Profile
you are not logged in or registered.

(LOG IN||REGISTER)


INBOX // PROFILE
Welcome
Welkom op Kaechan RPG, dé online rpg waar je een warlock of een shapeshifter kunt zijn.
Sluit je aan bij Family Trees of ga zelf op onderzoek uit in Griffinbeach, Soulsilver, Woodley of Oldbrook.

"A masquerade of Heroes"

14-04-2015 ~ Nieuwe Regels FC

27-03-2015 ~ Kaechan 2.0 Plot.

27-03-2015 ~ New Layout.

23-03-2015 ~ Kaechan 2.0 [Site]

Family Trees
The Elite.
The Venom.
None.
None.
None.
Apply here for a Tree
Census
WARLOCKS
ADULTS 9 26
TEENAGERS 4 3
SHAPESHIFTERS
ADULTS 11 21
TEENAGERS 4 5
TOTAAL 28 55
Season
season: spring / seizoen: lente
Switch Character
Charactername
Password


Credits
©2014-2015 KAECHANRP is ontworpen, bedacht en gecodeerd door JUNG DAEHYUN , gehost op een FORUMOTION forum.
Met dank aan Peter, Kim, Rose, Vance en Michelle voor het helpen met een enkele code / tekst / images.
©opyrights reserved to the original artists!

Dit forum werkt het allerbest op:

google chrome

Maar werkt ook prima op:

firefoxinternet explorersafari

Deel | .
 

 Mind the gap

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht

Vance Aurelius
━ Member ━


Posts : 289
IC : 37

“ Character „
Leeftijd:
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Mind the gap za okt 25, 2014 10:11 pm


 
VANCE
TAGGED: EEVY
WORDS: 10 MILJOEN
NOTES: BWUB
'Mind the stairs'. Alsof het zien van de lange trap niet genoeg was als waarschuwing dat je die moest nemen. Vance kon het keer op keer maar niet laten om het bordje niet op te merken, voor hem was het een enigszins overbodig bord. Alhoewel voor één ongelukkig persoon niet, een figuur raasde langs hem. Zorgend voor een korte bries die hem deed opkijken. Precies wanneer hij zijn blik had opgericht, zag hij de persoon onderuit gaan, nog op de eerste trede. Licht verbaasd om het voorval bewoog hij zich vlug naar de persoon toe, liever hielp hij vreemden zonder ze aan te raken. Voor deze situatie maakte hij echter een uitzondering, want tja, hoe zou hij de persoon anders kunnen helpen. Met zijn rechterhand ondersteunde hij de persoon om hem/haar overeind te krijgen. Voor zover hij kon zien was de persoon ongedeerd, gelukkig was het maar een trede en was hij/zij niet helemaal naar beneden gedonderd. Hij had verder geen woorden of iets, even krulde zijn lippen tot een vriendelijke glimlach, met een knikje begroette of, ja.. Nam hij afscheid van de vreemde. Om dan zelf de trap te nemen richting de treinen.

De trap ging als een spiraal naar beneden en voor een zeer lange tijd leek de het oneindig door te gaan. Het kon Vance nog best duizelig maken, met een redelijk snelle tred ging hij de trap af. Het geluid van een bel die de laatste passagiers waarschuwde, tientallen voetstappen en het gepraat van mensen kwam hem direct tegemoet wanneer hij zijn voeten op de vloer van het perron had gezet. Zo te zien had hij de verkeerde tijd gekozen om de metro te nemen, hij had het ook kunnen weten. Spitsuur. Zo behendig mogelijk probeerde hij zich tussen de mensen menigte te manoeuvreren, al waren sommigen niet zo soepel als hij en zo nu en dan knalde er een persoon tegen hem aan. 'Sorry', 'pardon', 'kijk eens uit man.' Werd er gemompeld en gesnauwd. Het deerde hem weinig, omdat het 9/10 keer het niet zijn fout was.

Het was een opluchting om eindelijk dan zijn metro in zicht te zien. Vance had liever de trein genomen, omdat hij op de hoogte was van de duistere dingetjes die er hier gebeurde. Hij had echter weinig keus, hij wilde gewoon zo snel mogelijk thuis zijn en vanwege een zelfmoordactie reden er geen treinen naar zijn locatie. Maar tot zijn ergenis kon hij de overvolle metro al van ver zien, hij kwam tot een halt een meter voor de metro deur. Er was in geen geval ruimte voor hem. Nu moest hij weer een half uur wachten op de volgende, een zachte, maar licht geïrriteerde zucht rolde over zijn lippen.

Opnieuw, een gehaaste figuur sjeezde langs hem. Een duidelijk kleiner persoon dan hij, die inderdaad wel nog in de metro zou kunnen passen. De deuren leken echter al te gaan sluiten en nog voordat de figuur binnen zou zijn, zou die tussen de deuren belanden. Vance leek dit als enige op te merken en bijna als reflex, greep zijn hand naar de arm van de jongedame en misschien wat ruw trok Vance haar terug. Nog voordat de deuren voor haar neus sloten. Het duurde niet lang tot hij realiseerde hoe ruw hij haar had weggetrokken, met de beste bedoelingen, maar toch. 'Sorry.' Klonk er uit zijn mond. Ondanks het lawaai, sneed zijn stem erdoorheen. Een lage stem weliswaar, maar die toch gevuld was met een zekere warmte. Wat hem direct opviel waren de opvallend blauwe ogen van de jongedame. Zowel als haar witte haren en egale huid. Iets wat Vance zeer kon waarderen, ze was prettig om naar te kijken. Met nadruk op kijken, staren daar deed hij niet aan. Zijn diepgroene ogen waren op haar gezicht gericht, observeren en analyseren deed hij graag, maar hij wilde niet onbeleefd zijn door de jongedame doorgrondig te bekijken. Even dwaalde zijn ogen af naar zijn hand die haar arm nog vast had, hij had haar ruw weggetrokken, maar gelukkig had hij geen afdruk achter gelaten en voorzichtig liet hij haar arm los.

Waah xD hopelijk kun je er iets mee, de eerste persoon die onderuit ging mag je zelf beslissen of dat Eevy ook was of niet c':

THEONS @ SHINE

Terug naar boven Go down
 
avatar

Jinn
━ Global Moderator ━


Posts : 635
IC : 86
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 13 years
Sex: Male
Family Tree: Venom
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Mind the gap za okt 25, 2014 11:49 pm



Eevy zuchtte eens. Wat ze hier deed was een grote vraag voor haar. Normaal kwam ze nauwelijks in de stad. Toch was de nieuwsgierigheid erg groot geworden, vooral nadat ze verschillende mensen had ontmoet vanuit de stad. Ze moest het toch eens met eigen ogen zien, hoe slecht het hier was. Eevy keek om haar heen. Overal waren mensen. Zoveel mensen had ze nog nooit bij elkaar gezien. Echter keek ze nog niet zo verwonderd naar de mensen. De mensen keken haar echter wel erg aan. Ze viel ook wel op met haar witte kleding en vooral haar bloten voeten. Ze moest eigenlijk ook wel opkijken waar ze haar voeten nu neer plantten, maar ze was té koppig om zich daaraan over te geven. Als ze ergens in stond wat ze niet prettig vond merkte ze het vanzelf. Met een trage pas liep Eevy door de stad heen. Haar blik viel op een trap die naar beneden begeleiden naar de metro. Ze keek op het bordje wat erbij stond. Ze herkenden de namen en wist waar ze heen wou gaan. Ze wou de minder leuke kant bekijken van deze stad en ze wist precies waar ze heen moest gaan daarvoor. Ze bekeek de tijden ernaast. Ze moest opschieten wou ze nog een de metro halen. Met de snelheid die ze bezat schoot ze de trap af, maar doordat ze op bloten voeten was en niet keek waar ze die neerzetten slipte ze op een natte plas ,van god mag weten waarvan, en pleurde bijna op de grond. Echter werd ze snel door een onbekende hand gegrepen die haar staande hield. Eevy's heldere blauwe ogen schoten richting de jongen die haar staande had gehouden. Hij gaf haar een simpele glimlach. Eevy besefte dat ze geen tijd had voor een bedankje en schoot er alweer vandoor. Ze knalde een paar keer volop tegen de mensen aan, ze was het immers nog niet gewend, maar toch kon ze zich er goed tussen door werken. Ze zag de metro al staan, met genoeg snelheid en behendigheid kon ze er makkelijk inkomen, tenminste dat dacht ze. In alle haast dacht ze er niet bijna en bracht ze haar plan al in actie. Ze schoot naar voren en was van plan om de metro in te springen, maar op dat moment werd ze opnieuw gegrepen door een hand. Met een ruk keek ze om. In een reflex kwam een diepe grom uit haar mond, iets wat nauwelijks te horen was in alle rumoer. 'Sorry.' zei de jongen over het lawaai heen. Eevy trok een wenkbrauw op en keek achterom, waar de metro weg reed. Ze zuchtte eens. Haar blik gleed naar haar arm toe waar de jongen haar nog steeds vast had. Ze keek op naar hem, terwijl hij zijn blik liet glijden over haar. Wat moest hij van haar? Nu keek de jongen dan ook naar haar arm, waarna hij die los liet. Opnieuw zuchtte Eevy eens. Haar voeten voelde plakkerig en koud van alle troep dat mensen neer smeten op de grond. Het liet Eevy bibberen. Ze keek de jongen aan met haar blauwe ogen. "Bedankt," zei ze uiteindelijk. Hier duidde ze op de beiden gebeurtenissen waarin hij haar had moeten grijpen om zichzelf niet te bezeren. Ja. Ze was niet echt gewend aan het stadsleven, dat was zeker. Eevy keek eens om zich. Erg handig stond ze hier niet. Eevy keek de jongen kort weer aan, schonk een klein glimlachje, waarna hij zijn hand vast pakte en hem mee begeleiden naar een bankje waar ze plaats nam. Kort liet ze een hand door haar witte haar heen gaan. "Pfft.. Hoe hou je het hier in vreemdennaam uit?!" zei Eevy harder dan ze had gewild. Ze keek de jongen aan. "Eevy is de naam. Vind je het erg om me wat informatie te geven over dit gebied en vooral over de omstandigheden ervan?" vroeg Eevy en keek hem aan met een lichte fonkeling in haar ogen.


