewegen zit denk ik toch wel een verschil hoor. Of praat ik weer chinees?’ Sprak hij met een klein grijnsje. Sorry, daar had ze even zelf om gevraagd hoor. Of nou ja eigenlijk niet, maar hea ze moest nog altijd niet te veel van hem verwachten.

Verbaasd staarde hij de chick even aan. Zo, die kon aardig wat naar binnen werken damn. Zelf had hij zijn eerste pannenkoek pas op toen zij letterlijk aan haar tweede begon. Al was het niet echt eerlijk want ze had hem afgeleid met hoe snel ze kon eten. Maar ach voor hem betekende het enkel dat ze het graag lustte en dat was het belangrijkste eigenlijk. De rest kon hem niet al te veel boeien, zolang ze niet alles naar binnen werkte voor hij aan zijn tweede ging beginnen anders had ze het zitten hoor. Kon ze zelf pannenkoeken gaan bakken. Nee, bij bakken was geen probleem hoor al had hij er natuurlijk niet heel veel zin in.

Nadat hij uiteindelijk zijn tweede half op had richtte hij zijn blik weer op het meisje die begon te praten. Zijn mondhoeken krulde omhoog. Complimentjes altijd leuk. Zelfs van mensen die hij in eerste instantie totaal niet moest. Kort schudde hij zijn hoofd. ‘Alsof het enkel en alleen aan die pannenkoeken lag. Ik ben de aardigheid zelve hoor.’ Sprak hij lachend. Ze wisten beide wel dat dat niet waar was. Maar boeien, een grapje hier en daar kon nog wel. Plus, hij kon nog altijd zijn charmes op haar afsturen dan zou ze hem instant mogen. Maar hij stak er de moeite niet in. Was ook helemaal niet nodig. Zij moest hem niet, wel andersom was het net hetzelfde dus ze moest zich maar even niets in haar hoofd gaan halen.

De verwachte vragen kwamen dan uiteindelijk toch. Eigenlijk had hij de behoefte niet om te antwoorden. Wat hij deed met zijn tijd was zijn zaak. Als dat toevallig haar helpen was, wel dan mocht ze blij zijn want dat kwam dus helemaal niet vaak voor. Misschien een keer om de vier jaar of zo. ‘First of all, kijk me maar normaal aan hoor. Die trucjes van je werken niet.’ Eventjes ophelderen dat hij nog steeds die ene kerel was van in het bos hoor. ‘Ik zei je al. Je maakte me boos. Plus, ik kon je daar moeilijk alleen laten ik ken die buurt goed genoeg om te weten dat je het daar niet lang zou hebben overleefd met die enkel van je. No offence of zo, want je kan vast van je afbijten en alles, maar met die enkel was je opgeschreven om te falen.’ Dean haalde zijn schouders op, liet zich uiteindelijk tegen de rugleuning van de bank zakken en opende zelf zijn blikje Ice Tea. Serieus, elk moment nu kon hij eventjes een tukje gaan leggen hoor. Dat was geen probleem voor hem. Maar om te slapen, met haar in zijn appartement, wel hij was geen idioot.
Terug naar boven Go down
 

Olivia Romano
━ Member ━


Posts : 173
IC : 50
Leeftijd : 22

“ Character „
Leeftijd: 20
Sex: Female
Family Tree: -
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: [MC] Good things come to those who wait, but I ain't in a patient phase do apr 16, 2015 12:09 am


Living la dolce vita, life couldn’t get much sweeter. Don’t you give me a reason, that it’s not the right season.

Eventjes had Olivia een pruillipje getrokken. Ze had gewoon eventjes willen kijken hoeveel pijn haar voet nog deed. En die deed nog heel erg veel pijn. Stiekem wilde ze gewoon ingaan op de reactie van Dean, wilde hem afmaken met haar woorden, maar nu ze eindelijk rustig op de bank lag, met de warmte van Xavier op haar lichaam, realiseerde Olivia zich eigenlijk pas hoe moe ze was. Daarom ging ze lekker comfortabel in de bank zitten, dan sprak hij maar Chinees hoor, doei. Olivia kon er toch niet op reageren en Italiaans zou ze deze keer niet aanhalen, ze was gewoon veel te moe.

“Alsof het enkel en alleen aan die pannenkoeken lag. Ik ben de aardigheid zelve hoor.” Olivia verslikte zich eventjes in haar pannenkoek en begon hoestend te lachen. Toen ze uitgehoest had, keek ze hem met een grijns aan. “Ja hoor, jij de aardigheid zelve. En dan ben ik een warlock.” Mmmm, eigenlijk kon dat best. Maar dat was ze niet. Ze was in Wolfston, meestal woonden daar Shapeshifters. Ach ja, hij zou vast aan haar opmerking wel af kunnen lezen dat ze geen warlock was. En anders wilde ze best wel een demonstratie geven van hoe ze in haar shapeshifter vorm was, een grote, gestroomlijnde jaguar, maar met haar enkel maakte ze weinig kans tegenover Dean en zijn superhondje Xavier. Nee, dat hondje zou ze nooit pijn doen, van geen lang zal ze leven. En Dean nu eigenlijk ook niet echt meer…hij was misschien een rotzak, maar hij had haar wel geholpen. Nog steeds was haar dat niet helemaal duidelijk, waarom hij haar niet gewoon laten creperen? Olivia wist niet zeker of zij hem namelijk wel had geholpen als hij daar zo had gelegen, not to be rude, maar vergeet niet dat hij haar een paar dagen geleden bij haar keel greep. Dat kon ze natuurlijk niet uit haar hoofd zetten.

Maar opeens sloeg zijn stemming weer over. Olivia haalde haar schouders op. Prima hoor, dan deed ze toch geen gezichtjes. “Oké matey. You've never seen me in my animal form tho.” zei Olivia relaxed en liet zichzelf lekker diep in de kussens van de bank zakken. Mmm, zijn reasons waren legit. Maar als hij voor de rest ook niet aardig deed, en geen zin had om dat te doen, ging Olivia dat ook niet doen. Want waarom zou ze dat proberen, als ze toch afgebekt werd? Voorzichtig kwam Olivia wat naar voren en pakte nog een pannenkoek van de stapel. Met een iets rustigere vaart at ze de pannenkoek op, dronk het laatste slokje van haar Ice Tea en kneep het blikje tussen haar vuist fijn. Uitdagend keek ze Dean eventjes aan, maar besloot dat het niet zo netjes was om het blikje zo maar ergens neer te gooien. Vandaar dat ze het maar keurig netjes op de salontafel zette.

Xavier werd wakker en sprong van haar af, liep ergens anders heen. “Bye” zei Olivia met een pruillipje en ging toen wat verliggen, zodat ze wat comfortabeler lag. Eventjes sloot ze haar ogen, de moeheid die door haar lichaam stroomde accepterend. God, wat moest ze doen?
Terug naar boven Go down
 
avatar

Dean Mercer
━ Member ━


Posts : 51
IC : 32

“ Character „
Leeftijd: 25
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: [MC] Good things come to those who wait, but I ain't in a patient phase vr apr 17, 2015 7:37 pm




“Those who mind don’t matter and those who matter don’t mind.”

