Profile
you are not logged in or registered.

(LOG IN||REGISTER)


INBOX // PROFILE
Welcome
Welkom op Kaechan RPG, dé online rpg waar je een warlock of een shapeshifter kunt zijn.
Sluit je aan bij Family Trees of ga zelf op onderzoek uit in Griffinbeach, Soulsilver, Woodley of Oldbrook.

"A masquerade of Heroes"

14-04-2015 ~ Nieuwe Regels FC

27-03-2015 ~ Kaechan 2.0 Plot.

27-03-2015 ~ New Layout.

23-03-2015 ~ Kaechan 2.0 [Site]

Family Trees
The Elite.
The Venom.
None.
None.
None.
Apply here for a Tree
Census
WARLOCKS
ADULTS 9 26
TEENAGERS 4 3
SHAPESHIFTERS
ADULTS 11 21
TEENAGERS 4 5
TOTAAL 28 55
Season
season: spring / seizoen: lente
Switch Character
Charactername
Password


Credits
©2014-2015 KAECHANRP is ontworpen, bedacht en gecodeerd door JUNG DAEHYUN , gehost op een FORUMOTION forum.
Met dank aan Peter, Kim, Rose, Vance en Michelle voor het helpen met een enkele code / tekst / images.
©opyrights reserved to the original artists!

Dit forum werkt het allerbest op:

google chrome

Maar werkt ook prima op:

firefoxinternet explorersafari

Deel | .
 

 Letting go is fateful [&Laura&Bear]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
avatar

Belinda Crowe
━ Member ━


Posts : 30
IC : 25

“ Character „
Leeftijd: 32
Sex: Female
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Letting go is fateful [&Laura&Bear] wo jun 10, 2015 9:45 pm


i got my eyes on you
Vanaf de dag dat Laura in haar huis had gestaan en vooral terug de entree in haar leven had gemaakt was het haar niet langer gelukt om haar uit haar gedachten te blokkeren, iets waar ze al die tijd zo goed op getraind was geweest. Onzekerheid was in haar tot leven gekomen. Ze was bang dat Jayson er ook al achter was gekomen, ook al had hij haar gelukkig niet ontmoet. Ze hoopte dat hij er niet veel achter zocht, aangezien ze zich het zwakst vertoonde wanneer ze alleen was en zich ten alle tijde sterk probeerde te houden in zijn buurt. 's Nachts in haar kamer was ze het breekbaarst, wanneer niemand haar zou kunnen zien of horen. Ze had nooit gedacht dat ze er zwaarder aan zou tillen dan ooit tevoren. Alle emoties kwamen terug naar boven en namen haar in bedwang. Ze had er in het donker geen controle over.
Hierdoor werd haar slapeloosheid alleen maar erger, totdat ze een punt bereikt had dat ze een vriend ingeschakeld had om haar adres te achterhalen. Eerder deze week had hij het briefje aan haar overhandigd op werk, waar ze uiterst op gestaan had. Jayson hoefde hier niets van te weten. Dat ze ook maar überhaupt zo ver al vergiftigd was door de dame van haar verleden dat ze haar adres wou weten. Nu staarde ze ernaar, het briefje in haar handen nadat ze het in haar laatje had laten gedumpt. Ze had er niks van willen weten, ook al had ze er alles van willen weten. Het was belachelijk hoe wanhopig ze leek om zulke informatie. Ze kon het niet aan dat Laura zich terug in haar leven geworpen had. Haar gedachten waren volledig in de war geraakt.

Well, fuck. Ze had haar haren gefatsoeneerd en had haar emoties de controle over haar laten nemen. Omkleden naar gewone kleren was niet eens nodig geweest, aangezien ze zich nooit omgekleed had naar een nachtjapon vanavond. Ze had haar jas van de kapstok afgegrist met haar handtas hangende aan haar arm, in het geval ze het koud zou krijgen maar wanneer ze buiten was gestapt had de zomertemperatuur haar verwelkomd. Ook een reden waarom ze het moeilijker had in de zomer om in slaap te vallen dan in de winter. Hoeveel airco's en ramen er ook open stonden, de benauwdheid wist haar altijd te pakken. En dat maakte het haar er niet makkelijker op om in slaap te komen of alles op een rijtje te hebben.
Ze scheurde op volle snelheid over de wegen, tot het limiet van wat elke weg betrof. Belinda haar emoties waren een achtbaan als ze alleen was. Van verdriet en verwardheid veranderde ze nu naar boosheid. Ze voelde zich alsof ze stuk voor stuk al haar wijnglazen tegen een muur aan kon gooien. Beleven wat haar hoofd beleefde, wat haar lichaam doorstond. Gebrokenheid. Hierdoor drukte ze met haar voet onbewust het gaspedaal dieper in en vloog ze over de weg totdat ze gestoord werd door de radio die aansprong doordat ze iets te hard over een drempel was gegaan en daardoor haar auto een opdonder had gekregen. Ze drukte daardoor onmiddellijk de rem in en kwam voorzichtig tot een trager tempo totdat ze haar aandacht even van de weg kon laten glijden en met haar vingers de radio uit kon drukken. Verdomde technologie ook. Ze slikte en merkte hoe dichtbij ze inmiddels was gekomen, waardoor ze nu, op het laatste moment, twijfels kreeg of dit wel het juiste idee was. Twijfels die, net zo snel als ze waren gekomen, net zo snel weer verdwenen. Ze zette de auto stil ,zocht in haar handtas naar haar zonnebril en zette die voor haar ogen waarbij ze de handtas nam en haar auto verliet.