Terug naar boven Go down
 

Vance Aurelius
━ Member ━


Posts : 289
IC : 37

“ Character „
Leeftijd:
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Mind the gap ma okt 27, 2014 9:23 pm


 
VANCE
TAGGED: EEVY
WORDS: 10 MILJOEN
NOTES: BWUB
Het duurde echter niet lang voordat hij besefte dat het dezelfde jongedame was die hij had geholpen net bij de trap. Hoe kon hij dat gemist hebben, een figuur zoals zij kon je niet makkelijk over het hoofd zien. Niet alleen vanwege haar uiterlijk, maar ook om het feit dat ze in de stad rondliep op blote voeten. Dat merkte hij pas op wanneer hij als het ware door haar werd begeleid, uit de menigte weliswaar. Heel erg vond hij het niet aangezien hij zijn metro toch zojuist had gemist. De jongedame nam plaats op het bankje, ondanks het lawaai kon hij haar woorden duidelijk horen. Een kleine glimlach vormde op zijn lippen. Tja, je went eraan. Maar daar zaten zijn gedachten echter niet, zijn ogen waren strak gericht op haar voeten die zwart waren van het vuil van de grond. Bijna wilde hij afkeurend zijn hoofd schudden. Hoe kon een jongedame zoals zij zich zo door een druk bezette stad bewegen. Op zijn rug rustte een zwarte rugzak die was gevuld met enkel essentiële dingen waaronder tissues. Vance schudde soepel de rugzak van zijn schouders af waarna zijn vingers naar het pakje met tissues zochten. Met uiterste controle knielde hij neer om bij haar voeten te komen. Eevy’s voeten om precies te zijn, want vrijwel direct stelde zij zich voor. En even richtte hij zijn groene ogen op naar haar, nog steeds met dezelfde glimlach. ‘Mag ik?’ Klonk er uit zijn mond en eigenlijk was het niet eens een vraag, want terwijl hij met zijn ene hand haar rechtervoet omhoog hield, veegde hij de viezigheid van haar voet af. En de handeling herhaalde hij ook bij de andere voet om vervolgens de zakdoekjes in de prullenbak naast het bankje te gooien. ’Eerlijk gezegd, ben ik zelf ook niet heel bekend hier.’ Sprak hij dan uiteindelijk nadat hij plaats had genomen naast haar op het bankje. ’Wat zoek je precies?’ Vroeg hij terwijl hij opnieuw in zijn rugzak keek. Niet kort daarna viste hij een paar schone sokken uit zijn rugzak, tsja, hij moest vannacht in een hotel overnachten. Dus zijn rugzak was onder andere gevuld met kleding. Hij reikte de sokken naar haar uit. Echt woorden had hij hier niet voor nodig. Ze had uiteraard een reden om op blote voeten hier rond te lopen. Maar misschien zou het toch prettiger zijn om iets te dragen.
THEONS @ SHINE

Terug naar boven Go down
 
avatar

Jinn
━ Global Moderator ━


Posts : 635
IC : 86
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 13 years
Sex: Male
Family Tree: Venom
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Mind the gap ma okt 27, 2014 9:53 pm





De jongen had haar gevolgd naar het bankje maar was niet gelijk gaan zitten. Verontwaardigt had Eevy haar gedachtes over het stad leven uitgesproken en ze vroeg het zichzelf dan ook echt af: 'Hoe hielt je het hier uit?' De jongen zei niks en glimlachte alleen maar. Eevy had daar genoeg aan. Ze ging er dan ook niet vanuit dat ze een hele uitleg kreeg over hoe het menselijk brein werkte en dus hoe je aan dingen kon wennen als je er maar lang genoeg aan mee deed. Als zij tegen de jongen hier zei dat ze dagelijks een dier doodde zou hij waarschijnlijk haar ook aankijken of ze gestoord was. Dat was dus een goede reden om haar shapeshifter gebeuren geheim te houden. Ze keek naar haar bloten voeten. Ja, dat verraadde haar. Haar voeten waren inmiddels 'mooi' bedekt met een zwarte vette laag met god mag weten wat er allemaal op lag. Het kon van alles zijn en Eevy wist honderd procent zeker dat ze niet wou weten wat er allemaal op zat. De jongen haalde zijn rugzak van zijn rug af en haalde een doekje eruit. Plots knielde hij naast haar neer. Eevy fronst eens. ‘Mag ik?’ vroeg de jongen en Eevy besefte nu pas dat hij haar voeten wou schoonmaken. Eevy wou er tegen in gaan en zeggen dat ze het ook best zelf kon doen, maar toen was de jongen al druk bezig met haar voeten mooi en netjes te poetsen. Goed kon Eevy er niet tegen dat anderen voor haar zorgden, maar ze kon hem er ook niet schuldig van maken. Het was aardig van hem en het was voor haar een rare ervaring dat iemand dat zomaar spontaan deed. Maar ja, veel wist ze ook niet van de mensen die hier leefden. Misschien waren ze wel allemaal zo. Nee. Dat kon niet. Dacht ze realistisch. Ze volgde de jongen met haar ogen, terwijl hij het doekje weg wierp in een prullenbak en naast haar plaats nam. Kort bleven haar blauwe kijkers hangen op de prullenbak. Kennelijk vonden een paar mensen het moeilijk om hun afval in de prullenbak te doen, aangezien er wat naast lag. Eevy fronste eens ,maar richtte daarna haar blik weer op de jongen. ’Eerlijk gezegd, ben ik zelf ook niet heel bekend hier.’ sprak de jongen uiteindelijk. Eevy knikte eens en besefte toen dat ze hem opnieuw moest bedanken, aangezien hij haar voeten zonder pardon had schoon gemaakt. Maar toen ze hem weer wou bedanken was hij haar voor. ’Wat zoek je precies?’ vroeg hij haar, terwijl hij weer in zijn rugzak keek. Eevy was licht nieuwsgierig naar waar hij naar zocht, maar besloot zich maar te concentreren op zijn vraag. "Pfft.. Eerlijk gezegd, geen flauw idee. Ik hoorde zoveel 'positieve' dingen over deze stad dat ik het toch even met mijn eigen ogen moest zien," legde Eevy uit en grinnikte eens. Uiteindelijk viste de jongen een paar sokken eruit en overhandigde die aan Eevy. Eevy pakte ze aan, maar keek nog even naar de rugzak. Zo overleefden de mensen hier dus. Gewoon een hele tas vol survival dingen. Van doekjes tot sokken. Wat een variatie weer. Eevy besefte nu pas dat ze een tijdje naar de rugzak had zitten kijken, maar de sokken nog niet had aangedaan. Die deed ze dan ook vlug aan, waarna ze kort naar haar voeten keek. Het voelde zeker raar om wat aan haar voeten te hebben, maar het was waarschijnlijk beter dan al dat vuil. Eevy richtte zich weer op de jongen. "Bedankt, alweer," zei Eevy met een lichte glimlach. "Zijn alle mensen hier zo goed voorbereid op het onverwachtse of ga je ergens logeren?" vroeg ze en knikte ze in de richting van de rugzak. Ze keek kort naar het spoor waar een nieuwe metro voorbij schoot. Zo onder de grond zitten gaf haar een akelig gevoel. Dit zorgde er dan ook voor dat ze haar knieën wat op trok en de jongen maar bleef aankijken. "Heb je misschien nog behoefte aan gezelschap bij je reis?" vroeg Eevy nonchalant. Ze had immers nog geen vast doel gesteld en zou het niet erg vinden om iemand te hebben die wat kon vertellen over de omgeving. Anders was het ook zo saai in je uppie.


