Profile
you are not logged in or registered.

(LOG IN||REGISTER)


INBOX // PROFILE
Welcome
Welkom op Kaechan RPG, dé online rpg waar je een warlock of een shapeshifter kunt zijn.
Sluit je aan bij Family Trees of ga zelf op onderzoek uit in Griffinbeach, Soulsilver, Woodley of Oldbrook.

"A masquerade of Heroes"

14-04-2015 ~ Nieuwe Regels FC

27-03-2015 ~ Kaechan 2.0 Plot.

27-03-2015 ~ New Layout.

23-03-2015 ~ Kaechan 2.0 [Site]

Family Trees
The Elite.
The Venom.
None.
None.
None.
Apply here for a Tree
Census
WARLOCKS
ADULTS 9 26
TEENAGERS 4 3
SHAPESHIFTERS
ADULTS 11 21
TEENAGERS 4 5
TOTAAL 28 55
Season
season: spring / seizoen: lente
Switch Character
Charactername
Password


Credits
©2014-2015 KAECHANRP is ontworpen, bedacht en gecodeerd door JUNG DAEHYUN , gehost op een FORUMOTION forum.
Met dank aan Peter, Kim, Rose, Vance en Michelle voor het helpen met een enkele code / tekst / images.
©opyrights reserved to the original artists!

Dit forum werkt het allerbest op:

google chrome

Maar werkt ook prima op:

firefoxinternet explorersafari

Deel | .
 

 You're the best mistake I ever made

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht

Olivia Romano
━ Member ━


Posts : 173
IC : 50
Leeftijd : 22

“ Character „
Leeftijd: 20
Sex: Female
Family Tree: -
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: You're the best mistake I ever made vr mei 15, 2015 12:58 am


Break up, make up, total waste of time
Can we please make up our minds and stop acting like we're blind

Haar borstkast ging zachtjes op en neer. Zijn borstkast ging zachtjes op en neer. Samen sliepen ze. En dat was ook het enige wat er vannacht in deze kamer was geweest. Olivia had de jongen mee naar huis genomen, puur om maar gewoon gedachteloze seks te hebben, en hem daarna maar mee te sturen. Maar de jongen bleek haar oprecht leuk te vinden en had daarom de hele tijd maar gepraat. Veel verder dan een beetje zoenen en voelen waren ze niet gekomen. Olivia had er de balen in, maar aan de andere kant was het misschien ook maar beter ook. Zomaar iets doen zonder gevoel was ook niet goed. Dean was hier beter in, dat was duidelijk. Maar Olivia was weer beter in andere dingen…right?

De bruine ogen van Olivia openden zich en ze staarde opzij. Ugh. Zachtjes stootte ze tegen zijn schouder aan. “Hmmm?” zei de jongen en deed een oog open. Meteen verscheen er een stralende lach op zijn gezicht. Olivia rolde meteen met haar ogen en schudde haar hoofd. “Kom op, moven. Je hebt hier gecrasht en meer dan dat ga ik je niet aanbieden.” De jongen stamelde wat en Olivia gaf hem een zetje, zodat hij uit het bed viel. “Verdomme” mompelde hij en hij stond op. Mopperend liep hij de deur uit en Olivia bleef in bed liggen, met haar ogen gesloten. De afgelopen nacht was echt de zwartste nacht uit haar geschiedenis geweest. Voorzichtig sloeg ze het dekbed weg. Vanuit de woonkamer hoorde ze stemmen komen. “…en toen heb ik het met haar gedaan” hoorde ze de jongen zeggen. Razend wilde Olivia de deurknop pakken, maar bedacht zich toen. Ze moest rustig blijven. Als Dean binnen zou zitten, zou ze waarschijnlijk helemaal uit het lint gaan.

Maar toen ze uiteindelijk toch de voordeur hoorde dichtvallen, liep ze naar de deur en opende deze. In eerste instantie zag Olivia niemand, maar registreerde ook niet of er iemand in de woonkamer aanwezig was. Ze hoorde voetstapjes op de vloer. “Goodmorning, my darling” zei Olivia lief en aaide Xavier eventjes over zijn hoofd. Ze liep verder de woonkamer in en sloeg haar blote benen over elkaar, liet haar elleboog op de bank steunen en liet haar hoofd erop steunen. Zucht.
Terug naar boven Go down
 
avatar

Dean Mercer
━ Member ━


Posts : 51
IC : 32

“ Character „
Leeftijd: 25
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: You're the best mistake I ever made vr mei 15, 2015 8:01 pm




“I'd like to thank myself because I made myself the man”

Dean snapte niet wat er aan de hand was. Het was niet alsof hij Beth had gekust, terug gekust ja maar alsnog. Waar flipte Olivia hem zo om? Wat er tussen hun was, was louter voor het plezier right? Al bewees de kwetsbare blik die in haar ogen verscheen het tegenovergesteld. Haar woorden vertelde hetgene wat hij al had gedacht. Dat hij überhaupt nog kon denken onder invloed van drank was al even een hele prestatie op zich. Als verlamd bleef hij staan. Dit was niet zijn bedoeling geweest. Laat staan dat ze iets voor hem was beginnen voelen. Woorden schoten hem even tekort, het enige wat hij kon doen was haar wat lomp aan kijken en meer ook niet. Damnit, wat scheelde er met hem?
Pas toen ze was vertrokken werd hij zich weer gewaar van de omgeving. Dean staarde onbegrijpend voor zich uit toen ze hem zag vertrekken met een of andere random gast. Iets wat meer pijn deed dan hij wilde toegeven. Kort draaide hij zich om en liep weer naar de mensen waar hij mee was gekomen. Meteen had hij enkele vragende blikken ontvangen, maar hij was even te hard van zijn voeten geblazen. Een fles werd hem toegestoken en zonder er ook maar iets om te geven zette hij deze aan zijn lippen en kapte een groot deel van de inhoud naar binnen. De pijn verdween uit zijn lichaam, maar het slechte gevoel bleef aanwezig. Beth deed teken naar hem dat hij wel kon gaan. Voor haar was het niets meer geweest dan enkel wat fun. Een verontschuldigende blik was in zijn ogen verschenen toen hij de rest gedag zei en hij naar buiten liep. Yeah, dit ging nog wat worden.

In zijn loft aangekomen was hij meteen naar haar kamer geschoten om in de deuropening even te blijven staan en naar het tweetal te staren dat bij elkaar in bed lag. De drang om de kerel eruit te trekken en hem tot pulp te slaan was groot, maar hij weerhield zich ervan om het te doen. Ontnuchterd was hij wel van zijn wandeling naar huis, anders had hij het waarschijnlijk wel gedaan. Dean was gecrasht op de zetel maar van slapen was er niet heel veel aan te pas gekomen. Nee, in plaats daarvan was Xavier bij hem komen liggen en was hij beginnen gamen. Om zijn gedachte op iets anders te focussen dan wat er deze nacht gebeurd was.



Met een ruk was hij overeind gekomen toen de jongen uit haar kamer was gekomen. Dean had hem meteen tegen een muur vastgepind en keek hem recht in de ogen aan. ‘Als je leven je lief is blijf je voortaan weg van haar.’ Had hij op een grommende toon gezicht. Zijn andere kant wilde dolgraag uitbreken. Met een blik had hij duidelijk gemaakt dat hij wilde weten wat er was gebeurd. Wat hij hoorde beviel hem echter niet en uiteindelijk had hij de dude letterlijk buiten gegooid. En waarom? Omdat hij jaloers was. In other words hij had het dus ook zitten. Hij wilde meer schade veroorzaken maar hij had de deur al dicht gegooid en was naar de badkamer geschoten. Iets wat wel nodig was want hij zag er even niet uit hoor. Dean spetterde wat water in zijn gezicht en fatsoeneerde ook meteen zijn haar nadat hij zijn tanden had gepoetst. Zelfs met wallen zag hij er nog altijd uit als een ware prince charming, alleen met een beetje extra moeheid dan maar dat maakte niet uit.

Met een kleine geeuw had hij de deur open getrokken en wilde hij zijn hele game systeem terug op bergen al zat er nu iemand op de bank. Dean haalde even diep adem. Oké, nu moest hij zich even kalm houden hoor for the sake om de vrede in het huis te bewaren en zo. In plaats van naar zijn kamer te gaan besloot hij echter plaats te nemen naast haar. Dit keer wel met de nodige ruimte tussen hen in. Hij had het misschien verknoeid, maar zij had haar rol er even goed in gespeeld door met dat geval in bed te kruipen. ‘Goed geslapen?’ Een standaardvraag om een standaard gesprek mee aan te knopen. Iets waar het hopelijk ook bij zou blijven.    
Terug naar boven Go down
 

Olivia Romano
━ Member ━


Posts : 173
IC : 50
Leeftijd : 22

“ Character „
Leeftijd: 20
Sex: Female
Family Tree: -
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: You're the best mistake I ever made ma mei 25, 2015 7:53 am


Break up, make up, total waste of time
Can we please make up our minds and stop acting like we're blind

heel eventjes had Olivia haar ogen gesloten. Niet perse omdat ze moe was, maar omdat ze gewoon een beetje hoofdpijn had gekregen van alle drama die zich hier nu afspeelde. Als ze ergens een hekel aan had, dan was het wel drama. Nou kon ze wel genieten van de drama van andere mensen, maar als ze zelf drama had, dan was dat toch iets waar ze liever voor wegliep. Maar aangezien weglopen nu een beetje moeilijk zou gaan, aangezien het een tijd geleden was dat ze the gypsy life had geleefd, en dit huis meer als een thuis was gaan zien dan ooit de bedoeling was zou gaan worden. Alles wat hier gebeurde was meer geworden dan ooit de bedoeling was geweest. Waarom was Olivia verliefd op hem geworden? Dat er iets tussen hen ging gebeuren was duidelijk. Hij was knap, zij was knap, dus…ja, dat was niet raar. Maar het was helemaal niet de bedoeling om dit te voelen, om dit gevoel überhaupt ooit bij iemand te krijgen. Olivia vond het gevoel niet prettig en wilde er het liefste zo snel mogelijk van af. Maar dat zou moeten betekenen dat ze weg zou moeten gaan. En zou ze dat kunnen?