Automatisch ging die op slot nadat ze op de sleutel had gedrukt en ze liet haar ogen over de miniatuur blokjes gaan die geen namen hadden maar wel knoppen. Zo gefrustreerd ze hiervan raakte en ze geen zin had in een confrontatie met Laura over de intercom drukte ze elke knop in behalve die van het appartement waar de dame in zat. In de hoop dat er iemand de domheid had om open te doe- en jahoor, daar was het al. Nog geen halve minuut later klonk er het gezoem van de deur waardoor ze die afstand verkleinde en zo goed als binnen stond. Haar ogen gingen naar de trap en de lift. De lift duurde te lang om te wachten en zou vast meer geluid maken, verdacht in het midden in de nacht, waardoor ze besloot om met de trap te gaan en haar hakken zo neerzette dat ze geen klik maakte bij elke tree die ze betrad. Elke trap die ze betrad gaf haar steeds een zwaarder gevoel in haar maag, alsof die haar vertelde dat ze het niet moest doen, net zoals de stemmen in haar hoofd langzaam maar zeker harder begonnen te protesteren. Ze wist niet waar de plotselinge blokkade vandaan kwam, maar ze moest zich erdoorheen drukken. Ze had dit nodig. Voor zichzelf.

En hoe zwaar het gevoel dan ook aan haar tilde, wist ze haar hand in een vuist te vormen en subtiel op de deur kloppen, zonder in de gaten te hebben dat ze hiermee opgenomen zou worden door de man die haar bewaker was. Ze slikte nog eens en veegde een pluk gekruld haar verder achter haar oor. Wat bezielde haar.
tags, outfits, ###, etc
Thanks
Terug naar boven Go down
 
avatar

Bear
━ Member ━


Posts : 22
IC : 12

“ Character „
Leeftijd: 30
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Letting go is fateful [&Laura&Bear] wo jun 10, 2015 11:37 pm



This Is War
Slapen met een pistool onder je kussen was iets wat hij al in het leger had gedaan. Niet omdat hij verwachtte dat zijn broeders hem zou proberen te vermoorden, of dat de basis overvallen zou worden, maar het was training voor later. Of ja, voor wat hij gehoopt had dat ‘later’ er zou uit zien. Op missie in een ver land, zijn land dienend en zijn soldaten op het front leidend. Dan zou het wel handig zijn om met een pistool onder je kussen te slapen, aangezien je in vijandig gebied nooit wist wat er zou gebeuren. Maar dat was dus niks geworden, en nu lag hij hier, nu niet bepaald in het meest gevaarlijke gedeelte van Oldbay.

Of toch wel? De alarmen in de gang hadden hem zacht piepend wakker gemaakt. Hij controleerde natuurlijk elke bezoeker die hier aan kwam, en dat was midden in de nacht dus niet anders. Meer nog, het maakte hem ergens wel wat meer bezorgd. Want kleine, domme crimineeltjes deden hun praktijken natuurlijk in het holst van de nacht, niet wetend dat ze dan nog verdachter waren. Bear rolde uit zijn bed, stak het pistool achter zijn broeksband en wandelde naar de computer, waar alle camera’s op aangesloten waren. Hij klikte de camera van de gang open, maar daar was niks te zien, dus schakelde hij over naar de camera op de gang van hun appartementen.

