Profile
you are not logged in or registered.

(LOG IN||REGISTER)


INBOX // PROFILE
Welcome
Welkom op Kaechan RPG, dé online rpg waar je een warlock of een shapeshifter kunt zijn.
Sluit je aan bij Family Trees of ga zelf op onderzoek uit in Griffinbeach, Soulsilver, Woodley of Oldbrook.

"A masquerade of Heroes"

14-04-2015 ~ Nieuwe Regels FC

27-03-2015 ~ Kaechan 2.0 Plot.

27-03-2015 ~ New Layout.

23-03-2015 ~ Kaechan 2.0 [Site]

Family Trees
The Elite.
The Venom.
None.
None.
None.
Apply here for a Tree
Census
WARLOCKS
ADULTS 9 26
TEENAGERS 4 3
SHAPESHIFTERS
ADULTS 11 21
TEENAGERS 4 5
TOTAAL 28 55
Season
season: spring / seizoen: lente
Switch Character
Charactername
Password


Credits
©2014-2015 KAECHANRP is ontworpen, bedacht en gecodeerd door JUNG DAEHYUN , gehost op een FORUMOTION forum.
Met dank aan Peter, Kim, Rose, Vance en Michelle voor het helpen met een enkele code / tekst / images.
©opyrights reserved to the original artists!

Dit forum werkt het allerbest op:

google chrome

Maar werkt ook prima op:

firefoxinternet explorersafari

Deel | .
 

 Always this burden.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : Vorige  1, 2
AuteurBericht
avatar

Jinn
━ Global Moderator ━


Posts : 635
IC : 86
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 13 years
Sex: Male
Family Tree: Venom
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Always this burden. za nov 01, 2014 11:53 pm


Clive was 'ongelukkig' gevallen. ''Nou dit is een ongemakkelijke situatie..'' reageerde hij droog. Eevy herpakte zichzelf snel en ging weer recht op zitten, zodat Clive uiteindelijk op haar schoot zat. Ze glimlachten wat ongemakkelijk naar elkaar, waarna Eevy de rolstoel met een ruk los trok. ''Moet ik toch weer terug? Zat net lekker'' zei Clive flauw. Eevy grijnsde. "Je moet niks," reageerde ze erop, waarna Clive toch weer terug ging zitten in zijn rolstoel. Ze grijnsde lichtjes naar hem. ''Mijn excuses daar nog voor, heb een stukje steen over het hoofd gezien'' verontschuldigde Clive zich. Eevy schudde lichtjes haar hoofd en keek toe hoe Clive zijn rolstoel verplaatsten. Eevy wou er dan ook op reageren, maar Clive was haar voor. ''Al was het einde van de val niet geheel onaangenaam hoor'' Eevy keek hem licht verbaasd aan, had die reactie niet echt verwacht, waarna ze wat grinnikte. "Het maakt niks uit, Clive. Het licht hier is immers niet zo fel als buiten. Ik kan je niks kwalijk nemen," reageerde Eevy erop en negeerde het tweede gedeelte van zijn reactie een beetje. Eevy wist gewoon niet goed wat ze ervan moest vinden. Ze was ouder dan hem en ze wist niet of ze hem wel moest zien als in een romantische manier. Zo voelde het echt niet. Nou ja. Nog niet. Je kon niks uitsluiten, maar toch. Eevy had nog nooit echt liefde gevoeld en wist dus ook niet wanneer ze de conclusie kon trokken dat ze inderdaad verliefd was op iemand. De mensen zeiden dat als je het voelde je het wist. Wat een vaag gedoe toch weer. Daarom besloot Eevy er soms maar wat mee in te spelen, maar dacht er niet serieus over. Een koude windvlaag laaide op en streelde Eevy's huid. Ze was erop zich aan gewend, maar zag dat Clive zijn blik op haar richtte. ''Slaap je hier altijd Eevy?'' vroeg hij. Eevy knikte. "Niet altijd, maar vaak wel. Soms slaap ik ook gewoon in het bos," legde Eevy uit en glimlachte lichtjes. Eevy kon begrijpen dat Clive het niet goed kon geloven dat Eevy zo kon slapen. Ze stond op en wenkte Clive om haar te volgen naar het einde van de grot. In het einde van de grot was er een straal maanlicht dat naar binnen scheen en het bed van mos verlichtte. Mos was een goed natuurproduct dat makkelijk warmte kon vasthouden. Eevy had de kracht om 's avonds ook in een wolf te blijven, ondanks dat ze sliep. Ze wist dat niet alle shapeshifters het konden, maar het was de sleutel voor haar dat ze het kon overleven 's avonds. Ze liep richting het bed van mos en terwijl ze er heen liep veranderde ze weer in een wolf. Ze ging liggen op het bed en wenkte Clive om naast haar te komen liggen. Ze wist niet of Clive ook door de nacht heen in een zijn hondenvorm kon blijven, maar one way or another zou Eevy hem warm houden. Zij had immers een dik genoegen vacht voor beiden.


