Profile
you are not logged in or registered.

(LOG IN||REGISTER)


INBOX // PROFILE
Welcome
Welkom op Kaechan RPG, dé online rpg waar je een warlock of een shapeshifter kunt zijn.
Sluit je aan bij Family Trees of ga zelf op onderzoek uit in Griffinbeach, Soulsilver, Woodley of Oldbrook.

"A masquerade of Heroes"

14-04-2015 ~ Nieuwe Regels FC

27-03-2015 ~ Kaechan 2.0 Plot.

27-03-2015 ~ New Layout.

23-03-2015 ~ Kaechan 2.0 [Site]

Family Trees
The Elite.
The Venom.
None.
None.
None.
Apply here for a Tree
Census
WARLOCKS
ADULTS 9 26
TEENAGERS 4 3
SHAPESHIFTERS
ADULTS 11 21
TEENAGERS 4 5
TOTAAL 28 55
Season
season: spring / seizoen: lente
Switch Character
Charactername
Password


Credits
©2014-2015 KAECHANRP is ontworpen, bedacht en gecodeerd door JUNG DAEHYUN , gehost op een FORUMOTION forum.
Met dank aan Peter, Kim, Rose, Vance en Michelle voor het helpen met een enkele code / tekst / images.
©opyrights reserved to the original artists!

Dit forum werkt het allerbest op:

google chrome

Maar werkt ook prima op:

firefoxinternet explorersafari

Deel | .
 

 Just don't bother me bro.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
avatar

Jinn
━ Global Moderator ━


Posts : 635
IC : 86
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 13 years
Sex: Male
Family Tree: Venom
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Just don't bother me bro. zo okt 26, 2014 7:59 pm



Klauwen schraapte over het koude gesteente heen en zorgde voor een snerpend geluid dat de witte wolvin haar oren kort naar achter schoten. Kort keek ze geïrriteerd naar haar klauwen. Ze waren te lang. Ze was te lang mens geweest, dat bleek nu wel weer. Kort keek ze om zich heen. Ze bevond zich in een bos waar ze vroeger met haar roedel had geleefd. Mooie tijden, maar aan al het mooie kwam natuurlijk een einde en Eevy was diegene die daar een punt achter zette. Geen lieflijk gedoe meer voor haar. Ze was al lang genoeg bij anderen geweest en wou nu wel eens alleen zijn. Nou ja, eigenlijk wou ze gewoon de wereld eens verkennen. Ze had al een paar stappen gezet door vaker in een mens te veranderen, maar haar wolven lichaam voelde nog altijd meer vertrouwder. Zou dat bij alle Shapeshifters zo zijn? Het werd tijd dat ze al haar vragen over Warlocks en Shapeshifters eens kon beantwoorden.

Een rustig briesje stak op en nam een paar bladeren met zich mee. De wind voelde koud aan, maar het irriteerde haar niet. Het zorgde voor rust in haar kop. Eevy keek op en besloot om naar haar plek te gaan van het gebied. Een plek waar ze meestal niemand aan trof en lekker alleen kon zijn. Haar klauwen sneerde nog steeds over de grond heen, terwijl ze naar haar doel liep. De klauwen werden gelukkig al snel bij geslepen en naderhand werd het snerpend geluid dan ook minder. Haar oren flikkerde kort. Ze hield de omgeving goed in de gaten. Ze hield er immers niet van om plots voor een verrassing te staan. Uiteindelijk weken de bomen uit voor een open plek, waar een klif aan begrensde. Eevy bleef kort bij de rand van het bos staan. Ze keek naar voren. De maan gaf een blauwe gloed over de open plek heen. Haast met ingehouden adem betrad ze het gebied. De blauwe gloed zorgde voor een betoverende uitstraling op haar vacht. Iets waar ze zich aan irriteerde, maar niks aan kon doen. In alle stilte plantte Eevy haar kont neer op het koude gesteente en genoot van het uitzicht. Ja zo kon ze wel eeuwig blijven zitten.