Wat hij zag, liet zijn hart bevriezen. Het was dezelfde vrouw als in dat gigantische huis een tijdje geleden. Dezelfde vrouw die Laura had gebroken en terug gebracht tot een hoopje appelmoes. Of nee wacht, dat was een echte pot appelmoes geweest, die Laura dus had laten vallen. Slaapbrein ofzo. Bear besloot in te grijpen, al zou hij de vrouw natuurlijk niet aanvallen. Gewoon verzoeken om op te rotten, vriendelijk dan. Hij stond op en liep naar de deur, die hij open trok. Hij kuchte even en toen ze zich omdraaide, had hij natuurlijk weer door dat hij vergeten was een shirt aan te trekken. Alle punten ofzo. "Miss Crowe.. Ik weet niet wat u hier doet, maar ik verzoek u vriendelijk doch dringend om dit pand te verlaten", Sprak hij op een zachte toon. "Het is niet nodig om haar opnieuw te confronteren", Vervolgde hij, waarna hij snel een blik wierp op de deur van Laura’s appartement.
Terug naar boven Go down
 
avatar

Laura Clayton
━ Member ━


Posts : 21
IC : 17

“ Character „
Leeftijd: 34
Sex: Female
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Letting go is fateful [&Laura&Bear] do jun 11, 2015 12:14 am


A shot in the dark
A past lost in space.

Laura sliep vrij onvast. Iets wat ze een gewoonte had gemaakt bij zichzelf toen ze nog vast zat en wel ja die dingen leerde je niet zo maar op een twee drie af. Although, dat dit bed er wel voor zorgde dat ze sneller in slaap viel. Thank god voor een goede matras en zo, niet dat haar standaarden zo hoog waren maar alright. De laatste dagen ging het weer iets beter. Blijkbaar had de speech van Bear, en zijn aanwezigheid haar toch wel een klein beetje geholpen. Maar ze kwam toch niet af van dat lege gevoel dat er sinds die confrontatie zat. Vaak genoeg betrapte ze zichzelf er op dat ze een sprong waagde in het verleden, het verleden van hun twee. Dat zorgde dan wel weer voor een kleine terug val, maar even goed was het niet meer zo erg gesteld met haar als toen. Althans dat liet ze zichzelf en Bear geloven in werkelijkheid was er nog helemaal niets veranderd. Hunkerde ze nog steeds naar Belinda.. In haar slaap had ze zich uiteindelijk een paar keer omgedraaid, tot ze uiteindelijk als een opgerold bolletje helemaal bedekt door haar deken goed kwam te liggen.

Zacht geklop weerklonk op haar deur en vrijwel meteen vlogen haar ogen open en schoot ze overeind. Waardoor ze eventjes leek op een klein spookje. Wie the hell kwam haar nu wakker maken? Bear? Nah, die kerel had ook zijn slaap nodig. Niemand anders buiten haar familie wist van haar bestaan hier af, buiten dan de mensen die haar dit gebouw hadden zien binnen lopen en zo. En dieven? Wel ja, die hadden niet echt het fatsoen om aan te kloppen. Moeizaam stapte ze uit het bed, besloot om het laken gewoon even vrolijk om haar heen te laten want yeah het was koud en ze was nu niet bepaald gekleed op bezoek. Nee, een hotpants en een gewone simpele tanktop was echt niet gepast. Maar no way dat ze zich even ging om kleden. Traagjes liep ze naar de deur, in de hoop dat ze niet de helft van de dingen die op kastjes stond er af zou trekken. Wie weet hoe snel Bear hier dan binnen stond, gezien het vorige keer al zo snel was.

Bij de deur was ze even blijven staan. De al te bekende stem van haar bodyguard/vriend klonk zachtjes aan de andere kant van de deur. De naam die hij uitsprak deed haar onbewust naar adem happen. Belinda? Wat kwam die hier zoeken? Twijfelend staarde ze naar de deurknop, maar ze nam al gauw het besluit dat ze de vrouw maar best onder ogen kon komen. Met het deken wat dichter tegen zich aan getrokken opende ze uiteindelijk de deur en ja hoor Belinda stond echt voor haar deur.. Al stond ze nu met haar rug naar haar toe gedraaid, toch pikte Laura een zachte geur op die haar heel even mijlenver leek te brengen. Tot ze Bear in het oog kreeg. Zonder shirt. ‘Bear, het is goed. Ze zal me niks doen, toch niets wat ze niet al gedaan heeft.’ De vermoeidheid in haar stem was nog perfect te horen maar te trok er zich even niets van aan. ‘Ze blijft niet lang.’ Klonk het al op een iets overtuigendere toon. Al was ze daar zelf helemaal niet zeker van maar goed.

THANKS EMILY @ ATF.

