Profile
you are not logged in or registered.

(LOG IN||REGISTER)


INBOX // PROFILE
Welcome
Welkom op Kaechan RPG, dé online rpg waar je een warlock of een shapeshifter kunt zijn.
Sluit je aan bij Family Trees of ga zelf op onderzoek uit in Griffinbeach, Soulsilver, Woodley of Oldbrook.

"A masquerade of Heroes"

14-04-2015 ~ Nieuwe Regels FC

27-03-2015 ~ Kaechan 2.0 Plot.

27-03-2015 ~ New Layout.

23-03-2015 ~ Kaechan 2.0 [Site]

Family Trees
The Elite.
The Venom.
None.
None.
None.
Apply here for a Tree
Census
WARLOCKS
ADULTS 9 26
TEENAGERS 4 3
SHAPESHIFTERS
ADULTS 11 21
TEENAGERS 4 5
TOTAAL 28 55
Season
season: spring / seizoen: lente
Switch Character
Charactername
Password


Credits
©2014-2015 KAECHANRP is ontworpen, bedacht en gecodeerd door JUNG DAEHYUN , gehost op een FORUMOTION forum.
Met dank aan Peter, Kim, Rose, Vance en Michelle voor het helpen met een enkele code / tekst / images.
©opyrights reserved to the original artists!

Dit forum werkt het allerbest op:

google chrome

Maar werkt ook prima op:

firefoxinternet explorersafari

Deel | .
 

 It's raining men

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
avatar

Micah Rodcill
━ Member ━


Posts : 97
IC : 38
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 27 Years
Sex: Male
Family Tree: I'm on my own, and I like it.
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: It's raining men di okt 21, 2014 5:59 pm

Aan een rustig tempo begaf Micah zich over het straat. Hij had zijn beide handen in zijn jaszakken gestoken en in zijn oren had hij zijn oortjes gestoken. Op straat was het nog aardig druk voor de tijd van het jaar en de zachte regen die hij de lucht viel. Al heel de dag was het niet zo'n geweldig weertje, maar naar maten het later werd begon het als maar harder te regenen. Een zacht gevloek verliet de jongen zijn mond. Hij was op weg naar de metro maar hij was belangen nog niet in de buurt. Als hij eerlijk moest zijn zou hij het vast nog enkele keren moeten vragen vooraleer dat hij effectief bij de metro uit kwam. Hij wist meestal vrij goed zijn plan te trekken en kwam vaak ook op zijn bestemming uit, maar dat was na het enkele keren te vragen en wat te hebben gezocht. Dat was ook enkel wanneer hij ergens heen moest dat hij niet wist zijn. 'Kan het serieus nog harder gaan regenen?' mompelde de jongen zacht terwijl hij zijn blik richten op de lucht. Het was iets dat Micah beter niet had kunnen zeggen want niet zoveel later begon het harder te regenen. 'Natuurlijk...' regen was echt niet iets waar dat hij van hield. Absoluut niet. De herfst was dan ook de tijd van het jaar die hij het meest van al haten. In de winter was er vak sneeuw en wist je dat je een dikke jas moest aan doen. In de zomer en lente was het warmer en kon je dunnere kleding dragen maar in de herfst...het was altijd wisselvallig en je wist nooit hoe de dag zou eindigen.
Micah legde zijn hand op de schouder van de eerste de beste persoon, in de hoop dat hij de persoon juist aan sprak en dat hij niet tegen een rug bezig was. 'Pardon, zou u misschien kunnen zeggen waar het dichts bijzijnde café is? Of restaurant? Gewoon een droge plek.' hij had maar een vriendelijke glimlach op zijn gezicht getoverd terwijl dat hij de persoon aansprak. Het was een vrouwelijke stem die vervolgens het woord nam en hem een vrij duidelijke weg beschrijving gaf. 'Bedankt.' zei Micah nog waarna hij maar de richting uitliep die hij had gekregen. Hij deed de deur open en het belletje dat af ging wanneer hij binnen ging gaf al aan dat hij in ieder geval niet bij iemand binnen was gestapt.
Hij liep verder naar binnen, maar hij was nog maar pas binnen of hij liep al tegen iets aan. Of beter gezegd iemand. 'Whoops.' meestal zou je als mens je verontschuldigen als je tegen iemand aan zou lopen, maar Micah niet. Volgens hem was hij haast nooit degene in fout, dus dat wilde ook zeggen dat hij zich niet zou moeten verontschuldigen. Waarom zou je ook je excuses aanbieden als je niks mis hebt gedaan?