Terug naar boven Go down
 
avatar

Loras Reyneard
━ Member ━


Posts : 83
IC : 33

“ Character „
Leeftijd: 18 years
Sex: Male
Family Tree: X
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Always this burden. zo nov 02, 2014 1:27 am


Clive was terug in zijn rolstoel gaan zitten. Het voorwerp noemde hij normaal gesproken de veiligste plek waar hij kon zijn. Nou die woorden nam hij hier wel terug. Hier had hij totaal niks aan het ding. Maar het was nu eenmaal niet anders. Hij had het ding nodig. En het gebeuren leek Eevy niet bepaald erg te vinden. Immers reageerde ze er niet bepaald fel op of iets. Eevy reageerde dan ook op zijn eerste woorden, dat hij niet weg hoefde te gaan. Clive glimlachte wat flauwtjes. Nee het was maar beter dat hij terug in zijn rolstoel zat dacht hij zo. Hij kon zich niet voorstellen dat ze echt een jongeman met verlamde benen op haar schoot wilde hebben voor een paar uur. Clive Verontschuldigde zich vervolgens nog maar even, leek hem wel zo gepast nu. Al kon hij het niet laten om er nog even bij te zeggen dat de manier waarop hij was neer gekomen, niet bepaald onaangenaam was geweest. Eevy reageerde op zijn verontschuldiging. Maar de andere woorden liet ze zitten. Daardoor moest Clive even lichtjes grinniken. Kijk aan, ze kreeg hem nou ook al zo ver dat hij wat grinnikte. Wat was de volgende stap? Lachen? Clive keek even droog bij het idee maar richtte zich gauw genoeg weer terug op Eevy nadat hij voor kort de omgeving in zich op had genomen. Het zag er allemaal maar wat koud uit, en de volle koude temperatuur moest nog komen. Clive vroeg Eevy dan ook of ze hier altijd sliep. Ze vertelde dat ze niet altijd hier sliep. Ze sliep ook wel eens in het bos zelf. Maakte dat het idee veel beter? Niet bepaald. Buiten leek hem nog minder dan hier binnen. Hier binnen lag je tenminste van de wind af.
Eevy stond in de tussen tijd op en wenkte hem met haar mee te komen. Clive keek voor een moment wat vragend. Waar wilde ze nu nog heen. Nou ja dan zou hij dan maar achter gaan komen. Ze kwamen aan het einde van de grot aan. Er scheen een straal van het maanlicht naar binnen dat neer kwam op een bed van mos. Alsof het licht het voor het kiezen heeft. Clive snapte nu waar ze sliep in ieder geval. Dat leek hem een stuk zachter dan de harder grond. Eevy ging richting het bed van mos. In de tussen tijd veranderde ze naar een wolf. ''Hier is dus mijn luxe bed gebleven'' Zei hij met een flauw glimlachje. Eevy wenkte hem vervolgens. Hij mocht naast haar komen liggen. Clive glimlachte lichtjes en veranderde naar zijn honden vorm. Hij sprong van de rolstoel af en kwam bij haar op het mos liggen. Hm zo slecht lag dat echt niet merkte hij al gauw.
Na een poosje was Clive dan in slaap gevallen. Het was een intense dag geweest en nu had Clive dan ook wel zijn slaap nodig. Voor een moment had het dan ook geleken dat hij de kou wel aardig aan kon. Tot dat het tegendeel bewezen werd en hij plots terug in zijn menselijke vorm veranderde. Hij kon in zijn slaap gewoon niet in zijn vorm blijven. Hij was er niet sterk genoeg voor om het dan onder controle te houden. Langzaam aan begon Clive zijn lichaam dan ook wat te trillen terwijl de kou zich neer legde op zijn huid.
Terug naar boven Go down
 
avatar

Jinn
━ Global Moderator ━


Posts : 635
IC : 86
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 13 years
Sex: Male
Family Tree: Venom
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Always this burden. zo nov 02, 2014 10:47 am