Terug naar boven Go down
 
avatar

Belinda Crowe
━ Member ━


Posts : 30
IC : 25

“ Character „
Leeftijd: 32
Sex: Female
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Letting go is fateful [&Laura&Bear] zo jun 28, 2015 1:00 am


i got my eyes on you
Wat had ze gedaan. Laura had in de gevangenis gezeten, lang genoeg om daar jaren aan krachttraining te hebben gedaan en wie wist wat er allemaal wel niet in de gevangenis werd gedaan onderling de vrouwen. Ze huiverde bij de gedachte. Laura was niet langer meer het meisje dat ze zestien jaar geleden had gekend, net zoals dat zij veranderd was. Ze stond nu in principe voor een vreemde haar deur en het gaf haar alle twijfels over dat ze nog langer moest blijven. De seconden tikten heel langzaam voorbij. Ze liet haar blik terug glijden naar de trap waar ze net op was gekomen en voelde een steek door haar heen gaan, zo'n steek die haar het voordeel van de twijfel gaf en bijna had ze haar voet van de grond gehaald om een stap in de richting van de exit te zetten. Het geluid van een deur die open ging hield haar echter tegen. Alleen was het niet die van Laura geweest, maar de deur achter haar waardoor ze haar hoofd die kant op draaide en toen oog in oog kwam te staan met de man die haar in haar huis ook vergezeld had. Nog altijd onglipte zijn naam haar. Het was ook niet belangrijk.

De man, haar bodyguard, vertelde haar dat ze het pand beter kon verlaten, of beter gezegd; moest verlaten, als het aan hem lag. Hij zei dat het niet nodig was om haar opnieuw te confronteren. Dat vond hij, ja. Zij had daar andere plannen over. Al werden die ergens van haar binnen nog meer tot twijfel gesteld. Toch zette ze voor zichzelf een grens en stond ze haarzelf stevig aan de grond. Ze schraapte haar keel lichtelijk en stond op het punt om een stap zijn richting in te zetten, tot ze een stem hoorde van achter haar. Ze had door haar inspanning de deur niet eens horen opengaan. Oh shit. Haar ogen verwijdden in lichte paniek, angst omdat ze zich zo zwak voelde. Maar ze probeerde zich, terwijl ze zich naar de brunette toe draaide, te herpakken en haar gezicht terug in de plooi te krijgen. Al was die poging zo snel als ze die geprobeerd had ook weer als sneeuw voor de zon verdwenen. De woorden die ze gebruikte raakten haar van binnen, maar ze probeerde het niet te laten zien. Iets dat moeilijker was op het moment dan ze had verwacht. Al liet ze het ergens ook wel toe, omdat ze wist dat haar zoon niet in de buurt was en Laura vroeger ook al haar zwakheden had gezien.. het was vreemd, zo vreemd dit. Ze slikte en hief haar hoofd hoger, waarna ze voorzichtig knikte als antwoord dat ze inderdaad niet lang bleef.

Ze was binnengelaten en ze had haar handtas op de dichtstbijzijnde tafel neergezet, nog niet meteen bereid om de brunette aan te kijken. In plaats daarvan knoopte ze haar jas wat losser en schudde ze haar krullen wat los, voordat ze zich omdraaide en Laura aankeek. Nu pas had ze in de gaten dat ze enkel maar een tanktop en een hotpants droeg, verscholen achter haar deken natuurlijk. Het was misschien een verbeelding, maar ze herkende het meisje van vroeger in de vrouw van nu terug. En ze wist niet hoe het precies kwam, maar er kwam vanzelf een voorzichtige glimlach op haar gezicht te staan, al was het maar voor even.
Belinda liet haar jas van haar armen af zakken en ving hem soepel op met haar rechterhand, waarna ze hem over een stoel heen hing en vervolgens de afstand tussen haar en Laura wat verkleinde. De glimlach die op haar gezicht had gestaan was inmiddels verdwenen. ''Wat is je plan? Waarom ben je hier? Wat bezielde je om zo plotseling in m'n huis te staan? Dat kan niet, Laura.'' De aardigheid leek uit haar te zijn gezogen. ''Als Laura nog is wie je bent.'' Voegde ze er zachter maar uitdagender achter aan toe. Zestien jaar was een lange tijd om dingen in te laten gebeuren. ''Je bent een vreemdeling, net zoals ik dat voor jou ben, hoe durf je ongevraagd op mijn terrein te komen. Denk je dat ik al die jaren op je heb zitten wachten? Ik ben niet wanhopig.'' Het was een warboel in haar hoofd en ook al had ze het boos gefluisterd en fronste ze met haar wenkbrauwen, was ze dichterbij gekomen om Laura's ogen te bestuderen en had ze haar handen op de brunette haar bovenarmen gelegd. ''Ik ben verdomme niet wanhopig!'' Vervolgde ze nog bozer waarna ze hun afstand nog verder sloot en haar lippen hard op die van Laura drukte.
tags, outfits, ###, etc
Thanks
Terug naar boven Go down
 
avatar

Laura Clayton
━ Member ━


Posts : 21
IC : 17

“ Character „
Leeftijd: 34
Sex: Female
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Letting go is fateful [&Laura&Bear] zo jun 28, 2015 2:46 pm