Op dat moment kwam er iemand uit de deur tevoorschijn. Het was Dean. Ondanks dat ze geen kern van reactie gaf, geen kern van herkenning, spanden haar spieren zich toch aan en gingen ook haar nekharen overeind staan. Olivia had verwacht dat hij naar zijn kamer zou gaan, maar in plaats daarvan ging hij naast haar zitten. Oké…oké, prima, toch? Nog steeds had Olivia niet naar hem gekeken, zelfs toen hij even door haar visie was gegaan, had ze hem gewoon niet meer geregistreerd. Tenminste, ze deed alsof ze hem niet zag. Zelf wist ze dondersgoed dat ze naar elke beweging van hem keek, al haalde hij zelfs alleen maar album. Wat een belachelijk idee was dit toch eigenlijk, dat hele verliefd zijn. Olivia vond het niet leuk.

Op dat moment vroeg Dean haar of ze lekker had geslapen. Meteen kwam er een wolk van irritatie haar lichaam binnen. Hij deed gewoon alsof er gisteren niets gebeurd was, iets waar Dean heel erg goed in was. Maar zij zou niet zomaar over zich heen laten lopen en zolang hij haar niet het huis uit zou gooien, zou ze zeggen wat ze denkt. Misschien riskeerde ze haar slaapplek, maar goed, dat is niet anders. “Ja hoor, heerlijk” blafte Olivia daarom sarcastisch “Een beetje weinig, dat wel.” Een ondeugende glimlach verscheen op haar gezicht, maar diep van binnen rolde ze met haar ogen. Konden ze niet gewoon doen wat hun gedachten zeiden en gewoon…iets doen? Niet een dom standaard gesprek voeren. Maar Olivia werd gewoon agressief van hem, wilde het hier gewoon niet bij laten zitten.

“Ik zou aar terug gaan als ik jou was” zei Olivia toen en draaide zich voor het eerst die ochtend naar hem toe “Of is ze al weggegaan? I don’t know, misschien wel handig om dat eventjes uit te zoeken, anders loopt er dadelijk weer eentje weg. Misschien zou je ze nummers kunnen geven, dan hoef je hun namen niet te onthouden.” Met een kwade blik stond Olivia op en ging voor de spiegel staan, bekeek zichzelf en fatsoeneerde haar haren een beetje. Misschien was het niet helemaal eerlijk wat ze deed, maar hey, zij had pijn. Ja, dat had ze, pijn. Geen lichamelijke dit keer, maar gebroken hartpijn.
Terug naar boven Go down
 
avatar

Dean Mercer
━ Member ━


Posts : 51
IC : 32

“ Character „
Leeftijd: 25
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: You're the best mistake I ever made wo mei 27, 2015 10:39 pm




“I'd like to thank myself because I made myself the man”
Ze reageerde niet eens meer op hem. Zo ver was het dus uiteindelijk gekomen. Was het eerlijk? Misschien. Hoe hij vannacht tegen haar had gedaan was niet bepaald om over naar huis te schrijven. Maar wat zij had gezegd vond hij ook weer niet kunnen. Serieus, dit alles ging hij veel liever uit de weg. Maar hij wist dat als Olivia hier bleef, ze uiteindelijk toch ooit eens moesten praten. Dean keek haar aan, al was het een kalme blik. Niets meer. Ze had hem nog geen blik gegund, maar hij had het wel opgemerkt hoe haar kaak zich aan had gespannen wanneer hij voorbij was gekomen. Iets wat niet al te veel goeds kon voorspellen. Toch niet als hij haar al een klein beetje kende. En dat deed hij. Geen klein beetje tho. Nee, die fase waren ze al lang voorbij gegaan. Een lange tijd geleden. Xavier trippelde eventjes langs de woonkamer. Met een loom hoofd keek hij de twee individuen even aan, maar in plaats van op hen af te komen rennen schoot hij naar de keuken. Die had blijkbaar honger. Gelukkig had hij vannacht in zijn lang wakker zijn de bak al weer helemaal gevuld.

De reactie die ze op hem gaf die had hij verwacht. Natuurlijk zou ze zo reageren. Maar het feit dat ze letterlijk bevestigde wat die knul van net ook had gezegd raakte hem meer dan hij wilde toegeven. Voor even richtte hij zijn blik op de glazen tafel. Dit ging niet goed lopen. Dat stond vast. Niet met hun twee karakters. ‘Alles is me al vertelt. In geuren en kleuren.’ Al geloofde hij er nog steeds niet heel veel van. Maar alsnog wat boeide het? Zij had een eigen leven wat los stond van het zijne, als ze zo nodig met een random gast in bed wilde duiken die ze misschien 5 minuten kenden dan moest ze dat vooral doen. Goodluck met soa’s! Dat liet hem dan ook meteen wat beter nadenken over het feit dat ze zelf ook dingen hadden gedaan. Maar niets, naja real om het zo maar te zeggen dus hij was nog safe. Anders had ze hem vast wel gewaarschuwd. Toen ze nog deftig met elkaar overweg konden dan toch.

Dean trok zijn wenkbrauw op. Wat? Dacht ze nu echt? Hij en Beth? Nah, for real echt niet. Die kus was niks geweest en ze waren vrienden/collega’s meer niet. Wow, echt de gedachtegang van Olivia was heel even 100% hoor. Een hele hoop van dingen werden naar zijn hoofd gegooid en die dingen die maakten zijn humeur er niet beter op. Hij schoot gelijktijdig met haar omhoog. Voelde zijn innerlijke jaguar al onrustig worden. ‘Ben je helemaal gek in je hoofd?’ Bromde hij geïrriteerd. ‘Wie denk jij dat je bent om zo’n dingen te zeggen over me?’ Why the hell reageerde hij nu weer zo heftig? ‘Ze heeft een naam ja., of moet ik jou ook een nummer geven? En nee, ze is hier niet. Als je het moet weten ben ik vlak na jou vertrokken. Ik wou men excuses aanbieden, maar dat is niet meer nodig sinds je zelf al met een ander in bed bent gedoken!’ Kort balde hij zijn handen tot vuisten. Nee, hij moest echt even kalm worden hoor. Anders was het hier serieus te klein! ‘Beth kuste mij. Niet andersom. Ik was al half bezopen, en nee dat is geen excuus dat weet ik wel. Maar weet je ik hoop voor je dat je gelukkig word met die knul!.’ En met die woorden beende hij naar de keuken. Xavier staarde met grote ogen naar zijn baasje, maar toen at hij gewoon verder. Serieus, was hij maar even een hond. Simpel leven. Met een ruk trok hij de koelkast open en greep het eerste wat hij kon vinden. Pudding tbh. Kwam goed uit want hij begon honger te krijgen. Toch liet hij het staan en gooide de koelkast weer dicht. Gespannen staarde hij door het grote raam dat uit keek op Oldbrook dat langzaam maar zeker tot leven kwam.

Terug naar boven Go down
 

Olivia Romano
━ Member ━


Posts : 173
IC : 50
Leeftijd : 22

“ Character „
Leeftijd: 20
Sex: Female
Family Tree: -
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: You're the best mistake I ever made do mei 28, 2015 1:36 am


Break up, make up, total waste of time
Can we please make up our minds and stop acting like we're blind

Dus de jongen had dus daadwerkelijk tegen Dean gelogen over wat er vannacht in haar kamer was gebeurd. Misschien had de jongen proberen op te scheppen? Olivia wist het niet, maar in haar geval was het wel goed uitgekomen, nu hoefde ze namelijk niet in haar eentje haar verhaal te verdedigen. Ergens voelde het niet goed om nu te liegen. Normaal gesproken deed Olivia niet anders, maar deze jongen deed iets met haar…waardoor ze zich slecht voelde over het liegen tegen hem. Kon ze dit gevoel maar uitschakelen, want het voelde niet goed. Ook al had hij haar best veel pijn gedaan, diep van binnen was Dean nog wel iemand om wie ze gaf, al was dat misschien niet wederzijds.