Terug naar boven Go down
 

Vance Aurelius
━ Member ━


Posts : 289
IC : 37

“ Character „
Leeftijd:
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Mind the gap di okt 28, 2014 4:28 pm


 
VANCE
TAGGED: EEVY
WORDS: 10 MILJOEN
NOTES: BWUB
Bij de woorden ‘positieve dingen’ keek de jongen even bedenkelijk. Ze was dus eigenlijk een soort toerist hier. Dat gaf dus al vrij makkelijk weg dat ze hier niet vandaan kwam, al was dat best duidelijk aangezien ze zonder schoenen op pad was gegaan. Van een andere stad kon ze dus niet komen en wanneer hij nogmaals een vluchtige blik op haar wierp. Kon hij inderdaad iets dierlijks aan haar merken en dat was niet per se negatief. Misschien dat ze een shapeshifter kon zijn, echt zeker was hij er niet van. Al had hij in zijn leven er veel gezien het was niet altijd van buiten te zien. Daarbij kwam hij weer terug op haar woorden, ze wilde het dus hier gaan verkennen. Oldbay bruiste van het leven, qua variatie aan dingen was er echter niet. Cultureel gezien was het niks bijzonders, maar de stad kwam er wel mee weg met alle caféetjes en restaurants. Op zich kon hij een paar caféetjes  aanraden.

Haar stem wist hem weer uit zijn gedachten trein te trekken en even keek hij op. Ze bedankte hem, iets wat hij zeer kon waarderen. Het was niet veel moeite, maar hij kon het altijd waarderen wanneer mensen de juiste manieren hadden. "Zijn alle mensen hier zo goed voorbereid op het onverwachtse of ga je ergens logeren?" Zijn blik volgde de hare naar zijn rugzak. ‘Zakentripje, ik heb een paar dagen in een hotel overnacht’. Beantwoordde hij haar vraag eerlijk. En als man had je genoeg aan een rugzak gevuld met schone kleding, de benodigde toiletspullen en geld uiteraard. Eevy’s volgende vraag kwam voor hem onverwacht. Hij had eerlijk gezegd niet verwacht dat ze hem gezelschap wilde houden. Ze leek meer een  persoon te zijn die liever alleen op pad ging, zo op het eerste gezicht. Een onafhankelijke jongedame, dat betekende niet dat hij het niet waardeerde. Vance moest kort glimlachen, hij kon de twee uur lange metro rit niet echt een ‘reis’ noemen. Uit zijn broekzak viste hij zijn mobiel uit en met een swipe kwam hij op het scherm terecht met alle metro tijden. De volgende metro zou pas over een uur of twee vertrekken. Peinzend beet hij op zijn lip. Overwegend of ze met de bus zouden kunnen gaan of hier zouden kunnen blijven.

Vance besloot de keuze maar over te laten aan Eevy. ‘De volgende metro vertrekt over twee uur. Het is mogelijk om de bus te nemen, we kunnen echter ook hier blijven. Ik weet nog wel een paar cafés waar je eventueel kunt eten als je honger hebt.’ Sprak hij uiteindelijk nadat hij lange tijd geen antwoord had gegeven op haar nonchalante vraag. Daarbij gaf hij ook meteen aan dat hij het prima vond als ze met hem mee ging. Hij was niet bepaald een loner dus gezelschap vond hij op zich wel fijn. Maar een jongedame op iets te grote sokken zou waarschijnlijk zorgen voor vreemde blikken. En liever wilde hij haar dat besparen. ’En misschien kunnen we ook wel een paar schoenen voor je halen.’ Voegde hij er nog aan toe met een scheve grijns.
THEONS @ SHINE

Terug naar boven Go down
 
avatar

Jinn
━ Global Moderator ━


Posts : 635
IC : 86
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 13 years
Sex: Male
Family Tree: Venom
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Mind the gap di okt 28, 2014 5:11 pm



Eevy had al een paar keer naar de rugzak gekeken, aangezien dat de plek was waar alle middelen uitkwamen die ze nodig had. Eevy voelde nieuwsgierigheid naar boven komen naar wat er allemaal nog meer in zat, maar ging dat natuurlijk niet vragen. Hoe moest de jongen er wel niet over denken als Eevy het vroeg, misschien dacht hij wel dat ze zijn rugzak wou stelen. Eevy schudde lichtjes haar hoofd. Als ze dat had willen doen had ze al wel een poging gedaan tot. Daarin tegen vroeg Eevy waarom de jongen de rugzak bij zich had. . ‘Zakentripje, ik heb een paar dagen in een hotel overnacht’. antwoordde hij. Eevy knikte eens en keek nogmaals naar zijn rugzak, waarna haar blik terug viel op de jongen. 'Zakentripje'? Hmm.. wat voor werk zou hij dan doen? En zo vormden zich opnieuw nieuwe vragen in haar hoofd. Het viel haar op dat ze wel erg nieuwsgierig was naar haar doen, maar op zich was het niet zo raar. Een nieuwe stad en nieuwe mensen verklaarden al veel. Ze wist nog helemaal niks van deze omgeving en iets zei haar dat ze maar beter iets of iemand kon krijgen die haar met alles kon helpen en zo kwam de volgende vraag al snel uit haar mond: "Heb je misschien nog behoefte aan gezelschap bij je reis?" Meteen een antwoord kwam er niet. Nee een 'stilte' bleef hangen. Rondom hen was er genoeg lawaai om de stilte te overstemmen, maar toch bleef Eevy naar de jongen kijken. Wou hij niet dat ze mee ging? Het was op zich ook wel raar. Hij kende haar ook helemaal niet en het moest waarschijnlijk wel raar voor hem lijken om een jongedame tegen te komen die geen schoenen aan had. Eevy zuchtte onhoorbaar. Ze kreeg licht spijt dat ze geen schoenen had gekocht, maar waar had ze het geld vandaan moeten halen? Kort keek ze naar de te grote sokken om haar voeten. Het zag er slordig uit, maar het was beter dan niets. Ze keek de jongen weer aan die nog geen antwoord had gegeven. Eevy wou vragen of ze misschien weg moest gaan, maar toen pas merkte ze op dat hij aan het denken was. Eevy kuchte licht en kon zichzelf wel voor haar hoofd slaan voor haar onoplettendheid. Het was er bij haar altijd in gedrukt dat ze altijd oplettend moest zijn, zeker in een vreemde omgeving. Wow, ja zij was heel goed bezig. Eevy keek de jongen weer aan die zich nu ook op haar richtte, kennelijk had hij een antwoord gereed. ‘De volgende metro vertrekt over twee uur. Het is mogelijk om de bus te nemen, we kunnen echter ook hier blijven. Ik weet nog wel een paar cafés waar je eventueel kunt eten als je honger hebt.’ En precies op dat moment kroop dan ook haar maag ineen en maakte het een knorrend geluid. Het was misschien niet te horen boven het lawaai uit van alles, maar toch keek ze de jongen licht beschamend aan. Ze zag hem kijken naar haar voeten. Eevy kreeg de neiging om ze op te trekken, maar ze liet haar voeten koppig staan. ’En misschien kunnen we ook wel een paar schoenen voor je halen.’ voegde de jongen eraan toe. Eevy glimlachte wat. Ze hield er niet van om op schoenen te lopen, maar nu zou een paar wel goed van pas komen. Ze knikte dan ook eens. "Ik vind het best. Als ik mag kiezen bekijk ik nog liever wat van hier. Dus cafés spreken me wel aan. Ook lijkt het me handig om inderdaad een paar schoenen te kopen, maar we hebben dan een klein probleem..," zei Eevy en stopte kort. Nou ja. Hun hadden geen probleem. Zij had een probleem. "Zoals je merkt ben ik nou niet echt van hier en kan je gerust zeggen dat ik geen geld heb," legde Eevy verder uit en keek kort licht beschamend weg. Ze moest eerst denken daarna pas doen. Ze was weer lekker bezig. Het feit dat ze had moeten betalen voor de metro was ook totaal langs haar heen gegaan. Ze had geen kaartjes of iets gekocht en was gewoon tussen de poortjes door gemanoeuvreerd.


Terug naar boven Go down
 

Vance Aurelius
━ Member ━


Posts : 289
IC : 37

“ Character „
Leeftijd:
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Mind the gap wo okt 29, 2014 12:31 am


 
VANCE
TAGGED: EEVY
WORDS: 10 MILJOEN
NOTES: BWUB
Nog een teken dat bewees dat ze niet echt onder de 'normale' omstandigheden leefde. En haar antwoord op zijn voorstel verbaasde hem ook enigszins. Ze had geen geld en ze bevestigde inderdaad dat ze niet van hier was. De verbaasde blik was echter niet van zijn gezicht af te lezen, hij had een neutrale uitdrukking. Hij wilde haar niet ongelegen laten voelen alleen maar om het feit dat ze iets anders was. Het maakte haar juist des te meer interessant. Vance zelf was nou niet heel bijzonder, je zou kunnen zeggen dat hij redelijk doorsnee was. Hij had een goedbetaalde baan, een appartement, een tamelijk goede jeugd achter de rug. Hij kon zich alleen onderscheiden van sommige mensen als Warlock zijnde. Alhoewel dat tegenwoordig ook niet bepaald zeldzaam was. Een groot deel was of Warlock of shapeshifter of 'sterveling' zoals zijn mentoren normale mensen noemden. En bij iedere blik die hij op de jongedame wierp, ontdekte hij steeds meer. Het dierlijke dat ze bezat onderscheidde haar duidelijk van de anderen. Dat deed ze sowieso al met haar uiterlijk, maar wie beter keek, kon dat kleine dingetje ook op merken. Wat was ze? Een vraag die op zijn tong brandde, maar veel te persoonlijk was. Dat kon hij niet maken, niet zo wanneer ze elkaar zojuist hadden ontmoet.