Terug naar boven Go down
 
avatar

Alexander Choi
━ Member ━


Posts : 92
IC : 6

“ Character „
Leeftijd: 23
Sex:
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Just don't bother me bro. zo okt 26, 2014 11:12 pm

Grijs. Grijs was de dag vandaag, en grijs waren de voorgaande dagen geweest. Het seizoen herfst had zijn intrede gedaan en daar hoort de bijbehorende kou en regen bij. Grijs weer dus. Vroeger toen hij nog klein en jong was, bleven ze altijd maar aan zijn kop zeiken over hoe zijn ogen de kleur van grijs weer hadden gehad tijdens zijn geboorte. De kleur van regen. De mensen hadden wel een vaag idee van wat voor krachten hij zou ontwikkelen maar geen durfde in dat vroege stadium een uitspraak te doen. Uiteindelijk bleek het noch regen te zijn, noch elektriciteit of andere gekkigheid. Het was wind. Alexander's element bleek na 17 jaar, wind te zijn. Teleurstellend verhaal, niet waar? Hoeveel mensen worden er geboren per jaar met als element wind? Pfft, het element van leven en puurheid yeah right. Het kleine verwende joch genaamd Alexander was niet tevreden, verre van. Na bijna acht jaar aan volwassen-word-heid is hij nog steeds het kleine puberachtige kind van vroeger. Verveeld, onstuimig en wild. En in Xander's ogen sluiten die eigenschappen beter aan bij het element wind. Maar, dat terzijde..

Bloed sijpelt langs pure tedere huid, stroperig en soepel glijdt het zijn weg langs jukbeenderen en kaaklijnen tot het als regen op de grond neer valt. Lange slanke vingers reiken naar een flinterdunne snijwond net enkele centimeters onder het oog. Hals spieren staan gespannen en kleine zenuwtjes zijn zichtbaar in aangespannen bovenarmen. Bloederige onderarmen leiden tot een stevig gebalde vuist, die op een rap tempo een semi-vaste substantie nadert. Huid geeft mee en bot kraakt onder de druk van de gebalde vuist, die doel heeft getroffen. Enkele woorden worden gewisseld en er wordt tevreden gegrijnsd. Dan volgt er een fel licht, een luide klap en verdovende pijn. Even is het stil, enkel het suizen van de wind door zijn oren en het gevoel dat de ergste pijn nog moet komen. Het duurt enkele seconden voor zijn lichaam tegen de vlakte dendert gevolgd door lege pijn en het duister.

Het is enkele uren later voordat Alexander's ogen een beetje open gaan. Het gevoel van bewustzijn wordt achtervolgt door een gevoel van intense pijn over zijn hele lichaam. Knipper, knipper knipper. Langzaam wordt het beeld minder blurry en beetje bij beetje scherper. De eerder gebalde vuist is open gevouwen en reikt langzaam naar zijn voorhoofd. Als een denderende kudde antilopes dendert hoofdpijn door de omvang van zijn schedel heen. De verdovende pijn wordt gevolgd door een schaapachtige grijns op Alexander's gebarsten lippen. 'Eikel' fluistert hij zachtjes; schor. Hoe lang zou hij hier al op de open vlakte liggen? Het is donker, terwijl het hiervoor pas aan het schemeren was. Minstens een paar uur, concludeert Alexander. Blijkbaar lang genoeg om donkerpaarse beurse plekken te vormen, verspreid over zijn lichaam. Ruw maar met enige voorzichtigheid wrijft hij door zijn gezicht heen, de grijns nog steeds op zijn lippen. Blijkbaar was hij dit keer echt te ver gegaan bij zijn 'beste vriend'. En Alexander zou hem er later nog voldoende voor terug pakken. Kreunend van de gierende pijn door zijn gewrichten heft hij zijn hoofd van de stenen ondergrond en controleert hij of al zijn ledematen nog vast zitten. Hij zucht en grinnikt, hetgeen pijn veroorzaakt door zijn volledige lichaam. Alexander komt overeind, houterig en stijf maar volledig in staat om op eigen benen te staan. Hoe hij dat lichtschot van zijn vriend heeft kunnen overleven zonder veel schrammen is een wonder. Alexander strekt voorzichtig zijn ledematen en denkt terug aan zijn conversatie. Had hij zijn vriend niet moeten voorliegen dat zijn vriendin meer van hem hield als van zijn vriend? Alexander betrekt zijn gezicht speels en schud zijn hoofd. Wat is leven zonder een beetje spanning?