Toch was het duidelijk dat ze een gevoelige snaar bij Dean had geraakt. Haar wenkbrauwen schoten omhoog. Pardon? Wie zij wel niet dacht dat ze was? Wie dacht HIJ wel niet dat hij was, om zo tegen haar te praten? Ze sloeg haar armen over elkaar heen en kneep met haar nagels in haar huid, probeerde zichzelf heel erg in te houden. Haar ademhaling werd sneller. Dus het was dus eigenlijk allemaal haar eigen schuld? Dat hij bevestigde dat zij ook maar een nummer moest krijgen, deed haar meer pijn dan ooit de bedoeling was geweest. Het was sowieso persoonlijker geworden dan ooit de bedoeling geweest. Dit had gewoon een simpele sleepover moeten zijn, net zolang tot zij genoeg genezen was en ze weer verder kon.

Dean was uit de kamer gelopen en het eerste wat in haar was opgekomen was om hem te volgen, als een puppy dat haar moeder kwijt was. Daarom was het eerste wat ze deed achter hem aanlopen, maar niet om te vragen of hij haar wilde vergeven of om het goed te maken. “Excuse me, denk je dat je zomaar weg kan lopen en dat dit gesprek dan over is?” gromde Olivia toen zij ook de keuken in kwam en op het aanrecht leunde. “Wat jij eigenlijk zegt, is dat het allemaal mijn schuld was. Maar JIJ was diegene die iemand heeft gezoend, ik niet. Ik dacht dat wij iets meer waren, stom gedacht misschien van mij, maar ik heb me al die tijd dat ik hier ben keurig netjes gedragen. Maar jij bent volgens mij diegene die met iemand stond te zoenen, niet ik. En het interesseert me niet wie Bath, of Both, of hoe ze ook mag heten, is, en of dat je gedronken had, of dat zij jou kuste, maar als het je werkelijk zoveel kon interesseren, had je haar ook gewoon weg kunnen duwen.” Olivia’s ademhaling werd zwaarder, de blik in haar ogen veranderde van boos naar razend. God, ze wilde met dingen gaan smijten, iets kapot maken, ze moest haar woede ergens op afreageren.

“En weet je wat het erge nog van dit alles is” ging Olivia verder, met een lichte stemverheffing “Is dat ik helemaal niets gisteren met die jongen gedaan heb, hij wilde alleen maar praten. Bovendien kon ik het ook niet, en waarom niet? Omdat ik fucking aan jou moest denken en ik heb er nu zoveel spijt van.” Olivia kon er niets aan doen, maar ze was gaan beginnen met schreeuwen. Want ze kon niets anders doen dan dat. “Dus wie denk JIJ wel niet dat je bent om dit soort dingen tegen mij te zeggen? Ik heb verdomme mijn hele leven aangepast om het hier een beetje gezellig te maken, om het beste er van te maken, en dan flik jij mij dit? Weet je wat je bent, je bent een egoïstische klootzak en misschien lijken als die meisjes nu leuk, maar wacht maar dadelijk over een paar jaar. Dan ga je het wel merken, als iedereen zich begint te settelen.” Olivia was van het aanrecht afgesprongen en deed een paar stappen naar hem toe. “Maar wees maar blij, want vanaf nu hoef je met niemand anders meer rekening te houden dan jezelf, want ik ben weg!”

En met deze woorden gooide ze een stapel borden, die op het aanrecht stonden, van het aanrecht af. Met luide knallen vielen de borden op de grond kapot, maar Olivia had er niet meer naar staan kijken. Ze ging haar spullen pakken en wel nu meteen. Maar toen ze eenmaal in haar kamer stond, kwam ze er achter dat ze eigenlijk helemaal geen spullen had. Zwaar ademend liep ze door haar kamer en trapte tegen haar bed. Uiteindelijk werd haar ademhaling weer regelmatiger en ging ze tegen de muur staan. Weggaan was makkelijker gezegd dan gedaan; waar moest ze in vredesnaam heen?
Terug naar boven Go down
 
avatar

Dean Mercer
━ Member ━


Posts : 51
IC : 32

“ Character „
Leeftijd: 25
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: You're the best mistake I ever made vr mei 29, 2015 10:58 pm




“I'd like to thank myself because I made myself the man”
Olivia was meer dan een nummer. Wat hij zichzelf ook mocht wijs maken. Natuurlijk was hij om haar beginnen geven al wist hij nog niet op welke manier. Hem leek het eerder dat hij in haar een vriendin zag, al was dat allemaal maar een fabeltje dat hij aan zichzelf vertelde. Eentje dat hij tot nu toe nog steeds geloofde, al kon hij niet verklaren waarom het hem zo kwaad maakte dat ze met die knul van eerder.. Het deed eveneens ook genoeg pijn. Nah, dit gevoel wilde hij niet dus deed hij wat hij altijd deed. Het omzetten in woede. Zo was hij nu eenmaal groot gebracht. Liefde had hij nooit gekend, niet van zijn ouders, niet van iemand en hij was nog altijd goed terecht gekomen. Nou ja, in zijn ogen dan toch.

Dean staarde nog steeds naar buiten. Zijn borst ging hevig op en neer, puur en alleen door de woede die door zijn lichaam heen stroomde. Door het innerlijke beest dat wilde los breken en haar wilde verscheuren. ‘Dit is mijn huis, ik mag nog altijd gaan en staan waar ik wil.’ Reageerde hij fel op haar woorden. Serieus, nee ze moest gewoon even terug gaan naar haar kamer en zichzelf daar op sluiten of zo. Voor haar eigen veiligheid liefst van al. Haar woorden deden hem kort fronsen. Ze dacht dat dit meer was? Hah. Dean deed daar niet aan. Hij was een eenzaat en zou dat altijd ook blijven. Op dat vlak gebruikte hij mensen gewoon voor hun gezelschap, niet enkel op een seksuele manier maar ook zogenaamde vrienden. Daar moest hij niets van weten. Dan stelde hij zich open voor mensen en dat was in zijn leven het gevaarlijkste wat je kon doen. ‘Ik heb je niet het idee ingepraat dat dit meer was. Dat deed je zelf maar. Dus ja, dat is inderdaad jou schuld!’ Gooide hij er vervolgens uit. Echt hoor, hij had hier niet om gevraagd. Maar eveneens zette het hem ergens toch wel aan het denken. Al was het nu vooral de woede die hij tegenover Olivia voelde dat het overnam.

Dean ademde even diep in. Een manier om zichzelf kalm te houden, en om er voor te zorgen dat haar woorden hem niet zo heel veel deden. Dus die knul.. Gewoon praten, yeah right. Het was een jongen.. Maar hij geloofde haar ergens wel. Het was nu ook niet dat hij vannacht iets van signalen had ontvangen dat er echt wat aan de gang was geweest. En het feit dat ze aan hem dacht streelde ergens toch zijn ego. Maar dit moment verpeste ze uiteindelijk weer zelf. Net toen hij zichzelf weer wat had hervonden kreeg hij het op zijn neus gedrukt dat hij een egoïst was. ‘Excuse me? Ik heb je verdomme een bed aangeboden toen het nodig was. Ik heb je hier laten blijven wonen zonder iets van kosten te moeten betalen en dan ga jij beweren dat ik een freaking egoïst ben? Ondankbaar wicht!’ Dean’s kaken werden lichtjes rood terwijl hij zijn handen op het aanrecht legde, puur om zichzelf in te houden haar niet meteen aan te vliegen. Zijn bovenarmen waren inmiddels beginnen trillen, en nee dat kwam echt niet goed.

Met een luid geknal sloegen de borden tegen de vlakte en barsten ze in duizenden stukjes. Dat was het moment dat er bij hem ook iets ontplofte. Nog net kon hij zijn gedachten weer op orde roepen voor dat hij werkelijk zou shiften. Een lichte grom steeg op uit zijn borst. Met een ruk staarde hij naar de deur waar Olivia net door was verdwenen. Ze ging weg? Beter kon hij het niet hebben. Maar had ze niet ergens gelijk? Over enkele jaren zouden de meeste van zijn kennissen zich waarschijnlijk settelen en bleef hij over. Niet dat hij dat in het eerste geval zo erg vond. Hij was het gewend om alleen te zijn. Maar sinds zij was verschenen in zijn leven en niet meer was vertrokken was hij zich beginnen hechten aan haar. Dat ze weg ging beangstigende hem best wel als hij het even moest toegeven aan zichzelf. Xavier trippelde tussen de scherven door naar hem toe en stootte met zijn kop tegen zijn been. Alsof de hond hem werkelijk in de richting van haar kamer wilde duwen. Dat zorgde ervoor dat hij gewoon helemaal kalmeerde. Het hoofdje van de al stevig gegroeide puppy leek zo verward te zijn door alles. Ruzie’s, het was iets wat Xavier nog niet had meegemaakt hier in dit huis. Toch niets als dit. Voor heel even knielde hij neer bij de hond en streek hem over zijn hoofd. Probeerde hem gerust te stellen.