Het woord 'honger' deed iets met de jongedame. En algauw ving hij een beschamende blik. Ze had dus honger. Vance kon alleen maar glimlachen, het was best schattig. Ze gaf het echter niet toe, in plaats daarvan gaf ze aan dat zijn suggestie om een café op te zoeken wel prima was. Kort knikte hij en terwijl hij zijn rugzak dicht ritste stond hij op. Met een soepele beweging deed hij de rugzak weer op zijn rug. 'Dan gaan we eerst een schoenenwinkel zoeken, ik koop ze wel voor je.' Verbrak hij weer een lange stilte. Normaal zou nog minder gesproken hebben, alleen op dit moment voelde hij zich wel genoodzaakt meer woorden te gebruiken.

Het bankje lag niet heel ver van de trappen en met een paar stappen keek hij weer omhoog naar de spiraaltrap. Naar boven gaan vond hij minder erg en hij liet Eevy een trede eerder gaan waarna hij haar volgde op dezelfde tempo. Hij was haar eerdere val nog niet vergeten en dit was meer om nog zo'n val te voorkomen. Enkel de voetstappen van de twee waren te horen en het geluid van de treinen vervaagde en verdronk uiteindelijk in het geluid van de bruisende stad. Het was nog spitsuur en de straten waren gevuld met auto's en taxi's. Zo langzamerhand was het ook gaan schemeren en de straatverlichting was al aan gesprongen. Het 'nachtleven' in Oldbay begon te ontwaken.

Als Vance het goed had onthouden moesten ze enkel rechtdoor lopen en zouden ze bij de winkelstraat komen. Kort keek hij opzij naar Eevy, wat voor schoenen zou ze willen kopen. Ook sneeuwwit? Hij vroeg het haar niet, daar zou hij later toch achterkomen. Hij oogde algauw felle verlichtingen van de verscheidene winkels. Het was een lange winkelstraat met dus ook veel verschillende schoenenwinkels. Voor mannenschoenen wist hij wel raad en waar hij moest zoeken, maar vrouwen schoenen.. Niet echt. 'Waar wil je als eerst heen?' Het waren tenslotte schoenen voor haar. Hij kon moeilijk bepalen wat zij moest dragen.
THEONS @ SHINE

Terug naar boven Go down
 
avatar

Jinn
━ Global Moderator ━


Posts : 635
IC : 86
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 13 years
Sex: Male
Family Tree: Venom
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Mind the gap wo okt 29, 2014 8:56 pm




Eevy's moed zonk in haar 'schoenen' toen het in haar gezicht werd gewreven dat ze geen geld had. Dat was zo praktisch in dit stadsleven. Not. Ze zuchtte eens onhoorbaar. Ook al kon ze misschien met de jongen mee reizen, dan alsnog wou ze niet dat hij alles voor haar ging betalen. Dat was oneerlijk en hij hoefde echt niet zoveel uit te geven voor iemand die toch nauwelijks in de stad kwam. Misschien moest ze maar een baantje aan nemen, maar wie wou haar nou aannemen? Ze had geen eens fatsoenlijke schoenen. Ze had geen enkele werk ervaring. Ze had er alleen maar van gehoord. Ze was nog nooit een winkel, café, restaurant of hotel binnen gelopen. Alles was totaal nieuw voor haar. Waarom was ze hier in hemelsnaam beland? Ze zuchtte eens, waarna haar blik ging naar de jongen. Hij stond op en met een soepele beweging belandde zijn rugzak weer op zijn rug. Eevy keek hem licht vragend aan, waarna zij ook maar op stond. Tenminste. Ze ging er vanuit dat ze hem moest gaan volgen. Niet dat ze daar problemen mee had. Alles behalve. Ze vond het fijn dat er iemand bereid was om haar te gaan begeleiden in dit rommelige leven. Ze had gehoord van mensen dat mensen een hatelijk ras wat. Ironisch toch? Zelf had ze nog geen problemen gezien met de jongen. Maar ja. Je moest op je hoeden blijven; niets alles leek zoals het was.

'Dan gaan we eerst een schoenenwinkel zoeken, ik koop ze wel voor je.' reageerde de jongen na een stilte. Eevy keek hem kort licht verbaasd aan, wou er wat tegen in brengen, maar besloot uiteindelijk om dat toch niet te doen. Immers was het alleen maar mooi mee genomen en besloot ze maar om zichzelf te laten verwennen. Zelf kon ze niet veel anders dan er mee in gaan. Ze zag de jongen naar de trap kijken waar ze beiden eerder vanaf waren gekomen. Dat was voor de één soepelere gegaan dan voor de andere. Ze zuchtte eens onhoorbaar, maar merkte toen dat hij haar voor liet op de trap. Ze knikte alleen maar en liep vervolgens de spiralen trap op. Het vele lawaai van de ondergrondse zonk weg en werd overheerst door het lawaai boven de grond. Het was zeker nooit stil hier. dacht Eevy en keek eens om haar heen. Het begon al te schemeren en de nacht zou snel vallen, maar de mensen waren nog steeds volop in de weer en deerde zich niet aan de tijd. Kort keek Eevy een paar keer verbaasd om naar mensen met een opvallend uiterlijk. Ze had nog nooit zoveel mensen bij elkaar gezien. Het leek als een mierennest, maar dan gevuld met mensen. Ze richtte haar blik weer op de jongen en was hem al bijna uit haar zicht verloren. Ze zette een paar stappen richting hem en volgde hem naar een straat vol felle verlichting. Eevy keek nieuwsgierig langs de jongen heen en bekeek de etalages van de verschillende zaken die er zaten. Een winkelstraat dus. Eevy was zo overdondert door de vele dingen die op haar afkwamen, dat ze niet in de gaten had dat de jongen alweer stil was gaan staan. 'Waar wil je als eerst heen?' Eevy keek op en botste bijna tegen hem aan. Overdondert zette ze een stap naar achter, maar viel bijna doordat ze op de té lange sokken stond. Om te voorkomen dat ze naar achter viel greep ze naar de arm van de jongen en hield zich zo staande. Ze zuchtte eens, waarna ze weer richt ging staan. "Sorry," sprak Eevy wat zacht, waarna haar blik dan opnieuw ging naar de etalages om haar heen. Haar blik viel op een winkel met niet al te duren schoenen. Immers wou ze de goedkoopste uitzoeken. Ze ging hem echt geen voortuin uitlaten geven voor een stel schoenen die ze toch niet vaak aan zou doen, tenzij het stadsleven plotseling iets helemaal voor haar werd. Dat was een gedachte waarvan ze bijna zeker wist dat het geen realiteit werd. Ze knikte richting de winkel. "Ik wil daar wel kijken," sprak ze en liep al richting de winkel.

Ze zette een paar stappen in de winkel en werd al snel begroet door een medewerker daar. Nou ja. De medewerker begroette haar, maar haar blik was gevestigd op de sokken die Eevy aan had. Eevy rolde kort met haar ogen en liet de medewerker voor wie hij was. Ze liep wat rond in de winkel en bleef uiteindelijk staan bij een stel witte ballerina's. Ze zagen er simpel, maar toch elegant uit. Eevy pakte ze op en bekeek ze eens. Ze zag de verschillende maten op de dozen ernaast staan. Welke maat had ze ooit? Ze zuchtte opnieuw onhoorbaar. Wow. Ja zij was goed voorbereid op het stadsleven. Ze richtte haar blik op Vance, waarna haar blik weer afgleed op de ballerina's. Ze besloot uiteindelijk om te gaan zitten op een stoel en deed één sok uit en liet haar voet in de ballerina zinken. Kort keek ze naar haar voet die nu omhuld was in de ballerina. Het zat werkelijk voor geen meter. Ze wist niet of het lag aan dat de ballerina wat te klein was of omdat ze gewoon niet gewend was aan schoenen. "Ik weet niet hoor..," zei ze uiteindelijk. "Heb jij enig idee welke schoenen praktisch zouden zijn?" vroeg Eevy en keek de jongen aan. Haar blik ging nog eens het schap langs. Hoe moeilijk was het om een paar goeie schoenen te vinden? Het liefst had ze wel open schoenen, maar dan moesten ze wel lekker zitten.


Terug naar boven Go down
 

Vance Aurelius
━ Member ━


Posts : 289
IC : 37

“ Character „
Leeftijd:
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Mind the gap vr okt 31, 2014 11:05 am

Vance deed zijn best om haar niet kwijt te raken in de menigte of waar dan ook. Ondanks de tijd, de tijd dat mensen waren afgewerkt en naar huis gingen, was Oldbay overbevolkt. Mensen hier, een paar Warlocks daar wie weet een Shapeshifter daar. En rond dit uur was er zeker een variatie aan mensen, alsof de 'vreemde' mensen zich meer durfde te laten zien tijdens de avonduren. Net zoals Eevy moest de jongen een paar keer zijn ogen vastzetten op bepaalde figuren, gewoon omdat een simpele blik niet genoeg was om ze compleet op te nemen. Al leek Eevy het meer te hebben, niet alleen de mensen, maar de omgeving was waarschijnlijk ook vreemd voor haar. Hoewel hij zich voorgenomen had haar niet kwijt te raken, was hij toch al flink vooruit gaan lopen. Hij begon zich eerlijk gezegd aan de drukte te ergeren. Het duurde maar een fractie van een seconde voordat hij ging beseffen dat hij niet achter zich had gecheckt. De jongen maakte al aanstalten om zich vluchtig om te draaien, maar bij het voelen van iemand die tegen hem aanliep, wist hij zich staande te houden. En vooral stevig staande, zoals hij er vanuit ging voelde hij een paar handen zijn arm grijpen. Instinctief had hij zijn bovenlijf enigszins gedraaid, zijn hand plaatsend op haar schouder. Als voorzorgsmaatregel dat ze echt weer stabiel stond. Ze had gezucht, voor de derde keer dacht hij. Hij was de tel kwijtgeraakt, waarschijnlijk was de drukte van de stad iets teveel voor de jongedame. En hij kon het volledig begrijpen, ook al was hij hier vaker geweest dan zij. Nog steeds had hij het na een paar uur al gehad. Ze had zich trouwens ook weer verontschuldigd, maar die glimlachte hij als het ware weg. Dat was niet nodig, hij nam haar momenteel niks kwalijk.