Aye, zijn grapje was gelukt. Nou ja, eigenlijk wilde hij haar even aan het lachen maken zodat ze de pijn van haar voet weer vergat. ‘Ik wist wel dat er iets mis was met je.’ Sprak hij met een grijnsje. Yeah right, alsof ze echt een warlock was dan had ze hem al lang even gepijnigd met haar powers of zo hoor. Nee, Olivia was een plain old shapeshifter net als hem en daar was niets mis mee. Want zeg nu zelf, wat was er cooler even shiften in een dier of wat tovenaartje spelen? That’s right, hij wist het wel hoor. Dean werkte uiteindelijk de laatste pannenkoek naar binnen en wreef even over zijn buik. Dat had gesmaakt hoor, en nog geen klein beetje. Al had hij stiekem nog wel honger, maar ja goed hij was een jongen hij at nu eenmaal veel. Maar hij ging niet nog meer maken hoor, straks misschien eerst eventjes nog zien wat Olivia ging doen. Hij had er momenteel geen problemen mee dat ze hier zou crashen of zo hoor. Zolang ze hem maar verwittigde zodat hij het alarm kon aanzetten.

Het was niet dat zijn stemming helemaal omsloeg. Hij drukte haar gewoon even de feiten op de neus. Als ze dat niet leuk vond, wel dat was dan maar even haar probleem want hij ging serieus geen blad voor zijn mond houden omdat zij het niet leuk vond om zo’n dingen te horen. ‘Hm, toch geen warlock.’ Sprak hij met een klein grijnsje, niet dat hij dat nog niet wist. ‘Maar bedreig me maar niet Olivia. Das niet slim, ik ben je gastheer hier.’ Sprak hij met een opgetrokken mondhoek. Niet dat hij haar nu nog naar buiten zou gooien, maar toch een beetje respect was wel op zijn plaats hoor. Het geluid van een blikje dat werd fijn gedrukt deed hem kort opkijken. De uitdagende blik deed hem fronsen. Yeah, ze moest het maar eens wagen hoor. Maar hij besloot zijn mond gewoon even te houden. Keeping the peace en zo.

Xavier was opeens ook weer wakker en schoot naar een van de kamers waarvan de deur open stond. Rare hond. Soms dan. Dean haalde zijn hand door zijn haren en richtte zijn blik uiteindelijk op het meisje. Ze leek wel erg moe te zijn, of misschien was het verbeelding. Hoewel, nee hoe ze er hier bij lag zou ze elk moment in slaap kunnen vallen en om haar nu te laten slapen op de bank was een beetje te zielig. Zachtjes kwam Dean overeind en knielde uiteindelijk bij haar neer. ‘Euhm hé, ik breng je wel naar mijn bed hoor dan kan je daar slapen no problem.’ Voor even trok de jongen een wenkbrauw op, maar omdat hij niet meteen een reactie kreeg schoof hij voorzichtig zijn arm onder haar heen en nam haar weer in zijn armen. Uitkijkend voor Xavier wandelde hij uiteindelijk naar de kamer om haar vervolgens op de zachte matras neer te leggen en het deken over haar heen te gooien. ‘Het kan zijn dat Xavier straks bij je komt liggen, hij slaapt meestal altijd bij mij. Als je het niet wil stuur je hem maar gewoon weg oké, hij zal wel luisteren.’ Glimlachte hij gemeend naar haar. Voor even bedacht hij zich dat ze helemaal niets van kledij bij had. Snel genoeg had hij er een zwart shirt uitgehaald, gewoon zo’n standaard ging en nog een short die voor hem iets te klein was. ‘Het is geen Armani of whatever maar je kan hierin slapen of zo.’ En nadat hij de kledingstukken op het bed had gelegd besloot hij dat het wel genoeg was met zijn aardige gedoe. Snel genoeg wandelde hij terug naar de woonkamer, daarmee de deur van de slaapkamer op een kiertje te laten staan.

Nadat hij alles uiteindelijk had opgeruimd legde hij zich neer op de bank en staarde even naar de plafond. Goed, waarom hij die chick had geholpen was nu wel uitgeklaard. Maar hoe hij zich erover moest voelen nog niet bepaald. Oh well, wat maakte het ook nog uit?

Terug naar boven Go down
 

Olivia Romano
━ Member ━


Posts : 173
IC : 50
Leeftijd : 22

“ Character „
Leeftijd: 20
Sex: Female
Family Tree: -
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: [MC] Good things come to those who wait, but I ain't in a patient phase ma apr 20, 2015 11:34 am


Living la dolce vita, life couldn’t get much sweeter. Don’t you give me a reason, that it’s not the right season.

“Ik heb geen enkele intentie om je te bedreigen” zei Olivia met een lief glimlachje. Nee hoor, daar was ze nu veel te moe voor. En bovendien, waarom zou ze hem bedreigen? Als hij haar nog een keer ging aanvallen, kon ze helemaal niets tegen hem maken. En misschien was Olivia niet het meest slimme meisje wat er bestond, maar ze was zeker niet het domste meisje dat er bestond. Daarom leek het haar maar beter om Dean voor nu maar gewoon te vriend te houden. Besides, what was the point of always mocking and bullying each other? Op een gegeven moment zouden ze daar toch wel moe van worden. Als je vierentwintig uur per dag bezig was met elkaar pesten, dat ging op een gegeven moment ook vervelen. Niet dat Olivia er over nadacht om ooit vierentwintig uur per dag samen met hem te zijn hoor.

Maar de moeheid sloeg flink in. Olivia was echt verschrikkelijk moe. Het was een lange dag geweest, ze had weer veel meegemaakt, maar had uiteindelijk toch weer een slaapplek kunnen bemachtigen. Dean stelde voor dat hij haar naar zijn bed zou brengen. Een normaal mens zou dat hebben afgeslagen, zou hebben gezegd dat ze gewoon op de bank zou slapen. Maar Olivia was niet zo’n persoon. Ze vond het best prettig dat ze in zijn bed mocht slapen, want ze was best wel moe. Dean legde haar neer op het bed en had het deken over haar heen geslagen. “Het kan zijn dat Xavier straks bij je komt liggen, hij slaapt meestal altijd bij mij. Als je het niet wil stuur je hem maar gewoon weg oké, hij zal wel luisteren.” Olivia haalde haar schouders op. “Ik ga hem niet wegsturen hoor, ik vind het juist wel gezellig” zei Olivia met een grijns. Vervolgens gooide Dean haar nog een shirt en een broekje toe. “Ik ben niet zo materialistisch” zei ze en knikte naar hem toen hij de kamer verliet. Olivia gooide haar shirt uit, gooide het naast zich op de grond, en een beetje moeizaam trok ze haar broek uit. De kleding deed ze aan. Het was veel te groot, maar dat maakte niet uit.

