Profile
you are not logged in or registered.

(LOG IN||REGISTER)


INBOX // PROFILE
Welcome
Welkom op Kaechan RPG, dé online rpg waar je een warlock of een shapeshifter kunt zijn.
Sluit je aan bij Family Trees of ga zelf op onderzoek uit in Griffinbeach, Soulsilver, Woodley of Oldbrook.

"A masquerade of Heroes"

14-04-2015 ~ Nieuwe Regels FC

27-03-2015 ~ Kaechan 2.0 Plot.

27-03-2015 ~ New Layout.

23-03-2015 ~ Kaechan 2.0 [Site]

Family Trees
The Elite.
The Venom.
None.
None.
None.
Apply here for a Tree
Census
WARLOCKS
ADULTS 9 26
TEENAGERS 4 3
SHAPESHIFTERS
ADULTS 11 21
TEENAGERS 4 5
TOTAAL 28 55
Season
season: spring / seizoen: lente
Switch Character
Charactername
Password


Credits
©2014-2015 KAECHANRP is ontworpen, bedacht en gecodeerd door JUNG DAEHYUN , gehost op een FORUMOTION forum.
Met dank aan Peter, Kim, Rose, Vance en Michelle voor het helpen met een enkele code / tekst / images.
©opyrights reserved to the original artists!

Dit forum werkt het allerbest op:

google chrome

Maar werkt ook prima op:

firefoxinternet explorersafari

Deel | .
 

 Always this burden.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : 1, 2  Volgende
AuteurBericht
avatar

Loras Reyneard
━ Member ━


Posts : 83
IC : 33

“ Character „
Leeftijd: 18 years
Sex: Male
Family Tree: X
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Always this burden. di okt 21, 2014 10:24 pm

& Eevy

Een aantal meters had hij op vier poten afgelegd, van de stad naar hier. Nou maak er gerust dan ook maar een paar kilometers van. Echter konden zijn achter poten die lange afstanden van vroeger niet meer aan en zo kwam het dat hij terug moest naar zijn rolstoel. Opnieuw moesten de kilometers afgelegd worden maar nu moest hij ook nog eens oppassen waar hij langs ging. Hij haatte het. Clive haatte het echt. Waarom hadden zijn benen zo nodig verlamd moeten raken? Hij had er niets aan. Het had hem alleen maar ellende gebracht. En dan durfde sommige mensen nog te zeggen; Van alles komt iets goeds. Wat goeds kon hier in hemelsnaam van komen?
Helaas voor Clive stond er ook nu niks goeds aan te komen voor hem. Clive kwam in een stuk waar een stuk meer rotsen waren. Grote tot piep kleine. Clive manoufreerde zijn rolstoel er zo goed mogelijk door heen, probeerde een denkbeeldig paadje te zien. Echter zag hij een stukje rots over het hoofd waarachter een wieltje onder het voetstuk bleef hangen. Het ging zo snel en hard dat Clive met rolstoel en al naar voren viel. Clive kwam zo met zijn buik op de grond terecht. Naast zich voelde hij via beweging in het gras de rolstoel neer vallen. Clive bleef voor een moment stil liggen. ''Damn..'' Begon hij maar hield zich voor de rest maar even in aangezien er een lange rij aan vloekwoorden stond te wachten die uitgeschreeuwd wilde worden. Clive sloot zijn ogen en haalde eens diep adem. Langzaam aan kwamen zijn handen in beweging. Ze verplaatste zich tot naast zijn lichaam. Kort greep hij het gras dat tussen zijn vingers uit kwam vast waarna hij zich omhoog duwde. Zijn blik viel op de rolstoel. Langzaam aan haalde hij een arm onder zich vandaan waardoor de andere arm begon te trillen aangezien deze nu al zijn lichaam's gewicht moest dragen, of nou ja, eigenlijk alleen het bovenste deel van zijn lichaam. Hij greep de rolstoel vast en wilde deze recht zetten maar een wiel leek vast te zitten. Clive rukte er eens aan maar nog steeds kwam het voorwerp niet los. Clive rukte nog eens maar zijn arm die hem omhoog hield kon niet veel meer houden. Clive kwam terug op de grond terecht. Hij kneep zijn ogen dicht en slikte eens. ''Damn it, damn it, damn it...'' Sprak hij uit.
Zo bleef hij enkele minuten liggen. Eigenlijk lag het niet zo verkeerd in het gras. Misschien moest hij hier gewoon blijven liggen. Zijn hart zou vanzelf wel een keer stoppen. Dan zou alle ellende over zijn. De grond en het gras voelde koel aan tegen de huid van zijn gezicht. Het bracht hem tot een kalmerende staat. Clive haalde eens diep adem, en vervolgens nog eens. Langzaam aan voelde hij hoe zijn botten zich vervormde. Hoe het begon te jeuken op zijn huid door de meerdere haren die door zijn huid heen drukte. Langzaam aan ontstond er een vacht. Clive kneep zijn kaken kort op elkaar zodra zijn rug begon te vervormen. Dat was nog het meest minste aan de transformatie van mens naar dier. Uiteindelijk opende Clive zijn goud/gelige ogen en stond hij zuchtend op. Ja in deze vorm voelde hij zich nog het meest comfortabel. Het redelijk grote hondachtige dier stond op en keek om naar de rolstoel. Clive nam een armleuning in zijn bek en deed zo weer een poging om het voorwerp los te trekken. De band zat ergens achter goed vast. Hij hoopte maar dat het de spaken waren en de band zelf heel bleef. Als de rolstoel kapot ging was hij nog verder van huis.
Terug naar boven Go down
 
avatar

Jinn
━ Global Moderator ━


Posts : 635
IC : 86
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 13 years
Sex: Male
Family Tree: Venom
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Always this burden. wo okt 22, 2014 4:28 pm




Met een snelle beweging schoot de witte wolvin naar voren. Haar klauwen haalde naar voren en haar tanden boorde zich in de taaie huid van de hinde. Haar klauwen zorgde voor een stevig hou vast. Haar tanden zochten gretig naar de slagader, die eenmaal gevonden te hebben beet ze die door, spoot het bloed haar bek in en verlamde de hinde. De witte teef legde haar prooi neer en nam toen een paar stappen afstand. Kort keek ze naar haar prooi, waarna ze haar lippen aflikte en de roestige smaak van bloed proefde. Ze slikte het bloed door en keek om zich heen. Ze bevond zich in het bos Hickory. Een bos waar Eevy wonderbaarlijk vaak kwam. Eigenlijk was het geen groot wonder. De levensomstandigheden waren hier prettig. 's Avonds was het rustig en kalm. Overdag was het lekker weer en kon je jagen op voedsel als je het nodig had en boven alles had je geen tot nauwelijks last van mensen. Eevy likte opnieuw haar lippen. Oké Eevy was geen 100% wolf, maar ze voelde zich zeker meer wolf dan mens. Ze had tot nu toe dan ook nog maar alleen geleefd als een wolf. Ze at het vlees van het wild dat hier leefde, dronk uit de meren die er lagen. Alles was rijk aan voedingsstoffen en ze kon er prima van leven. Tot nu toe had Eevy niks anders gewild. Ze gokte erop dat ze daar vroeger wel anders had over na gedacht. Vroeger, toen ze al haar herinneringen nog had. Eevy kon zich alleen nog maar de ceremony herinneren, maar daarvoor niks meer. Ze wist niet wie haar ouders waren of die eruit zagen en ze wist niet of ze broers of zussen hadden. Na de klap van haar geheugenverlies was Eevy richting silver soul gevlucht, hier was ze een roedel tegen gekomen. De roedel nam haar op en zo werd ze ook echt opgevoed als een wolf. Toen ze oud genoeg was heeft ze de roedel verlaten en sinds dien dwaalt ze wat rond in het gebied. Ze is meestal te vinden in de natuur en dus ook meestal in haar dierenvorm. Ze is een paar keer mensen tegen gekomen, maar hoeft echt werkelijk niks van hen. Vreselijke wezen zijn het.

Eevy wou naar de prooi te rijken, maar toen overheerste een andere geur de geur van bloed. Eevy keek geïrriteerd op. Ze hief haar kop de lucht in en snoof de lucht eens grondig door. Haar neusvleugels begonnen te trillen toen ze de geur ontcijferde en erachter kwam dat deze behoorde tot een mens. Eevy besloot het te negeren en nam koppig een paar happen van de hinde. Echter was door alles haar honger totaal verdwenen en besloot ze uiteindelijk om toch de geur te achtervolgen. Ze maakte haar vacht proper, zodat het bloed vrij was, en liep de geur achterna. Ze bleef stil staan toen voor haar een hond stond en een meter verderop een rolstoel lag. Eevy trok kort een wenkbrauw op. Een shapeshifter? Kennelijk kon hij niet lopen in zijn mensengedaante en kon nu vrijwel weinig aangezien hij de rolstoel niet kon pakken. Eevy grijnsde lichtjes. In een fractie van een seconden was verandert van een witte wolvin, naar een jongedame met wit haar, kristal blauwe ogen, witte kleren en bloten voeten. Ze keek de hond kort grijnzend aan, waarna ze richting de rolstoel liep. Kennelijk bleef het ergens achter haken. Kort keek ze er geïrriteerd naar, waarna ze dan een flinke ruk eraan gaf en het gaf dan eindelijk mee. De rolstoel schoot los en Eevy moest moeite doen om niet achterom te vallen. Ze vond haar balans terug en zette hem neer naast de hond. "Graag gedaan," sprak Eevy met een lichte grijns. Ze keek om zich heen. Er was behoorlijk veel reliëf in dit gebied. "Wat doe je hier? Lijkt me niet zo verstandig dat je hier bent als al zo snel vast zit," sprak Eevy en trok eens een wenkbrauw op.


Terug naar boven Go down
 
avatar

Loras Reyneard
━ Member ━


Posts : 83
IC : 33

“ Character „
Leeftijd: 18 years
Sex: Male
Family Tree: X
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Always this burden. do okt 23, 2014 2:26 pm


De borzoi was te druk bezig met de rolstoel dat hij niet door had dat hij bekeken werd. Hij moest en zou het voorwerp los krijgen. Echter bij het trekken moest de kracht van zijn achterpoten komen. En dat was nou niet bepaald zijn sterkste kant. Letterlijk. Zijn kaken klemde zich wat meer om de armleuning heen. Het kon hem zo kwaad maken. Het liet hem zwak en hulpeloos voelen, zoals zijn ouders hem hadden gezien zodra hij in een rolstoel was beland en dat was wel het laatste waar hij aan herinnerd wilde worden. Nog eens gaf Clive een ruk aan het ding maar hij kwam maar niet los.
Plots merkte hij iets wits vanuit zijn ooghoeken op. Clive draaide zijn kop naar het geen toe en merkte een jonge dame op. Geheel in het wit. Haar haar en haar kleren. Echter kwamen haar ogen nog het meest naar boven. Helder blauw waren ze. Clive draaide zich naar haar toe zodra hij merkte dat ze op hem af kwam. Ze richtte zich als volgt op zijn rolstoel. Iets wat hij een minder goed idee vond. Zijn tanden ontblootte zich wat alsof hij wilde zeggen dat ze er vanaf moest blijven. Hij vertrouwde het gewoon niet als iemand aan hem of zijn rolstoel zat. Maar voor dat hij nog wat in te brengen had werd de rolstoel terug naast hem neer gezet, nadat het meisje deze had los gerukt en daar bij nog bijna haar evenwicht was verloren. Zwijgend keek Clive met zijn goud gelige ogen naar haar. Terwijl zij hem een 'graag gedaan' gaf met een grijns die haar lippen sierde. Vervolgens richtte ze haar blik op de omgeving om hen heen. Op dat moment sprong Clive op de rolstoel en ging zitten. Weer keek hij wat zwijgend naar haar. Hopend eigenlijk dat ze weg zou gaan. Al verwachtte ze vast nog een bedankje? Op dat moment begon ze dan ook weer te praten. Wat hij hier deed vroeg ze. Wat ging haar dat aan? Echter leek het meisje niet van plan te zijn om te vertrekken.
Een korte zucht ontsnapte zijn bek waarna hij zijn ogen sloot en terug veranderde in een jongeman met blond haar, een wit blouseje met opgestroken mouwen, een zwart cobairtje, zwarte broek en zwarte schoenen. Clive opende zijn ogen terwijl hij zijn handen op de twee grote wielen van zijn rolstoel plaatste. Hij richtte zijn blik op de omgeving. "Omdat ik mensen haat, altijd maar medeleven willen tonen. Doen alsof ze 'goed' zijn" Beantwoorde Clive haar woorden met een nadruk op het word 'goed'. Hij sprak het nog net niet walgend uit en zijn blik stond dan ook wat kil. Hij haalde algauw een sigaret tevoorschijn en stak deze aan. Hij nam een trekje waarna hij wat rustiger de rook weer uit blies. Terwijl de rook op ging in de buiten lucht, keek hij vanuit zijn ooghoeken terug naar haar. Nu vielen hem de blote voeten dan ook pas echt op. "Geen stadsmens zeker?" Vroeg hij aan haar waarna hij weer een trekje nam.
Terug naar boven Go down
 
avatar

Jinn
━ Global Moderator ━


Posts : 635
IC : 86
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 13 years
Sex: Male
Family Tree: Venom
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Always this burden. do okt 23, 2014 4:41 pm





Soulsilver was een plek waar weinig mensen kwamen en al helemaal hier in Hickory. Het was dan ook een goeie vraag wat de shapeshifter voor haar hier deed. En al helemaal aangezien hij niet goed op de been leek te staan. Zonder twijfelen vroeg ze hem dan ook. De hond leek haar geen antwoord te geven en zelfs geen bedankje voor het feit dat ze die rolstoel los had getrokken. Goed, dan liet ze hem de volgende keer wel vast zitten. Dat zou vast minder moeite zijn. De hond sprong op de rolstoel, die Eevy net met veel moeite had los gekregen en veranderde vervolgens in zijn mensen gedaante. Een knappe jongeman, met een opvallende oogkleur kwam tevoorschijn. Hij plaatste zijn handen op de twee grote wielen van de rolstoel en keek weg. Eevy trok een wenkbrauw. Ja, deze gast was geen prater. Oké Eevy snapte dat het misschien wat geïrriteerd kon zijn als anderen de hele tijd vragen gingen  stellen, maar ze wou alleen maar een gesprek aanknopen. Het was immer niet altijd even spraakzaam als je in je uppie in Hickory was.