Met enig gepush van de hond wandelde hij uiteindelijk toch maar naar de deur van haar slaapkamer die nog wagenwijd open stond. Olivia ging spullen pakken, maar hij zag het meisje enkel en alleen tegen de muur staan. Kort klopte hij op de deurlijst om haar te laten weten dat hij ging binnen komen. ‘Olivia…’ Dean ging voor haar neus staan, al bewaarde hij dit keer wel afstand. ‘Ga niet weg. Alsjeblieft. Ik wil niet dat je weer de straat op gaat.’ Alles was een beetje onsamenhangend, maar hij was hier absoluut geen held in. ‘Maar ik kan je niet dwingen.’ En met die woorden ging hij weer terug richting de deur. Wat een overtuigingsspeech. Maar hij was uitgeput en zijn denkvermogen was momenteel echt niet geweldig. Voor een keer keek hij haar nog aan, schonk haar een verontschuldigende glimlach en toen verdween hij weer naar de woonkamer. De keuken deed hij later wel weer. Met een plofje liet hij zich neerzakken in de zetel en wreef even kort door zijn haren. Dit had hij mooi verpest tbh.




Terug naar boven Go down
 

Olivia Romano
━ Member ━


Posts : 173
IC : 50
Leeftijd : 22

“ Character „
Leeftijd: 20
Sex: Female
Family Tree: -
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: You're the best mistake I ever made zo mei 31, 2015 10:39 pm


Break up, make up, total waste of time
Can we please make up our minds and stop acting like we're blind

Het schuldgevoel dat Dean haar scheen willen in te praten maakte haar helemaal gek van boosheid. Ze was echt razend op hem op dit moment. “Hallo, for the record, jij was er ook nog altijd bij” schreeuwde Olivia naar hem “Jij was er zelf ook bij en als je een beetje meer empatisch vermogen had gehad, dan had je het verdomme geweten, maar nee, dat ontbreekt.” Fucking hell, wat dacht hij wel niet? Hoe kon dit allemaal haar schuld zijn? Dean zou zelf maar eens moeten toegeven dat hij fout zat. Olivia begon te trillen van woede, diep van binnen kwam er een oergevoel los. Een gevoel dat hem gewoon helemaal in elkaar wilde slaan, het gevoel dat naar haar ware vorm wilde shiften en hem gewoon aan stukken wilde scheuren. Maar doordat ze heel erg hard op haar onderlip beet en zichzelf kneep kon ze zichzelf inhouden. Dean leek zich ook heel erg te moeten inhouden. En dit was dus wat er van hen was gekomen. Twee idioten die meer om elkaar gaven dan ze wilden toegeven, en die daarom ruzie met elkaar gingen maken, en om wat? Om een simpele kus, terwijl ze zelf veel verder dan dat waren gegaan.

Dat hij haar ondankbaar had genoemd, was puur haar eigen fout. Ja, ze was inderdaad ondankbaar en onrespectvol op het moment. Maar dat kon haar helemaal niet schelen, want de pijn die ze in haar lichaam voelde deed meer pijn dan wat ze tot nu toe allemaal had gevoeld. Ze voelde zich verraden, in de steek gelaten, belazerd. Nadat ze de borden op de grond had gegooid, was ze terug naar haar kamer gevlucht en daar nog het bed eventjes een trap nagegeven. Haar enkel, die al een tijdje geleden genezen was, kreeg wel eventjes een pijnscheut erdoor, maar Olivia voelde het amper. Waarschijnlijk was ze er morgen niet meer dankbaar meer voor. Ze wilde zo graag weg, het maakte niet uit waar naar toe. Maar waar kon ze naar toe? Hele deze situatie met Dean hield haar tegen om nu meteen naar buiten te lopen, een jongen te versieren en een slaapplek voor die avond te regelen. Dat kon hij misschien wel doen, maar voor Olivia zat dit veel dieper. Als het niet zo diep had gezeten, dan had ze het waarschijnlijk allang gedaan.

Een roffel op de deurpost verraadde zijn aanwezigheid. Haar ogen schoten naar hem toe en keken hoe hij voor haar kwam staan. Haar ogen stonden nog steeds op razend, maar verzachtte iets toen hij begon met spreken. “Ga niet weg. Alsjeblieft. Ik wil niet dat je weer de straat op gaat.” Olivia slikte. Dit was voor het eerst dat ze iets van emotie op zijn gezicht had gezien. “Maar ik kan je niet dwingen.” Nogmaals slikte Olivia en keek hem recht in zijn ogen aan. “Dean…” ontsnapte er uit haar mond, maar hij draaide zich om. Misschien was het beter als ze elkaar nu eventjes met rust lieten. Olivia was nog steeds erg boos, maar aan deze manier van uiten was ze niet gewend en dat verwarde haar weer heel erg.

Maar om toch maar iets te doen liep ze daarom rustig vanuit haar kamer naar de keuken en knielde ze neer bij de scherven die ze op de grond had gemaakt. Voorzichtig begon ze een voor een de stukjes in de prullenbak te gooien. “Au” mompelde ze, toen ze zich aan een stukje scherf had gesneden. Olivia stond op en hield haar vinger eventjes onder de koude kraan, zodat het vrijkomende bloed wat weg kon lopen. Daarna ging ze de rest van de scherven te lijf. Alles om dit gesprek maar uit te stellen, want dat hun gesprek nog niet was afgelopen, dat was wel duidelijk. Maar nadat ze echt alle scherfjes in de prullenbak had gedaan, was het dan toch echt tijd. Olivia haatte dit. Ze wilde gewoon geen gevoelens of emoties hebben, maar er voor weglopen zou nep zijn.

Olivia kwam de woonkamer weer binnen. Het was vrij donker in de woonkamer, het was een rotdag, het was bewolkt en het zou snel gaan beginnen met regenen, misschien wel onweer? Olivia wist het niet. Ze liep verder de woonkamer in, haar ogen waren op Dean gericht. Ze zakte iets door haar knieën en deed slechts een enkel lichtje aan. Ze liep verder naar zijn stoel en ging op de armleuning van de stoel zitten. Er waren een hele boel dingen die ze wilde zeggen, maar Olivia was gewoon geen ster in het uiten van haar emoties. Één emotie kon ze altijd showen en dat was boosheid. Een zachte zucht ontsnapte uit haar mond. “Ik koop wel nieuwe borden voor je” fluisterde Olivia toen zachtjes, terwijl ze naar de grond keek. Ze pulkte wat aan haar vingers. En toen besloot ze maar dat dit moest stoppen. Was er met dit voorval helemaal niets meer tussen hen, deden ze gewoon alsof?

Ze draaide zich wat en liet zich, zonder iets te vragen of te zeggen, vanaf de armleuning zo op zijn schoot glijden. Haar benen sloeg ze over de armleuning heen en haar hoofd legde ze tegen zijn schouder aan. Haar spieren spanden zich eventjes aan, dit was ze niet gewend. Maar na een paar seconden ontspande ze zich, realiseerde zich dat dit helemaal niet raar of vervelend voelde. Als Dean haar nu weg zou duwen, dan zou ze genoeg weten. Toch kon Olivia het niet laten om eventjes haar ogen te sluiten en van dit moment van rust te genieten.
Terug naar boven Go down
 
avatar

Dean Mercer
━ Member ━


Posts : 51
IC : 32

“ Character „
Leeftijd: 25
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: You're the best mistake I ever made zo mei 31, 2015 11:41 pm




“I'd like to thank myself because I made myself the man”
Natuurlijk wilde hij niet dat ze de straat op ging. Dat was logisch. Het was zowiezo niet al te veilig op straat, daarvoor betekende het nog niet dat hij werkelijk zo op die manier om haar gaf. Hij zorgde gewoon voor haar, zoals hij al de gehele tijd had gedaan vanaf ze in zijn huis was verschenen. De moment dat ze hem recht in de ogen aan keek had hij de neiging om haar gewoon in zijn armen te trekken, maar hij deed het niet. Het was beter dat hij haar even alleen liet, en dat hij zelf misschien wat ging bij slapen want hij begon het ondertussen wel te voelen. Nadat hij zich had later neer ploffen in de zetel staarde hij even naar het plafond en ademde diep in. Deze shit was even veel te vermoeiend voor hem hoor. Dat was trouwens ook gewoon even het hele probleem hoor, Dean moest gewoon eventjes tukken en dan kon hij alles met een heldere geest bekijken.

Wat gerommel in de keuken zorgde ervoor dat hij weer wat rechter kwam zitten. Voor een kort moment trok hij zijn wenkbrauw op. Wat was ze nu weer aan het doen? Dat opruimen kon later wel hoor. Xavier zou toch niet meer naar de keuken trippelen zolang hij er niet was. Dus daar moest ze zich geen zorgen over maken of wat dan ook. Maar al bij al verbaasde het hem wel dat ze zich daarmee ging bezighouden in plaats van meteen te vertrekken zoals ze duidelijk had aangegeven. Met een kleine zucht legde hij zijn hoofd tegen de rugleuning aan en sloot vervolgens heel eventjes zijn ogen. Het feit dat het al donker was geweest in de ruimte, wat kwam door het onheilspellende weer wat onderweg was, gezien op tv toen hij niet had geslapen vannacht. Een helse storm zou het worden als hij de weerman mocht geloven. Het zal allemaal wel.

