Profile
you are not logged in or registered.

(LOG IN||REGISTER)


INBOX // PROFILE
Welcome
Welkom op Kaechan RPG, dé online rpg waar je een warlock of een shapeshifter kunt zijn.
Sluit je aan bij Family Trees of ga zelf op onderzoek uit in Griffinbeach, Soulsilver, Woodley of Oldbrook.

"A masquerade of Heroes"

14-04-2015 ~ Nieuwe Regels FC

27-03-2015 ~ Kaechan 2.0 Plot.

27-03-2015 ~ New Layout.

23-03-2015 ~ Kaechan 2.0 [Site]

Family Trees
The Elite.
The Venom.
None.
None.
None.
Apply here for a Tree
Census
WARLOCKS
ADULTS 9 26
TEENAGERS 4 3
SHAPESHIFTERS
ADULTS 11 21
TEENAGERS 4 5
TOTAAL 28 55
Season
season: spring / seizoen: lente
Switch Character
Charactername
Password


Credits
©2014-2015 KAECHANRP is ontworpen, bedacht en gecodeerd door JUNG DAEHYUN , gehost op een FORUMOTION forum.
Met dank aan Peter, Kim, Rose, Vance en Michelle voor het helpen met een enkele code / tekst / images.
©opyrights reserved to the original artists!

Dit forum werkt het allerbest op:

google chrome

Maar werkt ook prima op:

firefoxinternet explorersafari

Deel | .
 

 At peace at last.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
avatar

Jinn
━ Global Moderator ━


Posts : 635
IC : 86
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 13 years
Sex: Male
Family Tree: Venom
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: At peace at last. ma okt 20, 2014 9:19 pm


|Words: 370 |Note: Eevy post zoo lekker!! |Mood: at peace|


Klauwen schraapte over het koude gesteente heen en zorgde voor een snerpend geluid dat de witte wolvin haar oren kort naar achter schoten. Kort keek ze geïrriteerd naar haar klauwen. Ze waren te lang. Ze was te lang mens geweest, dat bleek nu wel weer. Kort keek ze om zich heen. Ze bevond zich in een bos waar ze vroeger met haar roedel had geleefd. Mooie tijden, maar aan al het mooie kwam natuurlijk een einde en Eevy was diegene die daar een punt achter zette. Geen lieflijk gedoe meer voor haar. Ze was al lang genoeg bij anderen geweest en wou nu wel eens alleen zijn. Nou ja, eigenlijk wou ze gewoon de wereld eens verkennen. Ze had al een paar stappen gezet door vaker in een mens te veranderen, maar haar wolven lichaam voelde nog altijd meer vertrouwder. Zou dat bij alle Shapeshifters zo zijn? Het werd tijd dat ze al haar vragen over Warlocks en Shapeshifters eens kon beantwoorden.

Een rustig briesje stak op en nam een paar bladeren met zich mee. De wind voelde koud aan, maar het irriteerde haar niet. Het zorgde voor rust in haar kop. Eevy keek op en besloot om naar haar plek te gaan van het gebied. Een plek waar ze meestal niemand aan trof en lekker alleen kon zijn. Haar klauwen sneerde nog steeds over de grond heen, terwijl ze naar haar doel liep. De klauwen werden gelukkig al snel bij geslepen en naderhand werd het snerpend geluid dan ook minder. Haar oren flikkerde kort. Ze hield de omgeving goed in de gaten. Ze hield er immers niet van om plots voor een verrassing te staan. Uiteindelijk weken de bomen uit voor een open plek, waar een klif aan begrensde. Eevy bleef kort bij de rand van het bos staan. Ze keek naar voren. De maan gaf een blauwe gloed over de open plek heen. Haast met ingehouden adem betrad ze het gebied. De blauwe gloed zorgde voor een betoverende uitstraling op haar vacht. Iets waar ze zich aan irriteerde, maar niks aan kon doen. In alle stilte plantte Eevy haar kont neer op het koude gesteente en genoot van het uitzicht. Ja zo kon ze wel eeuwig blijven zitten.