Al vrij gauw was Olivia in slaap gevallen. Haar slaap was kort, ze werd telkens wakker. Één keer door Xavier die bij haar was komen liggen. Olivia had haar arm om het hondje heen geslagen en samen waren ze weer in slaap gevallen. Vervolgens was ze nog een aantal keer wakker geworden, niet echt met een reden. Elke keer was ze gedesoriënteerd geweest, had ze niet geweten waar ze was. Maar zodra ze haar kleding had zien liggen, had ze het alweer geweten. Deze keer was Olivia weer wakker geworden. Ze moest naar de wc. Heel voorzichtig, om Xavier niet wakker te maken, sloop ze het bed uit. Maar zodra ze haar voet op de vloer zetten, schoot er een pijnscheut door haar lichaam. Shit, haar enkel. Ze was het helemaal vergeten. “Au!” gilde ze zachtjes, maar sloeg haar hand meteen voor haar mond. God, Olivia. Goed, oké, nu moest ze nog naar het toilet.

Een makkelijke tocht zou het niet gaan worden. Olivia greep de rand van het bed beet en strompelde verder. Het laatste stukje moest ze zonder hulp redden. Zachtjes zette ze haar voet neer op de grond, maar de pijn was ondraaglijk. Het werd bijna zwart voor haar ogen elke keer als ze haar voet op de grond neerzette. Uiteindelijk was ze bij de slaapkamerdeur aangekomen en hijgde eventjes na, kracht verzamelend voor de rest van de rit. Maar Olivia was een doorzetter, ze moest doorgaan. In haar broek plassen was geen optie. Dan zou Dean haar alleen maar harder uit gaan lachen. Olivia opende de deur en strompelde door de gang. Maar ze had geen idee waar het toilet was, er waren zoveel kamers. Ze was weer terug in de woonkamer en zag Dean daar liggen. Een glimlach stond op haar gezicht, zo zag hij er best lief uit. Lief. Hij. HAHAHAHAHA.

Olivia draaide zich om, wilde verder gaan met haar zoektocht naar het toilet. Maar toen ze zich had omgedraaid, was ze prompt tegen een lamp aangelopen. “Shit!” riep ze uit, terwijl de lamp op de grond viel. Olivia verloor haar evenwicht en viel naast de lamp neer. Ze greep naar haar enkel, het deed verschrikkelijk veel pijn. Zachtjes jammerde ze. Als ze Dean nu maar niet wakker had gemaakt…
Terug naar boven Go down
 
avatar

Dean Mercer
━ Member ━


Posts : 51
IC : 32

“ Character „
Leeftijd: 25
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: [MC] Good things come to those who wait, but I ain't in a patient phase ma apr 20, 2015 8:16 pm




“Those who mind don’t matter and those who matter don’t mind.”

Dean trok heel eventjes zijn mondhoeken op. Maar best ook dat ze hem niet ging bedreigen hoor. Hoewel hij zou haar toch niets aan doen, momenteel toch niet. Wie weet was het morgen anders als ze weer helemaal uitgerust was. Hoewel, hij zag haar er niet meteen tot in staat om hem morgen vroeg meteen te beledigen of wat dan ook. Geen idee man, nog steeds moest hij het meisje niet helemaal maar hij zag haar er gewoon niet voor aan. Misschien zou het nog wel gaan komen, maar daar dealde hij dan wel mee. Olivia vond het blijkbaar ook geen slecht idee om haar in zijn bed te laten crashen. Veel maakte het hem niet uit waar hij sliep, zolang hij het maar deed. Met een brede grijns keek hij haar aan. ‘Trust me, als die kleine je in het midden van de nacht even komt wakker maken denk je daar wel anders over.’ Grapte hij. Nee, hij wist wel dat Xavier niets zou doen, en dat zij de puppy ook niet zou weg sturen of wat dan ook. Nadat hij de kleren op het bed had gelegd wandelde hij maar terug naar de woonkamer.

Dean had zijn shirt vrijwel meteen uitgetrokken en zwierde het over een stoel die wat verderop stond. Met een klein plofje legde hij zich neer op de zetel en zette de tv ook meteen op. Een of andere zender waar sport op bezig was. Niet omdat hij de typische jongen of zo was hoor. Maar hea, hij hield van sport en er was een grote wedstrijd vanavond. Hoewel, die zou hij toch niet halen. Zijn hand gleed nog een keer door zijn haren voor hij zich wat beter legde en heel even vergezeld werd door Xavier die hem een paar vrolijke likjes kwam geven in zijn gezicht maar al heel snel weer verder op doortocht ging door de loft, richting de slaapkamer. Dat was ook het moment dat Dean gewoon als een sexy blok in slaap viel.

Whatever er ook even speelde in zijn huis, veel pikte hij er niet van op. Nee, Dean lag heel rustig te slapen. Iets wat nog wel iets schattigs met zich mee had, maar hea aan zijn looks kon hij niet zo heel veel veranderen hoor. Zijn ene arm was ondertussen ook al van de bank af gegleden waardoor zijn hand het zachte tapijtje leek te strelen. De gil, de luide knal en vooral het zachte gejammer deed zijn ogen open vliegen. Meteen schoot hij overeind van de zetel, allicht nog half slapend waardoor hij een heel verwarde indruk maakte maar hij even goed zijn eigen schattigheidsfactor mooi verhoogde. Voor de kleine oogjes waarmee hij nu rondkeek was al menig meisje gevallen als ze ’s ochtend wakker werden naast hem. Maar toen spotte hij de bron van al het lawaai. Olivia. Geen idee wat ze uit bed deed, maar ze was gevallen en dat zou haar enkel zeker niet bevallen. Heel kort pulkte hij aan zijn baard om daarna naar haar toe te lopen en bij haar neer te knielen. ‘Waarom heb je me niet geroepen? Ik was heus wel wakker geworden om je te helpen.’ Sprak hij nog half dromerig al meende hij elk woord dat hij zei hoor. Snel genoeg griste hij een van de kleine ijszakken uit de mini fridge en drukte die op haar enkel zodat de pijn hopelijk even zou weg trekken. Maar hell, dat was koud. Daar ging zijn slaap eventjes.

‘Come on, wat wil je ik breng je er wel heen. Taxi Dean tot uw dienst.’ Sprak hij met een zachte glimlach waarop hij haar nu al voor de derde keer die avond op tilde, totaal vergetend dat zijn shirt ergens rond zwierf hier. Maar veel kon het hem niet boeien hoor. Stiekem profiteerde hij hier misschien toch een klein beetje van. Mooie meisjes in zijn armen houden was wel stiekem iets wat hij elke dag kon doen hoor. Niet dat hij dat even aan haar ging vragen, want yeah dan zou haar ego even te veel groeien. Met een vragende blik keek hij haar aan, wat zou het worden tho?