A shot in the dark
A past lost in space.
Laura wreef slaperig door haar ogen. Serieus, mensen moesten maar e ens een beter moment uit pikken om haar wakker te komen maken. Ze was misschien wel ’s werelds meest onvaste slaper dat was nog niet zo maar een uitnodiging om op haar deur te komen kloppen. De vraag wie het zou kunnen zijn bleef een tijd lang hangen in haar hoofd. Misschien had ze het uiteindelijk maar gewoon geklopt dat er werd geklopt. Ja, dat kon nog wel eens mogelijk zijn. Tegenwoordig haalde ze zich toch wel meerdere dingen voor de geest die niet konden, onder andere zij en de blondine waar ze na al die jaren nog steeds van hield. Met het deken dicht tegen zich aan getrokken stond ze uiteindelijk voor de deur en het was zeker en vast geen verbeelding dat ze de stem van Bear hoorde. Belinda stond voor haar deur. Hoe was die er in godsnaam achter gekomen waar ze woonde? Net nu het beter ging, verscheen zij hier. Toch kon Laura het niet gewoon zo laten, ze kon zich niet gewoon omdraaien en weer terug in haar bed te gaan liggen. De brunette wilde haar dolgraag weer zien, zelfs als het betekende dat het haar nog dieper de grond in zou boren. Ze besefte maar al te goed hoe wanhopig dat eigenlijk klonk, maar eerlijk, Laura was het spoor bijster. Ze kon niet meer goed nadenken, niet zonder minstens een keer aan vroeger te hebben gedacht.

Vanaf ze de deur had open gedaan voelde ze toch weer hoe haar hart sneller ging slaan. Al was dit bijlange na niet de Belinda die ze enkele dagen geleden had gezien. Deze versie van de vrouw herkende ze beter dan het ijzige exemplaar waar ze eerder door was ontvangen. Toch probeerde ze op haar hoede te zijn, trachtte ze haar woorden op een koude toon uit te spreken in de hoop dat ze Bear gerust stelde, en dat ze ergens misschien haar toch wel wist te raken. Al slaagde ze daar niet volledig in, nee de vermoeidheid in haar stem zorgde ervoor dat dat plan helemaal in het water viel. Voor heel kort schoot haar blik naar Bear en knikte ze zachtjes als teken dat het goed was. Ze zou zich niet weer opstellen als een zwakkeling, of in ieder geval toch proberen om dat niet te doen. ‘Kom binnen, je moet niet op de gang blijven staan.’ Gelijktijdig met haar woorden verzachtte haar blik ook weer meteen toen ze die op haar richtte. Laura zette een stapje op zij en liet Belinda langs haar heen lopen, het deken hield ze vrij dicht tegen zich aan nog steeds. Verwarming was even echt wel iets wat ontbrak in dit complex hoor. Hoewel ze het deken nu meer gebruikte als houvast, van de kou had ze al lang geen last meer.