Een koude wind stak op en ging kort de grot in. Beiden merkten ze nu dan ook wel dat het kouder werd. De winter kwam er immers aan. De moeilijkste tijd om te overleven. Dit was dan ook de tijd van het jaar dat ze soms kleine dorpjes ging bezoeken voor onderdak of voedsel. De kuddes zouden immers vertrekken en de temperatuur zou drastisch dalen, maar nu konden ze nog prima hier slapen. Tenminste, zo dacht zij erover. Clive leek wat te twijfelen. Eevy nam hem niks kwalijk: hij wist immers nog niet wat er verschool in het einde van de grot. Eevy grijnsde dan ook naar hem wenkte hem haar te volgen. Ze kwam uit bij een bed gemaakt van mos. Het was lekker zacht op te liggen en het hield warmte vast. ''Hier is dus mijn luxe bed gebleven'' sprak Clive. Eevy grinnikte, terwijl ze in haar wolvengedaante veranderde en op het bed ging liggen. Ze wist niet zeker of Clive wel de hele nacht kon blijven in zijn hondengedaante, maar daar kwamen ze vanzelf achter. Eevy zou ervoor zorgen dat ze het beide niet koud hadden. Haar vacht was dik, aangezien ze haar wintervacht alweer had, en ze kon daarmee hen beiden wel warm houden. Clive veranderde ook naar zijn hondengedaante en ging naast Eevy liggen. Eevy glimlachte nog lichtjes naar hem, voordat hij zijn ogen sloot. Eevy besloot echter om nog even wakker te blijven. Om te checken dat de omgeving veilig was en dat Clive inderdaad in zijn hondengedaante kon blijven. Eevy ging wat rechter op zitten en hief haar kop wat. Vervolgens snoof ze de lucht op, maar er waren geen andere geuren te bekennen dan die van Clive. Ze zuchtte eens onhoorbaar, waarna ze weer rustig ging liggen. Ze liet haar blik op Clive gevestigd houden. Zelf was ze wel wat moe, maar kon het eventueel nog wel uithouden. Clive leek al in een diepe slaap te zijn. Iets wat niet gek was, aangezien hij wel erg veel had gedaan voor zijn doende. Tenminste, zo dacht Eevy. Plots veranderde Clive terug naar zijn mensengedaante. Eevy keek hem kort wat verbaasd aan, maar besefte toen dat hij wel gewoon verder sliep. De kou beet gelijk toe en had geen genade. Eevy probeerde zo geruisloos haarzelf om hem heen te wikkelen, zodat hij uiteindelijk ook warm werd gehouden door haar vacht. Toen ze zeker wist dat hij geen kou meer leed liet ook zij haar ogen sloten en viel ze in een slaap.


Terug naar boven Go down
 
avatar

Loras Reyneard
━ Member ━


Posts : 83
IC : 33

“ Character „
Leeftijd: 18 years
Sex: Male
Family Tree: X
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Always this burden. zo nov 02, 2014 1:20 pm






Clive was terug verandert naar zijn dierlijke vorm en was bij Eevy komen liggen op het bed van mos. Het voelde nog niet eens zo slecht aan. Hij had zijn kop op zijn poten geplaatst. Hij had Eevy nog een blik gegeven. Maar daarna was het dan ook wel gebeurd voor de avond. Clive zijn ogen waren binnen nu en een seconde dicht gevallen. Zo moe was hij. Hij was dan ook wel over zijn grenzen heen gegaan vandaag. Hij had meer gedaan dan hij gedacht had te kunnen. Niet dat hij het erg vond. Hij was er juist blij om dat hij het meegemaakt had. Hij was Eevy dan ook wel dankbaar dat ze er moeite in had gestoken om hem mee te nemen en het hem al had laten zien. En hem zelfs nog had verdedigd tegen een paar wolven die op hun nummer gezet moesten worden. Ja een bijzondere dame was ze. Met die gedachten in zijn hoofd was hij in een rustige en diepe slaap gevallen. Echter bleef Clive niet lang in zijn dierlijke vorm. Clive had nog nooit in zijn dierlijke vorm geslapen en wist dan ook niet hoe hij deze moest behouden als hij sliep. Zijn lichaam veranderde terug naar zijn menselijke vorm. Zodra de dikke vacht zich omruilde voor enkel een huid bereikte de kou hem. Clive begon daar door wat te trillen. Hij had het dan ook echt koud. Zijn handen grepen het mos wat vast. Als het zo langer door ging was hij binnen nu en een paar minuten wakker. Maar Eevy leek dat te gaan voorkomen. Ze wikkelde zich wat om hem heen voor zover dat mogelijk was en zorgde ervoor dat de warmte van haar dikke vacht zijn huid bereikte. Langzaam aan leek dat dan ook te werken. Clive stopte met trillen. Zijn handen namen zachtjes de vacht van Eevy vast. Haar witte haren gleden door zijn vingers heen. Zo sliep hij dan ook rustig en met een betere temperatuur op zijn huid verder.
De volgende ochtend werd Clive langzaam maar zeken wakker. ''Wat..?'' Mompelde hij toen hij merkte dat hij niet in zijn eigen bed lag. Het duurde een poosje voor dat hij door had in wat voor situatie hij verkeerde en hoe dat uberhaubt zo was gekomen. Langzaam aan liet hij de witte wolvin los terwijl hij zijn blik op haar richtte. Hij was haar gister tegen gekomen, ze had hem het leven in de wildernis laten mee maken en uiteindelijk waren ze hier beland. In deze grot. En had zij hem wakker gehouden. Clive keek zwijgend naar haar waarna hij kort lichtjes wat glimlachte. Hij liet zijn rechter hand voor even over haar kop heen gaan. Maar de gedachten dat achter de wolf een meisje schuilde en hij die nu dus ook zat te aaien, liet hem zijn hand terug trekken. Ja het klonk wat ongemakkelijk in zijn hoofd. Hij plaatste zijn hand op zijn buik en zuchtte eens. Rustig wachtte hij af tot Eevy ook wakker zou worden. Ondertussen bleef hij nog maar een poosje zo op het mos liggen terwijl zijn blik naar de gleuf ging waardoor wat licht naar binnen kwam en op hen scheen. Het was niet dat hij in deze conditie ergens anders heen kon gaan. Maar goed hij kon wel naar zijn dierlijke vorm veranderen. Echter lag hij voor nu wel even goed zo. Even rustig wakker worden en zijn gedachten op de loop laten gaan.
Terug naar boven Go down
 