Terug naar boven Go down
 

Olivia Romano
━ Member ━


Posts : 173
IC : 50
Leeftijd : 22

“ Character „
Leeftijd: 20
Sex: Female
Family Tree: -
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: [MC] Good things come to those who wait, but I ain't in a patient phase zo apr 26, 2015 10:25 pm


Living la dolce vita, life couldn’t get much sweeter. Don’t you give me a reason, that it’s not the right season.

Het was ook gewoon natuurlijk super dom om ’s nachts in je eentje, in het donker, met een pijnlijke enkel te gaan lopen. Dat was vragen om moeilijkheden en aangezien Olivia problemen aantrok, was het niet gek dat ze nu weer in de problemen was geraakt. Dean was naar haar toe gekomen, want hij was uiteraard wakker geworden, en knielde bij haar neer. Toen Olivia zag wat hij aan had, keek ze eventjes de andere kant op. O my fucking Lord. “Ja, weet ik veel…ik wilde je niet wakker maken ofzo. Bovendien ben ik niet echt gewend om hulp te vragen…” Olivia haalde haar schouders op. Oké, misschien was dat een beetje dom, maar hé, Olivia leefde al super lang alleen. Altijd had ze voor zichzelf gezorgd en nu zorgde er opeens iemand voor haar. Nou was dat natuurlijk wel op de meest aparte manier die er bestond; Dean zorgde wel voor haar. Ze had bij hem op de bank gelegen, hij had haar (net als nu) een ijszak gegeven, had eten en drinken voor haar gemaakt en uiteindelijk had ze bij hem in bed mogen slapen.

“Thanks” bromde Olivia zachtjes en zuchtte. Nu was het tijd om op te staan. Maar voor dat ze het kon proberen, had Dean haar al opgetild. En omg, daar lag ze dan in zijn gespierde armen, tegen zijn gespierde lichaam, tegen zijn gespierde alles. Niet dat Olivia het erg vond, maar o mijn God. “Seriously, hoe moet ik jou nu haten als je hier staat als een of andere gespierde Griekse seksgod?” piepte Olivia en beet op haar onderlip. Maar goed, in ieder geval kon hij haar nu brengen waar ze naar toe wilde. “Ik moet naar de wc” zei Olivia met een pruillipje, en liet zich uiteindelijk meevoeren. Oké, ze kon niet ontkennen dat ze het niet erg vond om hier zo in zijn armen te liggen. Maar toch, het was gewoon verkeerd. Hallo, hij had haar geprobeerd te vermoorden en als ze niet zo’n pijn had, had zij het ook al geprobeerd. Nou ja, niet nu natuurlijk…niet na alles wat hij voor haar had gedaan. Misschien kon hij dat nog wel doen, maar zo zat Olivia niet in elkaar.

Uiteindelijk kwamen ze aan bij het toilet en hij liet haar naar binnen gaan. Geamuseerd keek ze hem aan. “Nee, wil je niet helpen?” Lachend sloot ze de deur en hinkte naar de pot. Goed, time to pee. Nadat ze haar behoefte had gedaan, waste ze haar handen en bekeek zichzelf even in de spiegel. Ze had er ook niet bepaald slechter uit kunnen zien. Olivia woelde wat door haar haren, zodat het gewoon wat beter eruit zag. Iets…mooier? Ze hinkte naar de deur en opende deze. Maar hij gaf niet in één keer mee, daarom zwaaide de deur opeens open en viel Olivia de deur door. Ze knalde tegen Dean aan, tegen zijn Griekse God lichaam. Zachtjes grinnikte ze. “Dit is wel heel cliché…” grinnikte ze, maar hield hem wel vast. Enkel enzo. “I’m sorry…?” zei Olivia met een ondeugend lachje.
Terug naar boven Go down
 
avatar

Dean Mercer
━ Member ━


Posts : 51
IC : 32

“ Character „
Leeftijd: 25
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: [MC] Good things come to those who wait, but I ain't in a patient phase ma apr 27, 2015 1:41 pm




“Those who mind don’t matter and those who matter don’t mind.”

Blijkbaar was Olivia toch nog verlegen. Want ja, hij had het wel gezien hoor. Zodra ze een blik op hem had geworpen had ze meteen weer weg gekeken. Iets wat hem op enig ander moment zou laten grijnzen hebben, al bleef hij haar nu gewoon met een slaperige blik aan kijken. ‘Wordt het dan maar gewend, want zolang je onder mijn dak blijft en je enkel pijn doet ben ik even je persoonlijke butler of zo.’ Sprak hij op een kalme toon. Alleen dan hoor. Van zodra ze beter was kon ze alles zelf gaan doen en zo. Dit was iets wat maar eenmalig gebeurde. Hij had geen idee van hoelang ze wilde blijven, voor nu bleef ze welkom in het appartement dat was zeker.

Omdat hij haar niet verder wilde zien sukkelen had hij haar al heel snel in zijn armen genomen en keek nu even kort rond. Blijkbaar was Xavier nog steeds aan het slapen, wat hem best wel verbaasde. Maar ja goed dat deed er nu niet toe. ‘Oh, een Griekse seksgod hm?’ Sprak hij met een kleine grimas. Dit streelde toch wel even mooi zijn ego hoor. Dean wist van zichzelf dat hij niet lelijk was, maakte daar ook heel vaak gebruik van maar even goed een complimentje van Olivia dat deed altijd wel goed. ‘Alsof je het zo erg vind.’ Sprak hij met een grijnsje waarna hij haar naar de wc bracht. ‘Maar je haat me nog steeds?’ Alsof hij er werkelijk zo veel om gaf wat ze van hem dacht. Echt hoor dit alles was maar gewoon even een tijdelijke oplossing om haar verder te helpen, hij was niet opeens iemand geworden die goed zou doen voor iedereen. For crying out loud, als dat gebeurde mocht je een kogel door zijn hoofd jagen hoor. Dan was het wel even genoeg met alles.

Even schudde hij zijn hoofd, al was er toch een minieme grijns verschijnen. ‘Ik wil je wel helpen hoor, maar das misschien een beetje raar voor je.’ Sprak hij half lachend. Oké, nee hij zou haar echt niet gaan helpen want dat was volslagen belachelijk. Het dragen en alles daar kon hij nog mee leven, plus het was en leukere work out dat met gewichten trainen, maar de rest ging hem toch een klein beetje te ver. Voor de deur bleef hij staan, half leunend tegen de muur natuurlijk want hij was best nog wel moe stiekem. Bijna was hij weer terug in slaap gezakt maar toen vloog de deur open en viel ze regelrecht tegen hem aan. Dean had zijn armen vrijwel meteen om haar heen geslagen en keek haar een beetje verbaasd aan. Blijkbaar moest hij toch maar eens naar die deur kijken of zo. ‘Ik denk dat we beide wel weten dat je dat niet meent.’ Sprak hij op een fluistertoon in haar oor, waarop hij haar weer van de grond op tilde en samen met haar naar de slaapkamer liep.