Eevy zuchtte lichtjes, net zoals de jongeman eerder had gedaan. Ze wou hem er nog eens op het feit drukken dat ze niet weg ging en deed dit door middel van te gaan zitten op een iets hoger gelegen steen naast hem. De andere kant vanwaar de jongen keek. Ze trok haar knieën op en liet haar hoofd rustte op haar knieën. "Omdat ik mensen haat, altijd maar medeleven willen tonen. Doen alsof ze 'goed' zijn" beantwoordde de jongeman dan uiteindelijk. Uit zijn stem kon je uit maken dat hij het meende en mensen echt niet kon hebben. Eevy grinnikte lichtjes. "Mensen haten mensen steeds vaker, how ironic," mompelde en grijnsde lichtjes. Ze zag via haar ooghoek dat de jongen haar aankeek. Ze keek hem terug aan en zag zijn blik afglijden naar haar blote voeten. Ze hield niet van schoenen. Ze had graag direct contact met de aarde. Ze wou een nieuw vraag stellen, maar zag toen dat hij een sigaret tevoorschijn haalde en die aanstak. Eevy keek weg. Typisch. Elk mens dat tegen haar had gezegd dat hij mensen haatte, rookten. Heel typisch. Kort rolde Eevy met haar ogen en keek nar de sigaret rustend in de jongeman zijn handen. Waarom zou je roken? Ze snapte er niet aan wat er zo leuk aan was. Maar ook voordat ze dat kon vragen kwam de jongen tot een conclusie en richtte hij zich op haar. "Geen stadsmens zeker?" Kort keek Eevy naar haar blote voeten, waarna ze weer opstond en eens een rondje draaide. "Het zou al een wonder zijn als ik een mens was," zei ze en grijnsde eens naar de jongen. "Voor mijn gevoel ben ik immers meer een wolf dan een mens. En van wat ik heb gehoord van mensen, zijn mensen afschuwelijke wezens om te zijn," vervolgde Eevy. Kort keek ze weg en zocht een andere steen om te gaan zitten. Het duurde niet lang of ze stond echter al weer op en besloot om voor de jongen te gaan zitten. Ze weet niet wat het was, maar de jongeman leek haar heel interessant. "Zeg is, als je mensen haat, dan moet je waarschijnlijk ook jezelf haten. En als je jezelf haat, waarom heb je jezelf dan nog niet vermoord? Of heb je geen moordneigingen naar diegene die je haat?" sprak Eevy en grijnsde. Haar ogen vonkelde even genietend op. Ja, ze genoot ervan om eens te praten met anderen. Ze stak haar hand uit naar de jongeman. "Eevy is de naam en jij bent?"


Terug naar boven Go down
 
avatar

Loras Reyneard
━ Member ━


Posts : 83
IC : 33

“ Character „
Leeftijd: 18 years
Sex: Male
Family Tree: X
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Always this burden. vr okt 24, 2014 1:19 am


Om hem nog eens extra duidelijk te maken dat ze niet zou weg gaan zette ze zich op een wat hoger gelegen steen. Clive had het dan ook maar op gegeven. Zo een twee drie weg komen kon hij ook niet en dus reageerde hij maar op de jongedame haar vraag. Hij maakte er dan ook goed bij duidelijk dat hij geen fan was van mensen. Sowieso niet het soort da als maar wilde helpen omdat hij in een rolstoel zat, alsof hij helemaal niks meer kon. Op dit moment had hij echter wel hulp nodig gehad maar hij gaf er niet aan toe waardoor er dan ook geen bedankje weg kwam bij hem. Het was niet dat hij er om had gevraagd dacht hij dan. Clive keek voor zich uit. Langzaam aan gleed zijn blik naar de jongedame die reageerde op zijn woorden. Clive haalde lichtjes zijn schouders op. ''Hebben die gehate mensen aan zichzelf te danken denk ik dan'' Reageerde Clive wat droogjes. Uiteindelijk viel zijn blik op haar voeten. Ze droeg geen schoenen zoals hij. Nee ze was op blote voeten. Was ze soms zo'n hippie die zich helemaal een met de natuur voelde? Clive trok dan ook lichtjes een wenkbrauw op bij de gedachten waarna hij de jongedame aan keek en haar een conclusie gaf. Plots stond ze op en draaide ze een rondje. Clive schoot van schrik nog net niet achteruit. Nou zou dat op deze grond met zijn rolstoel ook niet zo snel gaan maar het ging om het idee. Vervolgens vertelde ze hem hoe ze over zichzelf dacht wat betreft het feit dat hij haar een 'mens' noemde. Schijnbaar voelde ze zich niet zo als een mens maar meer als een wolf. Dat verklaarde dan ook wel haar blote voeten. Ze klonk haast alsof ze recht uit een wolffamilie kwam. Clive keek dan ook wat bedenkelijke naar haar. Hij wist niet zo wat hij van haar opgewekte gedrag moest vinden. En het leek dan ook nog niet te stoppen. Nee mevrouw ging zitten op een andere steen maar het duurde niet lang of ze zat ineens voor hem. Clive legde gelijk zijn handen op de wielen. Voor het geval ze er aan dacht om ook nog op zijn schoot te kruipen zou hij in ieder geval een poging doen om zo snel mogelijk weg te komen. Gebied vol stenen of niet. Ineens kwam er een hele reeks aan woorden uit haar mond. Dit deed Clive dan ook voor een moment wat overdondert kijken. Nee iemand zoals zij had hij werkelijk nog nooit mee gemaakt. Hij merkte dan ook op hoe haar blauwe ogen vonkelde, alsof ze hier van genoot terwijl ze tegenover een totaal vreemd iemand zat. Niet dat ze persee iets te vrezen had. Als Clive zichzelf tegen kwam in zijn situatie dan zou hij ook niet bang wezen. Clive bleef voor een moment wat overdondert naar haar kijken waarna hij dan ook antwoord wilde geven. Maar de jongedame was hem al weer voor. Ze stak een hand naar hem uit en stelde zich voor als Eevy. Clive hield zijn blik voor een paar seconde bij haar hand. Het was niet dat hij smetvrees had of iets dergelijks had. Hij was gewoon nooit zo van het andere aanraken of aangeraakt te worden geweest. Uiteindelijk tilde hij dan zijn vrije hand op en nam die van haar kort vast. ''Clive Fox'' Reageerde hij met een kort knikje waarna hij haar hand dan ook gelijk weer los liet en een trekje van zijn sigaret nam. ''En om je andere vraag te beantwoorden, ik heb wel degelijk moordneigingen naar diegene die ik haat. Maar naar mezelf niet zo. Al zou ik het ook geen ramp vinden als het zo voor bij was'' Sprak Clive kalm nadat hij de rook zachtjes uit had geblazen. Zijn blik gleed voor een moment weer over haar heen. Normaal had hij er niet zo veel behoefte aan, aan gezelschap van mensen. Maar zo heel erg menselijk kwam zij niet over. ''Maar wat is dat met jou? Ben je een wolvenkind?'' Vroeg Clive dan ook uiteindelijk. Misschien was zijn gedachten van eerder toch niet zo verkeerd geweest. De mogelijkheid was er dat ze met wolven mee had geleefd. The perks of being a shapeshifter. Was hij maar opgevoed door een groep wilde honden of iets, dan was hij waarschijnlijk beter af geweest dan nu.
Terug naar boven Go down
 
avatar

Jinn
━ Global Moderator ━


Posts : 635
IC : 86
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 13 years
Sex: Male
Family Tree: Venom
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Always this burden. vr okt 24, 2014 4:14 pm




De jongen had Eevy de tijd gevolgd met zijn gele ogen. Zijn ogen volgde haar bewegingen. Ze was dan ook wel behoorlijk actief. De jongen leek soms ook wel wat panisch te zijn bij de plotselinge bewegingen die ze maakte. Eevy moest erom grijnzen. Als ze hem wat aan zou willen doen had ze dat allang gedaan, maar dat ging ze natuurlijk niet zeggen. Nee tot nu toe had ze genoeg plezier met de jongen in de rolstoel, waarvan ze wist dat hij ook een shapeshifter was. Uiteindelijk was ze na haar kleine reis voor de jongen beland en ging ze voor hem zitten. Ze reikt haar hand naar hem uit en stelde zichzelf voor. Iets wat maar zelden gebeurde. Niet veel mensen wisten haar naam, maar ze deed het niet expres. Ze kwam gewoon weinig mensen tegen, al helemaal hier en als ze er één tegen kwam was het nog maar de vraag of ze in een spraakzame bui was, zoals nu. Het was immers niet altijd zo dat ze de geur van een mens achterna ging, soms ontweek ze het ook gewoon. Ze had immers niet altijd zin om een levensverhaal van iemand aan te horen, maar een gesprek hier en daar kon ook geen pijn doen.

Eevy zag hoe de jongen naar haar hand keek. De jongen stelde zichzelf niet meteen voor, waardoor er een korte stilte viel. De grijns sierde rond haar lippen. Eevy liet haar hand niet zakken, zou dit pas doen zodra deze was geschud. Dat de jongen haar niet had bedankt kon ze nog over het hoofd zien, maar ze wou minimaal zijn naam weten. Uiteindelijk pakte de jongen dan met zijn vrije hand haar hand aan. ''Clive Fox'' stelde de jongeman zich voor. Eevy knikte kort. Luxe hoor, met een achternaam. Eevy kon alleen haar voornaam nog maar herinneren, dus de rest was een grote mysterie. Zelf maakte het haar weinig uit, waarvoor had ze een achternaam nodig. Kort keek ze toe hoe de jongen nog eens een trekje nam van zijn sigaret. Kort dacht Eevy ernaar om het eens te proberen. Dit kwam door de nieuwsgierigheid die opborrelde, maar de koppigheid overspoelde dat al snel. Waarom zou ze in hemelsnaam mensenvoedsel gaan eten als ze dat niet nodig had om te overleven? ''En om je andere vraag te beantwoorden, ik heb wel degelijk moordneigingen naar diegene die ik haat. Maar naar mezelf niet zo. Al zou ik het ook geen ramp vinden als het zo voor bij was'' Eevy keek hem weer aan en hij liet ook zijn blik weer in haar ogen vallen. Eevy haar grijns werd kort wat groter. Geen zelfhaat dus, maar had er geen moeite mee als zijn leven wat korter was. Oké dan. Mensen waren ook nog moeilijk in keuzes maken. ''Maar wat is dat met jou? Ben je een wolvenkind?'' Eevy keek op en keek Clive weer aan. Nieuwsgierigheid was te merken. Ze grinnikte en knikte. "Je zou dat kunnen zeggen," beantwoorde ze licht vaagjes. Ze zette haar handen achter haar neer en leun naar achter. "Ik heb haast mijn hele leven doorgebracht met wolven, tenminste," kort stopte ze eens en keek hem vervolgens weer aan. "dat geld voor de jaren dat ik mijn geheugen nog heb. Ik ben al mijn geheugens voor de ceremony kwijt. Kennelijk waren de warlocks niet zo goed." sprak ze licht nonchalant. Het boeide haar ook vrij weinig. Als het haar veel boeide zou ze het niet zeggen tegen een jonge die ze nog geen uur kende. Ze ging weer recht op zitten en keek de jongen aan. Licht boorde ze haar kristal blauwe ogen in de zijne. "Maar Clive, als je mensen haat, waarom ben je dan nog onder hen?" vroeg Eevy af. Ze vroeg het zich oprecht af. Aan de ene kant begreep ze het wel. Clive had het niet zo makkelijk als zij. Hij kon niet zomaar overal naar toe rennen als hij zelf wou. Maar dan toch kon hij wel vrienden, bondgenootschappen vinden of iets van een family tree die graag in de natuur leefden. Hij kon toch wel een plek voor zichzelf vinden? Wacht. Maakte Eevy zich nou druk om een ander? Nah.. Ze was gewoon aan het argumenteren met haarzelf, zoals gewoonlijk.