Gelukkig koos ze zelf een winkel uit, hij had het niet echt met de mensen die geen keuze konden maken. Vooral nu, omdat hij zelf geen verstand had van dames schoenen. Al had hij waarschijnlijk -gokte hij- meer verstand ervan dan Eevy. Hij had haar de winkel in gevolgd en werd half genegeerd, aangezien de verkoopster het meer druk had met het staren naar de sokken van Eevy. Vance had zich maar gesetteld op de bank in de winkel en tegelijkertijd volgden zijn ogen haar. Ze leek een paar witte ballerina's gevonden te hebben, al leek ze geen verstand te hebben, ze had wel een goede smaak of intuïtie. Het paste wel bij haar witte haren en witte huid. Hij wilde tevreden naar haar knikken, maar ze had zich al op een stoel geplaatst om eentje te passen. Ze was weliswaar naast hem gaan zitten, dus Vance kon makkelijk bukken om haar voeten te komen. Met zijn vingers drukte hij op de ballerina waar haar tenen zaten en hij kon ze voelen. 'Ze zijn iets te klein voor je.' Sprak hij terwijl hij weer overeind kwam. De verkoopster had het duidelijk meegekregen en kwam direct aangelopen. 'Een grotere maat?' Vance knikte met een beleefde glimlach en wanneer ze weer verdwenen was, richtte hij zich weer op Eevy. 'Dichte schoenen zijn praktisch, maar deze zijn ook prima.' Voor iemand die niet gewend was aan schoenen, waren ballerina's inderdaad wel goede 'begin' schoenen.

zonder template, want mobiel c':
Terug naar boven Go down
 
avatar

Jinn
━ Global Moderator ━


Posts : 635
IC : 86
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 13 years
Sex: Male
Family Tree: Venom
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Mind the gap vr okt 31, 2014 11:21 pm



Vance was haar de winkel in gevolgd, terwijl Eevy stond te 'praten' met de medewerker. De medewerker had jammer genoeg meer aandacht voor haar sokken dan voor Eevy zelf. Eevy rolde met haar ogen en liep maar wat langs de schappen. Wat voor schoenen moest ze in hemelsnaam kiezen? Ze had wel eens schoenen aangehad. Vroeger. Toen ze net wakker was geworden na de ceremony, waar haar verleden dus was gestart, had ze nog schoenen aan gehad. Het waren sneakers geweest met sokken. Echter miste Eevy het gevoel met de aarde als ze van wolf naar mens veranderde. Het zorgde voor een gevangen gevoel en het zorgde ervoor dat Eevy zich niet lekker voelde als mens zijnde. Dus ze besloot om haar schoenen en sokken te ditchen. Veel maakte het uiteindelijk niet uit, aangezien Eevy zich nog steeds beter voelde als wolf zijnde dan als mens. Voor haar gevoel had ze gewoon meer mee gemaakt als wolf dan als mens. Ze was haar geheugen voor de ceremony immers verloren en wist dus niet goed hoe het was om in een stad op gegroeid te zijn. Daarom had Eevy besloten om de mensenwereld echt in te duiken en was ze de stad in gegaan. De reis er naar toe was langer geweest dan gedacht, waardoor het nu al weer donker was. Ze had nooit gedacht dat het zo vies zou zijn. Ze had soms wel last van mensen die afval gooiden in de rivier, maar zo erg dat haar hele voeten ermee waren bedekt had ze nooit gehad.

Eevy rukte zichzelf weg van haar gedachtes. Welke soort schoenen? Haar blik viel op een stel ballerina's die wel aanlokkelijk leken. De jongen was naast haar komen zitten en drukte licht zijn vingers op de punt van de ballerina's. 'Ze zijn iets te klein voor je.' sprak de jongen. Eevy knikte. Ze zag een gedaante voor haar verschijnen en toen ze op keek stond de medewerkster er weer. Eevy keek haar licht arrogant aan, maar de medewerkster richtte zich niet op Eevy, maar op Vance. Oké dan. 'Een grotere maat?' De jongen knikte en de medewerkster verdween weer. Kort keek Eevy haar na, waarna ze zich weer richtte op de jongen. 'Dichte schoenen zijn praktisch, maar deze zijn ook prima.' gaf Vance zijn gedachtes over haar keuze. Eevy knikte opnieuw. "Ballerina's zijn meer naar mijn smaak, denk ik. Ze zijn eenvoudig en makkelijk om aan en uit te trekken," legde Eevy haar keuzen uit. In tussen was de medewerkster weer terug gekeerd met een nieuwe dozen. Eevy trok licht een wenkbrauw op. Ze had toch maar één maat groter nodig? "Ik heb nog een paar andere ballerina's mee genomen voor de jongedame," sprak de medewerkster en zette de dozen voor Eevy neer. Kort keek Eevy naar de dozen. Natuurlijk, waarom niet. Ze liet haar blik glijden over de prijzen die ze hadden. Die prijzen waren ruim duurder. Logisch. Je wou nou eenmaal geld verdienen. Daar draaide het hele mensenleven om. Echter keek Eevy niet naar de andere ballerina's en pakte dezelfde ballerina's maar dan een maat groter. Ze deed deze aan en nu zaten ze perfect. Eevy glimlachte lichtjes en richtte zich weer tot Vance. "Ze zitten goed!" zei ze licht opgetogen.


Terug naar boven Go down
 

Vance Aurelius
━ Member ━


Posts : 289
IC : 37

“ Character „
Leeftijd:
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Mind the gap za nov 01, 2014 12:19 am


 
VANCE
TAGGED: EEVY
WORDS: 10 MILJOEN
NOTES: BWUB
Nadat hij zijn mening had uitgesproken, vulde Eevy die gelijk aan. Hij had daar weinig aan toe te voegen en zolang zij er zo over dacht dan vond hij de ballerina's inderdaad een goede keus. Hij had zijn ogen nog op haar gericht, observerend terwijl ze praatte. Zijn observatie werd echter onderbroken door de medewerkster. En beiden leken zich te ergeren aan haar. Ook Vance keek met een bijna zichtbare ontevreden blik naar de andere schoenendozen. Waarna hij zich blik oprichtte naar de medewerkster. Hij vond het al onbeleefd genoeg dat ze enkel tegen hem sprak over de schoenen, terwijl ze duidelijk voor haar waren. Zonder enige respons te geven, had hij zich weer gefocust op Eevy. De schoenen pasten nu wel goed en dat bevestigde, licht opgetogen weliswaar. En het was aanstekelijk, een tevreden glimlach vormde op zijn lippen. 'Dan nemen we deze.' Sprak hij zowel tegen Eevy als tegen de medewerkster. Die enigszins probeerde tegen te sputteren, ze wilde overduidelijk de andere schoenen aansmeren. De jongen bleef kalm en vooral vriendelijk glimlachen. 'Is het mogelijk om hier te pinnen?' Haar wanhopige pogingen compleet negerend. Tegelijkertijd liep hij richting de kassa, de persoon achter de toonbank was gelukkig veel makkelijker. Hij kon afrekenen zonder enige problemen, de medewerker vroeg nog of ze een zakje nodig hadden of iets dergelijks. Maar alles sloeg hij af, met de reden dat ze de schoenen gelijk wilde gebruiken.

Buiten kwam het lawaai van de stad hun weer tegemoet. Niet veel verder was er een straat gevuld met cafés en andere uitgaansfaciliteiten. Daar wilde Vance liever niet heen gaan, hij had meer voorkeur naar een rustiger restaurant of café. Etenstijd begon namelijk al te naderen, dus het werd dus een restaurant. 'Heb je nog iets anders nodig?' Even was hij vergeten dat ze misschien wel meer dingetjes nodig had en aangezien ze nu toch hier waren konden ze die ook meteen halen. Ze had dus ingestemd of ja, hij had ermee ingestemd dat ze met hem mee kon gaan. Dat zou dus betekenen dat ze ook zou blijven slapen? Waarschijnlijk wel, want hij was niet van plan iets anders te gaan doen. Vanavond in ieder geval, hij kon thuis echter wel kijken of ze inderdaad een 'reis' konden maken. Dan zou het eerder wel een 'reisje' zijn. Maar dat zou misschien iets te snel gaan.