avatar

Jinn
━ Global Moderator ━


Posts : 635
IC : 86
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 13 years
Sex: Male
Family Tree: Venom
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Always this burden. zo nov 02, 2014 1:53 pm


Nadat Eevy zeker wist dat Clive geen koud zou lijden, had ze ook haar ogen gesloten en was ze vertrokken in een diepe slaap. Eevy opende haar ogen weer en ze keek richt in het gezicht van een jongen. Eevy haar ogen verwijdde zich en ze kreeg de neiging om te gaan grommen, maar toen kwamen de herinneringen van gisteren terug en wist ze dat Clive naast haar lag. Ze ontspande haar lichaam weer en keek naar hem, terwijl hij nog vredig lag te slapen. Ze merkte zijn hand op die haar vacht had vast gepakt. Ze glimlachte lichtjes. Hij lag er nu zo vredig bij. Kort keek ze naar de spleet boven hen. De zon stond nog niet bovenaan. Ze gokte het erop dat het nog behoorlijk vroeg was. Eevy sloot daarom haar ogen weer en sliep weer verder. Eevy haar oren flikkerde toen ze de warmte voelde van een hand over haar kop heen gaan. Het zorgde voor een raar. Licht opende Eevy haar ogen weer en knipperde eens. Ze keek kort om zich heen om haar omgeving weer te registreren. Clive. Grot. Ze glimlachte lichtjes, waarna hij blik dan bleef hangen bij Clive. Hij had haar geaaid. Ze grinnikte licht en liet zo merken dat ze wakker was. Ze maakte zichzelf los van Clive en stapte van het bed af. Ze veranderde weer terug naar haar mensenvorm en keek Clive met een lichte grijns aan. "Hoe vaak ga je me nog aaien als ik een wolf ben?" vroeg Eevy licht plagend en verraadde zo dat ze het had gevoeld dat Clive haar had geaaid. Ze grinnikte, waarna ze glimlachte en ze liet zo merken dat het haar vrijwel niks uitmaakte. Ergens voelde het wel fijn. Eevy reed de rolstoel richting Clive, zodat hij erin kon gaan zitten, mocht hij dat willen. Eevy zelf stapte de grot uit en gaapte eens, waarna ze zich uit strekte. Ze had heerlijk geslapen. Ze draaide ze in de richting van Clive. "Maar heb je verder goed geslapen?" vroeg Eevy met een glimlach. Een korte gedachte schoot door haar heen. Ging Clive vandaag terug? Hij zou toch wel moeten? Hij had waarschijnlijk een familie en vrienden die op hem wachtte. Ze zuchtte eens teleurgesteld. Dan zou ze weer terug gaan naar het alleen zijn. Yeay. Voor het eerst voelde ze zich er niet blij bij dat ze alleen was. Ze ging buiten zitten op het gras en keek weer naar Clive. "Ga je vandaag terug?" vroeg ze dus maar.


Terug naar boven Go down
 
avatar

Loras Reyneard
━ Member ━


Posts : 83
IC : 33

“ Character „
Leeftijd: 18 years
Sex: Male
Family Tree: X
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Always this burden. zo nov 02, 2014 2:47 pm