Een kleine klik, een zachte lichtinval en een wisseling van gewicht op de zetel zorgde ervoor dat hij zijn ogen weer open deed. Voor heel even vestigde zijn ogen zich op het meisje. Dean kon niet bepaald op maken wat er door haar leek heen te gaan, door dat ze hem niet aan keek maar ergens vond hij het niet erg. De totale vermoeidheid was door gebroken bij hem en gaf hem de drang om zijn hoofd op haar schouder te leggen. Maar hij bewoog niet, net zoals zij dat niet deed. Kort haalde hij zijn schouders op toen ze even vermeldde dat ze nieuwe borden ging kopen. Van welk geld? ‘Maak je daar maar geen zorgen over. Morgen staan er nieuwe.’ Het was maar een telefoontje plegen en de borden zouden geleverd worden. Daar hoefde zij geen aandacht aan te besteden. Plus wat kon het haar boeien? Ze bleef toch niet.

Wat verbaasd trok hij zijn handen onder haar vandaan toen ze zich op zijn schoot had laten vallen. Eh? Kijk, dit snapte hij nu allemaal niet. Ze hadden elkaar net liggen uitmaken voor god weet wat allemaal en dan kwam ze nu gewoon gezellig bij hem zitten alsof er helemaal niks was gebeurd? Misschien kreeg hij het niet goed door allemaal doordat hij zo moe was, maar ergens kon het hem niet schelen. Als hij deftig wakker was geweest had hij haar waarschijnlijk van zich af geduwd, maar in plaats daarvan legde hij zijn arm om haar lichaam heen en legde zijn hoofd tegen het hare aan. Zijn lichaam vond eindelijk rust, zijn spieren die lichtjes pijn waren beginnen doen van al dat opboeien en alles ontspande zich en in zijn hoofd werd het merkwaardig stil. ‘Beth is gewoon een vriendin, je moet me geloven.En je bent helemaal geen nummer voor me. Misschien eentje maar.. ’ Prevelde hij zachtjes waarop hij haar lichaam iets harder tegen het zijne aandrukte, tegen het einde van zijn zin was zijn stem totaal weg gestorven en verdwenen de woorden die alles misschien konden oplossen. Een heuse liefdesverklaring zou ze niet krijgen van hem. Daarvoor was hij te uitgeput. Met een lichte glimlach die zijn gezicht sierde sloot hij uiteindelijk zijn ogen ook en liet zichzelf volledig tot rust komen.


Terug naar boven Go down
 

Olivia Romano
━ Member ━


Posts : 173
IC : 50
Leeftijd : 22

“ Character „
Leeftijd: 20
Sex: Female
Family Tree: -
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: You're the best mistake I ever made ma jun 01, 2015 12:54 am


Break up, make up, total waste of time
Can we please make up our minds and stop acting like we're blind

“Maak je daar maar geen zorgen over. Morgen staan er nieuwe.” Oké…maar Olivia had zelf graag iets willen bijdragen eraan. Dat ze hier inderdaad woonde zonder daarvoor iets terug te hoeven doen, was haar beginnen te steken. Olivia slikte. Nou ja, daar zouden ze dan nog altijd later wel een oplossing voor vinden. Als ze tenminste bij hem mocht blijven. “Sorry” had Olivia zachtjes gemompeld. Het was heel zacht geweest, maar hard genoeg voor hem om te horen. Het was awkward, want Olivia kon zich gewoon heel erg slecht uiten. Ze had zichzelf altijd geleerd om te liegen, te bedriegen en als het om huilen ging, dan moest ze gewoon nep huilen. Tot nu toe had ze daarmee alles voor elkaar gekregen, behalve bij Dean.

Toch had ze achter iets willen komen. Als het helemaal klaar tussen hen was, dan pas zou ze weggaan. Maar toen Olivia op zijn schoot was geschoven, had hij haar niet weggeduwd, gelukkig. Dean had zijn arm om haar heen gelegd en zijn hoofd tegen het hare gelegd. Een klein glimlachje verscheen op haar gezicht, terwijl ze haar ogen gesloten hield. Ze voelde hoe zijn lichaam ongeveer tegelijk met haar ontspande, rustig werd. De storm buiten zou nog moeten beginnen, de storm tussen hen was wat zachter geworden. Of hij al helemaal over wist, dat wist Olivia niet, maar het was al beter dan een paar minuten eerder. Daar was Olivia blij om, want diep van binnen wilde ze helemaal niet weg hier. Een huis hebben aan het einde van de dag was wel iets wat Olivia heel erg miste in haar leven, en Dean had haar dat geboden. Toen ze had gevoeld dat hij weer wat meer ontspannen was, had ze zachtjes over zijn arm en hand gewreven, puur zodat hij nog wat beter zou kunnen ontspannen.

Maar toen Dean weer was begonnen met spreken, had ze haar hand stil op zijn arm laten liggen. En het was absoluut niet wat Olivia had verwacht. Ze slikte, drukte haar lichaam nog wat steviger tegen het zijne. Olivia geloofde hem. Ze geloofde dat zij hem had gekust. Het was stom van hem, maar hey, Dean was ook pas 25, mensen maakten fouten. Olivia maakte ze zelf ook de hele tijd. “Ik geloof je” fluisterde Olivia daarom zachtjes en slikte toen. Nu was het ook voor haar tijd om eventjes eerlijk te doen. Als Dean het kon, kon zij het ook. “Ik heb echt niets met die jongen gedaan” vervolgde Olivia daarom op fluisterende toon “Echt helemaal niets, het was gewoon een actie van jaloezie…” Zo, ze had het gezegd. Ze was gewoon jaloers op Beth geworden, dat was het gewoon. Olivia legde haar hoofd tegen zijn schouder en borst aan en had haar ogen gesloten. Doordat ze vlak met haar hoofd bij zijn borst lag, hoorde ze zijn hartslag. Hierdoor werd Olivia helemaal rustig, ging nog wat comfortabeler tegen hem aan liggen (wat niet echt moeilijk was, hallo seksgod) en sloot haar ogen opnieuw. En heel, heel langzaam zakte ze weg in een diepe slaap.

Een paar uur later werd ze weer wakker en merkte tot haar vreugde dat ze niet de enige was die had liggen slapen. Aan de regelmatige ademhaling van Dean kon ze horen dat hij ook lag te slapen. Olivia opende haar ogen en kwam wat overeind. Ze schudde haar hoofd om de manier hoe ze lag. Helemaal opgerold tegen hem aan, haar lichaam zoveel mogelijk tegen het zijne. Dat was natuurlijk per ongeluk gegaan, los van de keer dat ze wakker was geworden en meer tegen hem aan was gaan liggen. Olivia kwam iets meer overeind en streek zachtjes over de wang van Dean. Heel lief en zachtjes, en deels omdat hij nog sliep, drukte ze een kusje op zijn wang. Misschien was dat helemaal niet gepast gezien de huidige omstandigheden, maar hey, hij lag toch te slapen. En wat ging hij doen, haar uit huis zetten voor een kusje?

Zachte trippelvoetjes verraadde de aanwezigheid van Xavier. “Come here, buddy” fluisterde Olivia zachtjes en al gauw lag Xavier op haar buik. Hij legde zich neer en sloot ook zijn oogjes. Zachtjes streek ze over zijn warme vacht, terwijl ze haar hoofd weer tegen die van Dean aanlegde. “Ik blijf” bevestigde Olivia meer voor zichzelf. Nee, ze wilde hier niet meer weg.


Laatst aangepast door Olivia Romano op do jun 04, 2015 12:57 am; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
 
avatar

Dean Mercer
━ Member ━


Posts : 51
IC : 32

“ Character „
Leeftijd: 25
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: You're the best mistake I ever made ma jun 01, 2015 8:32 pm




“I'd like to thank myself because I made myself the man”
Dean haalde even kort zijn schouders op. Het maakte niet uit. Het was gebeurd en de tijd viel niet meer terug te draaien. Simpeler kon hij het niet stellen voor haar. Of het nu een goed ding was of een slecht ding, ze kwamen er uiteindelijk toch uit. Tenminste dat dacht hij dan toch. Maar goed, zijn hoofd was al in complete slaapmodus dus buiten die klinkende ruzie zou hij zich straks waarschijnlijk niet al te veel herinneren. Hoewel, het was best belangrijk allemaal dus you never know. Dat ze nu terug op zijn schoot zat zorgde voor een minieme glimlach op zijn gezicht. Het was allemaal beter dat ze nu gewoon even in alle rust bij elkaar zaten. Misschien werd het er wel beter op. Slechter kon het in ieder geval niet, al zou hij wel zien hoe alles verder verliep. Plus haar gezelschap hier, wel het zorgde er stiekem toch wel voor dat hij misschien ergens naar het soort leven was gaan hunkeren waarin hij zich ooit zou kunnen settelen. Niet dat zoiets weg gelegd was voor hem en alles, maar even goed kon hij voor de rest van zijn leven wel wennen aan het idee dat Olivia bij hem in de loft zou wonen. Maakte al niet uit als wat tbh. De zachte strelingen over zijn arm deden hem eigenlijk al een beetje weg dromen.