Vance had snel even de omgeving in zich opgenomen. 'Laten we eerst maar gaan eten, we kunnen hierna nog terugkomen' Zei hij dan uiteindelijk en begon een willekeurige richting op te lopen. Het zou vast niet moeilijk zijn om een enigszins rustig restaurant te vinden. Dit keer keek hij wel over zijn schouder om te kijken of Eevy hem volgde. Het was in ieder geval een beter gezicht nu ze schoenen aan had. Het aantal blikken van mensen was flink afgenomen, zo nu en dan werd er wel eens opgekeken vooral vanwege haar aparte uiterlijk. Vance daarentegen zag er niet bijzonder opvallend uit. Hij had een denim shirt aan met een trui erover, jeans en desert boots. Weliswaar smaakvol, maar niet per se vreemd.

Zijn ogen vielen op een redelijk klein, maar oké uitziend restaurant. Hij had zijn ogen weer gevestigd op Eevy terwijl hij naar het restaurant wenkte. Van buiten kon hij zien dat er een paar tafels gevuld waren, dat was in ieder geval een teken dat het wel goed kon zijn. Hij had haar voorgelaten en liep vervolgens achter haar het restaurant in. Een gastvrouw kwam de twee tegemoet. Begroeting, vroeg of ze gereserveerd hadden, begeleidde hun naar een tafel en gaf menu's. Vance gaf een menu door aan Eevy. 'Als iets onduidelijk is moet je het maar vragen.' Terwijl hij zelf het menu opende en de gerechten af ging.

Maar een beetje vooruit gestoomd, zaten beetje vast c':
THEONS @ SHINE

Terug naar boven Go down
 
avatar

Jinn
━ Global Moderator ━


Posts : 635
IC : 86
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 13 years
Sex: Male
Family Tree: Venom
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Mind the gap za nov 01, 2014 11:48 am



Kennelijk was Eevy niet de enige die zich ergerde aan de medewerkster. Vance leek ook niet al te blij met haar verkooppraatjes. Het deed Eevy licht grijnzen, maar haar grijns veranderde in een glimlach toen ze Vance vertelde dat de ballerina's goed zaten. 'Dan nemen we deze.' reageerde Vance met een gelijke glimlach. De medewerkster sputterde wat tegen, was duidelijk van plan om nog wat aan te smeren, maar de jongen ging er niet mee in: 'Is het mogelijk om hier te pinnen?' De vrouw achter de kassa was niet zo wanhopig bezig als de eerdere mevrouw en vroeg enkel of hij een tasje erom wou. Vance wees het aanbod af en liet zo merken dat de ballerina's meteen in gebruik werden genomen. Eenmaal buiten gekomen verruilde Eevy haar sokken dan ook voor de mooie ballerina's. Kort keek Eevy naar de ballerina's. Ja dat zag er een stuk beter uit dan de té grote sokken. Ze gaf de sokken terug aan de jongen, terwijl hij kort om zich heen keek en zich uiteindelijk weer richtte op Eevy. 'Heb je nog iets anders nodig?' Eevy schudde haar hoofd. Ze had vrijwel niks nodig. Misschien wat voedsel, maar ze durfde moeilijk om nog meer te vragen. Nu pas besefte ze ook pas hoeveel ze wel niet vroeg van de jongen. Ze had zichzelf veel meer erop moeten voorbereiden. Nu bracht ze niet alleen haarzelf in problemen, maar ook Vance en dat was iets wat Eevy moeilijk kon hebben. Sowieso loste ze het liefste haar eigen problemen op, maar ze kon er niet omheen dat ze nog niks wist van deze stad en dus wel moest leunen op iemand die het hier beter kende dan zijzelf.

'Laten we eerst maar gaan eten, we kunnen hierna nog terugkomen' Eevy keek op en knikte, vervolgens volgde ze Vance de massa in. Ze had geen flauw idee waar ze heen gingen, maar dat kon ze verwachtte. Immers had ze nog geen kant van deze stad gezien en wist ze sowieso niet waar ze heen gingen. Eevy gokte erop ergens waar ze eten hadden. Wow. Wat een gok. Sarcasme was in haar hoofd te horen en ze rolde eens licht met haar ogen. Echter richtte ze haar ogen al snel weer op de jongen. Ze wou hem niet uit het oog verliezen in de mensenmassa en Vance leek er net zo over na te denken, aangezien hij soms achterom keek om te kijken of Eevy hem nog volgde. Behendig volgde Eevy de jongen en negeerde de blikken die ze kreeg van de mensen rondom haar. Het was vrijwel onmogelijk dat ze die nog eens zag. Mocht het wel zo zijn dan was ze allang vergeten waar ze die mensen had ontmoet. En zo bevestigde Eevy haar blik op de jongen, totdat ze voor een redelijke klein pand stopten. De jongen liet Eevy voor en Eevy bleef wat ongemakkelijk binnen staan. Vance liep naar een meisje, die er werkte, toe en die bracht hen naar hun tafel. Eevy nam plaats op de stoel, terwijl ze keek hoe een menukaart haar kant werd opgeschoven. 'Als iets onduidelijk is moet je het maar vragen.' sprak Vance en opende de menu kaart. Eevy knikte kort, waarna ze ook de menukaart opende en bekeek welke gerechten er stonden. Natuurlijk had ze geen flauw idee wat alles was. Ze keek er kort met een fronsende wenkbrauw naar, waarna ze maar besloot dat ze Vance beter voor haar kon laten kiezen. Immers had hij meer verstand ervan en kon hij ook zelf kiezen hoeveel geld hij aan haar wou besteden. Eevy voelde zich dan ook licht schuldig over alle kosten die ze met haar mee bracht. "Erh.. Jij mag wel voor mij beslissen. Ik heb echt geen flauw idee wat ik moet kiezen en ik wil niet iets kiezen wat alleen maar kosten zal opleveren," zei Eevy dan ook. Ze wist vrijwel zeker dat ze het meeste op de kaart lustte. Het was in haar geramd dat ze alles moest eten wat haar werd voorgeschoteld, sinds je niet weet wanneer je weer eten kreeg. Tenminste, zo was het leven in Hickory. Ze richtte haar blik weer op Vance en sloot uiteindelijk haar menu kaart weer. "Sorry dat ik zoveel last op leg. Misschien is het ook maar geen goed idee dat ik mee reis. Ik kan eventueel ook best alleen vertrekken," bood Eevy aan. Ze kon zich goed voorstellen dat Vance totaal geen zin had om zoveel geld en aandacht aan haar te besteden en van Eevy hoefde het ook allemaal niet. Jammer genoeg besefte ze dat allemaal net wat te laat.


Terug naar boven Go down
 

Vance Aurelius
━ Member ━


Posts : 289
IC : 37

“ Character „
Leeftijd:
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Mind the gap zo nov 02, 2014 9:01 pm


 
VANCE
TAGGED: EEVY
WORDS: 10 MILJOEN
NOTES: BWUB
Redelijk geconcentreerd had hij de kaart bekeken, van ieder gerecht had hij langs de ingrediënten gescand. Het waren allemaal gerechten die bij het seizoen paste en niet al te gekke gerechten dus. Kort keek hij op van zijn kaart wanneer hij geluid vanuit Eevy’s kant hoorde komen. Kosten zal opleveren. De jongen gaf enkel een knikje om vervolgens weer op de kaart te focussen. Ze klonk redelijk enthousiast op het perron, maar waarschijnlijk was het feit dat ze elkaar eigenlijk helemaal niet zo goed kende bezonken. En dat het gezelschap houden van een vreemde misschien toch niet is wat ze wilde. Hij keek er eerlijk gezegd er niet raar van op, integendeel hij begreep het wel. Ze verontschuldigde zich en ook hij sloot zijn kaart en legde het neer op tafel. Ze wilde hem niet tot last zijn en ook al was ze dat ook niet, hij kon zich wel inleven in haar. Ze was en bleef tenslotte een mens en mensen hebben een geweten. Waarschijnlijk voelde ze zich er toch niet prettig bij dat hij alles voor hij betaalde en etc. Hij had haar graag duidelijk willen maken dat het niet zo was, maar of ze er door beter zou voelen was maar de vraag. ’Eevy, als je met mij wilt meegaan betekent dat je moet wennen aan het stadsleven en als je er niet 100% achter staat om mee te willen gaan, moet je het ook niet doen. Maar je moet ook weten dat je niet tot last bent en zeer welkom bent om ieder moment mee te gaan of bij mij langs te komen.’ Sprak hij oprecht en dat zou waarschijnlijk het meeste zijn dat hij ooit zou zeggen. Na haar ‘openbaring’ was hij ervan overtuigd dat hij haar kon vertrouwen en was ze dus inderdaad welkom om mee te gaan of langs te komen. Hij had maar weinig mensen die voor het leven mee zouden gaan en eerlijk gezegd gaf hij daar ook helemaal niet om. Mensen komen en gaan en dat had hij allang geaccepteerd.