Plots hoorde Clive een grinnik weg komen van Eevy. Hij keek dan ook naar haar en op dat moment maakte ze zich los van hem en stond ze op. Kort keek Clive wat verbaasd. Was ze wakker? Hoelang was ze dan al wakker? Ze veranderde terug naar haar menselijke vorm en richtte zich met een grijns op hem. Ze vroeg hem hoe vaak hij haar nog zou gaan aaien als ze in haar wolven vorm was. Licht keek Clive wat droog. Zolang was ze dus al wakker. ''Vergeet dat maar weer..'' Zei Clive dan ook gelijk met een wat droge toon. Hij gaf haar daarna een wat flauw glimlachje. Ondertussen glimlachte Eevy dan ook terug naar hem als een teken dat het haar verder niet had uitgemaakt. Clive grinnikte dan ook lichtjes. Dat maakte de situatie in ieder geval al minder ongemakkelijk. Ondertussen zette Eevy de rolstoel terug bij hem neer. Clive nam de rolstoel vast en werkte zich er zo weer een weg in. Hij had nu wel genoeg gelegen en besloot dan ook met Eevy mee naar buiten te gaan. Hij ontweek ondertussen het punt waar hij gister nog vast had gezeten. Daar wilde hij niet weer terecht komen. Tenzij hij weer de zelfde landing kreeg.. Clive glimlachte even lichtjes wat flauw bij de gedachten. Ja zo erg zou dat niet zijn. Al had hij het gister nog zo ongemakkelijk gevonden. Maar goed dat was ook meer omdat hij niet zo een twee drie weer recht op kon komen. Eenmaal buiten keek Clive kalm in het rond. De omgeving lag er rustig en vredig bij. Dat was toch een beter uitzicht om bij wakker te worden dan de vroege morgen in de stad waar mensen langs elkaar heen racede om op tijd op school of werk te zijn.
Eevy vroeg hem vervolgens of hij goed had geslapen met een glimlach op haar gezicht. Clive glimlachte lichtjes terug en knikte eens. ''Ik heb zeker goed geslapen'' Sprak hij kalm. Er zat dan ook een bepaalde toon in waarmee hij doelde op het feit dat Eevy hem warm had gehouden. Eevy ging daarna op het gras zitten. Clive kwam bij haar met zijn rolstoel en keek kort de omgeving weer rond maar Eevy had zijn aandacht al snel weer door te vragen of hij vandaag terug ging. Clive haalde zijn schouders wat op. ''Mijn rolstoel is niet erg handig hier, aan de andere kant ik heb ook geen behoefte om terug te gaan naar de stad'' Antwoordde hij kalm. Nee de stad was zo.. druk en chaotisch. En hier was het zo anders. Beter. Maar dat had hij ook niet anders verwacht. ''Zou je het leuk vinden als ik bleef?'' Vroeg Clive plots aan haar terwijl hij haar kalm in de ogen aan keek.


Terug naar boven Go down
 
avatar

Jinn
━ Global Moderator ━


Posts : 635
IC : 86
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 13 years
Sex: Male
Family Tree: Venom
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Always this burden. zo nov 02, 2014 4:46 pm


De twee waren opgestaan en waren de grot uit gelopen. Eevy haalde eens volle teug met de frisse lucht, waarna ze moest gapen en ze zich eens uitrekte. Ze keek kort naar de lucht. Een mooie blauwe lucht met hier en daar een wolkje. Het beloofde een mooie dag te worden. Dat zorgde ervoor dat Eevy's humeur al een stuk beter werd en ze vroeg dan ook aan Clive hoe hij had geslapen. ''Ik heb zeker goed geslapen'' sprak Clive en Eevy kon uit zijn toon opmaakte dat hij het had gewaardeerd dat Eevy hem warm had gehouden. Eevy grijnsde eens. "Mooi zo," sprak ze als teken dat ze het niet erg vond om te doen. Het had een beetje aangevuld alsof ze een eigen knuffel had. Eevy schudde eens met haar hoofd. Ja, nee, dat ging niet gebeuren. Ze trok zichzelf weg bij die gedachtes, maar een andere gedachte kwam bij haar binnen. Clive zou weg moeten gaan. Eevy haar hoofd zakten wat naar beneden van teleurstelling. Ze had hem gisteren er nog van kunnen overtuigen dat hij eens een dagje moest proberen in de natuur, aangezien hij zo negatief was geweest over de mensen. Eevy wist niet hoe hij het nu had gevonden, maar hij leek wel een stuk losser te worden rondom haar en hij leek het ook meer naar zijn zin te hebben. Maar Eevy sloot niks buiten. Je kon niks zeker weten zonder het te vragen. Dus richtte Eevy zich weer op Clive en vroeg of hij vandaag terug ging. Clive haalde zijn schouders op. ''Mijn rolstoel is niet erg handig hier, aan de andere kant ik heb ook geen behoefte om terug te gaan naar de stad'' Eevy knikte eens, maar het was niet echt een antwoord. Het betekende hoogstens dat hij wat langer bleef dan ze had verwacht. ''Zou je het leuk vinden als ik bleef?'' vroeg Clive plots. Eevy keek op en keek hem licht verbaasd aan. 'Leuk'? Ze week haar blik weer af en keek het niets in. Ze zou het zeker niet erg vinden als hij bleef, maar ja. Ze wou hem niet tegen zijn zin hier houden, dat was ze ook echt niet van plan om te doen. Uiteindelijk knikte Eevy. "Het is altijd beter dan alleen zei," reageerde Eevy er wat vaagjes op. Het was niet dat het loog, maar het was gewoon geen duidelijk antwoord. Eevy richtte haar blik op Clive en stond weer op. "Van mij mag je zolang als je wilt hier blijven, maar ik neem aan dat je ooit wel eens terug moet gaan naar de stad en ik weet ook niet hoe leuk je het vond om in de natuur te zijn," legde Eevy verder uit. Ze glimlachte lichtjes, waarna ze achter de rolstoel van Clive ging staan en hem naar voren begon te duwen. Op het moment maakte het haar weinig uit of Clive het er niet mee eens was dat Eevy hem duwde, ze bleef gewoon door duwen. Ze gingen door het bos heen en Eevy keek goed uit dat de rolstoel niet weer ergens klem bleef zitten. Ze manoeuvreerde hen beiden door het bos heen, totdat het bos weer uit week en een meer te zien was. Zoals ze had gedacht zag het er adembenemend uit. De zon liet het water sparkelen en zorgde voor iets betoverend. Ook lag er gewoon gras, waardoor Clive er ook gemakkelijk naar toe kon gaan. Eevy liet hem dan ook los en liep vervolgens zelf naar het meer toe. Ze ging op een steen zitten en keek Clive eens glimlachend aan.