Voorzichtig had hij haar neergelegd op de matras en voor heel even kwam het in hem op om gewoon bij haar te blijven liggen. Moest ze nog hulp nodig hebben of zo. Maar dat zou een te vreemd overkomen, en twee Olivia zou er waarschijnlijk nog misbruik van gaan maken of zo. ‘Als je wilt blijf ik hier wel, moest je dan nog wat nodig hebben. Ik shift wel of zo en ga aan het voeteinde liggen als je me niet naast je hebben wilt.’
Terug naar boven Go down
 

Olivia Romano
━ Member ━


Posts : 173
IC : 50
Leeftijd : 22

“ Character „
Leeftijd: 20
Sex: Female
Family Tree: -
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: [MC] Good things come to those who wait, but I ain't in a patient phase di apr 28, 2015 1:21 am


Living la dolce vita, life couldn’t get much sweeter. Don’t you give me a reason, that it’s not the right season.

Nee, Olivia kon niet bepaald ontkennen dat ze het erg vond dat ze tegen het lichaam van Dean aanlag. Sterker nog, ze vond het zelfs best leuk. Ja, fuck it hoor, alsof hij het wel erg vond om met haar in zijn armen te lopen. Daar geloofde Olivia helemaal niets van. Ze was niet arrogant van zichzelf, maar wist best dat ze geen lelijk meisje was. En het was toch een normaal verschijnsel bij hetero jongens dat ze gewoon graag een mooi meisje vasthielden? Precies. “Nee, natuurlijk haat ik je niet meer” zei Olivia iets te snel. Oeps, dat was er een beetje snel uitgefloept. Dat was een gevaarlijke opmerking, zeker omdat ze niet wist hoe Dean zich over haar voelde. Maar hoe zou ze hem nog kunnen haten, na alles wat hij voor haar gedaan had? Nee hoor, ze was nu ook niet meteen zijn grootste fan, maar ja, ze haatte hem ook niet echt meer. Het had tijd nodig hield Olivia zichzelf voor.

Nadat Olivia naar de wc was geweest, en tegen hem aan was gevallen (ghehe), had hij haar weer opgetild en was met haar naar de slaapkamer teruggelopen. “Nah, ik zag bijna geen ‘sorry’ hoor” zei Olivia met een lachje tegen hem, terwijl ze eventjes om zich heen keek, om te kijken of ze haar kleine vriendje Xavier nog ergens zag. Maar die was nergens te bekennen. Jammer, anders konden ze misschien nog eventjes spelen in bed, want Olivia was inmiddels helemaal wakker, het zou nog best wel lang duren voor ze weer in slaap zou kunnen vallen. Dan kon ze beter de tijd verdrijven door wat leuke spelletjes met het hondje te doen, want ze was gewoon gek op dat kleine beestje geworden. Hoe diertjes je hard konden stelen, het was nog steeds een raadsel voor haar.

Dean had haar op het matras gelegd en ze was weer lekker onder de dekens gekropen. “Als je wilt blijf ik hier wel, moest je dan nog wat nodig hebben. Ik shift wel of zo en ga aan het voeteinde liggen als je me niet naast je wilt hebben.” Olivia draaide zich naar hem toe en haalde haar schouders op. “Ga gewoon lekker liggen joh” zei ze relaxed “Het is jouw bed hoor, ik ga je er heus niet uit duwen” Olivia glimlachte en ging op haar zij liggen en sloot haar ogen. Ze staarde eventjes voor zich uit. Toen ze het matras wat hoorde zakken, en ze had geregistreerd dat Dean naast haar lag, sloot ze haar ogen. “Slaap lekker” zei ze zachtjes tegen hem en probeerde in slaap te komen. Ze probeerde aan de dingen te denken waar ze altijd aan dacht als ze ging slapen, zodat ze snel in slaap vallen.

Maar hoe hard ze het ook probeerde, ze viel maar niet in slaap. Het was een beetje irritant eigenlijk. Vanaf de andere kant van het bed kon Olivia eigenlijk niet zo goed waarnemen of Dean nou sliep of niet. Als hij nog wakker was, konden ze misschien nog eventjes kletsen ofzo? Olivia kwam iets overeind. “Dean…” fluisterde ze zachtjes “Slaap je al?” Ze draaide zich om en schrok zich eventjes helemaal dood. Hij lag best wel dicht bij haar. Eventjes staarde ze hem aan. Dat was best toevallig dat ze allebei wakker waren. Nou ja, dan konden ze elkaar in ieder geval gezelschap houden. “Kan je ook niet slapen?” vroeg Olivia nieuwsgierig.
Terug naar boven Go down
 
avatar

Dean Mercer
━ Member ━


Posts : 51
IC : 32

“ Character „
Leeftijd: 25
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: [MC] Good things come to those who wait, but I ain't in a patient phase ma mei 04, 2015 8:34 pm




“Those who mind don’t matter and those who matter don’t mind.”

Stiekem ging hij echt wel kapot van binnen, al was hij nog te slaperig om het te laten merken stiekem. Maar aye, hij kon haar wel begrijpen hoor. Gedragen worden door iemand zoals hij, wel dat was gewoon een voorrecht dat niet veel mensen ooit hadden verkregen hoor. Al was dit voor hem enkel en alleen de slimste en handigste manier om haar gewoon te verplaatsen zonder dat ze al te veel druk zou zetten op haar enkel. Haar opmerking deed hem heel eventjes fronsen. Wel dan, mooi dat dat ook weer was uitgeklaard. Niet dat Dean haar nog haatte of wat dan ook, feitelijk had hij dat nooit gedaan ze had hem gewoon toen kwaad gemaakt en dat had er voor gezorgd dat hij haar niet moest. Meer was het niet.

‘Wel, je hebt het toch mooi gezegd nu. Dus daar neem ik genoegen mee.’ Sprak hij met een grijnsje. Dean, de eeuwige plaaggeest. Ach give him some credit oke, normaal werd hij niet midden in de nacht wakker gemaakt. Meestal was hij bezig met slapen, of nou ja andere zaken als je hem begreep. Onbewust was zijn mondhoek even naar omhoog getrokken bij die gedachte. Liefde daar deed hij niet aan. Maar hier en daar eens een random fling die eindigde in de slaapkamer daar zei hij geen nee tegen. Hij bleef nog altijd een dude oké. Maar voor de rest leefde hij een vrij eenzaam bestaan, op Xavier na dan maar dat was ook letterlijk het enige wat hij echt nodig had stiekem.