Er hing plots een serieuze sfeer rondom de tafel van de twee, die algauw werd verbroken door een ober die langskwam. Vance bestelde maar wat op het dagmenu stond, hij was zelf niet zo kieskeurig en kon het meeste wel eten. Pas als de ober weg is, richtte hij zijn blik weer op Eevy. Hij vroeg zich af wat ze dagelijks deed als ze niet in de stad was, sowieso in de natuur. Maar zou ze dan een shapeshifter zijn? De meeste shapeshifters die hij gekend heeft, waren ook wel zo’n beetje als Eevy. Niet gewend aan het stadsleven, maar dat was bij lange na niet het geval bij elke shapeshifter. Sommigen hadden zich prima gemengd tussen de andere en dat was ook niet zo gek. In de stad was hij zelf ook veel minder bezig met magie en het feit dat hij een Warlock is. Al was de aanwezigheid van metaal hier veel meer. Maar dus, Eevy, wat is ze? ’Heb je verplichtingen?’ Kwam er dan uiteindelijk uit zijn mond. Doelend op dagelijkse bezigheden, zoals hij zelf bijvoorbeeld werkte.
THEONS @ SHINE

Terug naar boven Go down
 
avatar

Jinn
━ Global Moderator ━


Posts : 635
IC : 86
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 13 years
Sex: Male
Family Tree: Venom
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Mind the gap ma nov 03, 2014 5:13 pm


Een schuldgevoel knaagde aan Eevy toen ze de schoenen had gekregen en nu ook weer in het restaurant. Ze had kritisch naar de bedragen gekeken die achter de gerechten stonden, maar besloot uiteindelijk maar dat Vance voor haar mocht kiezen. Ze wou hem niet nog meer lasten bezorgen. Echter bleven die gedachtes hangen zorgde ervoor dat Eevy de moed voelde zakken in haar schoenen. Ze was nog zo enthousiast geweest op het perron, maar dat was nu helemaal weg. Immers kon ze zichzelf alleen maar als last zien voor Vance. Een vreemd uitziend meisje die wou dat je haar rond leidde en alles voor haar kocht. Nee. Zo wou Eevy er niet voor hem uitzien. Ze zei dan ook maar dat ze geen last voor hem wou zijn. Haar blik was neer geslagen op de tafel. Ze had een wat ongemakkelijke houding. Ze had ook al veel eerder moeten beseffen hoeveel ze wel niet vroeg van hem en ze had niet moeten wachten totdat ze al in een restaurant zaten en ze al haar ballerina's aan had. Ze zuchtte opnieuw. Ze was weer eens heerlijk bezig. Eevy keek Vance wat scheef aan. ’Eevy, als je met mij wilt meegaan betekent dat je moet wennen aan het stadsleven en als je er niet 100% achter staat om mee te willen gaan, moet je het ook niet doen. Maar je moet ook weten dat je niet tot last bent en zeer welkom bent om ieder moment mee te gaan of bij mij langs te komen.’ sprak Vance en het klonk oprecht. Even verwijdde Eevy's ogen wat, waarna ze glimlachte. Haar gedachtes waren niet goed geplaatst. Ze knikte kort. "Oké dan, maar zeg wel wanneer ik ergens mee moet helpen. Je weet nooit, misschien ben ik wel handig ergens in," sprak Eevy en verbrak zo de intense sfeer die er plots was gekomen. Ze grinnikte lichtjes en voelde zich nu ook al beter. Ze had haar verkeerde gedachtes gehad en dat was dom van haar geweest. Het was verkeerd geweest om haar gedachte zou uit de hand te lopen, maar nu zat dat weer goed.

De ober kwam aanlopen en vroeg naar wat ze wouden. Eevy keek naar Vance die wat van het dagmenu bestelde voor hen beiden. Kort keek Eevy de ober na, waarna ze zich weer richtte op Vance. Ze voelde opnieuw nieuwsgierigheid naar boven komen. Ze wou graag weten wat Vance deed. Was hij misschien een warlock of een shapeshifter? Eevy kon het moeilijk voorstelde dat hier een shapeshifter leefde, maar alles was tegenwoordig mogelijk.
Vance richtte zich ook weer op haar. ’Heb je verplichtingen?’ vroeg hij en Eevy kon lichte nieuwsgierigheid merken vanuit zijn kant. Eevy wist niet goed wat ze met de vraag aan moest, maar schudde uiteindelijk haar hoofd. "Ik leef in Hickory en leef van alles wat daar is," zei Eevy en glimlachte wat licht. Kort wreef ze een lok uit haar gezicht achter haar oor. "Zoals je je wel kan bedenken ben ik een shapeshifter. Ik ben mijn geheugens van voor de ceremony kwijt. Dus vandaar dat ik nog nieuw ben tot dit alles," legde Eevy uit en duidde hierop de stad waar ze door heen waren gelopen. Eevy had er geen moeite mee om het te vertellen en hij mocht het dan ook wel weten. "En hoe zit het met jou?" vroeg Eevy op haar beurt en haar ogen fonkelde wat speels.


Terug naar boven Go down
 

Vance Aurelius
━ Member ━


Posts : 289
IC : 37

“ Character „
Leeftijd:
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Mind the gap wo nov 05, 2014 3:15 pm

Een glimlach verscheen op haar lippen wanneer hij zijn gedachten hardop uitsprak tegen haar. En omgekeerd hij haar weer een glimlach terug geschonken, ze had haar hulp aangeboden en ook al kon hij zo 1, 2, 3 niets bedenken waarmee ze momenteel kon helpen. Hij kon het wel waarderen. Zo in de stad viel er niks meer te leren, misschien van de plek waar zij zich normaal vertoefde. Hij begon zich nu te realiseren dat hij er nooit had over nagedacht hoe haar huis eruit zou zien. Even leek hij erover na te denken, maar haar antwoord zei echter genoeg. Hickory. Ah, ze leefde dus in het bos. Waarna ze ook direct zijn volgende gedachte bevestigde. Ze was inderdaad dus een shapeshifter en dat was ook enigszins af te leiden van verschillende dingen. Alleen het idee om je geheugen te verliezen vond hij naar. Hij kon zich niet voorstellen hoe het zou zijn als hij alles wat er in zijn jeugd  was gebeurd zou vergeten. Even knikte hij begrijpelijk om haar antwoorden. Ze klonk eerlijk en daar was hij wel blij mee, ze leek er ook geen moeite mee te hebben om het hem te vertellen. Zoals verwacht kaatste ze de vraag terug naar hem. 'Ik woon net buiten Oldbay, net uit de drukte.' Het feit dat hij werkte had hij al vaag laten vallen toen ze nog op het perron waren. Even wierp hij zijn ogen op, nadenkend over iets wat hij nog meer kon vertellen over zichzelf wat redelijk algemeen was. Ah, natuurlijk. 'En Warlock. Voegde hij kort daarna er nog aan toe.

Vanuit zijn ooghoeken kon hij de ober weer zien naderen, met twee borden weliswaar. Hij plaatste die neer en ook een fles water. Waarschuwde nog dat de borden heet waren en wenste ze een goede maaltijd. Vance pakte de fles en vulde Eevy's glas ermee, water leek hem de makkelijkste optie dat kan iedereen wel drinken. Kort wierp hij een blik op hun borden. 'Waarschijnlijk heb je dit nog nooit gehad of weet je het niet meer, maar het is pasta.' Een klein glimlach had zich op zijn lippen gevormd, hopelijk lustte ze het. Hij was zo bezig met andere dingen dat hij eigenlijk helemaal vergeten was dat hij best wel honger had. En hij werkte de pasta tevreden naar binnen, tsja wanneer je honger had was al het voedsel prima. Niet dat het slecht was, integendeel, maar om eerlijk te zijn had hij in betere restaurants gegeten. En met al die 'zakentripjes', lunches etc. had hij er wel ervaring mee. 'Is het oké?'
VANCE
MADE BY MINNIE OF BTN
Terug naar boven Go down
 
avatar

Jinn
━ Global Moderator ━


Posts : 635
IC : 86
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 13 years
Sex: Male
Family Tree: Venom
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Mind the gap wo nov 05, 2014 8:12 pm



Eevy had eerlijk antwoord gegeven op Vance zijn vraag. Hij verdiende dat ook wel naar alles wat hij voor haar had gedaan en voor alles wat misschien nog ging komen. Het deerde Eevy niet dat ze haar geheugens had verloren. Ook al zou het haar iets uit maken, dan liet ze die gevoelens diep in haar en uitte ze dat niet bij anderen. Ze was niet zo iemand die haar gevoelens snel liet bemachtigen. Immers was het zo dat hoe sterker je leek, je je ook sterker voelde en als je vaak in je uppie was was dat het beste. Ook was het beter dat anderen niet de zwakkere kant van je zagen, want die konden ze tegen je gebruiken. Eevy deed misschien altijd wel aardig en lief, maar als het moest kon ze best vechten en woorden tegen je gebruiken. Eevy trok zich weg bij haar gedachtes en richtte zich op Vance. Nu vroeg ze hem dan ook naar zijn afkomst. Nou ja, waar hij leefde. 'Ik woon net buiten Oldbay, net uit de drukte.' antwoordde Vance. Eevy knikte kort. Het was begrijpelijk dat je net buiten de drukte wou wonen. Eevy zou het niet uit houden als je hier de hele tijd moest leven, maar misschien wende je er ook aan: je wist het niet. 'En Warlock.' Eevy keek hem aan en knikte opnieuw. "Cool," reageerde Eevy. Ja een warlock was wel cool. Zelf wist Eevy altijd nooit wat ze er van moest verwachten. Ze vond het aan de ene kant erg interessant en wou er graag meer over weten, maar Eevy had ook genoeg donkere verhalen over Warlocks gehoord en wou dat soort situatie's liever voorkomen. Daarom besloot ze maar om er niet meer verder op in te gaan.