--

Voor Clive Fox, hoop dat je er wat mee kan xD
Terug naar boven Go down
 
avatar

Loras Reyneard
━ Member ━


Posts : 83
IC : 33

“ Character „
Leeftijd: 18 years
Sex: Male
Family Tree: X
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: It's raining men di okt 21, 2014 7:26 pm


De jongeman van 22 jaar trok moeizaam de deur open van het café waar hij wat wilde gaan drinken en eventueel ook eten. Een deur open maken ging voor hem lang niet zo soepel als dat het bij andere mensen ging. De jongeman wiens naam Clive was, zat namelijk in een rolstoel. Een paar jaar terug had hij een ongeluk gehad waardoor zijn benen verlamd waren geraakt en nu zat hij hier op een stoel met wieltjes die hem overal heen moest brengen. Echter was er hier en daar nog wel eens een obstakel waardoor hij liever in zijn dierlijke vorm was dan in zijn menselijke. In zijn dierlijke vorm kon hij namelijk nog wel wat lopen met zijn achter poten. Hij kon lang niet meer zo hard gaan als dat hij altijd had gekund maar hij kon tenminste op een wat normalere manier voort bewegen. Zwijgend keek Clive omlaag naar de drempel. Nu moest hij dus de deur open houden en tegelijkertijd over de drempel heen? Clive pakte met zijn vrije hand het wiel aan diezelfde kant vast en stond op het punt om zo een wheelie te wagen. Plots kwam zijn linker hand los van de deur die hij had zitten tegen houden en voor hem verscheen een man die het voetstuk van zijn rolstoel leek te willen vast pakken om deze zo over de drempel te zetten. ''We hel..'' De vrouw van het koppel die hem blijkbaar wilde helpen begon haar woorden vriendelijk maar stopte abrupt zodra Clive haar man weg duwde. ''Raak me niet aan'' Sprak hij gelijk uit. Zijn ogen stonden wat groot, bijna alsof er iets rampzalig's was gebeurt. Clive bleef daarna geen moment langer bij het koppel en reed het café binnen. Hij hield er totaal niet van om aangeraakt te worden. Hij wilde de hulp dan ook nog eens niet. Nee het liefst liep hij nu ook op een rustige plek rond in zijn dierlijke vorm. Hij zou dan wel een beekje of een meer zoeken om wat te drinken. Maar aangezien hij zojuist een afspraak achter de rug had en eigenlijk zin had in een lekker drankje was hij maar richting dit café gegaan dat er op zich nog rustig uit had gezien. Nu had hij er haast al weer spijt van dat hij naar hier was gekomen. Clive reed zich snel naar een tafeltje toe. Om wat ruimte te maken voor zijn rolstoel schoof hij een stoel van het café aan de kant. Vervolgens gaf hij op bij een meisje die zijn bestelling af kwam nemen wat hij wilde. Het viel hem elke keer weer op, of hij het nou wilde of niet. Die blik die ze hem gaven. Een blik vol met medelijden. Hij walgde er haast van.
Clive haalde een pakje sigaretten uit zijn jas zak en stak er rustig een op. Terwijl het glas met whisky voor zijn neus werd gezet nam hij een trekje van zijn sigaret terwijl hij het meisje een kort knikje gaf. Je kon het als een bedankje zien. Hij blies daarna rustig de rook uit. Zijn ogen volgde de rook die langzaam aan verdween in de lucht van het café. Het kalmeerde hem voor een moment. Maar dan ook maar echt voor een kort moment want op dat moment liep er iemand tegen hem op. Serieus? Hij zat in een rolstoel wat nog best een lomp ding was en nog kreeg iemand het voor elkaar om tegen hem op te lopen? Clive keek dan ook gelijk op naar de persoon wie een jongen was, hij schatte niet veel ouder dan hem. Hij wachtte op een verontschuldiging maar die kwam er niet. Nee de jongeman gaf hem enkel een 'whoops'. Clive volgde hem met zijn ogen terwijl hij de rolstoel wat naar hem toe draaide. ''Kun je niet zien waar je loopt? Een verontschuldiging lijkt me wel op z'n plaats'' Sprak Clive gelijk. Clive sprak niet snel tegen iemand. Hij vond dat niet zo nodig. Hij was al zo lang op zichzelf geweest. Maar deze actie had hij gewoon onbeschoft gevonden. Ondertussen nam hij de sigaret weer in zijn mond en wachtte hij op een reactie van de jongeman.
Terug naar boven Go down
 