Terug naar boven Go down
 
avatar

Loras Reyneard
━ Member ━


Posts : 83
IC : 33

“ Character „
Leeftijd: 18 years
Sex: Male
Family Tree: X
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Always this burden. za okt 25, 2014 7:42 pm


Clive had haar blik naar zijn sigaret opgemerkt. Hij kon haar er natuurlijk een aanbieden maar besloot dit niet te doen. Hij was nou ook weer niet zo'n persoon dat hij iemand aan zo'n slechte gewoonte als deze zou helpen. Clive besloot dan ook op haar andere vraag te antwoorden nadat hij zich had voorgesteld aan en maar kort haar hand had vast genomen aangezien ze er zo op leek te staan dat het moest gebeuren. Clive keek haar na zijn woorden in de ogen aan. Hij merkte op dat haar grijns wat groter werd voor enkele seconde. Wilde hij wel weten wat ze in gedachten had? Misschien ook maar beter van niet. Clive wendde zijn blik dan ook kort af maar het duurde niet lang of deze ging al weer terug naar Eevy. Hij begon zich toch wel wat af te vragen hoe het nu eigenlijk met haar zat. Of ze nou daadwerkelijk in de natuur was opgegroeid. Want daar leek het sterk op. Uiteindelijk vroeg hij het dan ook met zijn stem aan haar. Waarbij hij haar dan ook vroeg of ze soms een wolvenkind was. Het was mogelijk, toch? Het was dan ook niet te vermijden dat er iets van nieuwsgierigheid in zijn stem klonk.
Zijn nieuwsgierigheid werd al snel beantwoord. Eevy grinnikte waarbij ze hem dan ook een knikje gaf en hem zei dat hij het zo zou kunnen zeggen. Vervolgens vertelde ze hem dat ze dus dan ook echt bij de wolven had geleefd. Maar voor dat ze verder sprak stopte ze even. Clive zijn blik werd wat vragend en afwachtend. Hij wilde reageren maar op dat moment ging Eevy verder. Het bleek dat ze kampte met geheugenverlies dankzij de warlock die haar had geholpen met haar transformatie. Echter leek het haar verrassend genoeg niet veel te boeien. Ze sprak de woorden dan ook met een nonchalante toon in haar stem uit. Clive trok voor een moment zijn wenkbrauw op. ''Oke dan..'' Sprak hij langzaam aan uit. Hij knikte dan ook even kort terwijl hij in zijn hoofd de woorden van Eevy op een rij zette. ''Zo'n leven als jij zou ik wel willen, zonder het geheugenverlies dan'' Reageerde Clive kalm met een licht flauw glimlachje waarna hij nog een trekje nam. Het was het eerste glimlachje sinds tijden die hij bij een mens had laten zien. Maar goed de gedachten alleen al, leven met wolven. Geen zorgen te hoeven hebben over al dat gezeur waar mensen mee moesten dealen. Dat moest toch prachtig zijn. Clive blies stilletjes de rook uit terwijl hij voor zich uit naar de lucht keek. In gedachten. Maar het duurde niet lang of hij werd al weer uit zijn gedachten gehaald door Eevy die hem vroeg waarom hij zich nog onder de mens bevond aangezien hij ze zo haatte. Dat was een goede vraag. Clive keek kort schuin omlaag naar zijn sigaret en het straaltje rook dat er vanaf kwam. Hij keek daarna terug naar Eevy. Clive opende zijn mond wat maar bedacht zich toen; Waarom zou hij het haar vertellen? Wat hij enkel van haar wist was dat ze een wolvenkind was en dat haar naam Eevy was, oh en dat ze geheugenverlies wat betreft vroeger had dan. Clive sloot zijn mond en dacht voor een moment na. Hij had nog nooit zo lang gepraat met iemand. Hij vermijdde gesprekken eigenlijk zoveel mogelijk. Maar dit meisje had al meer uit hem getrokken dan iemand anders was gelukt. Misschien omdat ze anders was. Ze was toch niet zo menselijk als de mensen uit de stad. Misschien dat hij het daarom niet zo erg vond om het haar te vertellen? Clive zuchtte eens waarna hij kort met zijn vrije hand op de rolstoel tikte. ''Omdat ik hoe dan ook afhankelijk ben van dit ding. En zoals je al gemerkt hebt is een rolstoel niet erg handig in deze omgeving. Ik kan wel lopen als hond maar geen lange afstanden afleggen en helaas heeft de verlamming me al zo beperkt dat ik het dus ook niet eeuwig uit houd in me dierlijke vorm'' Legde Clive aan haar uit. Hij keek haar kort aan in haar mooie oceaan blauwe ogen waarna zijn blik terug voor zich uit ging. Misschien had hij ergens toch nog een beetje zelfhaat. Vooral aan zijn benen dan. Maar er af hakken was geen optie. Dan had hij ook geen achterpoten meer als hond zijnde. ''Leef je nog steeds met de wolven?'' Vroeg Clive aan haar aangezien het hem opviel dat ze nu al een poosje alleen met hem was. Normaal gesproken bleef een roedel wel bij elkaar dacht hij zo. Hij keek haar dan ook weer aan. Hij had de vraag dan ook wel gesteld om op een ander onderwerp te komen. Hij er geen zin in om continu herinnerd te worden aan waarom hij niet zo vrij in de natuur zou kunnen leven. Dat was namelijk wel wat hij het liefste had gewild. Weg uit de stad en de mensen. De natuur in vol vrijheid en geen zorgen.
Terug naar boven Go down
 
avatar

Jinn
━ Global Moderator ━


Posts : 635
IC : 86
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 13 years
Sex: Male
Family Tree: Venom
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Always this burden. za okt 25, 2014 8:17 pm




Kennelijk had Clive haar bloten opgemerkt en vroeg vervolgens dan ook of ze opgegroeid was door wolven. De nieuwsgierigheid kwam over bij Eevy en zorgde ervoor dat ze grijnsde. Ze hield ervan om mensen te laten wachten. Om die nieuwsgierigheid nog wat te laten pruttelen, maar zelf kon ze zich moeilijk inhouden om niet te vertellen dat ze was opgegroeid door een roedel. Immers had ze genoeg gehoord van mensen. Mensen voedde mensen op. Mensen haatte mensen. Hoe kon dat ooit goed gaan? Ja Eevy had een mazzel. Dat bleek nu ook wel weer. Zo kwam het dan ook weer dat ze al snel haar verleden prijs gaf aan Clive. Ze praten niet vaak over haar verleden, maar het boeide haar ook niet als anderen ervan af wisten. Immers was het geen zwakke schakel bij haar. De dingen die haar zwak maken zou ze nooit vertellen tegen anderen. Dat zou gewoon dom zijn. Ze had al lang niet meer contact gehad met een mens, dus in die zin maakte het haar ook niet uit om wat meer te vertellen. Tijdens haar 'verhaal' liet ze hier en daar een pauze vallen om zijn nieuwsgierigheid nog wat meer te voelen, maar uiteindelijk kwam dan de waarheid naar boven en wist hij haar verhaal.

Clive trok een wenkbrauw op. Eevy keek hem alleen maar aan. Ze wist niet in hoeverre hij haar verhaal geloofde, maar dat maakte haar vrijwel weinig uit. Hij vroeg ernaar en het was aan hem of hij het geloofde of niet. ''Oke dan..'' zei hij langzaam. Nu was Eevy diegene die een wenkbrauw optrok. Ze liet het echter al snel varen en liet haar blik van hem afglijden. Kort keek ze naar achter waar het bos zich bevond. Zou haar prooi er nog steeds liggen? Stilletjes hoopte ze van wel. Ze had behoorlijk wat honger gekregen. Ze besloot om die gedachtes opzij te schuiven en keek Clive weer aan. Als ze later echt nog honger had kon ze altijd nog een konijn halen. ''Zo'n leven als jij zou ik wel willen, zonder het geheugenverlies dan'' zei Clive uiteindelijk en glimlachte lichtjes. Eevy grijnsde wat terug. Hij geloofde haar dus wel. Eevy dacht kort na. "Maar Clive, als je mensen haat, waarom ben je dan nog onder hen?" vroeg Eevy een vraag die nu voor de hand lag. Een stilte volgde, kennelijk moest Clive er langer over nadenken dan Eevy had gedacht. Ze had verwacht dat Clive er wel snel een antwoord op wist. Immers wou hij nog zo graag in de natuur leven. Dan had hij toch wel eerder erover nagedacht en een antwoord erop gevonden? Eevy bleef hem aankijken. Misschien wou hij het haar ook niet vertellen. Ze  begreep dat hij niet al zijn informatie ging delen met iemand die jong geen uur kende, maar toch ging Eevy er ergens vanuit dat hij wel antwoord erop zou geven. Misschien kon Eevy hem immers helpen. Ze kon het waarschijnlijk wel, maar of ze het ook ging doen was ver twee. Ze deed immers nog altijd waar ze zin in had. Ze keek Clive nog altijd aan toen hij tikte op het wiel van de rolstoel. ''Omdat ik hoe dan ook afhankelijk ben van dit ding. En zoals je al gemerkt hebt is een rolstoel niet erg handig in deze omgeving. Ik kan wel lopen als hond maar geen lange afstanden afleggen en helaas heeft de verlamming me al zo beperkt dat ik het dus ook niet eeuwig uit houd in me dierlijke vorm''sprak Clive uiteindelijk. Kort keek Eevy naar de rolstoel, waarna ze eens begrijpelijk knikte. Rot. Ze wou het hem vertellen dat het rot was, maar Clive wist dat natuurlijk ook al en ze ging geen adem eraan verspillen. Ze zuchtte eens licht. ''Leef je nog steeds met de wolven?'' vroeg Clive om een stilte te voorkomen en om van onderwerp te veranderen. Eevy ging ermee in, aangezien ze geen reden zag om er verder over te bazelen. Ze schudde lichtjes haar hoofd. "Nee. Ik ben sinds een paar maanden op een mijn eentje, aangezien ik wel moet zien te overleven op mezelf. De roedel is er nog wel altijd voor mij. Dus helemaal alleen er voorstaan zou ik niet," legde Eevy uit. Kort snoof ze eens de lucht, maar haar mensenneus was echt niet zo goed ontwikkeld als haar wolvenneus. Ze zuchtte eens geïrriteerd. "Ik snap echt niet waarom ik niet gewoon wolf kan blijven. Dit lichaam is gewoon een last," sprak ze haar gedachtes hardop uit en knarste eens haar tanden geïrriteerd op elkaar. Ze liet zich achterover vallen op de grond en keek naar boven. De zon stond al lag. Het begon al langzaam donkerder te worden. Met wat moeite richtte ze haar blik op Clive. Ze wou hem vragen of hij niet weg moest gaan, maar toen kreeg ze een idee. Ze ging weer rechtop zitten. "Zeg Clive, heb je geen zin om één nacht door te brengen in de natuur? Leven als een dier," stelde Eevy voor. Ze grijnsde lichtjes. Ze had wel zin om nog wat langer tijd door te brengen met de jongeman.