Terug naar boven Go down
 
avatar

Loras Reyneard
━ Member ━


Posts : 83
IC : 33

“ Character „
Leeftijd: 18 years
Sex: Male
Family Tree: X
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Always this burden. zo nov 02, 2014 9:56 pm






Clive was samen met Eevy naar buiten gegaan. De zon scheen. Alles was groen en vredig. Af en toe was er een vogeltje te horen of wat geritsel. Er was gewoon rust. Zoveel beter om bij wakker te worden dan dat hij vanuit zijn slaapkamerraam keek en het drukke verkeer kon aanschouwen. Er stonden al geen eens meer een paar boompjes in de straat. Eenmaal buiten de grot had Eevy hem gevraagd of hij lekker had geslapen. Clive maakte haar dan ook duidelijk dat het mede dankzij haar, of eigenlijk vooral door haar warme vacht kwam dat hij goed had geslapen. Anders had hij waarschijnlijk de hele avond rillend van de kou op het mos gelegen. Zelfs het mos zou dan niet meer zo lekker liggen. Eevy zette zich vervolgens op het gras neer en had hem daarna plots gevraagd of hij vandaag terug ging. Clive had er een wat twijfelend antwoord op gegeven. Eigenlijk wilde hij niet. Maar aan de andere kant zou hij wel weer eens terug moeten. Hij had in de stad een huis. Daarbij was het voor hem niet haalbaar om fulltime in de natuur te leven. Kon gewoon niet. Clive vroeg Eevy vervolgens of zij het leuk zou vinden als hij bleef. Hij was daar wel benieuwd naar. Of ze eigenlijk wilde dat hij langer bleef, dat ze daarom haar vraag had gesteld. Na enkele seconde knikte Eevy en zei ze hem dat het altijd beter was dan alleen zijn. Dus ze voelde zich alleen? Clive keek voor een moment weg. Maar zijn aandacht werd algauw weer getrokken doordat Eevy verder praatte. Haar conclusie was dan ook dat hij ooit wel weer eens terug moest gaan. Daar had ze gelijk in. Clive glimlachte even flauwtes en wilde antwoord geven op haar woorden. Maar op dat moment nam ze plotseling zijn rolstoel vast. Ze reed hem daarna vooruit. Clive keek nogal verbaasd van het vooruitzicht omhoog naar haar. Ging ze hem nou echt zitten duwen? ''Je weet dat ik het zelf kan toch?'' Reageerde hij dan ook gelijk. Hij had het nog nooit mee gemaakt dat iemand hem zonder pardon voor uit reed. Sowieso liet hij het ook nooit toe voordat ze de kans maar kregen maar daar was het nu al te laat voor. Eevy stopte dan ook niet met duwen. Ze stopte pas toen ze bij een meer aan kwamen. Eevy liet hem los en ging naar het meer toe. Clive keek voor even zwijgend naar het uitzicht. Oke ze had hem dan wel naar een mooie plek gebracht. Langzaam aan reed Clive dan ook verder vooruit achter haar aan. Een meter van de rand van het water hield hij halt. Hij keek van het water terug naar Eevy die hem met een glimlach aan keek. Clive glimlachte licht dan ook terug naar haar. ''Ik vond het heel erg leuk gister Eevy'' Zei Clive nu tegen haar. Nog als reactie op haar eerdere woorden. ''Ik zou graag nog een poosje blijven'' Zei hij daarna dan ook kalm. ''Maar uiteindelijk zal ik wel weer is terug moeten, maar als je wil kan je dan met mij mee'' Maakte hij zijn woorden uit eindelijk af met een voorstel en een lichte glimlach. Zijn blik viel daarna op het water. Zwijgend keek hij er voor enkele seconde naar. ''Zwem je hier wel eens?'' Vroeg Clive uiteindelijk aan haar. Hij zou wel willen zwemmen maar ja, ging hem ook niet al te makkelijk af natuurlijk. Hij was allang blij dat zijn badkamer was omgebouwd zodat hij daar een beetje normaal kon douchen.