avatar

Micah Rodcill
━ Member ━


Posts : 97
IC : 38
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 27 Years
Sex: Male
Family Tree: I'm on my own, and I like it.
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: It's raining men di okt 21, 2014 10:45 pm

Micah was werkelijk in de war toen dat hij ergens tegen aan liep. De omgeving was voor hem nieuw, en hij had geen idee waar hij tegenaan was gelopen. Het werd al snel duidelijk dat hij tegen een levend wezen was aangelopen maar hij kon het niet goed vatten. De grootten van de persoon was te klein om een volwassenen te zijn maar toch was de stem volwassen. Alles bij elkaar klopte gewoon niet. Een frons verscheen dan ook al snel op Micah zijn gezicht zonder dat hij direct reageerde op de commentaar van de kerel. Je moest niet kunnen zien om te weten dat de persoon niet al te goed gezind was, maar toch kwam er een glimlach op de jongen zijn gezicht, één die dat duidelijk gemaakt was en waar geen betekenis achter schuilde. 'Ik kan mijn best doen maar veel gaat het niet uit maken.' antwoordde hij. Met één hand taste hij naar de persoon voor hem. Micah wou gewoon echt weten hoe het kwam dat hij zo klein was maar zo breed gebouwd leek. Het eerste wat hij raakten was de man zelf, maar nadien vond hij al snel de rolstoel. Dat verklaarde meteen een groot deel. Natuurlijk leek hij zo klein, hij zat natuurlijk heel de tijd en een rolstoel was ook niet super groot.
Een kleine grijns kwam op zijn gezicht waarbij een rij witte tanden werd ontbloot. 'Kijk eens aan, er bestaan toch nog mensen die niet honderd procent perfect zijn.' zei hij, en de grijns bleef op zijn gezicht. Micah probeerden zijn blik wel op de persoon te richten, maar zijn ogen waren op niks gefocust. Je zou als normale persoon bijna het gevoel kunnen krijgen alsof hij gewoon door je heen keek. 'Maar nee, een verontschuldiging lijkt me niet nodig.' besloot hij uiteindelijk ook nog te vermelden. Hij kon er toch niks aan doen dat hij ergens tegenaan liep? Het was niet de eerste keer en ook zeker niet de laatste keer. Het zou hem zelfs niks verbazen moest hij die dag nog enkele keren ergens tegen lopen. Micah was dat allemaal beu, maar hij moest toch toegeven dat hij niks wou hebben als hulpmiddel. Hij kon de grootste obstakels nog zien dus hij had geen hulp nodig. Al was dat vooral het koppige deel van zijn karakter dat naar boven kwam.


Terug naar boven Go down
 
avatar

Loras Reyneard
━ Member ━


Posts : 83
IC : 33

“ Character „
Leeftijd: 18 years
Sex: Male
Family Tree: X
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: It's raining men wo okt 22, 2014 12:17 am