Terug naar boven Go down
 
avatar

Loras Reyneard
━ Member ━


Posts : 83
IC : 33

“ Character „
Leeftijd: 18 years
Sex: Male
Family Tree: X
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Always this burden. za okt 25, 2014 10:16 pm


Eevy had hem een vraag gesteld. Een goede vraag; Waarom dat hij nog onder de mens was terwijl hij ze haatte. Clive besefte dat hij niet meteen wist of hij wel verder wilde gaan in dit gesprek. Maar uiteindelijk had Clive dan toch geantwoord. Echter kreeg hij er al snel weer een hekel aan dat hij weer over zijn beperking zat te praten. Dat wilde hij zo min mogelijk. En aangezien Eevy niet direct een antwoord gaf besloot Clive op een ander onderwerp over te gaan. Hij vroeg haar naar haar roedel. Of ze daar nog bij was ja of nee. Lichtjes schudde Eevy haar hoofd als reactie waardoor Clive het antwoord al wist maar Eevy voegde er met woorden nog wat aan toe. Clive luisterde rustig naar haar. Ja hij voelde zich nu weer wat rustiger nu ze het ergens anders over hadden. Eevy legde uit dat ze nu wel op haar zelf moest, maar als ze de roedel nodig had dan was deze er voor haar. Clive knikte eens begrijpend. Het leek hem een mooi idee om een roedel achter je te hebben staan. Of je nou bij hen niet, ze waren er altijd voor je. Clive keek kort de omgeving rond. Alsof hij haar roedel misschien ergens zou gaan zien nu. Maar daar was weinig kans op leek hem. Hij richtte zich dan ook terug op haar doordat ze weer begon te praten. Ze zei dat ze niet snapte waarom ze niet gewoon een wolf kon blijven. Clive keek wat bedenkelijk naar haar. ''Waarom blijf je niet gewoon een wolf? Het is niet dat je verplicht bent om naar je menselijke vorm te veranderen'' Sprak Clive kalm tegen haar. Geirriteerd had ze haar tanden op elkaar zitten knarsen. Clive moest er dan ook wel even lichtjes wat flauw van glimlachen. Daarna werd de uitdrukking op zijn gezicht weer neutraal.
Eevy liet zich vervolgens achterover in het gras vallen. Clive volgde haar beweging met zijn ogen. Hij kon haar voorbeeld volgen en relaxed in het gras gaan liggen maar iets zei hem dat dat niet zo'n slim idee was zo. Clive zuchtte dan ook even onhoorbaar en keek voor zich uit naar de lucht. Het begon al donker te worden. Eigenlijk zou hij nu terug moeten, dat zou in ieder geval het veiligst zijn nu hij de grond nog zag. Maar aan de andere kant wilde hij niet. Hij vond het wel prima hier midden in de natuur. Lastige stenen of niet. Vanuit zijn ooghoeken zag hij Eevy terug recht op zitten. Algauw daarna deed ze hem een voorstel. Een nogal onverwacht voorstel vond hij. Clive keek opzij naar haar. Clive keek voor een moment terug naar de omgeving. ''Natuurlijk wel'' Reageerde hij vervolgens dan ook waarna hij terug naar haar keek. ''Van plan om te laten zien hoe het hier in de natuur werkt?'' Vroeg Clive daarna dan ook kalm aan haar. Hij wilde de uitdaging wel aan gaan. Tenminste zo zag hij het, als een uitdaging aangezien hij niet wist of zijn lichaam het zou volhouden. Maar hij nam het risico wel.
Terug naar boven Go down
 
avatar

Jinn
━ Global Moderator ━


Posts : 635
IC : 86
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 13 years
Sex: Male
Family Tree: Venom
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Always this burden. zo okt 26, 2014 12:09 am



''Waarom blijf je niet gewoon een wolf? Het is niet dat je verplicht bent om naar je menselijke vorm te veranderen'' had Clive gevraagd toen ze klaagde over het feit dat ze niet altijd een wolf kon zijn. Kort dacht Eevy daarover na. Het was inderdaad mogelijk om altijd een wolf te zijn, maar dat verveelde nog wel eens als je in je uppie was. Toen ze bij de roedel was, hoefde ze echt geen mens te zijn, maar nu. Als ze een mens nu tegen kwam in haar uppie was het toch wel fijner om ook in een mens te kunnen veranderen zodat ze kon communiceren. "Tja, het blijft toch nog altijd ergens handig om in een mens te kunnen veranderen. Anders was ik jou vast ook nooit tegen gekomen," antwoordde Eevy en gaf eens een knipoog aan Clive. Ze grinnikte lichtjes en plofte vervolgens weer terug in het gras. Het begon al te schemeren en ergens voelde Eevy een lichte teleurstelling. Ze had nog gehoopt om nog wat langer te kunnen praten met Clive. Het was oprecht gezellig met hem. Ze konden vast nog wel meer lol hebben. Eevy dacht kort na en bedacht vervolgens een voorstel die ze dan ook stelde aan Clive. Kennelijk kwam dat wat onverwachts, aangezien ze niet meteen antwoord kreeg, maar Clive was alles behalve negatief. Hij keek kort de omgeving rond, waarna hij zijn blik weer vestigde op haar. ''Natuurlijk wel'' reageerde Clive. Een glimlach begon te sieren rond Eevy's lippen. ''Van plan om te laten zien hoe het hier in de natuur werkt?'' vroeg Clive aan haar. Eevy grijnsde nu en stond op. "Meer dan klaar. Zorg er maar voor dat je me bij kan houden," En met die woorden veranderde ze in een fractie van een seconde in een witte wolvin. Haar bouw was sterk, gezond, maar toch elegant. Ze maakte met een simpele staart beweging duidelijk dat hij haar mocht volgen, maar dat ze toch weer hier terug zou komen. Ze konden immer moeilijk voor een lange tijd weg zijn bij de rolstoel. Eevy zag het niet gebeuren dat iemand die ging stelen, maar je wist het tegenwoordig nooit meer. Met een geweldige snelheid schoot ze weg. Eenmaal op weg richting de prooi van eerder herinnerde ze zichzelf eraan dat ze niet alleen was. Ze besloot wat minder hard te rennen, zodat Clive haar kon volgen, mocht dat het geval zijn. Ze snoof de lucht op en rook al snel de geur van de hinde die ze eerder had neer gehaald. Ze richtte zich op het prooi en rende er naar toe. Haar oren waren in haar nek gehaald om nog wat sneller te kunnen. Haar poten zetten zich sterk af, maar maakten toch nauwelijks geluid. Uiteindelijk kwam ze dan aan op de plek waar de hinde lag. Het was niet aangevreten, kennelijk was er nog niemand geweest die het zag liggen en het wou hebben. Eevy liep er heen en omklemde haar kaken om de hals van het beest heen. Haar tanden boorden zich klem in de taaie huid en zo snel mogelijk begon ze zich weer terug te lopen richting de plek waar ze eerst waren. Ze liet de hinde neer vallen op de grond en likte haar bebloede lippen af. Ze slikte de restjes bloed door en keek eens naar Clive. Een grijns sierde rond haar lippen. Ja, ze vond het leuk om iemand haar leven te laten zien. Ze boog naar de hinde toe en scheurde de buik open met haar bek. Gulzig scheurde ze er een stuk sappig vlees vanaf en begon te eten. Ze zwaaide eens haar staart als aanmoediging dat Clive ook moest gaan eten.


Terug naar boven Go down
 
avatar

Loras Reyneard
━ Member ━


Posts : 83
IC : 33

“ Character „
Leeftijd: 18 years
Sex: Male
Family Tree: X
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Always this burden. zo okt 26, 2014 2:16 pm


Eevy had kort zitten klagen over waarom ze niet gewoon een wolf kon blijven. Clive had haar dan ook de gepaste vraag gesteld waarom ze niet gewoon een wolf bleef. Het leek hem niet dat er iets was wat haar daar van zou weerhouden. Aan de andere kant, als dat zo was zou ze niet hebben zitten klagen erover. Kort bleef Eevy stil, alsof ze over zijn vraag moest nadenken maar gaf enkele seconde daarna algauw een toch wel logisch antwoord. Clive knikte eens lichtjes. ''Daar zit wat in'' Reageerde hij kalm. Hij glimlachte daarna wat flauwtjes door de knipoog die ze hem gaf. Eevy grinnikte vervolgens eens en plofte neer in het gras. Clive zou ook wel in het gras willen liggen maar aangezien dat zo niet echt een optie was richtte hij zijn blik maar op de horizon. Het begon al donkerder te worden en Clive wist dat hij nu terug naar de stad moest, naar huis. Maar eigenlijk wilde hij niet. Nee hier gewoon zitten midden in de natuur klonk hem beter in de oren. Maar aan de andere kant wist hij dat het voor hem niet haalbaar was om hier te blijven en daarbij, nu het nog een beetje ligt was kon hij tenminste de stenen nog zien en veilig de weg terug vinden. Clive plaatste dan ook zijn handen op de wielen van de rolstoel. Hij stond op het punt om Eevy gedag te zeggen en zo te vertrekken.
Plots stelde Eevy hem iets voor. Clive keek licht wat bedenkelijk door het voorstel aangezien hij dat zeker niet had aan zien komen. Hij moest er dan ook wel even over nadenken. Voor een moment nam hij de omgeving dan ook in zich op waarna hij Eevy vertelde dat hij het natuurlijk wel wilde. Maar betekende dat dat zij dan ook bij hem zou blijven? Clive had er normaal gezien geen moeite mee om alleen te zijn, maar met zijn conditie in deze omgeving leek het hem niet erg handig om alleen te zijn. Clive richtte zich dan ook terug op Eevy en vroeg haar of zij hem zou laten zien hoe het hier werkte. Eevy grijnsde en stond op. Ja ze leek het nog al leuk te vinden dat hij haar voorstel niet afwees aangezien ze na zijn vorige antwoord ook al gelijk had geglimlacht. Eevy zei hem dat ze meer dan klaar was en voegde er dan ook nog even aan toe dat hij er maar voor moest zorgen dat hij haar bij kon houden. Clive glimlachte weer lichtjes. Echter veranderde Eevy al gelijk naar de mooi gebouwde wolvin die ze was. Ze maakte vervolgens een staart beweging als teken dat hij haar kon volgen. Clive veranderde naar zijn honden vorm. Kort keek hij richting zijn rolstoel. Hopelijk zou die blijven staan waar hij stond waarna hij Eevy volgde aangezien ze al met een hoog tempo er van door ging.
Clive moest echt moeite doen om de wolvin bij te houden. Er zat tempo in haar passen dat was een ding wat zeker was. Clive zag dan ook wel zitten dat hij het uiteindelijk niet meer bij zou kunnen houden. Echter wilde hij niet opgeven en probeerde hij dan ook een pasje sneller te gaan. Maar op dat moment leek Eevy te beseffen dat hij niet zo snel als zij kon en ging ze dus ook een pas langzamer. Clive kwam zo wat dichter bij haar. Zo kon hij het nog wel aardig bij houden. Hij richtte zijn blik even op haar waarna hij om zich heen keek naar de natuur. Ja het was een goede plek om te leven als het om de dieren ging. Clive richtte zijn aandacht terug op Eevy. Hij was benieuwd waar ze hen zou brengen. Maar aangezien hij wel kon merken dat Eevy gericht een kant op rende, kwam hij er waarschijnlijk snel genoeg achter waar ze uit zouden komen. Uiteindelijk hielt Eevy halt bij een plek waar een hinde lag. Het dier zag er ongedeerd uit, op het feit dat het dood was na dan. Clive volgde Eevy met zijn ogen terwijl ze de hinde versleepte. Ja ze leek precies te weten wat ze moest doen. Dat kon ook haast niet anders als je bij de wolven had geleefd. Clive vond het haast fascinerend om te zien. Uiteindelijk leek het etenstijd te zijn want Eevy zette haar tanden terug in de hinde en begon het fel los te scheuren. Langzaam aan kwam Clive dichterbij. Eevy grijnsde naar hem terwijl het bloed van haar bek af droop. Ja zij leek hier in ieder geval van te genieten. Eevy gaf hem een aanmoedigend teken dat hij ook moest gaan eten. Clive haalde eens diep adem. ''Here goes first time eating raw meat'' Zei hij met een wat flauw glimlachje tegen zowel zichzelf als tegen Eevy. Daarna zette hij zijn tanden in het vlees. De smaak van bloed drong zijn bek binnen. In het begin was het wat vreemd, maar het was niet afschuwelijk. In feiten was het eigenlijk wel lekker. Misschien dat zijn dierlijke instincten nu dan ook wel wat meer overnamen. Ook honden hoorde eigenlijk rauw vlees te eten. Clive begon zo dan ook te eten. Maar aangezien dit zijn eerste keer was raakte hij er nog best snel vol van. Er zat dan ook echt wel een machtige smaak aan. Zodra Clive genoeg had gehad ging hij zitten. Hij haalde eens diep adem waarna hij met een flauw glimlachje naar Eevy keek. ''Het eten is lang niet zo slecht hier'' Sprak hij kalm waarna hij voor een moment terug naar het karkas keek en zijn bek af likte. Zijn blik viel daarna weer op de omgeving. ''Wat wil je me nog meer mee laten maken hier?'' Vroeg Clive na enkele stille seconden aan haar. Hij was daar dan ook wel benieuwd naar. De vrijheid moest goed zijn en het eten was ook goed, maar wat kon je eigenlijk nog meer beleven?
Terug naar boven Go down
 
avatar

Jinn
━ Global Moderator ━


Posts : 635
IC : 86
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 13 years
Sex: Male
Family Tree: Venom
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Always this burden. zo okt 26, 2014 7:10 pm