Snel genoeg had hij haar weer op het bed neergelegd en maakte Dean zich klaar om te shiften zodat hij tenminste mee in de kamer kon slapen zonder dat ze er problemen om zou maken. Maar al heel gauw bood ze aan om gewoon naast haar te slapen. Stiekem was ze gewoon helemaal overdonderd door het feit dat ze hem in zijn bloot bovenlijf had gezien hoor. Dat werkte wel vaker hypnotiserend op meisjes. En hij kon het hun niet kwalijk nemen hoor. Ghehe. Kort haalde hij zijn schouders op. Alright dan, dit lag altijd beter als de zetel en het was zo veel handiger om niet te gaan shiften anders zou hij morgen waarschijnlijk ook weer last hebben van zijn rug of zo. Al snel genoeg had ook hij zich op zijn zij gedraaid, gezicht naar de andere kant tho en legde hij zich naast haar neer. ‘Night.’

Nog steeds met zijn rug naar haar gedraaid lag hij neer op het bed en staarde voor zich uit. For crying out loud, vijf minuten geleden was hij nog zo moe geweest en nu raakte hij niet in slaap. Helemaal geweldig hoor. Alsof dat nog niet genoeg was, prikte Olivia’s zachte stem zijn serene bubbel van vrede door en was hij letterlijk klaar wakker. Het moment dat hij het bed wat voelde inzakken, maakte hem duidelijk dat ze zich had omgedraaid en dus blijkbaar wilde slapen. Misschien kon hij haar nog voor de gek gaan houden of zo.. Maar dat ging dus niet door, aangezien ze gezellig door bleef vragen. Wat loom draaide ook hij zich uiteindelijk om waardoor de afstand tussen hun twee nog eens verkleind werd en mede door dat hij zich had omgedraaid kon hij er helemaal niets aan doen maar streelde zijn lippen zachtjes langs de hare heen. Ow. Dit tilde niet echt als een echte kus of wat dan ook, maar ergens voelde dit zo akward aan al was hij geestelijk misschien net iets te moe om daar om te kunnen geven. ’Blijkbaar niet nee.’ Zijn stem klonk alsof die over een rasp werd gehaald, dat kwam dan weer puur door dat hij best al een tijdje niet had gesproken maar aye. Dat was normaal.

Terug naar boven Go down
 

Olivia Romano
━ Member ━


Posts : 173
IC : 50
Leeftijd : 22

“ Character „
Leeftijd: 20
Sex: Female
Family Tree: -
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: [MC] Good things come to those who wait, but I ain't in a patient phase ma mei 04, 2015 10:52 pm


Living la dolce vita, life couldn’t get much sweeter. Don’t you give me a reason, that it’s not the right season.

Dat ze had geaccepteerd dat Dean bij haar in het bed zou liggen, had natuurlijk een beetje twee kanten. Als allereerste, en dat was natuurlijk waar ze als eerste aan dacht, was dat hij dan ook gewoon lekker normaal kon liggen en geen rug/nekpijn zou krijgen van de bank. Lol. Yeah. Als tweede was het natuurlijk omdat het helemaal niet erg was om met een Griekse seksgod in bed te liggen. Nou was hij natuurlijk niet echt Grieks, maar je snapt het wel. Olivia vond het eigenlijk helemaal niet erg om met Dean in een bed te liggen, al zou ze natuurlijk braaf haar handjes thuis houden. Want ze kenden elkaar pas net, en alhoewel Olivia er normaal gesproken geen moeite mee had om een jongen te bespringen, was het nu anders. Ze hadden een ander soort relatie met elkaar, als hij daar al op uit was, had hij dat vast en zeker wel eerder laten blijken. En hun ontmoeting was ook gewoon niet zo leuk geweest, dus daarom zou Olivia zich van haar brave kant laten zien, hoe moeilijk dat ook voor haar zou zijn.

Maar god, wat was dat moeilijk. Want op het moment lag hij met zijn rug naar haar toe, en zijn rug was gewoon sexy en breed en gespierd. Door dat zij naar hem toe was gedraaid, draaide hij ook naar haar toe. Maar dat ging wat anders dan ze had verwacht. Dean had zich namelijk omgedraaid en Olivia wilde wat ruimte maken voor hem, maar ze was net te laat en daardoor streken zijn lippen zachtjes langs de hare. Een rilling schoot door Olivia heen, maar het was geen vervelende rilling. Geschokt keek ze hem eventjes aan, maar zodra hij goed lag, was de blik uit haar ogen verdwenen. “Blijkbaar niet nee” was zijn simpele antwoord en Olivia fronste eventjes haar wenkbrauwen. “Don’t be rude” zei ze met een grijnsje en duwde hem zachtjes tegen zijn schouder. Olivia was niet echt moe meer, nooit had ze lange nachten. Of ze was uit, of ze lag bij iemand anders in bed met andere bezigheden, of ze was aan het reizen. Het meisje had niet veel slaap nodig, dus vandaar dat ze nu niet echt heel erg moe meer was.

Wat ze wel was, was heel erg benauwd. Sterker nog, het was snikheet onder deze lakens. Eventjes kreeg ze een idee. En daarmee zou ze nog iets anders kunnen doen: Dean uittesten. Kijken hoe ver ze hem kon krijgen. Alleen deze keer zou het anders zijn, dat wist Olivia wel, want de volgende ochtend zou ze niet weg zijn. Nee, niet bij deze jongen. Na alles wat hij voor haar had gedaan, zou dat heel erg rude zijn. En zo was Olivia nou ook weer niet. “Het is hier super warm” zei Olivia toen en kwam wat overeind. “En nee, geen flauwe grap maken over dat jij zo heet bent, anders gooi ik je alsnog het bed uit.” Ze lachte zachtjes en pakte het shirt van Dean onderaan beet. Ze trok het over haar hoofd en haar bh en de tatoeage op haar ruggengraat werd zichtbaar. “Sorry voor je shirt, maar het is hier echt te warm” verklaarde Olivia en legde het shirt bij het voeteinde.

Vervolgens ging ze weer terug liggen en nestelde zich lekker in het bed. Haar hoofd draaide zich naar Dean toe en een lief glimlachje gleed over haar gezicht. “Zo, nu zijn we allebei zonder shirt. Wat jij kan, kan ik ook…” zei Olivia plagend en draaide zich weer naar hem toe. Schattend en nieuwsgierig keek ze hem aan. Hij zag er heel erg moe uit, misschien was het niet slim om dit te doen nu. Maar Olivia was nog maar twintig jaar, ze vond het nog wel eens leuk om een spelletje te spelen.
Terug naar boven Go down
 
avatar

Dean Mercer
━ Member ━


Posts : 51
IC : 32

“ Character „
Leeftijd: 25
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: [MC] Good things come to those who wait, but I ain't in a patient phase di mei 05, 2015 12:10 am




“Those who mind don’t matter and those who matter don’t mind.”