Van zodra Belinda binnen was had ze de deur gesloten en wandelde ze uiteindelijk  iets verder haar woonkamer binnen om weer stil te blijven staan bij de tafel waar ze zachtjes tegen aan leunde. ‘Hoe heb je me gevonden?’ Waarschijnlijk zou het niet zo heel moeilijk zijn om een ex-gevangene op te sporen in de deze stad, maar het was de enigste vraag die momenteel op het puntje van haar tong lag. Nou ja, en de meest voor de hand liggende en dat was vragen wat ze hier deed. Maar dat kwam zo meteen wel weer. Verlegen keek ze naar de grond bij het zien verschijnen van de glimlach op Belinda’s gezicht. Goddamnit, dit was niet eerlijk. Ze leek wel een of ander schoolmeisje dat net haar allereerste crush ooit had. Al was het dat ook wel feitelijk, als je het bekeek. Buiten het gedeelte dan van het schoolmeisje.
Kort trok ze haar wenkbrauw op toen Belinda haar jas uit deed. Maak het je anders gemakkelijk of zo? Blijkbaar ging ze dus toch iets langer blijven dan het plan was. Laura rechtte haar rug toen de vrouw dichter bij kwam, trok haar muren waar ze al die jaren lang mee bezig was geweest weer op. Haar woorden deden haar kaak even verstrakken. Moeite om het te verwerken had ze helemaal niet. Nee, het was duidelijk wat Belinda wilde. Haar nog meer pijn doen, er voor te zorgen dat Laura op gaf om voor haar te vechten.. ‘Ik.. Ik heb er niet voor gekozen om hier te komen wonen. Ik wist zelfs niet dat je hier nog was.. Toen ik wist dat je hier woonde, ik moest je komen zoeken Belinda. Want ik had nog die stomme hoop dat jij en ik misschien weer als vanouds zouden zijn!’ Laura had zich wat overeind geduwd van de tafel. Balde haar vuist onder  het deken. ‘Wie denk je dan dat ik ben? Verdomme Belinda, jij was het enige wat me op de been hield toen ik vast zat!’ Haar stem had hard geklonken, al riep ze niet. Dat kon ze niet, niet tegen haar in ieder geval. Haar ogen boorden zich in die van Belinda. Nee, het was voorbij met weg lopen voor dit. Als zij de waarheid niet wilde horen, wel dat was dan haar probleem maar zij zou niet meer beticht worden van de waarheid niet vertellen. Wat ze zei sloeg in als een bom, maar de brunette verbeet de opkomende tranen. Verwarring verscheen op haar gezicht toen ze dichter bij kwam en haar handen op haar boven armen legde. Laura wilde er niet aan toegeven, maar dit voelde goed, dit was het gene wat ze had gemist zo dicht bij haar zijn. Het deken gleed van haar rug af en kwam terecht op de grond toen ze haar handen op de blondine haar wangen had gelegd. De kus, haar hart leek wel te exploderen. Meteen reageerde ze, zacht streek ze door Belinda’s haren terwijl ze vervolgens haar handen liet afdwalen naar haar middel en haar dicht tegen zich aan trok. Dit was complete waanzin.


THANKS EMILY @ ATF.

Terug naar boven Go down
 
avatar

Belinda Crowe
━ Member ━


Posts : 30
IC : 25

“ Character „
Leeftijd: 32
Sex: Female
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Letting go is fateful [&Laura&Bear] do jul 09, 2015 2:02 am


i got my eyes on you
De geur van Laura was anders, maar onder de laag van zestien jaar verandering was ze herkenbaar, net zoals haar lippen. Ze voelde de deken tegen haar knieën en op haar voeten vallen, gevolgd door een paar warme handen op haar wangen waardoor ze het idee kreeg dat technisch haar adem weg werd gezogen. Misschien omdat ze dit allemaal niet had bedacht, dat ze niet langer meer de controle over zichzelf had. Ze bevond zich in andermans terrein waar ze geen zegje had, ook al probeerde ze altijd nog haar kin hoog te houden en vaak de macht over te nemen. Iets wat in dit geval niet gelukt was. Ze had aan haar zwaktes toegegeven en het ergste was dat ze zich nu niet terug kon pakken en het at aan haar, maar ook weer niet. Het verwarde haar alleen maar meer. Ze kon haar verdomde gevoelens niet plaatsen en de manier waarop Laura's handen door haar blonde haren gingen gaf haar de adem terug waar ze in het korte moment om gesnakt had.

Wanneer haar handen om haar middel heen gingen had ze door dat ze haar eigen handen sterk om haar bovenarmen geklemd had en ze ze vervolgens automatisch naar haar nek bracht zodra ze dichterbij getrokken werd. Haar warmte hield haar in de ban, daardoor kreeg ze in de gaten hoe koud het buiten wel niet was geweest ondanks dat de zomertemperatuur in de lucht hing. Ze brak de kus af en zocht opnieuw naar adem wanneer ze haar voorhoofd tegen die van Laura aanleunde. ''Shit, je bent sterker geworden.'' Zei ze zacht, voornamelijk omdat ze het niet nodig vond als een zeker iemand haar zou horen. Haar ogen waren open gegaan en er was een vuur in aangewakkerd, dat was iets wat wel te zien was. Ze beet op haar onderlip wanneer ze haar ogen naar Laura's lippen terug liet afgaan. ''Is dit alles wat je kan?'' Daagde ze haar vervolgens uit. ''Ik dacht dat de gevangenis je hard had gemaakt.'' Ze werd needy, enorm needy en nieuwsgierig naar Laura's reactie, maar ze gaf de brunette niet meteen de controle. Daarvoor zou ze haar alleen maar meer uitdagen. Dus meteen zoende ze haar weer en nam ze haar wangen ditmaal tussen haar handen in in een veel sterkere greep. Ze beet, wel voorzichtig, op Laura's onderlip voordat ze haar lippen weer ruw op die van haar drukte en haar zelfs naar achteren probeerde te duwen met haar lichaamsgewicht, maar wel rustig zodat ze niet over de deken die op de grond lag zouden vallen. Ze was vastberaden om haar tegen de dichtstbijzijnde muur aan te drukken, wat niet ver was, en nog veel verder te gaan totdat ze de brunette terug tot leven zou wekken die vroeger zo graag de dominantie over haar had genomen, al was dat nooit zo ver geweest als dit, als Laura het aankon om voor de eerste keer seks met haar te hebben natuurlijk...
tags, outfits, ###, etc
Thanks
Terug naar boven Go down
 