Al had hij nog wel eventjes iets belangrijk te zeggen voor hij ook werkelijk in slaap viel. Iets wat ze gewoon moest weten. De actie van Beth in de club, het was niet zijn idee geweest. Maar het meisje was dronken geweest, hij ook trouwens en tja dat was wellicht een van de enigste redenen waarom hij haar had terug gekust. Voor de rest zag hij Beth gewoon als een van zijn beste maatjes meer niet, er was een tijd geweest waarin het meer was maar die tijd was al enkele jaren gepasseerd voor hem. Zachtjes streek hij met zijn hand langs haar schouder toen ze uiteindelijk een reactie gaf. Dat was al tenminste een goed ding. Dat zij vervolgens begon met praten had hij ergens wel verwacht. Het was niet nodig geweest maar alsnog. De bevestiging die ze hem gaf had hij eigenlijk wel nodig. Bijna ging hij nog spijt krijgen dat hij die knul wat tanden had uitgemept maar dat liet hij eventjes achterwege voor haar. Voor hij het goed en wel door had was Olivia wat makkelijker gaan liggen tegen hem en volgde hij haar voorbeeld. Dean zakte iets of wat onderuit en legde zijn andere arm nu ook om haar heen. Zijn hoofd liet hij rusten tegen de rugleuning van de zetel terwijl ook hij zijn ogen sloot en bijna meteen in een diepe slaap viel. Lang leven een zetel die zo goed lag als de zijne!

Waar hij over had gedroomd wist hij niet, maar even goed was het dutje dat hij aan het doen was een van de beste die hij ooit had gedaan. Onder het slapen door had zijn lichaam zich wat meer gevormd naar het hare en had hij zijn hoofd zachtjes tegen het hare aangelegd. Dean sliep echter zo vast als een blok, een nacht niet slapen was toch niet zo heel goed voor hem blijkbaar.. Natuurlijk werd hij de zachte streling over zijn wang gewaar maar het enige wat hij deed was zijn hoofd eventjes kort bewegen wat hem meteen heel onschuldig liet lijken. Nadat ze de kus op zijn wang had gedrukt wreef hij even kort over zijn kaak, om daarna gewoon verder te slapen.

Een extra klein gewicht tegen hem aan deed hem uiteindelijk toch ontwaken. ‘For real?’ Prevelde hij nog half slaperig. Als ze bleef was dat zowiezo wel goed nieuws, het maakte al niet uit hoe je het bekeek. Wat pijnlijk door het hele tijd liggen in de zelfde positie kwam hij overeind en keek haar recht in de ogen aan. Zachtjes legde hij zijn hand op die van haar terwijl ze bezig was met Xavier te aaien. ‘Ik denk dat Xavier dat wel leuk vind ja.’ Hij ook hoor maar shht dat waren eventjes kleine details die hij nog niet meteen aan het licht liet komen.

Terug naar boven Go down
 

Olivia Romano
━ Member ━


Posts : 173
IC : 50
Leeftijd : 22

“ Character „
Leeftijd: 20
Sex: Female
Family Tree: -
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: You're the best mistake I ever made do jun 04, 2015 12:58 am


Break up, make up, total waste of time
Can we please make up our minds and stop acting like we're blind

Olivia had best wel lekker geslapen op Dean. Hij was een prettige kussen. Hallo, wat verwachtte je ook, als je op een van de knapste jongens uit de stad mocht slapen? Het was nog heel wat dat ze zich had ingehouden. Nee hoor, dat had niets te maken met het feit dat ze zich moest inhouden, dat had puur te maken met dat ze elkaar een paar uur geleden nog de haren in hadden willen vliegen. Olivia was zo boos geweest, had zich zo in de steek gelaten gevoeld. Maar…toch had ze Dean nog nooit zo kwetsbaar gezien. Tenminste, niet in haar bijzijn. Misschien was het daarom dat ze geloofd had dat hij echt niets met Beth gedaan had. Het was ook gewoon zo stom dat ze verliefd op hem was geworden. Olivia was nog nooit in haar leven verliefd geweest op een jongen, en nu viel ze op een jongen waarvan ze had gedacht dat ze hem ooit nog een keer zou vermoorden. Dat begon allemaal bij hun eerste ontmoeting, hun tweede ontmoeting was ook niet echt bijzonder geweest en misschien was het vanaf dat moment dat haar gevoelens waren gaan groeien?

Hoe Dean nu over haar dacht, was ze nog steeds niet helemaal zeker van, maar ze had ergens wel het gevoel dat het goed zat. Waarom zou hij anders zoveel moeite doen? Olivia had hem een kus op zijn wang gegeven, zachtjes grijnsde toen ze zijn hand langs zijn wang zag gaan en sloeg haar ogen met een glimlachje ten hemel. Xavier had zich bij het tweetal gevoegd en Olivia was meteen begonnen met hem een aai/knuffelaanval te geven. Olivia was gek op de hond, ze kon er niets aan doen. Hij had zo’n lieve kop, hoe zou je daar ooit boos op kunnen worden? “For real?” hoorde ze Dean kreunen en Olivia lachte zachtjes. Ja, het was een feit dat Xavier op momentjes kon aankomen die nou niet echt bepaald handig waren. Zo had hij hen al een keertje gestoord en nu wederom had zijn aanwezigheid een timing die niet echt perfect was. Maar ach, wat maakte het uit? Het hondje kon er natuurlijk ook niets aan doen, die wist niet beter.

Dean was wat overeind gekomen en Olivia had haar hoofd naar hem gedraaid. Hij keek haar recht aan en zij keek terug. Hij had zijn hand op de hare gelegd. Eventjes stopte Olivia met aaien, maar ging vervolgens weer door. “Ik denk dat Xavier dat wel leuk vind ja.” Zachtjes grinnikte ze even en keek ze het hondje aan, die haar verbaasd aankeek. “Ik denk het ook wel, ja” stemde ze met hem in, met haar vrije hand aaide ze Xavier eventjes onder zijn kin. Maar toen draaide ze haar hoofd weer naar Dean en keek hem weer aan. Ze kwam iets overeind, waardoor haar hoofd automatisch iets dichter bij het zijne kwam. Haar ogen gleden even over zijn gezicht. Hij had die out of bed look die haar helemaal wild maakte, damn! “Maar wat ik ook een interessante vraag vind” ging Olivia toen fluisterend verder “is hoe Dean Mercer dat vindt?”
Terug naar boven Go down
 
avatar

Dean Mercer
━ Member ━


Posts : 51
IC : 32

“ Character „
Leeftijd: 25
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: You're the best mistake I ever made za jun 06, 2015 2:33 pm




“I'd like to thank myself because I made myself the man”
Feitelijk was zijn nek helemaal vast gaan zitten van het feit dat hij zo had geslapen. Maar aye, het was nu eenmaal zo en van die pijn zou hij wel snel weer af zijn hoor. Plus, het was het eigenlijk nog best wel waard. Misschien was dit wel gewoon even wat ze nodig hadden, gewoon rustig bij elkaar zonder te praten of wat dan ook. Gewoon vredig bij elkaar slapen. Hoewel die vredigheid al heel snel verdween door de komst van die kleine viervoeter die al aardig wat begon te wegen, maar daar natuurlijk niet aandacht toen hij bij hun kroop. Met moeite opende hij zijn ogen en voor heel even keek hij naar Olivia die het hondje al heel vrolijk aan het verwennen was met aaitjes. Oh well, wat kon hij nu doen tegen Xavier? Het was zijn maatje en tja, de hond wilde stiekem ook gewoon aandacht hoor. Aandacht die hij kreeg.

Slaperig keek hij het tweetal aan. Wanneer hij overeind kwam was er een kleine scheut van pijn door zijn schouders heen getrokken, maar die negeerde hij gewoon eventjes. Nah, nu was het eventjes belangrijk dat hij ging uitzoeken hoe het nu zat tussen hun twee. Want naja, dat was best wel belangrijk uiteindelijk. Zachtjes streelde hij met zijn duim over de achterkant van haar hand. Misschien moest hij het heft maar eens in eigen handen nemen. Ja, dat leek hem op zich wel een goed idee hoor. Wie weet hoe lang ze hier anders nog zo gingen zitten zonder enige duidelijkheid? Natuurlijk ging Xavier het maar al te leuk vinden dat Olivia hier bleef. Hij natuurlijk ook, maar dat kwam later wel. Eerst even de aandacht vestigen op de puppy die tussen hen in was komen liggen. Dean liet haar niet los met zijn blik. Nee, hij had er echt wel genoeg van die hele toestand van eerder. Nog steeds had hij die slaperige blik in zijn ogen, puur omdat hij werkelijk waar nog steeds moe was. Hoe lang hadden ze hier misschien zo gezeten? Hoogstens een uur of twee. Nah, hij had wel even wat meer slaap nodig hoor!