Het feit dat hij in het bed kon slapen was voor hem allemaal goed en wel hoor. Like, slapen in je eigen bed was altijd way better dan slapen op de bank. Het feit dat hij even moest dealen met gezelschap nam hij er maar gewoon bij. Zolang ze maar gewoon in slaap viel en dan was het klaar hoor, en anders wel ja dan had zij maar een probleem. Hoewel hij kampte momenteel zelf met het probleem om niet in slaap te raken, maar dat wist zij nog niet dus heel veel maakte het ook weer niet uit. Op een gegeven moment zou hij waarschijnlijk wel in slaap vallen, dat gebeurde nu eenmaal bij hem.

Die geschokte blik van haar deed hem even fronsen. Oh yeah, die bijna kus. Kijk slaaphoofd, hij vergat dingen veel te snel momenteel. Toch ging hij zich er niet voor excuseren hoor, like moest zij maar niet zo dicht tegen hem aan zijn komen liggen. Al snapte hij best wel dat ze de verleiding niet had kunnen weerstaan hoor. Weinig meisjes die ooit op die plek hadden gelegen hadden er zelfs minder lang over gedaan, al was hij met die paar gelukkige er ook wel op uit geweest om ze zo ver te krijgen. Bij Liv was dat niet echt het geval, die move was gewoon gebeurd door wat omstandigheden. Voor even moest Dean lachen toen ze tegen zijn schouder aan duwde. ’You know, you can just ask if you want to touch me. You don’t have to find a reason to do it.’ Had hij speels gezegd. Echt hoor, vragen moest zelf stiekem niet.

Dean had ergens het geluk dat hij niet onder de lakens was gaan liggen. Hij had het zowiezo altijd al veel te warm als hij in bed lag, en deze keer was het niet anders hoor. Zelfs Olivia beaamde dat. Zijn mondhoeken trokken even omhoog. ‘Nou, misschien moet je me er dan maar uitkicken want tja, zeg nu zelf. Je zegt misschien dat het niet zo is, maar we weten beide wel beter.’ Sprak hij terwijl hij even speels met zijn wenkbrauwen wiebelde. Hij had niet meteen verwacht dat ze ineens zijn shirt over haar hoofd zou trekken. Woah, onvoorbereid shit. Voor heel even gleden zijn ogen over haar lichaam, en dan nog vooral over de tattoo die over haar ruggengraat liep. Dat was best wel gewaagd, iets wat hij ook niet had verwacht bij deze chick. ‘Hea, mij hoor je niet klagen hoor.’ Sprak hij luchtig terwijl hij even kort over zijn kaak wreef. Yeah, gewoon zijn koelte bewaren hoor. Het was niet alsof het de eerste keer was dat hij dit mee maakte. Zeker en vast niet.

Van zodra ze weer naast hem was komen liggen leek het wel of al zijn zintuigen gewoon verhoogd waren, alsof hij zo net geshift was, al was dat obviously niet het geval. Geamuseerd grijnsde hij om haar woorden. ‘Je bent er toch niet zo goed in lieverd. Je bent nog een ding vergeten, als je mij dan toch wilt na doen.’ Uit automatisme gleed Dean’s hand over haar heup, naar haar rug en zo naar de sluiting van haar bh voor een moment keek hij haar met een uitdagende blik aan. Om uiteindelijk zijn hand terug op haar heup te leggen en hij zijn lippen uiteindelijk op die van haar drukte en zo enige afstand die nog tussen hen in zat compleet liet verdwijnen. Dean drukte zijn lichaam tegen het hare aan. Dit was totaal niet het plan. Maar serieus, dit alles stond toch wel even heel ver boven hem hoor.

Terug naar boven Go down
 

Olivia Romano
━ Member ━


Posts : 173
IC : 50
Leeftijd : 22

“ Character „
Leeftijd: 20
Sex: Female
Family Tree: -
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: [MC] Good things come to those who wait, but I ain't in a patient phase di mei 05, 2015 12:34 am


Living la dolce vita, life couldn’t get much sweeter. Don’t you give me a reason, that it’s not the right season.

Olivia deed wel alsof ze een hekel had aan zijn ego, maar stiekem vond ze het super aantrekkelijk. Doordat hij zo deed, leek hij toch een beetje onbereikbaar. Iets wat Olivia ontzettend interessant vond, iemand die een beetje…tsja, een beetje mysterieus was, ook al leek hij op het eerste oog de grootste klootzak die er bestond. Dat had Olivia eerst over Dean gedacht, nu dacht ze daar wel anders over. “Wacht maar, als ik klaar met je bent lig je wel op de grond, ja” zei Olivia met een grijns en trok speels haar wenkbrauwen eventjes op. Als hij zijn arrogante grapjes mocht maken, mocht zij best haar seksueel getinte grapjes maken. Want why not? Het was gewoon leuk om te teasen en als hij er op in zou gaan, zou ze het met alle liefde beantwoorden en anders…dan werd het een behoorlijke saaie nacht.

Toch was het ontzettend warm geworden in het bed en er was nog geen eens wat gebeurd. Olivia had haar shirt uitgetrokken, puur omdat het warm was, maar ook om hem een beetje te teasen. “Heay, mij hoor je niet klagen hoor” en uitdagend had Olivia hem een blikje geworpen, waarna ze weer naast hem was gaan liggen. Zijn opmerking…eventjes had Olivia hem nieuwsgierig aangekeken, maar al gauw voelde ze zijn hand over haar heup gaan, langs haar rug naar haar bh sluiting. Ah, dus dat bedoelde hij. Maar er kwam nog meer, want zijn hand gleed weer terug naar haar heup en al gauw had hij zijn lippen op de hare gedrukt. Olivia gaf toe dat ze wat verbaasd was, maar toch vond ze het absoluut niet erg.

Gretig beantwoordde Olivia zijn kus. Nu hij zo dicht bij haar lag, kon ze het niet laten om haar hand over zijn lichaam te laten gaan. Hij was veel te sexy om dat deel over te slaan. En ondanks dat dit absoluut niet het plan was, en Olivia absoluut niet had gedacht dat dit ooit ging gebeuren, voelde dit best prettig. Hij was ervaren, zij was ervaren, dus waarom niet? Het was niet alsof er ooit iets meer ging zijn dan dit…toch? Maar dit was niet het moment om daar over na te denken, nu moest ze bij haar gedachten bij hem zijn. Olivia trok hem iets aan zijn arm, zodat hij iets over haar heen ging. Graag had ze zelf de dominantie in handen genomen, haar benen over hem heen geslagen en hem iets laten zien wat hij nooit zou vergeten. Maar ondanks dat dit super leuk en alles was, moest ze wel nog steeds aan haar enkel denken.