Terug naar boven Go down
 
avatar

Maava
━ Member ━


Posts : 25
IC : 2
Leeftijd : 19

“ Character „
Leeftijd: 21
Sex: Female
Family Tree: X
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: At peace at last. wo okt 22, 2014 7:06 am







Maybe if I fall asleep, I won't breathe right
Maybe if I leave tonight, I won't come back



Met mijn armen over elkaar heen geslagen leunde ik tegen een willekeurige rots aan. Haast had ik niet, waar zou ik naartoe moeten? Ik had niks en dat vond ik prima zo. Mijn enige bezit was een tas met wat waardevolle en bruikbare spullen. Sleutels naar een klein appartement, sleutels van me fiets, reserve shirt, wat eten en kleine frummeltjes of minder belangrijke dingen. Ook zat er nog een shirt in behalve dat reserve shirt.  Het shirt van het enige persoon dat mij ooit echt lief had, voor mijn gevoel dan.  Ik was altijd al een beetje alleen en dat persoon gaf mij echt het gevoel dat ik er voor niks was. De geur van dit persoon was sterk in dit shirt gedrongen waardoor het mij altijd een punt van comfort gaf.

Niet dat dat persoon nog iets met mij te maken heeft.  Het was cliché maar natuurlijk verdween dat persoon ook uit mijn leven.  Want zoals in elk verhaal verdwijnt de ‘childhood friend’ Waarom ook niet? Het geeft wat extra’s aan het verhaal, wat drama, iets waar je jezelf mee kan vergelijken. En natuurlijk komt dit persoon ook terug! Wanneer het hoofdpersoon in het zwarte zit en zelf geen raad meer heeft, dan komt de oude  vriend terug en zet alles recht.

Alleen die van mij kwam niet terug. Al minstens 10 jaar wacht ik op hem. Nou, ik denk 10 jaar, ik houd het niet meer zo enorm bij. Zo enorm let ik niet meer op de tijd en mijn leeftijd. Ik ben 18 geweest en heb dus nu geen gezijk meer dat ik te jong kan zijn. Enkel door dit feit ben ik soms ook dagen in mijn dier form gebleven. Ze zullen me niet misen als ik niet op school zit, of  wanneer mijn verzorgers mij een hele dag niet zien. Ik word niet meer gemist als ik een week er tussenuit ben.

En dat is prima. Ik kek op en leunde mijn achterhoofd tegen de rots achter mij. Ik opende mijn ogen en genoot van het uitzicht dat ik had.  De koude avond bries gleed over het open stuk voor mij langs, terwijl ik beschut zat tussen twee uitsteeksels van de klif. Ik kroop nog wat in elkaar en sloeg mijn armen om mijn benen heen. Heerlijk was de rust hier. Er waren nooit zo veel mensen hier way het een perfecte plek maakte ik hier tot rust te komen. Dat was een van de redenen dat ik hier wel es kwam. Zelf ook niet te veel, waarschijnlijk wisten ook anderen dat hier weinig mensen kwamen. Waarom zou ik dan deze plek opeisen? Ik zou dat niet eens kunnen. Met mijn dierform zou ik lang niet iedereen weg kunnen jagen. Zeker geen sterke warlock.

God ik kan me zo irriteren aan deze mensen. Ze kunnen magie gebruiken in het dagelijks leven. Sommige voelen zich er zo bijzonder mee, jou soort heeft zich niet eens naar boven moeten vechten. Ik snoof even waarna ik opstond, ik pakte mijn tas en deed een paar stappen naar voren. Met mijn hand in me zij keek ik kort om me heen. Er was nog niet veel te bekennen hier. Perfect.

Met mijn tas over 1 schouder geslagen begon ik een liedje te neuriën. Bang was ik niet echt om iemand tegen te komen. Ik zie er toch niet echt bedreigend uit? Ik bedoel, schoenen, broek shirt en dik vest. Zo bijzonder is het niet.