Terug naar boven Go down
 
avatar

Jinn
━ Global Moderator ━


Posts : 635
IC : 86
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 13 years
Sex: Male
Family Tree: Venom
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Always this burden. ma nov 03, 2014 7:38 pm


Zonder pardon begon Eevy Clive naar te duwen. ''Je weet dat ik het zelf kan toch?'' reageerde Clive erop. Eevy reageerde alleen maar en duwde hem verder. Op dit moment boeide het haar weinig of hij het erg vond of niet. Ze deed het gewoon en volgens haar kon hij er weinig aan doen. Eevy was dan ook vast bereiden om hem mee te nemen naar het meer en als hij het écht niet wou zij hij er maar veel aan moeten doen. Echter bleef hij voor de verdere rit stil, totdat de bomen uitweken voor gras en een meer in zicht kwam. Het zicht was weer eens adembenemend. Het was een uitzicht waar Eevy langzamerhand aan wel gewend was geraken, maar ze liet het nog graag zien aan mensen of dieren die nieuw waren in het gebied. Het was één van de bezienswaardigheden die het waard waren om te zien. Eevy liep richting een steen toe, waar ze vaker op zat, en ging er op zitten. Ze keek kort naar het uitzicht, waarna haar blik ging richting Clive die zwijgend richting het water reed en een meter ervan tot een halt kwam. Een triomfantelijke grijns sierde rond haar lippen. Ze kom hem het zwijgen opleggen en hem zijn adem ontnemen, bij hem simpelweg de natuur te laten zien. Altijd leuk om dat te merken. Ze grinnikte, maar richtte haar aandacht al snel weer op Clive. ''Ik vond het heel erg leuk gister Eevy'' sprak hij. Eevy haar grijns veranderde in een glimlach en kort keek ze naar het uitzicht. "Ik ook, het was gezellig," reageerde Eevy, ondanks dat het incident met de vier wolven. Ach ja, daar zouden ze nu toch geen last meer van hebben. ''Ik zou graag nog een poosje blijven'' ging Clive verder. Eevy knikte eens glimlachend, als teken dat hij altijd welkom was. ''Maar uiteindelijk zal ik wel weer is terug moeten, maar als je wil kan je dan met mij mee'' Eevy keek wat verbaasd op bij zijn laatste woorden. Ze keek hem aan, terwijl hij licht glimlachte. Met hem mee gaan? Eevy week haar blik af naar het water. Ze kon het overwegen om het te gaan doen. Maar ze was er al zolang niet meer geweest en ze had er geen enkele herinneringen aan. Ze had sowieso tien jaar lang geleefd in de natuur. ''Zwem je hier wel eens?'' Eevy keek op en zag dat ook hij zijn blik had geweken naar het water. Eevy knikte eens. "Soms, in de zomer vooral of in de late lente," antwoordde Eevy. Haar gedachtes waren nog steeds bij zijn eerder gestelde voorstel. Ze bleef haar blik dan ook op Clive houden. "Ik weet niet of het wel zo handig is als ik met je mee zou gaan. Ik ben immers al tien jaar niet meer in een stad geweest en ik heb er geen enkele herinnering van," legde Eevy uit.


Terug naar boven Go down
 
avatar

Loras Reyneard
━ Member ━


Posts : 83
IC : 33

“ Character „
Leeftijd: 18 years
Sex: Male
Family Tree: X
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Always this burden. wo nov 05, 2014 3:42 pm