Clive was Eevy inderdaad gevolgd naar de hinde. Hij kon haar bij houden, maar daarvoor moest Eevy wel een toontje trager rennen. Zij was immers wel gewend om erg hard en snel te rennen, in tegenstelling tot Clive. Op dat vlak had ze dan ook wel medelijden met hem, maar ze kon er niks aan doen dus zei ze er ook maar niks over. Ze greep de hinde vast en sleepte deze terug naar de plek waar ze vandaan waren gekomen. Eenmaal daar aangekomen legde ze de hinde neer en liet ze Clive merken dat hij mocht gaan eten. ''Here goes first time eating raw meat'' sprak Clive nog, waarna hij zijn tanden in het vlees boorden en begon te eten. Eevy grijnsde lichtjes, waarna ze de buik van de hinde open scheurde en een stuk vlees eraf haalden. Ze liet het tussen haar poten vallen en boog zich er vervolgens naar toe om er op te gaan kauwen. Voor haar was het niet veel bijzonders. Ze had alleen gehoopt dat het nog wat verser was. Ze had het meteen moeten opeten. Ach ja. Ze keek kort naar Clive, die het eten ook lekker vond. Als ze het eten ter plekke had op gegeten was ze hem nooit tegen gekomen. Een onzichtbare glimlach sierde rond lippen, voordat ze haar tanden weer in het stuk vlees zetten. Clive was echter al snel klaar met eten. Eevy daarin tegen had nog wel wat trek. Ze was dan ook wel gewend om genoeg te eten. Dat hield haar immers goed op been en zorgde ervoor dat ze voor zichzelf kon zorgen. Toen ze nog in de roedel zat werd er ook bij haar in geramd dat ze altijd zoveel mogelijk eten moest eten, aangezien je niet wist wanneer je volgende maaltijd was. Clive ging zitten, waarna hij Eevy met een flauwe glimlach aankeek. ''Het eten is lang niet zo slecht hier'' Eevy grinnikte eens en slikte het stuk vlees door. Vervolgens likte ze haar lippen af en knikte eens. "Veel beter dan al dat junk food toch? Puur natuur. Hoe denk je dat mijn huid er zo gezond uit ziet?" zei Eevy en grinnikte eens. Clive keek weer om zich heen en Eevy besloot nog een hap te nemen. Uiteindelijk kon er ook niks meer bij haar bij en besloot ze om te stoppen. Ze slikte haar laatste hap door en nam een paar stappen afstand van de hinde. ''Wat wil je me nog meer mee laten maken hier?'' vroeg Clive. Nieuwsgierigheid was te horen in zijn stem. Eevy grinnikte eens. "Voordat we op avontuur uit gaan, gaan we eerst gezellig dit schatje verbergen," En duidde hierop het karkas van de hinde. Opnieuw greep ze de hinde vast bij de nek en sleurde hem richting een grote steen. Ze begon een gat te graven onder de steen. Met wat moeite sleepte ze het karkas in het gat en verborg het zo onder de steen. Eevy keek er kort goedkeurend naar, waarna ze naar Clive liep. Haar lippen likte ze opnieuw af. Dat bloed ook altijd. Kort keek ze eens om zich heen. Tja, wat kon je voor spannends doen. Plots kreeg Eevy een idee. "Ik kan je iets laten zien wat je niet kan zien als je een mens bent," sprak ze en grijnsde eens. Ze wenkte Clive als teken dat hij haar moest volgen. Op een klein drafje begon Eevy zich opnieuw te begeven in het bos. Dit keer ging ze echter in tegengestelde richting en liep ze verder omhoog. Uiteindelijk kwamen ze aan bij de voet van een berg. Er was een pad naar de top, maar onbegaanbaar voor wezens groter dan een hond. Ze keek Clive kort aan. "Denk je dat je dit kan volhouden?" vroeg ze. Ze keek hem kort aan, waarna ze besloot om het pad te volgen en de berg op te beklimmen. Ze wist niet of Clive haar volgde of niet, maar het uitzicht vanaf de top van de berg was gewoon té mooi om te laten liggen. Na een moeilijk pad te hebben geklommen kwam ze dan uiteindelijk aan bij de top van de berg en had ze bewonderend uitzicht over het gehele land.


Terug naar boven Go down
 
avatar

Loras Reyneard
━ Member ━


Posts : 83
IC : 33

“ Character „
Leeftijd: 18 years
Sex: Male
Family Tree: X
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Always this burden. zo okt 26, 2014 9:17 pm


Het was Clive zijn eerste keer dat hij uberhaubt als dier at. En ook nog eens dat hij voor het eerst rauw vlees at. Het was een nieuwe ervaring. Maar hij kwam er achter dat het geen onaangename ervaring was. Zo slecht smaakte dat rauwe vlees helemaal niet. Misschien was het omdat hij als hond eigenlijk dit voedsel hoorde te eten. Het was waarschijnlijk zijn instinct dat het nu over nam maar hij besteedde er maar niet te veel aandacht aan. Het was lekker daar ging het om. Echter kon Clive er niet al te veel van op. Het was de eerste keer dat hij dit at en het vulde nog al door de sterke smaak die er aan vast zat. Clive ging dan ook zitten. Hij zou nog net niet zitten uitbuiken. Zijn blik viel op Eevy die nog zat te eten. Ze leek een hoop meer naar binnen te kunnen werken dan hij. Clive glimlachte dan ook wat flauwtjes. Vervolgens vertelde hij haar dan ook zijn mening over het eten. Immers mocht hij haar dan ook wel bedanken en dat deed hij door te zeggen dat het lekker was. Eevy grinnikte er door terwijl ze nog een stuk vlees naar binnen werkte. Clive keek er nog net niet van op. Hij snapte dan ook wel waar het vandaan kwam dat ze zoveel meer at. Immers was zij dit leven gewend. Je leefde op rauw vlees en water en niet meer. Clive moest dan ook wel weer even glimlachen door de reactie die Eevy hem gaf over het eten. ''Dat verklaard een hoop'' Reageerde Clive flauwtjes op haar. Naja ze zag er ook gewoon wel goed uit, zowel als wolf en in haar menselijke vorm.
Clive vroeg uiteindelijk aan Eevy wat ze hem nog meer zou laten zien van dit leven in de natuur. Hij was daar nu dan ook wel benieuwd naar. Eevy maakte duidelijk dat voordat ze verder gingen, de hinde eerst opgeborgen moest worden. Clive volgde Eevy dan ook met zijn ogen zodra ze de hinde naar een grote steen werd gebracht. Ze graafde een gat en stopte het aangevreten karkas er in. Was het beest nu geen lekker hapje voor de maden en andere insecten die in de grond leefde en niet vies waren van wat vlees? Clive zweeg er maar over en richtte zich terug op Eevy. Eevy kwam terug naar haar toe terwijl ze haar bek af likte. Zodra ze voor hem stond bleef ze voor enkele seconde stil terwijl ze in het rond keek. Het leek erop dat ze er even moest nadenken over wat ze nu zouden gaan doen. Misschien was er dan toch verder niets buiten het jagen en het verse vlees? Maar Clive duwde die gedachten gelijk weer weg zodra Eevy hem zei dat ze hem iets kon laten zien wat gewone mensen niet konden zien. Dat klonk als een interessant aanbod. ''Laten we maar gauw gaan dan'' Sprak hij met een licht flauw glimlachje. Ja een plek zonder mensen? Dat idee trok hem wel. Eevy wenkte hem en Clive volgde. Dit keer liepen ze totaal de tegenovergestelde richting op. Clive keek dan ook af en toe wat in het rond terwijl hij hetzelfde tempo als Eevy aan probeerde te houden, om te zien of hij al wat hints kon ontdekken. Het enige wat Clive vooral op viel is dat ze nu omhoog gingen. Ze gingen het dus hoger op zoeken, wat was daar dan te zien? Uiteindelijk kwamen ze bij een paadje aan. Het was nog net groot genoeg voor een dier zoals hij en Eevy maar voor een mens zou het al een stuk lastiger zijn om er op voort te bewegen. Eevy richtte zich voor een moment op hem en vroeg hem of hij het zou kunnen volhouden. Clive knikte lichtjes. Eigenlijk wist hij niet of hij het zou volhouden, maar hij wilde gewoon zien wat er aan het einde van het pad was. Vervolgens ging Eevy het pad op. Clive volgde haar. Naar mate het stijler werd merkte hij wel dat hij rustiger aan moest doen wilde hij het einde bereiken. En hij wist niet eens wanneer dat was. Na een poosje hadden ze dan het toch wel moeilijke pad overleefd. Ze waren boven aan de berg en dat was goed te merken ook. Voor hen uit lag een prachtig uitzicht. Clive voelde echter zijn achter poten verslappen en besloot dan ook eerst te gaan liggen zodat deze konden rusten. Hij haalde eens diep adem met gesloten ogen waarna zijn blik terug naar het uitzicht ging. ''Ik snap waarom je me hier gebracht hebt'' Zei Clive kalm waarna zijn blik terug op Eevy viel. ''Ik heb je eigenlijk nog niet echt voor iets bedankt vandaag, dus bij deze; Bedankt, dat je me dit al laat mee maken'' Sprak Clive tegen haar. Hij was licht wat buiten adem door de zware klim maar gaf haar toch nog even een glimlachje. Vervolgens ging zijn blik terug naar het uitzicht. ''Ga je hier vaak heen?'' Vroeg Clive kalm aan haar.
Terug naar boven Go down
 
avatar

Jinn
━ Global Moderator ━


Posts : 635
IC : 86
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 13 years
Sex: Male
Family Tree: Venom
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Always this burden. ma okt 27, 2014 7:27 pm



Kort keek Eevy naar Clive. Hij had haar gevolgd de berg op en hij had het vol gehouden. Ergens voelde Eevy dat ze trots op hem was, maar wist niet of dat wel terecht was. Immers kende ze hem nog maar nauwelijks. Ze ging hem dan ook geen schouder klopje geven als teken dat hij het goed had gedaan. Eevy wist ook bijna wel honderd procent zeker dat Clive daar niet op stond te wachten. Eevy zuchtte eens vol voldoening en keek naar voren. De zon had zich ingeruild voor de man en die gaf een betoverende gloed over het landschap. Het was nog altijd een adembenemend gezicht. Het maakte niet uit hoe vaak Eevy hier kwam, het was altijd de moeite waard. Toch kwam ze hier niet altijd. Hier boven was immers niet altijd de beste plek om tijd door te brengen. Er kwamen gelukkig maar weinig andere dieren en mensen konden hier moeilijk komen, maar daardoor kon hier ook geen prooi komen, dus moest ze altijd nog naar beneden gaan om wat eten te halen. Ook was het hierboven stukken koeler. Nu ook sneed de koele wind in haar dikke vacht. Het irriteerde haar wanneer ze probeerde te slapen, dus had ze die gedachte opgegeven. Ze richtte haar blik weer naar Clive. Hij was licht buitenadem en hij ging ook meteen liggen zodra ze boven waren gekomen. Eevy glimlachte lichtjes. Ze begreep dat hij moe was. Het was dat Eevy zo vaak hierop klom, anders was ze ook buitenadem geweest. Haar adem was nu ook wel wat sneller, maar het was niet zo snel als dat van Clive. ''Ik snap waarom je me hier gebracht hebt'' sprak Clive. Eevy knikte eens en richtte haar blik op het uitzicht. Het was adembenemend en er waren gewoon geen woorden voor om het te beschrijven. ''Ik heb je eigenlijk nog niet echt voor iets bedankt vandaag, dus bij deze; Bedankt, dat je me dit al laat mee maken'' zei Clive. Eevy keek Clive aan en glimlachte lichtjes. "It was my pleasure," zei ze wat zacht. Het maakte haar niet zoveel uit. Ze hoefde geen bedankjes. Zijzelf had er nu al een paar leuke herinneringen aan over gehouden. Clive schonk haar een lichte glimlach, waarna ook zijn blik naar het uitzicht ging. ''Ga je hier vaak heen?'' hoorde ze Clive vragen. Eevy mompelde wat onhoorbaar en ging liggen op de koude grond. Ze keek naar voren. Haar staart sloeg ze om zich heen. "Soms..," antwoordde Eevy. Ze keek naar voren. Haar ogen werden gebracht naar herinneringen van vroeger. Haar gedachtes waren bij herinneringen van jaren geleden. Toen ze net bij de roedel was gekomen. Ze wou net Clive vertellen erover vertellen, maar toen kwam een bekende geur haar neus binnen. Eevy keek om en zag vier paar ogen in de duisternis. Een lichte grom verliet haar bek. Ze wist wie ze waren. Een stel wolven die nieuw waren in dit gebied en nog niet hun plaats wisten. Eevy stond op en keek Clive kort aan. Ze waren in de minderheid. Clive kon waarschijnlijk niet veel doen tegen twee wolven, aangezien hij nog steeds buitenadem was. Dus dan zou het vier tegen één worden. Eevy zette een paar stappen richting de wolven en gromde nogmaals. Ze zou nog wel eens zien wat hiervan zou komen.