avatar

Laura Clayton
━ Member ━


Posts : 21
IC : 17

“ Character „
Leeftijd: 34
Sex: Female
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Letting go is fateful [&Laura&Bear] do jul 09, 2015 2:21 pm


A shot in the dark
A past lost in space.
Laura’s gedachten verwerkte niet wat er nu allemaal gebeurde. Helemaal niet. Het was haar hart dat haar bestuurde, dat er voor zorgde dat ze zich weer even gedroeg als een naïeve tiener. Elke emotie die ze eerder nog had gevoeld werd de kop in gedrukt door pure lust. Ze genoot optimaal van de kus, alsof dit haar nog nooit eerder was overkomen. Maar het voelde vertrouwd, iets wat ze altijd had gekend ondanks die zestien jaar. Dat betekende natuurlijk nog altijd niet dat ze heel veel van deze actie snapte, maar dat was even helemaal niet nodig. Nee, hieraan had ze meer dan genoeg. Als het Belinda’s bedoeling was dat ze hier compleet gek van ging worden dan was de vrouw al goed bezig. Maar op dit moment wilde ze niets anders meer dan dit.

Ze kon er helemaal niets aan doen maar heel zachtjes waren haar mondhoeken omhoog getrokken toen Belinda haar armen in haar nek legde. Voor even gaf Laura zich compleet over aan de vrouw, merendeels omdat ze de kracht niet vond om zichzelf te herpakken. Al zou dat moment niet heel lang meer wegblijven daar was ze wel zeker van. Een van de enige dingen waar ze zeker van was. Kort gleed haar hand over Belinda’s onderrug wanneer ze haar hoofd tegen dat van Laura plaatste. Een brutaal grijnsje verscheen op haar gezicht. ‘Dit is nog niets.’ Prevelde ze lichtjes buiten adem. Maar de blondine had zeker wel een punt. Laura had zich bezig gehouden de laatste jaren, omdat het nodig was. De vrouw had altijd wat kracht in zich gehad, maar op een plek als de gevangenis had ze die kracht nog meer nodig gehad. Anders werd er zo over je heen gelopen en dat was iets wat ze nooit had kunnen verdragen. Zo ook daar niet. Daarom had ze zich gefocust op haar eigen kracht nog meer te vergroten, zodat niemand er ook maar aan zou denken om haar van haar troon te stoten.

De blik in haar blauwe ogen, haar hart vergat heel eventjes dat het nodig was om te kloppen hoor. Laura besloot haar gedachten overboord te gooien, daar dealde ze later wel weer mee. Kort trok ze een perfect geëpileerde wenkbrauw op. ‘Vergeet niet wie je voor je hebt!’ Sprak ze met een vaste stem. Een huivering trok door haar lichaam heen zodra ze haar tanden zachtjes in haar lip voelde. Nog steeds een van haar zwakke punten. Verdomme dat was even niet eerlijk. Voor heel even werkte ze Belinda tegen toen die haar naar achteren wilde duwen. Laura verplaatste haar handen naar haar heupen en hield haar in een stevige grip waardoor het haar even lukte om te blijven staan op haar plek. Zacht streelde ze even met haar tong over de lippen waar ze al die tijd naar gesmacht had om niet veel later zich weer helemaal te verliezen in de kus. Die korte maar geplaatste fout stond het toe dat Belinda haar toch enkele meters naar achteren had gekregen. Zonder te vallen over het deken, wat heel eventjes heel pro was van haar. Gewillig liet ze zich tegen de muur aan drukken. Heel eventjes de illusie scheppen dat de blondine de controle had over haar.


THANKS EMILY @ ATF.