Een glimlach sierde de jongeman zijn lippen nadat Clive tegen hem had gesproken. Clive fronste zijn wenkbrauwen wat. Zo grappig had hij de situatie niet gevonden. Hij hoefde geen ogen met medelevende blikken op zich gericht. Maar een jongeman die tegen hem op liep, en vervolgens niet eens zijn excuses maakte vond hij wat raar. Zeker omdat hij nog niet eens midden in het pad zat of iets. Hij had zich gewoon netjes aan een tafel geschoven en daarbij dan ook een stoel wat weg geschoven zodat hij nog minder in de weg zat met zijn rolstoel. Nu dat Clive beter keek merkte hij al snel wel hoe de glimlach opgezet was. Totaal nep. Clive nam een trekje van zijn sigaret en verwachtte alsnog, op z'n minst, een reactie. De jongeman reageerde dat hij zijn best kon doen maar dat het niet veel zou uitmaken. Een vragende blik verscheen in zijn ogen. Wat voor man was dit? Het onbeschofte soort? Dat mocht dan wel duidelijk zijn. Echter zou hij die woorden wel terug kunnen nemen. Maar hij dacht er nu niet over na dat er een andere reden was voor het gedrag van de jongeman. Nee zijn aandacht werd nu getrokken naar het geen wat de jongeman als volgt deed. Hij stak een hand naar hem uit, alsof hij hem aan leek te willen raken. Nee de jongen wilde hem echt aan raken. Gelijk wilde Clive naar achteren gaan. Hij wilde daar natuurlijk niets van weten maar jammer genoeg voor hem kon hij niet naar achteren. Achter hem was namelijk een tafel, en de tafels in het café zaten vast aan de vloer. Hij kon de tafel dus niet weg krijgen en zo kwam hij niet weg van de jongeman.
De jongeman raakte hem bij zijn boven arm aan. Hij voelde zijn vingertoppen over de stof van zijn jas heen glijden. Clive zijn ogen vergrootte wat. Het bloed in zijn lichaam schoot door zijn aderen heen. Zijn hart begon als een gek tekeer te gaan. Hij wilde dit niet, en zeker niet zo snel na het gebeuren van  daar straks. Hij wilde gewoon niet aangeraakt worden. Hij wilde de jongen dan ook van hem weg duwen maar op dat moment kwam hij al uit bij de armleuning van de rolstoel en maakte hij zich vervolgens los ervan. Clive haalde snel eens diep adem waarna hij dan ook wel een slok van zijn glas whisky nodig had. Hij slikte de slok drank door waarna hij zich maar weer terug op de jongeman richtte. Echter tot zijn verbazing droeg deze nu een klein grijnsje op zijn gezicht waarbij een rij mooie witte tanden zichtbaar werden. Dit keer leek het grijnsje wat meer gemeend. Wat had hij nu weer? Vond hij dit soms grappig? Clive snoof eens. Hij stond op het punt om zijn geduld te verliezen. Maar de jongeman leek zijn momenten goed uit te kiezen en gaf nu een reactie op het feit dat hij in de rolstoel zat. Clive keek al gauw weer wat verbaasd. ''Wat bedoe..'' Hij stopte zijn eigen woorden en liet zijn blik eens over hem heen glijden. Nu besefte hij waar het vandaan kwam. Het tasten en die blik, die blik alsof hij je niet echt aan keek maar toch zijn ogen op je gericht had. En de botsing zelf. ''Je bent blind?'' Concludeerde Clive met een lichte zucht. Ja dan kon hij hem enig zins nog wel vergeven voor het tasten, al had hij het alsnog niet fijn gevonden. Echter had hij nu een andere vraag voor de jongeman. Maar de jongeman besloot eerst nog even over de verontschuldiging te beginnen waar Clive eigenlijk de hele tijd nog op had zitten wachten. Maar nee, een verontschuldiging kwam er niet. De jongen leek zijn gedrag niet fout te vinden blijkbaar. Clive rolde eens met zijn ogen. ''Wat jij wil, verspeelde moeite om het uit je te trekken'' Sprak hij kortaf waarna hij een slok van zijn whisky nam. ''Waarom heb je niet iets van een stok bij je? Iets waarmee je makkelijker de weg kan vinden in plaats van dat je tegen alles en iedereen oploopt'' Sprak Clive tegen hem zijn stem was niet geheel onvriendelijk, maar super blij leek hij ook niet te zijn met de situatie. Hij moest dan ook nog even bijkomen van het moment dat de jongeman hem ineens zo had willen aanraken. Het was gewoon even heel raar geweest. Maar nu was alles dan wel duidelijk. Echter begreep hij niet waarom de jongen zonder hulpmiddel op pad was. Het was sowieso hartstikke gevaarlijk. Maar daar zou de jongen dan vast anders over gedacht hebben.  Clive nam een laatste trekje waarna hij de sigaret uit drukte. Hij keek terug naar de jongen en blies de rook stilletjes uit.
Terug naar boven Go down
 

BerichtOnderwerp: Re: It's raining men

Terug naar boven Go down
 
 

It's raining men

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
KAECHAN :: {{❥ Oldbrook :: Oldbrook :: Wolfston-