Maar dat betekende niet dat Olivia helemaal niets meer kon. Plagend gleed haar hand nog een keertje over zijn lichaam, waarna ze vervolgens de kus verbrak. “Well…als ik er niet zo goed in ben” zei ze toen met een ondeugend glimlachje en grijnsde naar hem “Waarom laat je dan niet zien hoe het wel moet? Take it off…” Haar bovenlichaam kwam iets omhoog, vonden zijn lippen weer en God, dit was de beste plottwist van allemaal.
Terug naar boven Go down
 
avatar

Dean Mercer
━ Member ━


Posts : 51
IC : 32

“ Character „
Leeftijd: 25
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: [MC] Good things come to those who wait, but I ain't in a patient phase wo mei 06, 2015 2:44 pm




“Those who mind don’t matter and those who matter don’t mind.”

Pff, hij op de grond yeah right. ‘Volgens mij ben je vergeten dat je hier met een ware adonis in bed ligt.’ Sprak hij op een flirterig toontje. Echt hoor, wat zij kon kon hij beter dat had hij ooit al eens gezegd in haar bij zijn. Misschien moest hij haar even de definitie laten merken van wat het betekende om een ware sexgod te zijn? Zijn mondhoeken krulde vrolijk omhoog. Dus ze was toch wel meer van plan dan ze liet doorschijnen. Wie was hij om te weigeren right? Al moest ze even goed niet verwachten dat er meer zou volgen als wat onschuldig gekus hoor. Nou ja, misschien wist hij veel. Maar op veel meer was hij niet uit. Eigenlijk wilde hij gewoon slapen, maar ze had het juist heel erg interessant gemaakt.

Het feit dat ze het toeliet verbaasde hem niet veel. Like hallo, wie zei er nu nee tegen hem? Dat ze de kus zo gretig beantwoorde maakte hem hongerig naar meer. Veel meer. Zijn adem stokte heel even in zijn keel toen hij haar hand langs zijn lichaam voelde gaan. Dat voelde best prettig tbh. Kleine genieter dat ze was tbh. Maar aye, hij was te druk bezig met haar om er iets van een reactie op te geven. Dean ging steeds verder op in het kussen, liet zich gewillig over haar heen trekken. Hij legde zijn andere hand voor heel even in haar nek puur om verder in te spelen op die ene kus die al lang niet meer zo simpel was als hoe hij begonnen was. Maar het maakte hem helemaal niets uit. Dean was iemand die in het moment leefde en dat zou zij even mooi over haar heen krijgen. Ghehe.

Het was zij echter die de gehele vibe die er hing even verbrak. Vragend trok hij zijn wenkbrauw op terwijl hij in plaats van nog half over haar heen te hangen nu zijn beide benen langs haar lichaam plaatste en hij letterlijk boven haar hing. De woorden die ze sprak deden hem even wat brutaal grijnzen. ‘Weet wat je zegt. Er is geen weg meer terug!’ Had het op een gesmoorde toon geklonken. Dat liet hij zich geen twee keer zeggen! Voor even leek ze hem nog de weg te willen versperren door hem af te leiden met hem terug te kussen. Strelend langs gaar lichaam vond hij uiteindelijk de sluiting en zonder al te veel geprutst had hij het ding snel genoeg los. In plaats van verder op de kus in te spelen, maakte hij dit keer zijn lippen los van de hare om aan het werk te gaan in haar nek.


Terug naar boven Go down
 

Olivia Romano
━ Member ━


Posts : 173
IC : 50
Leeftijd : 22

“ Character „
Leeftijd: 20
Sex: Female
Family Tree: -
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: [MC] Good things come to those who wait, but I ain't in a patient phase wo mei 06, 2015 3:55 pm


Living la dolce vita, life couldn’t get much sweeter. Don’t you give me a reason, that it’s not the right season.

Om te krijgen wat ze op dit moment graag wilde, moest ze maar met hem meepraten. Oké, hij had een super goed lichaam en ja, hij was een seksgod, maar hij was nog steeds arrogant as hell en dat kon Olivia niet hebben. Maar doordat ze het toeliet, waren ze verder gekomen dan ze ooit had gedacht en dus zat er voor haar ook een voordeeltje aan. In plaats van te reageren op zijn opmerking, had ze wel gereageerd op zijn plotselinge aanrakingen op haar huid en zijn kus. Want dat was wat telde nu, toch? Olivia genoot van zijn aanrakingen, het voelde goed, dit was iets wat ze allebei duidelijk wilden, dus waarom zou het verkeerd zijn? Verleidelijk glimlachte Olivia naar hem, maar het was niet nodig want hij reageerde duidelijk op haar.

Olivia had hem op zich getrokken en hij had zijn hand in haar nek geplaatst, om de kus intenser te maken. God, dit was geweldig. Olivia sloot eventjes haar ogen, boeide het eventjes niet wat Dean van haar vond op het moment, en genoot van zijn lippen op de hare, de aanrakingen op haar huid. Eventjes had ze the lovegame onderbroken, waar hij op reageerde door zijn benen naast de hare te plaatsen, waardoor hij letterlijk boven haar hing. Olivia beet zachtjes op haar onderlip, keek hem verleidelijk aan en knipoogde. “Weet wat je zegt. Er is geen weg meer terug!” Olivia haalde haar schouders op. “Ik was nooit een terugkrabbelaar.”

Al gauw had hij actie ondernomen door met zijn hand over haar huid te strelen en richting haar bh te gaan, om deze los te maken en vervolgens de kus te verbreken en verder te gaan in haar nek. Haar lichaam kwam iets omhoog toen ze zijn lippen in zijn nek voelde en een zachte kreun ontsnapte uit haar mond. Dean wist hoe hij dit moest aanpakken, dat moest ze hem nageven. Haar dominante kant kwam naar boven, maar uit angst voor haar enkel hield ze zich nog erg in. Misschien zou dat anders worden zodra hij haar verder zou drijven, maar voor nu vond ze het nog wat eng. Dadelijk zou ze haar enkel bezeren en dat zou niet alleen dit moment verpesten, het zou ook van verdere uitwerking zijn op langere termijn.

Daarom liet Olivia nog een kaar haar handen verlangend over zijn lichaam gaan. Rustig gleden ze richting zijn rug en duwde hem iets dichter tegen zich aan, terwijl haar lippen over zijn schouder gleden. Heel zachtjes beet ze in zijn huid, niet hard, niet zodat het pijn deed, maar op een verleidelijke manier. Heel langzaam gleed ze naar zijn nek, waar ze hetzelfde deed.
Terug naar boven Go down
 

BerichtOnderwerp: Re: [MC] Good things come to those who wait, but I ain't in a patient phase

Terug naar boven Go down
 
 

[MC] Good things come to those who wait, but I ain't in a patient phase

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 2Ga naar pagina : 1, 2  Volgende

 Soortgelijke onderwerpen

-
» There's no good in goodbye [Jynn & Raven]
» Open - Demons run when a good man goes to war.
» I need some help with things... &Lorise
» [AC] They say bad things happen for a reason. [Damian]
» There are some things you can only learn in a storm (&Nadya)

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
KAECHAN :: {{❥ Oldbrook :: Oldbrook :: Wolfston-