Neuriënd keek ik wat om me heen.  Alles was geel, rood en bruin door de herfst.  Bomen werden kaal en de grond lag vol met blad, van wat je ieder geval nog met deze donker kon zien. De maan stond hoog aan de hemel en waarschijnlijk bleef het nog wel een paar uur nacht. Perfecte reden om nog wat rond te dwalen voordat ik in de ochtend terug ga naar m’n appartement.


cry


robb stark


Terug naar boven Go down
 
avatar

Jinn
━ Global Moderator ━


Posts : 635
IC : 86
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 13 years
Sex: Male
Family Tree: Venom
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: At peace at last. za okt 25, 2014 2:42 pm




In alle rust genoot Eevy van de rust om haar heen. Alle dieren waren nog aan het slapen en wereld was nog nauwelijks wakker, wat voor een heerlijke stilte zorgde. De maan gaf een onheilsgloed over het mooie landschap heen. Eevy genoot van de natuur. Ze had er dan ook al, zolang ze het zich kan herinneren, er geleefd. Dat was dan ook de reden dat ze op bloten voeten liep, als ze in een mens moest veranderen. Eevy sloot kort haar ogen en genoot van een koel briesje dat op stak en haar vacht streelde. Het was nog altijd het beste om in haar wolvengedaante te zijn. Niks was er meer vertrouwd dan dat. Eevy kende maar weinig anderen die wisten dat Eevy een shapeshifter was en een wolf als dierengedaante had. Alleen een paar wolven van haar vorige roedel hadden het geweten. Geen één mens wist er nog van. Als het aan Eevy lag hield ze dat mooi. Ze had liever dat mensen haar zagen als een wolf dan als een mens. Ze was eerder een paar mensen tegen gekomen en was nog altijd op tijd verandert in een mens. De mensen hadden nog altijd een negatieve blik gehad op een eigen ras. De mens werd gehaat door de mens, maar niemand veranderde er ook maar iets aan. Mensen waren dom en Eevy schaamde zich om er één van te zijn. Dat was dan ook de reden dat ze niet graag een mens was. Daarbij leek het eerder alsof ze veranderde als ze mens werd, dan als ze een wolf was. Ondanks dat ze niet vaak veranderde was ze wel erg snel. Ze kon in een fractie van een seconden alweer op twee benen of op vier poten staan. Je hoefde maar met je ogen te knipperen of ze was al verandert. Ze had dan ook wel genoeg ervaring met veranderen.

Eevy's oren knipperde bij het horen van voetstappen die langzaam haar richting op kwamen. Eevy opende haar ogen en liet haar kop licht de lucht in glijden. Ze snoof de lucht grondig op en probeerde de geur te ontcijferen. Een mens. Wat deed een mens zo vroeg hier? Eevy keek achterom, waar de geur vandaan kwam. De geur werd steeds sterker. Eevy overwoog om te blijven in haar wolvengedaante, ze had vrij weinig zin om een terug te gaan op twee benen, maar ze moest wel, wou ze het voor zichzelf houden. Zo veranderde Eevy opnieuw weer in een mens. Een jongedame met witte haren, blauwe ogen en witte kleren aan en natuurlijk geen schoenen. Ze draaide zichzelf om richting de geur van de mens. Nu hoorde ze dan ook een licht geneurie. Eevy haalde een wenkbrauw op. Ze wist dat haar 'gezelschap' niet ver van haar vandaan was. Eevy zette een paar stappen richting de geur en bleef toen weer stil staan. "Wat doe je hier?" sprak Eevy, zonder ook maar zicht te hebben van de dame die ze had geroken. Haar stem klonk bot en kil. Ze had geen zin in liefelijk gedoe.