Clive vertelde Eevy dat hij het leuk had gehad gister. Dat was oprecht zo. Een dag in de natuur mee maken had hij altijd al wel gewild. Maar hij had het simpel weg niet alleen aan gekund. En omdat hij te koppig was om iemand hem te laten helpen. Maar nu had hij het toe gelaten en zag hij hij wat het hem terug gaf. Een leuke dag met een gezellige dame. Eevy gaf hem een glimlach en zei hem dan ook dat ze het net zo leuk had gevonden. Of vooral gezellig. Clive vertelde Eevy dat hij graag een poosje langer wilde blijven. Eevy knikte glimlachend naar die woorden. Daar leek ze dan ook echt geen problemen mee te hebben, gelukkig. Echter kwam daarna het realistische deel. Clive vertelde dat hij uiteindelijk wel weer terug zou moeten gaan. Het was niet realistisch voor hem om hier continu te zijn hoe graag hij ook zou willen. Echter stelde hij bij zijn woorden dan ook voor dat zij dan met hem mee naar de stad kon komen. Zij kon in zijn huis komen logeren en al. Als ze wilde natuurlijk. Eevy leek nogal verbaasd door zijn woorden. Door het eerste of het tweede? of beide. Dat kon Clive niet goed aflezen van haar gezicht. Eevy gaf niet meteen antwoord. Hij liet haar er maar even over nadenken terwijl hij zich op het water richtte. Hoe langer hij er naar keek hoe meer hij wilde zwemmen. Maar misschien was dat niet zo'n goed idee. Terwijl Clive zijn blik op zijn spiegelbeeld in het water bleef hangen vroeg hij Eevy of ze hier wel eens had gezwommen. Ze vertelde in de zomer of laat in de lente. Clive knikte eens. ''Volgende keer ga ik een poging doen om met je mee te zwemmen, natuurlijk wel in me dierlijke vorm'' Zei Clive met een flauw glimlachje tegen haar. Clive richtte zijn bik op haar en merkte dat ze hem nog aan keek. Hij keek langzaam aan dan ook wat vragend terwijl hij wilde vragen wat er was. Maar ze gaf haar antwoord al. Ze vertelde dat het voor haar misschien niet handig was om mee te gaan naar de stad aangezien er al 10 jaar niet was geweest. Clive glimlachte flauwtjes en rolde zijn rolstoel naar haar toe. Voor haar stopte hij. Kalm keek hij haar in de ogen aan. '' Jij hebt mij een dag laten leven in de natuur. Laat mij hetzelfde doen bij jou. Ik zeg niet dat de stad beter is. Zeker niet. Maar als ik dan toch terug moet zou ik het leuk vinden als je mee ging'' Zei Clive met een kalme lichte glimlach tegen haar.



Terug naar boven Go down
 
avatar

Jinn
━ Global Moderator ━


Posts : 635
IC : 86
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 13 years
Sex: Male
Family Tree: Venom
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Always this burden. wo nov 05, 2014 8:26 pm


''Volgende keer ga ik een poging doen om met je mee te zwemmen, natuurlijk wel in me dierlijke vorm'' sprak Clive op Eevy haar woorden. Ze grinnikte lichtjes. "Oké dan," reageerde erop met een glimlach. Haar gedachtes werden getrokken door het idee dat Clive ooit eens terug wou gaan en dat hij wou dat Eevy mee ging. Toch bleef Eevy liever hier. Ze leefde immers al tien jaar hier in Hickory en had nog geen voet meer binnen in de stad gezet sinds ze haar geheugen was verloren. Ze zou een totaal verloren zaak zijn in de stad. Alleen Clive zou diegene zijn die haar kon begeleiden, maar wat als ze hem verloor in de massa? Of wat als ze het echt niet kon trekken en toch moest terug gaan? Dat waren incidenten die ze liever wou voorkomen. Ze wou Clive niet teleurstellen, maar op dit moment zag ze het echt niet zitten. Eevy kon niet eens haar familie herinneren, niet eens haar leven in de stad, niet eens haar achternaam. Hoe kon ze ooit nou overleven in het stadsleven? Ze wist dat veel mensen juist zo dachten over het leven in de natuur, maar dat was alleen omdat zij niet waren opgegroeid in de natuur. Nee zij waren opgegroeid in de stad. Het leek voor haar een uitdaging die zo groot was als de chinese muur en die ze gewoon onmogelijke kon beklimmen. Ze zuchtte eens, maar keek op bij het horen van wielen die piepten. Toen ze opkeek zag ze dat Clive naar haar toe kwam. Met lichte verbazing keek ze naar Clive die nu voor haar stond. De kalm blik in zijn ogen zorgde ervoor dat Eevy zich ook wat kalmer voelde, maar ze kon de nieuwsgierigheid niet onderdrukken. '' Jij hebt mij een dag laten leven in de natuur. Laat mij hetzelfde doen bij jou. Ik zeg niet dat de stad beter is. Zeker niet. Maar als ik dan toch terug moet zou ik het leuk vinden als je mee ging'' sprak Clive. Eevy keek hem kort aan, waarna ze haar blik weer af week. Ze dacht kort naar. Ze voelde zich alles behalve prettig erbij, maar ze wist ook dat ze ooit haar verleden moest zoeken en ooit eens de angst onder ogen moest zien. En nu kreeg ze die kans aangeboden met een leider erbij. Ze zuchtte onhoorbaar, waarna ze haar blik weer richtte op Clive. "Oké dan," gaf Eevy uiteindelijk toe en glimlachte licht voorzichtig. "Maar niet langer dan drie dagen, tenzij het me zo goed bevalt dat ik langer wil blijven, maar dat betwijfel ik," sprak Eevy en lachte flauw. "Hoelang wil je nog hier blijven en wanneer wil je terug gaan?" vroeg Eevy.


Terug naar boven Go down
 

BerichtOnderwerp: Re: Always this burden.

Terug naar boven Go down
 
 

Always this burden.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 2 van 2Ga naar pagina : Vorige  1, 2

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
KAECHAN :: {{❥ Soulsilver :: Soulsilver :: Hickory-