Terug naar boven Go down
 
avatar

Loras Reyneard
━ Member ━


Posts : 83
IC : 33

“ Character „
Leeftijd: 18 years
Sex: Male
Family Tree: X
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Always this burden. ma okt 27, 2014 8:34 pm


Zo zaten ze met z'n twee aan de top van de berg. Clive was dan wel buiten adem maar eerlijk is eerlijk. Het uitzicht was adembenemend. Hij richtte zich voor een moment dan ook op Eevy en bedankte haar. In het begin had hij haar aanwezigheid niet zo nodig gevonden. Dat vond hij bij geen enkel persoon die hij in het begin tegen kwam. Maar nu hij haar wat meer had leren kennen vond hij het wel best zo. Immers had ze hem dan ook nog eens naar deze plek toe gebracht. Toch wel een speciale plek. Voor een moment keek Clive dan ook terug naar het uitzicht terwijl Eevy op zijn bedankje reageerde. Clive glimlachte lichtjes wat. Hij kon het dan toch nog, met of zonder rolstoel hij had deze afstand af kunnen leggen. Misschien was het niet helemaal onmogelijk voor hem om hier te leven. Maar hij zou dan nooit solitair kunnen gaan. Hij zou geen hinde neer kunnen halen. Clive zuchtte eens onhoorbaar bij de gedachten maar richtte zich daarna algauw weer op Eevy. Hij stelde haar de vraag of ze hier vaker kwam. Echter leek Eevy haar gedachten ergens anders te zijn aangezien ze hem een wat wazige 'soms' gaf. Clive volgde haar beweging met zijn ogen zodra ze ging liggen. Ze keek voor zich uit naar het uitzicht. Clive hield zijn blik gericht op haar. Hij vroeg zich voor een moment af wat er in haar op ging. Hij stond dan ook op het punt om haar te vragen waar ze aan dacht. Maar op dat moment draaide Eevy haar kop ineens naar achteren en Clive werd dan ook uit zijn gedachtens gehaald.
Clive volgde haar blik naar achteren merkte zo ook de vier paar ogen op. Naast hem hoorde hij een grom van Eevy weg komen. Clive keek haar zo dan ook kort in de ogen aan waarna hij dan ook op stond. Dit kon geen goed teken wezen. Clive zijn blik ging terug naar de vier paar ogen en hoorde Eevy naast zich grommen. ''Geen vrienden van je dus?'' Sprak Clive tegen haar terwijl hij zich wat rechter zette. Wat er nu ook zou gaan gebeuren, het zou vast niet veel goeds zijn. Clive was al wel wat op adem gekomen. Maar de kracht van de wolvin naast hem, daar kwam hij nooit bij in de buurt. Plus dat de soort hond die hij was slank gebouwd was, zijn gewicht had hij dus ook niet mee zitten. Clive haalde eens diep adem en wachtte voor nu maar af wat er zou gebeuren.
Terug naar boven Go down
 
avatar

Jinn
━ Global Moderator ━


Posts : 635
IC : 86
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 13 years
Sex: Male
Family Tree: Venom
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Always this burden. ma okt 27, 2014 9:18 pm





Vier wolven van verschillende maten kwamen tevoorschijn uit de duisternis. De blik in hun ogen zei genoeg 'vechten'. Je zag haast de adrenaline die in hun omging. Eevy keek kort naar Clive. Ze betwijfelde het of ze samen de vier wolven konden bevechten. Kort dacht ze terug toen ze haar oude roedel had weg gejaagd. Ja maar die wisten wel beter sprak Eevy zichzelf koppig toe. Haar ijsblauwe kijker waren gefixeerd op het viertal en nam ieder wolf goed in zich op. Ze mocht geen detail vergeten. Ze moest weten hoe ze het besten te werk kon gaan. Vluchten was geen optie. Immers was de reis naar beneden net zo moeilijk als de reis naar boven. Eevy keek kort naar achter en kreeg een idee toen ze de klif zag. Dat moest wel handig zijn. ''Geen vrienden van je dus?'' hoorde Eevy Clive naast haar zeggen. Haar blik ging kort weer naar hem. Ze zag dat hij ook weer was opgestaan. Eevy knikte kort, haar blik was serieus. Ze boog richting hem toe en fluisterde:"Blijf aan de rechterkant staan, weg van de klif," sprak ze en keek hem doordringend aan als teken dat hij echt niet dichterbij moest komen. Deed hij dat wel, konden er doden gaan vallen. Nou ja, geen prettige doden. Eevy zette een paar stappen richting de wolven gromde opnieuw, dit keer uitdagend. Ja. Ze daagde alle vier de wolven uit. Kort zag ze een paar kijken naar Clive, maar Eevy maakte duidelijk met een volgende grom dat ze echt alleen maar op haar moesten concentreren. De wolven leken haar te geloven en stortten zich op haar. Ze schoten naar haar toe. Eevy schatte de afstand in en sprong een paar keer behendig weg. Ze concentreerde zich maar op één wolf. De wolf die de meeste macht leek te hebben over de andere drie. Ze greep die wolf waar ze kon en ontweek ondertussen de aanvallen van de anderen. Intussen zorgde ze ervoor dat ze met hun vijven steeds dichterbij de rand van de klif kwamen. Ze wachtte op het juiste moment en toen ze die had gevonden greep ze de leider van de wolven bij ze nekvel en smeet hem van de klif af. Gejank was te horen, totdat dat werd gestopt met gekraak van botten en een doffe plof. Eevy keek kort naar beneden, maar ze besefte zich alweer snel genoeg dat ze nog steeds moest uitkijken voor de andere drie. Ze rende richting Clive en bleef voor hem staan. Zoals ze had gedacht leken de overige drie wolven machteloos zonder hun leider. Eevy gromde nogmaals en dat was genoeg om hen weg te doen jagen. Kort keek Eevy ze na, maar toen ze zeker wist dat ze weg waren liet Eevy zich uitgeput neer vallen op de grond.


Terug naar boven Go down
 
avatar

Loras Reyneard
━ Member ━


Posts : 83
IC : 33

“ Character „
Leeftijd: 18 years
Sex: Male
Family Tree: X
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Always this burden. ma okt 27, 2014 9:56 pm


De vier ogen in de schaduw veranderde langzaam aan in en duidelijk beeld van vier wolven. Vier verschillende wolven met een blik in hun ogen die niets goeds kon betekenen. Clive zette zich dan ook schrap. Hij was misschien niet al te sterk maar hij was ook niet van plan om Eevy er alleen voor te laten staan. Hij zou in ieder geval wat proberen om haar te helpen. Ja schoot hij nu ook al in de verdediging voor een ander? Misschien dat hij dan toch niet zo nodig alleen hoefde te zijn. Maar goed dat was geen onderwerp om nu over na te denken. Clive trok dan ook de conclusie dat de vier geen vrienden waren van Eevy. Eevy gaf hem een kort knikje met een serieuze blik in haar ogen. Die reactie vertelde hem al genoeg. Clive besloot het nu dan ook maar op zich af te laten komen wat er ook maar zou gaan gebeuren. Maar voordat het gevecht zou startten boog Eevy nog naar hem toe. Ze fluisterde hem toe dat hij aan de rechter kant moest blijven staan, weg van de klif. Ze wilde dus niet dat hij zou gaan vechten. Wat moest hij dan doen? Daar staan en niks doen? Hij wilde dat eigenlijk niet accepteren maar toen merkte hij de blik in Eevy haar ogen op. Het leek er op dat ze een plan had. Misschien moest hij dan toch maar terug deinzen van dit. Immers wist Eevy vast en zeker beter mee om te gaan dan hij, en dan zou hij alleen maar in de weg lopen. Dat was het laatste wat hij wilde. Hij wilde hier wel graag levend vandaan komen. Clive knikte daarom gelijk na die gedachten en deed een paar stappen terug naar de rechter kant zodat hij afstand genoeg had van de klif.
En dat was het moment dat de actie begon. Eevy daagde alle vier de wolven uit. Echter zat Clive zichzelf wat op te vreten. Hij zat zich meer zorgen te maken dan dat hij ooit had gedaan over een ander. Maar vier tegen één.. Dat was toch ook niet.. Clive sloot kort zijn ogen en haalde eens diep adem waarna hij zijn blik terug op Eevy richtte. Ze wist vast wat ze deed. Althans daar ging hij dan maar vanuit. Maar zodra Clive het gevecht wat langer volgde dacht hij dan ook een patroon te zien in de actie's die Eevy ondernam. Tot dat het zover was en ze de grootste wolf bij zijn nekvel pakte en hem van de klif af smeet. Voor een moment keek Clive wat verbaasd. Ondertussen waren botbreuken en gejank te horen. Voor een moment ging Clive zijn blik naar de klif waarna zijn blik op Eevy viel die terug naar hem toe ging en voor hem kwam staan. Eevy gromde voor de laatste keer en de wolven maakte dat ze weg kwamen. Clive keek ze licht wat droog naar. Wat was dat nou weer? Baasje was weg en hun waren ineens watjes? Naja aan de andere kant was hij natuurlijk blij dat het voorbij was. Vooral voor Eevy. ''Dat heb je nog eens goed afgehandeld'' Sprak Clive kalm. Maar op dat moment zakte Eevy op de grond neer. Clive kwam stilletjes bij haar liggen terwijl hij zijn ogen op haar gericht had. ''Gaat het?'' Vroeg hij dan ook aan haar. Toch nog om te checken of ze niet echt bezeerd was door de vier wolven aangezien het gevecht zo snel was gegaan.
Terug naar boven Go down
 
avatar

Jinn
━ Global Moderator ━


Posts : 635
IC : 86
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 13 years
Sex: Male
Family Tree: Venom
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Always this burden. di okt 28, 2014 4:04 pm




Clive had zijn vertrouwen in haar gestopt en luisterde naar wat Eevy had gezegd. Dat was dan ook wel de slimste zet geweest. Eevy wou hem immers niet in gevaar brengen. Ze wist niet zeker of haar plan ging werken, maar dat was altijd beter dan een leven voor niets op het spel te zetten. Gelukkig liep het plan uit zoals Eevy had bedacht. De leider van de vier werd de kloof over gesmeten. Botbreuken waren te horen en Eevy wist vrijwel zeker dat hij het niet had overleefd. Dit zorgde voor een impact bij de anderen en een grom was dan ook genoeg om ze weg te jagen. ''Dat heb je nog eens goed afgehandeld'' complimenteerde Clive haar, waarna Eevy zich uitgeput neer liet vallen op de grond. Ze hoorden Clive dichterbij komen en toen ze haar ogen opende lag hij naast haar. Eevy glimlachte lichtjes. ''Gaat het?'' vroeg Clive al snel. Eevy keek wat op, waarna ze weer recht op ging zitten. Ze knikte. Kort checkte ze zichzelf nog eens even of alles er inderdaad nog aan zat. In het korte gevecht was er zoveel adrenaline door haar heen gegaan dat ze het echt niet door zou hebben als ze inderdaad ergens een wond had opgelopen. Haar blik viel op een paar wonden op haar rug. Ze richtte haar blik weer op de plek waar ze een paar seconden geleden nog had gevochten met de wolven. Plukken vacht lagen verspreid over het gedeelte heen en ze kon ook haar eigen vacht er terug in zien. Haar blik ging weer terug naar haar rug. Ach ja. Die wonden zouden wel weer helen, daarbij kwam kijken dat vacht toch zo weer aan groeide. Oh en natuurlijk zag je er niks van als ze een mens van. De wonden wel jammer genoeg. Eevy grijnsde lichtjes, waarna ze zich weer op Clive richtte en besloot het maar eens uit te gaan leggen. "Dat waren vier wolven die nog niet goed wisten welke roedel hier de baas was, maar nu wel, tenminste, als ze slim zijn weten ze het nu wel," legde ze uit en liet haar blik kort glijden naar de klif waar ze net de wolf vanaf had gesmeten. Ze had vaker een wolf vermoord, maar het spookte haar soms ook nog wel een paar dagen na. Het was immers een levend wezen dat je letterlijk de dood in wierp. Ze zuchtte eens, waarna ze opstond en zich weer richtte tot Clive. "Zullen we terug gaan?"