Vanuit het niets was ze dichter naar hem toe gekomen en de vraag die ze hem vervolgens stelde gaf hem even de perfecte aanzet. Dean liet zijn hand via haar arm naar boven gleden om die vervolgens in haar nek te plaatsen. Even streek hij met zijn duim over de plekken waar hij haar ooit eens had vast gehouden in een moment van woede. Die tijd lag achter hun. Alles lag achter hun. Het enige wat nu nog telde was dit. Voorzichtig bang dat er ergens misschien toch nog een afwijzing ging komen drukte hij zijn lippen uiteindelijk op de hare. Superlang liet hij de kus niet aan houden, merendeels omdat Xavier begon te protesteren. Met een kleine glimlach trok hij zich uiteindelijk weer terug en liet hij zijn hand weer afdwalen naar haar heup waarop hij haar even dichter tegen zich aan trok. ‘Ik denk dat die het ook wel leuk vind. Zolang je maar niet weer met borden gaat gooien en zo, of met iets anders.’ Sprak hij met een kleine grimas waarop hij nog een plagend kusje op haar lippen drukte. ‘Ik denk dat ik vanavond maar pizza laat komen, aangezien we niet echt borden hebben om een home made dinner op te droppen.’ Pizza zat altijd goed hoor!


Terug naar boven Go down
 

Olivia Romano
━ Member ━


Posts : 173
IC : 50
Leeftijd : 22

“ Character „
Leeftijd: 20
Sex: Female
Family Tree: -
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: You're the best mistake I ever made za jul 11, 2015 2:26 am


Break up, make up, total waste of time
Can we please make up our minds and stop acting like we're blind

Olivia had de vraag even hard teruggekaatst. Dean zei niets, iets wat haar wel een beetje zenuwachtig maakte. Stiekem was ze gewoon bang voor een afwijzing, maar nooit zou Olivia daar iets over laten merken. Olivia kreeg nooit een afwijzing, dat wist ze, maar bij Dean was ze er toch wel bang voor. Dat kwam omdat hij anders was dan alle andere jongens bij elkaar. Olivia was verliefd op hem geworden, per ongeluk. Dat was nooit de bedoeling geweest. Het was de bedoeling dat ze hier een paar weken zou blijven voor haar been weer genezen was en dan met de noorderzon zou vertrekken. Inmiddels was ze hier al een aantal maanden en was dit het eerste wat ze sinds jaren als een thuis kon beschouwen. En misschien was het om al die redenen dat ze eerder zo boos op hem was geworden. Een kus, misschien betekende het niet zoveel, maar het had Olivia echt op haar hart geraakt. Sterker nog, het had haar van binnen kapot gemaakt. Olivia was zo verdrietig geweest, en dit keer was het ook echt verdriet geweest, geen gespeeld verdriet.

Maar dat alles vergat ze toen ze zijn hand via haar arm naar haar nek voelde gaan. Hij liet kippenvel achter op de plekken die hij aanraakte. Olivia vergat alles, alles wat er tussen hen was gebeurd, alles aan haatgevoelens of verdrietige gevoelens, alles wat er nog telde was dit. En toen hij haar kuste, voelde het alsof ze eventjes van binnen explodeerde, ook al was het niet de eerste keer dat ze met elkaar zoenden. Misschien kwam het omdat het deze keer ook daadwerkelijk dingen zou veranderen? Olivia glimlachte toen hij de kus weer onderbrak en grinnikte. “Dan ga ik Dean Mercer denk ik wel gelukkig maken, sinds er geen borden meer zijn om kapot te maken” zei Olivia lachend en streek langs zijn wang. Xavier was gaan protesteren, zou hij jaloers zijn? Awh. Nu had ze twee mannen om haar liefde aan te geven: Dean en Xavier. Al wist Dean wel wat ze nu graag wilde hoor, een pizza zou er echt wel ingaan op het moment.

De gedachte aan eten zou Xavier vast te veel zijn geworden, want op het moment dat Dean over de pizza was begonnen, was hij van haar schoot afgesprongen en naar zijn etensbak gehupst. “O oké” zei Olivia met een pruillipje en lachte toen. Toen keek ze weer naar Dean en legde haar hand eventjes op zijn wang. Voorzichtig kwam ze wat overeind en gaf hem een lange kus op zijn lippen, die haar wederom hetzelfde gevoel bezorgde als de vorige kus. Met een ondeugende glimlach had Olivia de kus verbroken en was ze overeind gekomen. Olivia was niet totaal labiel wat bewegen betrof, dus met een beetje handigheid, had ze haar beide benen nu naast zijn benen geplaatst, zodat ze op haar knieën zat en op zijn onderlichaam zat.

Olivia liet haar handen door zijn haar glijden, terwijl ze hem weer passievol kusjes begon te geven. “You know” zei ze tussen de kusjes door “Ik weet wel een paar dingetjes die we kunnen doen terwijl we op de pizza’s wachten” Haar kusjes gleden af naar zijn nek. Maar abrupt kwam ze omhoog, legde haar handen op zijn buik en borst neer, terwijl ze hem met een ondeugende blik aankeek. Zachtjes grinnikte ze. “Maar dan moet je wel eerst bestellen” zei ze wenkbrauwophalend.
Terug naar boven Go down
 
avatar

Dean Mercer
━ Member ━


Posts : 51
IC : 32

“ Character „
Leeftijd: 25
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: You're the best mistake I ever made wo jul 15, 2015 5:00 pm




“I'd like to thank myself because I made myself the man”
Dat er niets van een afwijzing kwam was goed nieuws. Of hij al lang op dit moment had gewacht? Hij was er niet zeker van. Dean was pas enkele dagen geleden gewaar geworden dat hij Olivia net iets te hard miste, en dan met alle toestanden die daarna gebeurde was het hem pas echt duidelijk geworden hoeveel het meisje voor hem betekende. Ze was, zoals ze zelf had gezegd, niet zo maar een nummer voor hem. Nee, Olivia was veel meer voor hem dan hij eigenlijk had willen toegeven. Zijn enige zwakke punt, de enige die hem naar de vergetelheid zou kunnen helpen met wat ze kon zeggen. Maar over die dingen moest hij zich geen zorgen maken nu, nee het was bewezen de band tussen hun was veel meer dan enkel vriendschap! ‘Nou, er zijn snel genoeg weer nieuwe borden hoor. Dus hou je maar in volgende keer en gooi met kussens of zo.’ Sprak hij al lachend terwijl hij even kort zijn tong uit stak naar Xavier. Nah, dat meende hij niet en dat wist de hond ook wel. Die keek hem enkel en alleen aan met een nukkige blik.

Xavier was al gauw genoeg gaan lopen. De maag van de hond schreeuwde namelijk ook om eten. Al vond hij het niet erg dat de kleine rakker weg was hoor. Zeker niet toen hij kusjes kreeg van Liv, en al helemaal niet toen ze ging verzitten. Hij streelde even langs haar been met zijn hand, om ze daarna op haar heupen te laten rusten en haar even een speelse kus in haar nek gaf. Een glimlach sprong eventjes op zijn gezicht. Als dit de manier was waarop koppels, dat woord gaf hem nog steeds de kriebels, met elkaar omgingen kon hij er echt wel aan wennen!

Dat ze zijn haren even in de war bracht maakte hem op dit moment niet uit. Nee, Dean onderging deze behandeling echt wel graag stiekem. Reageerde goed op elk kusje dat hij kreeg tot ze af zakte naar zijn nek. Oh? Dus ze had al plannetjes in haar hoofd om de wachttijd wat minder lang te maken? ‘Misschien moet je me die dingen maar eens eventjes vertellen.’ Prevelde hij zachtjes terwijl hij even grijnsde. Stiekem kon hij al wel raden over wat ze het had hoor. Moeilijk was het nu niet. Ea, waar waren zijn kusjes gebleven? Kort trok hij zijn wenkbrauw op toen ze weer overeind was gekomen. Uhm? Ooh ja, dat zou wel zo handig zijn. Met een brede grijns op zijn gezicht haalde hij even wat onhandig zijn phone uit zijn broekzak. Snel genoeg stal hij toch nog een kusje waarna hij het nummer van de pizzeria intikte. ‘Een grote Margarita en… Even wachten hoor ik moet even checken.’ Kort knikte hij naar Liv. Ja, hij wist niet echt wat ze moest hebben stiekem. Pizza was iets wat ze nog niet samen hadden gegeten stiekem.

Terug naar boven Go down
 

Olivia Romano
━ Member ━


Posts : 173
IC : 50
Leeftijd : 22

“ Character „
Leeftijd: 20
Sex: Female
Family Tree: -
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: You're the best mistake I ever made wo jul 15, 2015 9:27 pm


Break up, make up, total waste of time
Can we please make up our minds and stop acting like we're blind

Stiekem vond Olivia het best eng en spannend. Nog nooit had ze in haar leven een relatie gehad. Een relatie, waarin twee mensen van elkaar hielden. En ze was ook bang voor wat ze Dean moest geven. Ze had niets om te geven, ze had geen familie, geen geld. Was haar liefde voor hem genoeg? Stiekem vervloekte Olivia zichzelf om haar onzekerheid, het was iets waar ze over zou kunnen vallen. Maar als ze Dean recht in zijn ogen keek, dan wist ze dat het goed ging komen tussen hen. Dat ze iets konden worden. Er was niemand anders om rekening mee te houden dan hun zelf. En Xavier natuurlijk, maar dat hondje voelde al aan als haar halve kind. Ja, Olivia wist zeker dat het allemaal goed ging komen. Daarom had ze met een brede glimlach haar hand op zijn bang gelegd en liefdevol een kusje op zijn wang gedrukt. “Of we kunnen er ook gewoon voor zorgen dat het de volgende keer niet meer nodig is dat ik met überhaupt iets ga gooien” grinnikte Olivia toen zachtjes.