Terug naar boven Go down
 
avatar

Maava
━ Member ━


Posts : 25
IC : 2
Leeftijd : 19

“ Character „
Leeftijd: 21
Sex: Female
Family Tree: X
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: At peace at last. zo okt 26, 2014 9:15 am






MAYBE IF I FALL ASLEEP, I WON'T BREATHE RIGHT
MAYBE IF I LEAVE TONIGHT, I WON'T COME BACK




Nu alleen nog bedenken waar ik langs zou gaan voordat ik weer naar huis ging. Vrij luxe had ik het niet, ik had een de standaard meubels zoals een bed, bank en tv. Ook had ik een krakkemikkige badkamer en keuken die ik meteen ander moest delen. Klein voordeel dat dit persoon er nooit was wat mij wat rust gaf. Aan zijn kamer te zien, waar hij me de 1e acht in uitnodigde, zag er niet bepaald schoon uit –niet dat de mijne zo geweldig schoon was - en de twee boxen in de kamer gaven aan dat hij waarschijnlijk naar luide muziek luisterde. Iets waar ik niet bepaald behoefte aan heb. Geef mij maar een kop thee, een denkentje en dan op de bank naar vreselijke films kijken. Zo kwam ik meestal mijn ochtenden door voordat ik ging slapen.

Ik heb niet bepaald een baan en heb dus geen  verplichtingen overdag. En aangezien de avond veel aantrekkelijker is voor mij slaap ik liever de dag door totdat het donker word. Snel ontbijtje en vervolgens dingen doen waar ik behoefte aan heb. Meestal is dat schetsen of wandelen. Wandelen was altijd een perfecte manier om mijn gedachtes te ordenen. Schetsen was meer om de tijd door te komen, een hele avond wandelen is ook niet erg vermakelijk. Veel vrienden heb ik niet echt, eerde gezegd maar èèn. En dat persoon ben ik al jaren kwijt. Wat ik er voor zou doen om dit persoon terug te vinden, het is zowat hopeloos gedrag.

Misschien zou muziek mij goed doen. Mijn gedachtes aan de kant zetten en de muziek ze vullen. Dan hoef ik ook geen wandelingen meer te maken, is misschien wat aangenamer met de komende winter. Geld voor winter kleding heb ik nog niet echt, en een hele avond als dier rondlopen zou kunnen maar dan kwam ik liever geen mensen tegen. Waarschijnlijk zou ik wel snel bij mijn huisgenoot langs kunnen, zijn sleutel heb ik altijd nog van die ene avond toen hij stomdronken bij mij aanklopte. Deels mis ik hem wel,  hij zou waarschijnlijk vast wel een leuke vriend zijn.

‘’Wat doe je hier?’’ Door de plotselinge stem stem deinsde ik adchteruit waarna mijn lichaam in dat van een manewolf verandere.  Nog een van de redenen waarom ik liever niet de hele avond dier ben, ik ben nog niet heel geweldig met het veranderen, ik bedoel, zie hier door een plotselinge stem van een ander ben ik nu weer een beest. Ik schudde met mijn kop en verandere terug alsof er niks gebeurd was. Ik vloekte binnenmonds waarna ik het persoon van de spontane stem zocht.

Een jonge vrouw van waarschijnlijk rond de 20, spier wit haar, vel blauwe ogen –over bijzonder gesproken- en een arrogante uitstraling. Geen idee of die door het moment kwam of dat ze die altijd al had. ‘’Dude, ik weet dat hier bijna niemand komt maar je hoeft echt niet zo te doen als er iemadn komt.’’ Ik leunde op een been en keek haar verbaasd aan. Het is een stuk land komop, zo bijzonder is het niet.

‘’En hoezo wil jij weten wat ik hier doe, zoals je kon zien liep ik hier gewoon.’’ Aangevallen klonk het wel, een persoon loopt gewoon neuriend en gelijk in de aanval gaan. Komop, zo bijzonder is een ander persoon nou ook weer niet. Ik blies een lok haar uir mijn gezicht waarna ik het meisje aan bleef kijken. Veel zin had ik hier niet in. ik wil gewoon nog even snel langs het tankstation voordat ik terug naar huis ga, voor een broodje denk ik. Misschien ook wel koffie.



damn gurl NOTES


robb stark
Terug naar boven Go down
 

BerichtOnderwerp: Re: At peace at last.

Terug naar boven Go down
 
 

At peace at last.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
KAECHAN :: {{❥ Soulsilver :: Soulsilver :: Hickory-