Terug naar boven Go down
 
avatar

Loras Reyneard
━ Member ━


Posts : 83
IC : 33

“ Character „
Leeftijd: 18 years
Sex: Male
Family Tree: X
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Always this burden. wo okt 29, 2014 12:20 pm


Eevy had de leider van de klif af gesmeten en dat hij dood was kon haast niet missen. Je hoorde de botten van het dier gewoon nog breken op het gesteente. Dit leek de andere wolven dan ook wel goed te hebben laten schrikken want het duurde niet lang of ze waren er vandoor. Ja Eevy had het goed aangepakt. Clive vertrouwde niet snel iemand, helemaal niet snel. Maar in dit geval was hij blij dat hij Eevy in vertrouwen had genomen. Wat had hij uberhaubt anders kunnen doen? Als Clive hier alleen had gestaan was hij waarschijnlijk diegene geweest die nu daar beneden lag. Gebroken en bloedend. Nee zijn leven was misschien niet helemaal geweldig, maar dood op die manier hoefde hij nou ook weer niet. Eevy liet zich ondertussen uitgeput op de grond neer vallen. Clive kwam rustig naast haar liggen en vroeg haar of het ging. Eevy kwam al snel weer recht waarna ze hem een knikje gaf. Clive knikte dan ook eens terug. ''Mooi zo'' Sprak hij kalm. Clive zag dat ze zichzelf nog even bekeek en Clive zijn blik viel vervolgens dan ook op haar lichaam. Ze had een paar wonden op haar rug maar het leek niet ernstig te zijn. Kort bleef Clive zijn blik erbij hangen waarna hij op stond en naar de rand van de klif toe liep. Hij keek over de rand heen om te zien of hij de wolf ergens zag. Maar de klif was zo diep dat de bodem niet te zien was. Clive zuchtte lichtjes waarna hij om keek naar Eevy die hem vertelde over de wolven. ''Ik denk dat het wel duidelijk voor ze is wie nu de baas is, alleen de manier al hoe ze weg renden'' Sprak Clive met een flauw glimlachje waarna zijn blik op een spoor bloed viel dat een stukje langs de wand van de klif naar beneden liep. Moest wel van de wolf zijn. Clive keerde het de rug toe en ging terug naar de Eevy die voorstelde om terug naar beneden te gaan. Clive knikte eens. ''Is goed'' Reageerde hij kalm. Hij liet Eevy weer voor gaan over het paadje. ''Waren er meer shapeshifters in de roedel waar in je hebt geleefd?'' Vroeg Clive Ondertussen aan haar. Ook gewoon weer om een gesprek te starten. Als hij dan toch met deze dame samen liep had hij geen behoefte aan ongemakkelijke stiltes.
Terug naar boven Go down
 
avatar

Jinn
━ Global Moderator ━


Posts : 635
IC : 86
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 13 years
Sex: Male
Family Tree: Venom
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Always this burden. wo okt 29, 2014 9:46 pm




Ze zag hoe Clive zocht naar tekens van de wolf die ze van de klif had gesmeten. Er zo niks van hem te vinden zijn, hoogstens bloedsporen. Eevy liet Clive maar gaan. Nieuwsgierigheid was immers iets wat je moeilijk kon onderdrukken, tenzij het in je nadeel werkte. Clive richtte al snel zijn rug naar klif en kwam weer naast haar zitten. Eevy stelde weer voor om naar beneden te gaan, veel anders zat er niks op. Eevy had Clive laten zien wat ze hem wou laten zien en nu hadden ze hier beiden niks meer te zoeken. ''Is goed'' reageerde Clive. Eevy knikte en liep voor hem aan de berg weer af. Je moest goed uitkijken waar je je poten neer zetten, aangezien het behoorlijk stijl was en je soms met een heerlijke val naar beneden kan denderen. Dat was dan ook de reden waarom Eevy besloot om voorop te gaan. Zij wist immers waar je het beste je poten neer kon zetten en zo kon ze voorkomen dat één van hen naar beneden kuukelden. ''Waren er meer shapeshifters in de roedel waar in je hebt geleefd?'' hoorde Eevy Clive achter haar vragen. "Hmm..," reageerde Eevy kort, terwijl ze een los stuk rots ontweek en verder naar beneden liep. "Niet echt. Er waren soms een paar shapeshifters die soms een dag of twee bij de roedel waren, maar ze konden het nooit echt lang volhouden. Ze waren nog te veel mens daarvoor," legde Eevy uit en zette haar weg verder voort naar beneden. Ze merkte op dat Clive een gesprek probeerde aan te knopen en kon hieruit concluderen dat hij niet van stiltes hield. Ze moest licht glimlachen bij die gedachtes.

Eenmaal weer beneden aangekomen besloot ze maar om weer terug te gaan naar de rolstoel. Ze moesten immers daar nog wel een oogje op houden. Eenmaal weer op de plek aangekomen was de rolstoel nog waar die stond. Kort keek Eevy de omgeving rond, maar er was niks bijzonders op te merken. Geen bijzondere geuren en alles was stil voor de nacht. "Hoelang denk je dat je het nog volhoud om als een dier rond te lopen? En heb je misschien ook vest mee?" vroeg Eevy. Ze was immers van plan om hem mee te nemen naar een grot waar ze vaker verbleef. Het was er warmer dan buiten, maar een vacht was nog altijd beter dan een paar kleren. Eevy dacht niet echt meer na over het antwoord en veranderde weer terug naar een mens. Ze wenkte Clive om haar te volgen en zette haar weg uit richting de grot. "Vind je het erg om in een grot te verblijven?" vroeg Eevy aan hem, terwijl ze hem begeleidde naar de grot. "We hebben jammer genoeg geen vijfsterrenhotels hier," zei Eevy wat sarcastisch.


Terug naar boven Go down
 
avatar

Loras Reyneard
━ Member ━


Posts : 83
IC : 33

“ Character „
Leeftijd: 18 years
Sex: Male
Family Tree: X
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Always this burden. do okt 30, 2014 3:26 pm


Samen liepen ze terug naar beneden. Clive had Eevy bewust voor laten gaan. De weg naar boven was al niet niks geweest. Maar naar beneden was vast niet veel beter. Al werd altijd gedacht van wel. Clive merkte al snel het tegendeel. Hij moest echt uitkijken waar hij zijn poten neer zette. Hij volgde Eevy haar bewegingen dan ook zo goed mogelijk. Maar de stilte die ondertussen viel maakte het voor Clive niet beter daarom besloot hij weer een gesprek aan te knopen. Het voelde anders zo ongemakkelijk. Dat was dan ook wel het stomme. Hij had zich nooit zo hoeven voelen. Maar nu was hij langer dan een uur bij deze dame en tja, dan begon hij zich toch niet erg ontspannen te voelen bij stiltes, zeker niet nu ze de redelijk lastige weg terug naar beneden moesten volgen. Zo vroeg hij aan Eevy of er meer shapeshifters waren geweest in haar roedel. Misschien had hij daar dan ook lichtelijk wel een reden voor om die vraag te stellen. Hij vroeg zich af of ze shapeshifters in de vorm van wolven ook eens net zo'n les had geleerd zoals de wolven van daarnet. 'Hmm' was het enige wat Eevy als reactie gaf. Clive keek dan ook van de grond op naar haar. Maar nee het was toch niet het enigste wat ze ging zeggen want er volgde op dat moment al wat meer woorden. Ze maakte duidelijk dat ze er wel geweest zijn maar nooit lang hadden kunnen volhouden. Ergens klonk dat logisch, maar aan de andere kant was zij net zo goed een shapeshifter. Dat zij dan ook wel weer genoeg over haar. ''Dan moeten de wolven wel respect voor jou hebben'' Reageerde Clive kalm.
Enkele minuten nadat ze beneden waren aangekomen. Gelukkig heelhuids. Waren ze weer terug bij de rolstoel. Clive keek gerust naar het voorwerp dat nog steeds stond waar hij stond en niks mankeerde. Clive sprong vervolgens dan ook op de rolstoel en ging er weer even op zitten zoals hij eerder had gedaan. Zijn blik viel terug op Eevy. Ze vroeg hem of hij het nog lang uit kon houden als dier. Eerlijk gezegd was hij daar niet zo zeker van. Hij voelde zijn achterpoten nou al weer verslappen. Vervolgens vroeg Eevy hem of hij een vest bij zich had. Clive zuchtte eens. Nee die had hij niet. Naja pech gehad. Clive schudde dan ook zijn hoofd. ''Nee, maar ik overleef het vast wel'' Sprak hij kalm. Hij wilde dan ook gewoon niet terug, nu in ieder geval niet. Dan zou het lijken alsof hij op gaf en dat was de laatste indruk die hij wilde geven. Eevy veranderde enkele seconden later in haar mensenvorm. Clive deed dan ook maar hetzelfde en plaatse zijn handen terug op de wielen. Hij zou dit keer maar wat beter op letten, zover dat lukte tenminste, nu dat het donker was. Eevy wenkte hem te volgen en dit Clive dan ook. Ondertussen vroeg Eevy hem of hij het erg vond om in een grot te slapen. Clive wilde antwoorden maar op dat moment voegde Eevy er ineens nog wat aan toe. Gelijk werd Clive zijn blik wat droog. ''Niet? Ik had echt verwacht dat er een waterbed zou zijn met ontbijtje op bed in de morgen toen je over een grot was begonnen.'' Reageerde Clive dan ook net zo sarcastisch op haar waarna hij kort met een flauw glimlachje omhoog naar haar keek. Hij richtte zich daarna terug op de grond onder de wielen van zijn rolstoel. Hij wilde niet weer omslaan. ''Ik denk dat ik zoiets toch maar eens mee gemaakt moet hebben, ik heb vandaag al meer gelopen in mijn dierlijke vorm dan ik dacht vol te kunnen houden'' Zei Clive tegen haar terwijl hij zijn blik vooruit hield gericht. Benieuwd wanneer ze zouden aan komen bij de grot en waar het gelegen was.
Terug naar boven Go down
 
avatar

Jinn
━ Global Moderator ━


Posts : 635
IC : 86
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 13 years
Sex: Male
Family Tree: Venom
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Always this burden. do okt 30, 2014 8:34 pm



''Dan moeten de wolven wel respect voor jou hebben'' had Clive gezegd op Eevy's uitleg. Eevy grijnsde lichtjes. Oké ze zou misschien de volgende alfa worden van haar roedel, maar toch bleef ze liever gelijk staan met de wolven dan er boven. Een shapeshifter zijn had zo zijn voordelen in de roedel. Je kon meer dingen tegen houden dan als wolf zijnde. Ook kon je op sommige plekken beter komen, maar toch bleef ze het liefst gebonden aan de regels en wetten van het wolf zijn. Ze hoefde geen luxe leven. Dit was alles wat ze nodig had. Beiden waren ze heelhuids aangekomen en de rolstoel stond ook nog helemaal in elkaar. Eevy keek toe hoe Clive weer op de rolstoel zat en ook veranderde naar zijn mensengedaante. Zijzelf was ook al verandert terug naar haar mensengedaante. Ze vroeg hem nu ook of hij iets van een vast mee had. De nachten konden hier behoorlijk koud zijn. Vooral nu het bijna weer winter was. ''Nee, maar ik overleef het vast wel'' antwoordde Clive kalm. Eevy knikte kort en met een glimlach wenkte ze hem om haar te volgen. Ze mocht zijn doorzettingsvermogen wel. Eerlijk gezegd had ze verwacht dat hij het al eerder moeilijk had gekregen. Bijvoorbeeld met de klim naar boven en naar beneden. Eevy vroeg ondertussen of hij het erg vond om in een grot de nacht door te brengen. Ze voegde er nog een sarcastische opmerking achterna. ''Niet? Ik had echt verwacht dat er een waterbed zou zijn met ontbijtje op bed in de morgen toen je over een grot was begonnen.'' reageerde Clive er even sarcastisch op. Eevy grinnikte eens. "Sorry," mompelde Eevy en vroeg zich af of Clive het wel kon horen. ''Ik denk dat ik zoiets toch maar eens mee gemaakt moet hebben, ik heb vandaag al meer gelopen in mijn dierlijke vorm dan ik dacht vol te kunnen houden'' sprak Clive. Eevy knikte eens.