Een ober kwam naar hen toegelopen en zette een bord met, god mocht weten wat, voor hen neer en een fles water. Eevy knikte eens dankbaar naar de ober, waarna haar blik weer werd gericht op Vance. Hij pakte de fles water en schonk wat in voor Eevy. Ze keek hem kort dankbaar aan, waarna ze een klein nipje ervan nam. Meteen merkte ze hoeveel beter het water hier smaakte. Natuurlijk smaakte het hier beter. Dit water was grondig schoon gemaakt, in tegenstelling tot het water uit het meer. Ze zette het glas weer terug op tafel en keek eens naar haar bord. Tja. Wat moest ze hier nou van verwachten? Ze had echt geen flauw idee wat het allemaal was. 'Waarschijnlijk heb je dit nog nooit gehad of weet je het niet meer, maar het is pasta.' Eevy keek op en glimlachte lichtjes terug naar Vance. Wat aarzelend pakte ze een vork en begon wat aan het eten te knabbelen. Sowieso was het raar om eens warm eten te eten, in plaats van gewoon rauw, maar het kon ermee door. Het was juist hartstikke lekker. Snel begon ze dan ook meer te eten en het naar binnen te werken. Ze probeerde zo netjes mogelijk te eten, maar kon er niet omheen dat soms een sliertje tegen haar wang aan gleed en een spoor achterliet. 'Is het oké?' Eevy keek kort op, waarna ze het laatste sliertje pasta naar binnen slurpte. Met een beschamende glimlach veegde ze de saus op haar gezicht af. Ze knikte eens. "Ja echt heel lekker. Bedankt!" zei Eevy opgetogen en glimlachte. "Smaakt het jou ook?" vroeg Eevy, waarna ze naar haar water uitreikte en een slok ervan nam. Ja aan dit heerlijke leven kon ze wel wennen. Ze at verder van haar pasta, totdat haar bord leeg was. Ze nam nog een paar slokken van haar water, totdat ook haar glas leeg was. "Aan dit eten kan ik wel wennen. Ik had niet verwacht dat ik zoveel miste qua eten," sprak Eevy en grinnikte eens kort.


Terug naar boven Go down
 

Vance Aurelius
━ Member ━


Posts : 289
IC : 37

“ Character „
Leeftijd:
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Mind the gap do nov 06, 2014 9:12 pm

Even had hij zijn bestek neergelegd, gewoon om even te peilen of Eevy werkelijk het eten lekker vond. En het was niet moeilijk te raden, want ze werkte het eten redelijk snel naar binnen. Hij nam het haar echter niet kwalijk dat haar tafelmanieren niet een van de beste waren, maar hij had eerlijk gezegd erger gezien. Kort moest hij grijnzen en hij pakte zijn eigen servet, strekte zijn armen en veegde de spaghettisaus van haar wangen af. Ze bevestigde inderdaad dat ze het eten lekker vond, tevreden had hij geglimlacht waarna hij het bestek weer oppakte om verder te eten. Op haar vraag had hij enkel geknikt aangezien hij een mondvol spaghetti had. De twee waren tegelijk klaar met eten en tegenover de andere gasten hadden ze er waarschijnlijk heel hongerig eruit gezien. Niet dat hij daar aandacht voor had, bovendien deed het hem toch weinig. 'Het eten is niet overal zo.' Sprak hij met een scheve grijns. Hij zelf was geen held in de keuken, integendeel, het werd hem juist aanbevolen om uit de keuken te blijven. Zijn maaltijden waren dus meestal of kant-en-klare maaltijden of afhaalmaaltijden of hele, hele simpele maaltijden, die hij dan als nog kon verpesten. Nee, koken was niet zo zijn ding.

In zijn broekzak kon hij zijn mobiel voelen trillen met wat tussenpozen. En direct schoot hem iets te binnen, de metro. Hij viste het apparaat uit zijn zak en de klok sloeg net 7 uur. Dat betekende dat de metro naar huis toe over een kwartier zou vertrekken. Gelukkig hadden beide hun borden al leeg gegeten, weliswaar in minder dan twintig minuten. De licht verbaasde blik van de ober was dan ook wel te verwachten wanneer Vance om de rekening vroeg. Bezorgd had hij gevraagd of alles had gesmaakt. Geruststellend had hij geknikt. 'We moeten de metro halen.' Hij zei we, maar hij had eigenlijk geen flauw idee of Eevy nog mee wilde of niet. Ondertussen had hij wat geld neergelegd, wat meer dan het werkelijke bedrag. Maar het was beleefd om fooi te geven. En terwijl hij op stond, pakte hij weer zijn servet op, hielp Eevy overeind en had nog overige sausresten van haar wang en mond geveegd. De ober had heel even gefronst, maar leek dan afgeleid te zijn door de fooi die op tafel lag.

Algauw waren de twee buiten het restaurant te vinden. Hij moest zich even oriënteren voordat hij de weg weer wist naar de metro. Snel daarna had hij zich weer gefocust op Eevy. 'De metro vertrekt over 10 minuten.' Hij durfde het bijna niet te vragen, hij had dit keer niet heel goed opgelet. Eventuele hints of woorden die een antwoord op zijn brandende vraag had kunnen geven, had hij compleet gemist. 'Heb je al besloten wat je wil gaan doen?' Vroeg hij uiteindelijk voorzichtig. Hij wilde niet onbeleefd overkomen of het laten lijken dat hij haar niet mee wilde hebben en dus haar aan het twijfelen wilde maken. Hij had er gewoon even niet meer aan gedacht.
VANCE
MADE BY MINNIE OF BTN
Terug naar boven Go down
 
avatar

Jinn
━ Global Moderator ━


Posts : 635
IC : 86
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 13 years
Sex: Male
Family Tree: Venom
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Mind the gap vr nov 07, 2014 10:09 pm



Eevy was nou eenmaal niet gewend om netjes te eten als menszijnde en dat zorgde er dan ook voor dat haar gezicht onder de saus zat. Zelf had ze wat geprobeerde om het er af te halen, maar uiteindelijk stak Vance een hand uit en veegde hij de saus van haar wang af. . 'Het eten is niet overal zo.' reageerde Vance op haar eerdere reactie. Eevy keek wat verbaasd op, waarna zichzelf wel voor haar hoofd kon slaan. Natuurlijk was voedsel niet overal hetzelfde. Je kon het eten immers op anderen manieren bereidde en ze gokte erop dat sommigen er beter in waren dan de anderen, maar dat maakte haar op dit moment weinig uit. Ze was heerlijk aan het eten en daar genoot ze nu van. Het duurde dan ook niet lang of haar bord was leeg en toen ze op keek was ook Vance klaar met zijn bord pasta. Eevy negeerde de blikken die ze kregen en keek Vance licht glimlachend aan. Eevy hoorde wat trillen en zag vervolgens hoe Vance naar zijn broekzak greep en een mobiel eruit haalde. Kort keek Eevy ernaar, maar zij er verder niks over. Ze zag via haar ooghoek een ober naderen. De ober leek wat ongemakkelijk over het feit dat ze hun eten al binnen twintig minuten op houden, maar Vance gaf als reden dat zij de metro moesten halen. Kort keek Eevy naar hem, maar besloot haar mond te houden. Ze had nog niet echt een besluit genomen. Ze keek toe hoe Vance geld neer legde op de tafel en vervolgens een paar stappen naar Eevy toe zette. Eevy stond op en keek licht verbaasd op toen Vance opnieuw haar wang afveegde. Ze had niet gemerkt dat er alweer wat saus op haar wang had gezeten. Lichte blosjes vormde zich rond haar wangen, maar al snel volgde ze Vance het restaurant uit. Eevy bleef schuin achter hem staan, terwijl de jongen licht zoekend om zich heen keek. Eevy wou een vraag stellen, maar op dat moment richtte Vance zich op haar. 'De metro vertrekt over 10 minuten.' zei Vance. Eevy knikte. Ze besloot zich stil te houden, aangezien ze enige aarzeling merkte bij de jongen. Alsof hij moeite had om iets te zeggen, te doen of te vragen. 'Heb je al besloten wat je wil gaan doen?' vroeg Vance wat aarzelend. Eevy glimlachte. Ze had inderdaad nog niet besloten, maar door haar gedachtes nog eens over haar ideeën te laten gaan en over het gesprek met Vance wist ze wel degelijk wat ze wou doen "Ja. Als ik mag, wil ik graag mee," sprak Eevy en knikte even bevestigend. Ze glimlachte en pakte Vance om hem naar het metrostation te begeleidde, ook al wist ze niet zeker of ze de goeie kant op ging. Maar ze wist wel dat ze de goeie keus had gemaakt om met Vance mee te gaan.

OOC: topic afsluiten en miss eens vervolgen in een ander gebied?


Terug naar boven Go down
 

BerichtOnderwerp: Re: Mind the gap

Terug naar boven Go down
 
 

Mind the gap

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
KAECHAN :: {{❥ Griffinbeach :: Griffinbeach :: Strongelf-