Olivia had hem een tease gegeven, door te zeggen dat ze wel wat ideetjes had over wat ze samen konden doen als ze op de pizza’s aan het wachten waren. “Ik kan je ze helaas niet laten zien” zei Olivia met een quasi pruillipje, maar al gauw veranderde haar lach in een ondeugende grijns “Maar ik kan het je wel laten zien.” Speels waren haar wenkbrauwen omhoog gegaan, maar hij moest eerst wel de pizza’s bestellen. Anders zouden ze het helemaal voor niks doen….alsof dat zo erg was. Olivia keek toe hoe hij wat onhandig ze telefoon uit zijn broekzak haalde en de pizzeria belde, terwijl ze toch nog een kusje kreeg. Hij bestelde een grote pizza margarita. Hij knikte naar haar en Olivia nam zijn telefoon eventjes over. “Ik wil ook een grote margarita met een big ass shitload aan kaas en doe maar rustig, we hebben de tijd” zei ze met een knipoogje naar Dean “No, just kidding, ik heb wel honger tho.” Met die woorden drukte ze het gesprek weg en legde het weg op de stoel.

Ze kwam weer naar voren en legde haar handen op zijn wangen. Heel even keek ze hem aan, met een liefdevolle blik. Olivia kon er niets aan doen, het was tegen al haar principes in, maar het voelde gewoon zo goed. Een gelukkig gevoel gleed haar lichaam binnen, toen ze weer naar voren kwam om hem passievol op zijn mond te kussen. Heel zachtjes beet ze op zijn onderlip, keek hem weer met een grijns aan, terwijl ze weer doorging met het geven van kusjes en haar ene hand op zijn schouder legde, waarna ze haar andere hand helemaal naar beneden liet lopen. Haar hand gleed voorzichtig onder zijn shirt en ze kon het niet laten om eventjes over zijn buikspieren te gaan. Oh damn. “Why are you so sexy?” fluisterde ze zachtjes, onder het geven van kusjes door.
Terug naar boven Go down
 
avatar

Dean Mercer
━ Member ━


Posts : 51
IC : 32

“ Character „
Leeftijd: 25
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: You're the best mistake I ever made za jul 18, 2015 6:01 pm




“I'd like to thank myself because I made myself the man”
‘Hey, ik kan niet beloven dat ik je niet meer boos ga maken. Al kan ik je volgende keer als je boos wordt misschien gewoon best over mijn schouder gooien en je opsluiten in de slaapkamer. Yeaah, that sounds like a plan to me.’ Sprak hij met een kleine grimas. Natuurlijk ging hij da took echt doen, al zou hij er misschien wel voor zorgen dat hij mee in die kamer werd opgesloten of zo. Maar dat zou hij dan nog wel zien, zo ver waren ze immers nog niet en voor nu zaten ze goed zoals ze zaten. Nou ja, hij toch in ieder geval. Het kusje dat ze nog op zijn wang had gedrukt deed hem even kort glimlachen. Yeah, dit zou wel gaan goedkomen. Nou ja, hoopte hij toch.

Kort had Dean zijn wenkbrauw opgetrokken. Hij wilde die dingen echt wel ondervinden hoor. Het liefst van al right now, maar aye nee hij moest eerst eventjes nog de pizza’s gaan bestellen want het was wel eventjes belangrijk dat hij Olivia haar buikje blij hield, en zijn buik ook tbh. Een margarita klonk goed, en al helemaal van de pizzeria die hij net had gebeld. Liv besloot om uiteindelijk de telefoon over te nemen en eventjes moest hij lachen om de extra kaas opmerking. Dat van dat rustig doen was even een nee tbh, hij had dikke honger en wel ja hoewel hij uitkeek naar wat zij gepland had ging hij eten eventjes niet op zijn schuiven hoor. Dat was het misschien net niet waard? Shh, oké stiekem eigenlijk wel maar goed details en zo.

Een kleine grimas was op zijn gezicht te zien toen ze haar handen op zijn wangen legde. De manier waarop ze hem aan keek veroorzaakte een vreemd gevoel in zijn buik, eentje dat hij natuurlijk op de honger ging steken maar hij wist stiekem wel beter. Van zodra hun lippen elkaar raakte legde hij een van zijn handen in haar nek en liet zichzelf helemaal naar de vergetelheid gaan door die kus. Het moment dat ze zijn lip tussen haar tanden nam zorgde voor een zachte kreun. Dean drukte haar iets dichter tegen zich aan terwijl hij overweldigd werd door alle kusjes die hij kreeg maar hij liet zich niet kennen hoor, nee hij gaf ze gelijk terug en liet zich dit keer door iets heel anders drijven dan gewoon lust. Een rilling trok even door zijn lichaam heen toen ze haar hand over zijn buik liet gaan. ‘Hmm, that’s the way they made me.’ Prevelde hij zachtjes terwijl hij uiteindelijk in aanval ging op haar nek. Alle kusjes, yas dat was even zijn specialiteit hoor!.


Terug naar boven Go down
 

Olivia Romano
━ Member ━


Posts : 173
IC : 50
Leeftijd : 22

“ Character „
Leeftijd: 20
Sex: Female
Family Tree: -
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: You're the best mistake I ever made wo aug 19, 2015 7:55 am

Fuck it, de big ass pizza’s waren besteld en de telefoon was opgehangen. Nu was het tijd voor actie. Dean en zij hadden al veel te lang op elkaar gewacht. Alles was opgehelderd, alles lag op tafel en alles wat uitgesproken, tenminste, wat Olivia betrof. Of Dean moest nu nog heel erg veel zin hebben om te praten, maar daar zou Olivia dan eventjes snel een stokje voor steken, want zij had absoluut geen zin om te praten op het moment. Als hij alsnog wilde praten, zorgde ze er wel voor dat hij zijn mond zou houden. Maar Dean wilde gelukkig niet praten en daar was zij blij mee. Olivia voelde zijn handen over haar lichaam gaan en een zachte kreun ontsnapte uit haar mond, ze kon er niets aan doen. Het voelde super goed. Tijdens de kusjes glimlachte Olivia een paar keer. Ze wilde dit speciaal maken. Normaal ging ze tijdens dit soort dingen alleen voor haar eigen genot, dacht ze alleen aan zichzelf, maar nu…was het anders. Ze wilde Dean ook goed over zichzelf laten voelen.

Olivia glimlachte om zijn opmerking. “They did a good job” fluisterde ze zachtjes, terwijl ze zijn lippen in haar nek voelde. Haar zwakke plek, hij wist het gewoon hoor. Ze sloot haar ogen, genoot van de kusjes in haar nek. Ze was met haar lichaam iets naar beneden gezakt, zodat ze nog meer op hem lag, en hun lichamen elkaar aanraakten. Na hem eventjes zijn dingen te laten doen, kon zij het ook niet laten om haar lippen aan het werk te laten gaan in zijn nek en op zijn schouders. Olivia kwam iets overeind en keek hem eventjes aan. “I can be sexy too” zei ze, terwijl ze haar wenkbrauwen op en neer haalde. Ze kwam helemaal overeind. Olivia had niet veel aangetrokken toen ze de woonkamer weer in was gegaan, enkele uren geleden. Met een veelbetekende blik pakte ze de onderkant van haar T-shirt beet en trok ze het over haar hoofd uit, zodat haar zwarte, kanten bh zichtbaar werd en ook haar nieuwe tattoo, bij haar ribben, waar het Italiaanse woord “bellissima” stond, een taal die nu inmiddels wel uitgestorven was.

Ze kwam weer naar voren en liet haar lippen over de zijne glippen, maar kuste hem nog niet. Een speelse blik verscheen in haar ogen, toen ze van hem afsprong. De hotpants die ze aan had getrokken, lagen ook al gauw op de grond, waardoor ze nu alleen nog maar in haar bh en in haar string voor hem stond. “But I think you should come and get it” zei ze verleidelijk, terwijl ze richting de keuken begon te lopen. Ze deed het heupwiegend, zo sexy mogelijk. Olivia draaide zich om, liep een stukje achteruit met haar rug naar de keuken toe en beet sexy op haar onderlip, terwijl ze naar hem staarde. Mmm, zou hij op haar uitnodiging ingaan? Eenmaal in de deuropening haalde ze het elastiekje uit haar haren, en vielen haar lange bruine haren als een gordijn naar beneden, richting haar billen. Nog een keer keek ze hem verleidelijk aan, waarna ze verder de keuken inliep. Ze ging op het kookeiland zitten, huiverde even toen ze het koude aanrecht op haar billen voelde en wachtte even tot hij er zou zijn.
Terug naar boven Go down
 

BerichtOnderwerp: Re: You're the best mistake I ever made

Terug naar boven Go down
 
 

You're the best mistake I ever made

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Let tonight be dreams made by ourselves.

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
KAECHAN :: {{❥ Oldbrook :: Oldbrook :: Wolfston-