Uiteindelijk weken de bomen dan uit en kwamen ze uit op een open plek. De plek was begrenst aan een berg en door een eerdere rivier was er een grot uit gehold. Eevy zette een stap opzij zodat Clive er gemakkelijk langs kon. Eevy keek kort rond. Het maanlicht gaf een betoverende gloed over de plek heen. Het dauw op het gras begon te schitteren in het maanlicht en zorgde voor een adembenemende zicht. In het midden was dan de grot. Bedekt met mos, waardoor het er binnen een stuk warmer was. "Welkom in mijn vier sterrenhotel," sprak Eevy sarcastisch en liep richting de grot. Eenmaal in de grot keek ze kort naar de boven kant van de grot. Hier en daar kwam een sprankje licht naar binnen waardoor je nog net genoeg kon zien om te voorkomen dat je ergens tegen aan liep. Ze ging zitten op de grond en zuchtte eens voldaan. "Vertel eens Clive. Haat je mensen nog steeds? En haat je mij dus ook nog?" sprak Eevy een grijnsde eens.


Terug naar boven Go down
 
avatar

Loras Reyneard
━ Member ━


Posts : 83
IC : 33

“ Character „
Leeftijd: 18 years
Sex: Male
Family Tree: X
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Always this burden. do okt 30, 2014 11:09 pm


Eevy grinnikte na de sarcastische opmerking die hij haar terug had gegeven. Vervolgens hoorde hij nog net een zachte sorry bij haar weg komen. Clive glimlachte even flauwtjes. Hij vertelde dan ook aan Eevy dat het hem wel goed leek om dit mee te maken, plus dat hij al meer had gelopen als hond dan dat hij normaal had gedaan. Echter was het daarnet dan ook wel tijd geweest om weer terug te keren in zijn rolstoel. Zijn poten hadden al slapper aangevoeld. Maar toch was hij ergens misschien wel een klein beetje trots op zichzelf dat hij het nog zo had kunnen volhouden. En nu kwam het volgende; het slapen in een grot. Niet dat dat vermoeiend zou gaan zijn maar het was de temperatuur wat nu een uitdaging zou gaan zijn. Eevy gaf hem een knikje na zijn woorden terwijl ze hun weg vervolgde naar de grot.
Clive moest goed op zijn tellen passen. De nacht maakte het voort bewegen niet veel makkelijker voor hem. Af en toe ging het ene wiel dan ook wat meer omhoog dan het andere door dat hij dan over een steen of iets heen reed. Maar hij wist zichzelf te weerhouden van kantelen. Nog wel tenminste. Uiteindelijk kwamen ze bij een plek aan waar de bomen uit een weken. Alsof ze klaar stonden om iets te presenteren aan hen. Naja er zou zeker iets gepresenteerd worden. Clive keek van Eevy terug naar de plek zodra Eevy aan de kant ging zodat hij er beter bij kon. Clive liet zijn rolstoel stilletjes voor uit gaan terwijl hij de plek in zich op nam. Grot of niet, er zat een mooie omgeving om hem heen zo met de berg en de revier. Het maanlicht maakte het plaatje compleet. Terwijl ze dichter bij de met mos bedekte grot kwamen, verwelkomde Eevy hem in haar zogenaamde vier sterren hotel. Clive moest dan ook weer even wat liggen. ''Nou u hebt een hotel van goed kwaliteit moet ik zeggen, puur natuur'' Reageerde Clive dan ook met een flauw glimlachje op haar. Begon hij nu zelfs al grapjes te maken? Ja dit avontuurtje in de natuur met Eevy leek hem losser en opener te maken. Clive ging met Eevy mee de grot in. In de ingang hield hij zijn rolstoel voor een moment stil. Ook nu weer nam hij in zich op wat hij zag. Naja het was nou eenmaal een grot, dus een grot wonderbaarlijk iets was het niet. Maar de sprankjes licht die door de gaatjes heen prikten waar ze konden brachten wel een mooi effect in de grot. Eevy ging ondertussen zitten met een zucht. Maar geen negatieve zucht. Ze richtte zich terug op hem en vroeg hem of hij mensen nog steeds haatte. En of hij haar dan ook haatte. Clive glimlachte wat en stuurde zijn rolstoel verder naar binnen haar kant op. Hij schudde zijn hoofd eens. ''Ik-...'' Hij kon geen fatsoenlijke zin maken of zijn rolstoel begon plots te kantelen. Blijkbaar was een wiel ergens achter blijven haken. Maar voor dat Clive nog goed kon in grijpen klapte de rolstoel op zijn zij. En Clive werd uit de rolstoel geslingerd. Hij viel als volgt recht op Eevy af.
Terug naar boven Go down
 
avatar

Jinn
━ Global Moderator ━


Posts : 635
IC : 86
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 13 years
Sex: Male
Family Tree: Venom
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Always this burden. vr okt 31, 2014 11:06 pm



Eevy wist dat de weg naar de grot niet helemaal handig was voor iemand met een rolstoel, maar gelukkig was het allemaal goed afgelopen. Eevy had er kort aan gedacht om Clive hier en daar wat te helpen, maar ze kon zich goed voor stellen dat hij dat liever niet had. Je kon je behoorlijk hulpeloos voelen op die manier. Eevy kon er niet tegen als ze hulp nodig had van anderen en ze ging er een beetje vanuit dat anderen er net zo over dachten. Als ze toch haar hulp nodig hadden, hoorde ze het vanzelf wel. Eenmaal aangekomen bij de grot introduceerde ze de grot aan Clive als een viersterrenhotel. ''Nou u hebt een hotel van goed kwaliteit moet ik zeggen, puur natuur'' reageerde Clive er op. Eevy grinnikte en liep voor hem de grot binnen. Binnen was er maar weinig licht, maar genoeg om jezelf voort te kunnen bewegen. Toch kon ze zich voorstellen dat Clive het moeilijk had. Ze voelde nu dan ook wel wat medelijden met hem, maar ook weer respect, aangezien hij het wel al zolang had volgehouden. En daarbij kwam kijken dat hij zelf hier was gekomen en zo lang had gelopen in zijn dierenvorm. Ja. Ze had respect voor hem en dat was iets wat niet altijd even makkelijk te verkrijgen was bij haar. Eevy nam plaats op een steen en slaakte een zucht van voldoening. Het kwam niet vaak voor dat Eevy zolang met iemand rond hing. Al helemaal niet met een mens. Nu ze er zo over dacht was Clive waarschijnlijk één van de eerste. Sinds ze weg was gegaan van de roedel was ze ook een 'loner' geweest en had ze niet gevraagd om gezelschap. Maar het voelde niet verkeerd om nu iemand bij haar te hebben. Het voelde fijn aan en licht voelde Eevy haar leider instincten prikkelen, want ze had de neiging om Clive te leidden. Ze hield zich echter in. Mensen waren niet dieren en waren zeker niet zo blij met een dominant persoon als de dieren waren. Mensen waren in die zin een stuk complexer. Het was leuk om mensen uit te vogelen, aangezien iedereen nog anders was geweest van de mensen die Eevy had tegen gekomen. Haar blik ging richting Clive die nu ook binnen rolde. Ze keek hem kort licht glimlachend aan, terwijl ze hem zag kijken naar het 'plafond' van de grot. Ze wou graag horen wat hij ervan vond. Zonder sarcasme als dat kon. Het was niet een luxe hotel, maar het was wel een bijzondere plek om te slapen. Echter kwam een andere vraag haar hoofd binnen en dat vroeg ze dan ook aan hem. Hij had gezegd dat hij mensen haatten. Haatte hij haar nog steeds? Ze was misschien wel meer wolf, maar ze bleef altijd een stukje mens. Daar kon ze niet omheen draaien. Clive schudde zijn hoofd en Eevy voelde een opluchting in haar lichaam. Ze zag de mond van Clive open gaan, maar er kwam alleen ''Ik-...'' uit, voordat de rolstoel om klapte en Clive uit de rolstoel werd geslingerd om vervolgens op Eevy te vallen. Samen vielen ze naar achter en belandde Eevy op de harde grond en Clive boven op haar. Eevy haar ogen waren gesloten door de klap die ze had gemaakt, maar ze opende deze al snel weer en keek naar Clive. Echter vergrootte haar ogen toen ze door kreeg hoe hij op haar lag. Hoe beschamend kon je het bedenken. In het donker begonnen dan ook lichte blosjes te ontstaan op de wangen van Eevy. Gelukkig waren die nauwelijks te zien. Eevy schudde lichtjes haar hoofd. Kort wachtte ze, alsof ze wachtte totdat Clive zelf opstond, maar toen besefte ze al snel dat dit niet kon en begon ze zichzelf omhoog te werken. Ze kwam ze zelf weer te zitten op de steen en ze hield Clive tegen van vallen, waardoor hij uiteindelijk op haar schoot zat. Kort keek Eevy Clive aan, waarna ze eens glimlachte en keek naar de rolstoel. Met wat moeite deed ze er een greep naar, maar de rolstoel zat weer eens vast geklemd tussen de stenen. Onhandig ding. Opnieuw gaf ze er een ruk aan en de rolstoel gaf mee. Ze zette de rolstoel naast Clive neer zodat hij zichzelf erin kon zetten.


Terug naar boven Go down
 
avatar

Loras Reyneard
━ Member ━


Posts : 83
IC : 33

“ Character „
Leeftijd: 18 years
Sex: Male
Family Tree: X
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Always this burden. za nov 01, 2014 11:21 pm


Clive had er niets meer tegen kunnen doen. Weer was zijn rolstoel ergens achter blijven haken. Blijkbaar een stukje grot dat hem ontgaan was. Echter kwam Clive dit keer wel op een hele ongelukkige manier neer. Nou ja, ongelukkig.. dat was maar net hoe je het bekeek eigenlijk. Clive draaide zijn gezicht opzij en slaakte een diepe zucht. ''Nou dit is een ongemakkelijke situatie..'' Zei hij wat droogjes. Ja dit was nog eens ongemakkelijk. Vooral voor Eevy. Hij hoorde onder zijn oor, haar hart dan ook een tikje sneller gaan. Clive keek langzaam aan omhoog naar haar. De rode kleur was niet te zien, maar door bepaald kleur verschil op haar gezicht kon Clive wel bedenken dat ze zat te blozen. Clive zette zijn handen tegen de grond. Hoe fijn warm, die warmte zou een stuk aangenamer aanvoelen voor de kou van vannacht, haar lichaam ook maar aan voelde. Het kon toch niet zo blijven leek hem? Plots kwam Eevy zelf ook al omhoog. Ze had vast hetzelfde gedacht. Eevy zat terug op de steen en Clive kwam op haar schoot terecht. Zou het niet juist andersom moeten zijn? Eevy keek hem in de ogen aan met een glimlach. Clive glimlachte lichtjes toch wel wat ongemakkelijk terug. Die uitdrukking kon hij gewoon niet ontwijken. Hoe raar moest dit er voor een ander wel niet uit zien? Een verlamde dude bij zo'n mooie dame als Eevy op schoot. Clive keek langzaam aan licht wat droog. Hij voelde zich nog net geen klein kind zo. Echter werd Clive al snel uit zijn gedachten gerukt zodra Eevy een ruk gaf aan de rolstoel. Deze kwam los en kwam naast hen terecht. Clive keek van de rolstoel terug naar Eevy. ''Moet ik toch weer terug? Zat net lekker'' Zei Clive met een flauw glimlachje. Hij besloot daarna toch maar terug te gaan in zijn rolstoel en dat lukte met een onhandige worsteling. ''Mijn excuses daar nog voor, heb een stukje steen over het hoofd gezien'' Zei Clive met een lichte zucht waarna hij zijn rolstoel wat beter neer zette. ''Al was het einde van de val niet geheel onaangenaam hoor'' Zei hij ondertussen. Hij kon het dan toch weer niet laten. Hij keek Eevy als volgt dan ook met een licht wat speels glimlachje in de ogen aan. Hij keek daarna de grot even rond. Het had wel wat met die licht punten. Maar Clive voelde de temperatuur al dalen. Ja het zou koud worden. Langzaam aan kwam zijn blik automatisch weer uit bij Eevy. ''Slaap je hier altijd Eevy?'' Vroeg hij aan haar. Hij kon het zich haast niet voorstellen. Niet om verwend te klinken of iets. Maar elke dag in een grot, met zo'n harde grond en de kou? Kon toch haast niet goed wezen. Aan de andere kant zat Eevy hier wel, en ze zag er ook gewoon goed gezond uit.
Terug naar boven Go down
 

BerichtOnderwerp: Re: Always this burden.

Terug naar boven Go down
 
 

Always this burden.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 2Ga naar pagina : 1, 2  Volgende

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
KAECHAN :: {{❥ Soulsilver :: Soulsilver :: Hickory-