Terug naar boven Go down
 
avatar

Belinda Crowe
━ Member ━


Posts : 30
IC : 25

“ Character „
Leeftijd: 32
Sex: Female
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Letting go is fateful [&Laura&Bear] za jul 18, 2015 1:04 am


i got my eyes on you
Laura's reactie over dat wat ze nu deed nog iets was liet haar, misschien ergens een beetje gestoord door haar verwardheid, zachtjes grinniken. Haar ogen gleden van haar lippen naar haar ogen en ze merkte op dat Laura ergens verloren in raakte, waarschijnlijk haar ogen, al was het maar voor een moment, wat een scheve grijns op haar lippen veroorzaakte. Haar wenkbrauwen vielen haar absoluut op, waardoor ze zich in haar hoofd afvroeg of ze die in de gevangenis ook al bij had kunnen houden of dat na haar vrijlating had moeten doen.
''Show het me dan,'' zei ze met een diepe stem terug nadat ze haar lip tussen haar tanden had genomen.

Dat Laura haar terug probeerde te duwen was iets dat haar niet zomaar lukte. Belinda overwon haar makkelijk, al wist ze zelf ook wel dat dat kwam omdat ze Laura's zwakke punten op zocht, en drukte haar tegen de muur aan. Haar linkerhand had ze inmiddels in de brunette haar nek gelegd terwijl de ander over haar hals streelde en haar tegen haar schouder tegen de muur aangedrukt hield. De manier waarop Laura haar tong over haar lippen had laten gaan had een rilling over haar rug bezorgd en daarna in de kus een zachte kreun ter goedkeuring. Een warm gevoel nam haar buik over wanneer ze zich dieper in de kus stortte en haar tong tussen haar lippen drukte en een strijd begon terwijl ze haar handen naar die van Laura bracht en haar polsen boven haar hoofd tegen de muur aan drukte. Gauw drukte ze haar lichaam dichter tegen die van haar aan, drukte hun borsten tegen elkaar en slipte een hand weg van de grip zodat ze die op haar heup kon leggen en die onder het elastiek van de hotpants die ze droeg liet slippen om haar zachte huid te voelen.
tags, outfits, ###, etc
Thanks
Terug naar boven Go down
 
avatar

Laura Clayton
━ Member ━


Posts : 21
IC : 17

“ Character „
Leeftijd: 34
Sex: Female
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Letting go is fateful [&Laura&Bear] za jul 18, 2015 7:51 pm


A shot in the dark
A past lost in space.
De scheve grijns die verscheen op Belinda’s gezicht, deed haar zachtjes naar adem happen. Al kreeg ze niet lang de tijd om gewoon even stil te staan bij dit moment. Haar wenkbrauw schoot even omhoog toen ze haar uitdaagde. Het enige probleem was even dat ze niet al te veel kon terug doen. Omdat Belinda het haar niet toeliet. Al vond ze dat op dit eigenste moment nog niet zo heel erg.

De muur was er al heel snel, en met enige kracht werd ze er toch tegen gedrukt. Een rilling trok door haar lichaam toen ze de zachte streling over haar hals voelde. Laura wilde haar iets naar achteren duwen, alleen werd ze daar van weerhouden door de kus. Machteloos onder ging ze het, het enige wat ze kon doen was reageren op de kus was proberen een weg te vinden om de rollen om te draaien. Maar Belinda werkte in op haar zwakheden. De moment waarop haar handen zich om Laura’s polsen sloten zou in andere omstandigheden er voor hebben gezorgd dat ze haar van zich weg had geduwd, dat ze het heft in eigen handen nam. Maar nu, nu werd er teveel met haar hoofd gerommeld en werd ze haast gedwongen om zich bezig te houden met andere dingen. Even verbrak ze de kus heel even, puur om voor heel even naar haar nek af te dwalen en daar enkele zowel korte als lange kusjes in te drukken. Niet de meest makkelijke taak, maar als alles makkelijk was, waar was de fun dan? Alsof er een spuit aan haar werd gegeven vol adrenaline schrok ze eventjes van haar de plotse aanraking.  Een gesmoorde kreun ontsnapte tussen haar lippen terwijl ze voor een heel kort moment weer op de hare richtten met een veel betekende blik. Laura drukte haar lippen na enkele seconden weer op die van Belinda en dit keer was zij het die de strijd aanging terwijl ze toch probeerde om los te raken uit haar grip. Het bleef niet onopgemerkt dat ze aan het genieten was, dat dit hetgene was waar ze al die tijd op had gewacht.


THANKS EMILY @ ATF.

Terug naar boven Go down
 

BerichtOnderwerp: Re: Letting go is fateful [&Laura&Bear]

Terug naar boven Go down
 
 

Letting go is fateful [&Laura&Bear]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
KAECHAN :: {{❥ Griffinbeach :: Griffinbeach :: Oldbay-