Het is werkelijk muis stil om Alexander heen. Je hoort geen krekel krekelen en geen vlieg zoemen. Oordverdovend stil noemen ze dat, zo stil dat het pijn doet. Alexander onderzoekt zijn omgeving en komt tot de simpele conclusie dat hij volledig verdwaald is. Alexander zucht, een gps zou handig zijn, of een kaart. Alexander's ogen vallen op een witte wolf, die al die tijd al enig uitzicht moet hebben gehad van Alexander's situatie. Hij grimast, óf een persoonlijk begeleider. Alexander spreid zijn hand en voelt de kracht, hoewel gebroken, door zijn aderen stromen. Hij plaatst de lucht onder zijn voeten en is zo binnen een flits bij de wolf, schuin achter hem of haar om precies te zijn. De landing, of meer de stop gaat minder soepel waardoor Alexander zijn aanwezigheid al vroegtijdig weggeeft. Alexander hoest een paar keer, gepijnigd. Met het gevoel alsof hij dronken is zet hij enkele passen richting het witte dier. Zonder enig woord zet hij zich naast het dier, zijn ogen het landschap strelend. Alexander weet dat hij er uit moet zien alsof hij net uit een oorlog is gewandeld maar dat interesseert hem weinig. Na het landschap kortstondig onderzocht te hebben richt hij beiden ogen op het witte dier naast hem. Koppig blijft Alexander het dier aanstaren, ongegeneerd en vrij in de onderzochte gebieden. Ondertussen ondersteunt een van Alexander's armen al zijn hoofd, en zit hij er enigszins verslagen bij. 'Prachtig.' geeft hij als commentaar. Een brede grijns inmiddels weer op zijn lippen verschenen.

*Redelijk lang maar nutteloossss. Moet nog een beetje wennen aan Alexje. :']  
Terug naar boven Go down
 
avatar

Jinn
━ Global Moderator ━


Posts : 635
IC : 86
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 13 years
Sex: Male
Family Tree: Venom
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Just don't bother me bro. ma okt 27, 2014 8:20 pm




Een plof liet Eevy's oren draaien. Ze draaide haar kop schuin naar achter en zag daar de jongen staan. De jongen leek alsof hij rechtstreeks was gevlucht uit een oorlogsland en liep nu in een dronkpatroon naar haar toe. Eevy fronste onzichtbaar haar wenkbrauw. Oh ze had hem zien liggen. De jongen met wonden, gescheurde kleren en bloed. Het bloed kon je nog van een ruime honderd meter ruiken. Tenminste als je de instincten had van een dier. Eevy had simpel gecheckt of de jongen nog leefden toen ze er langs liep. Ze had immers geen zin om een stinkend karkas in haar omgeving te hebben, maar gelukkig was dat niet het geval. Het nadeel daarvan was dat de jongen nu dus was bijgekomen en dus nu achter stond. En aangezien hij zijn blik kort vestigde op Eevy, kon ze eruit concluderen dat hij haar niet met rust ging laten. Op zich had ze geen moeite met gezelschap, maar het lag altijd aan de persoon. Clive kon ze makkelijk hebben. Kai was wat moeilijker, maar kon ze ook altijd nog wel onderdrukken. De jongen schuin achter haar leek jammer genoeg wat moeilijker. Hij was immers de enige van de drie die zijn krachten had laten zien. Tenminste, Eevy voelde een lichte windvlaag tegen haar achterste aan en ze nam aan dat dat geen plaatselijke wind was, wat haar best onlogisch leek. Toch gaf ze er verder geen aandacht aan. De jongen mocht misschien een Warlock zijn, maar in zijn staat kon hij waarschijnlijk niet veel schaden doen. Misschien haar hoogstens van de klif afduwen, dan zou Eevy alsnog wel wat bedenken waardoor zij niet diegene zou zijn die dood ging. Het was altijd zo leuk om plannetjes te bedenk, terwijl je je gezelschap nog niet eens kende. De jongen ging naast haar zitten en liet zijn blik vallen over het landschap. Kort keek Eevy via haar ooghoek ernaar, maar besloot toch haar blik op de jongen te houden. Immers vertrouwde ze hem niet meteen. Al helemaal niet hoe relaxt hij zo naast haar kon zitten. Ze zag zijn blikken richting haar glijden. Hij bleef haar aan staren. Eevy keek hem droog aan. 'Prachtig.' sprak de Warlock. Eevy had geen flauw idee of hij het gebied ermee bedoelde of de witte wolvin. Eevy zuchtte eens en veranderde in haar mensen gedaante. Ze veranderde in een dame met witte lokken haar, een egale huid, witte kleding, blauwe ogen en bloten voeten. Ze keek hem kort ongeïnteresseerd aan, maar ze kon het niet lang volhouden en een grijns verscheen dan ook rond haar lippen. Ze liet haar blik eens glijden over de jonge heen. Zijn  uiterlijk stond haar wel aan, ondanks de schrammen en restjes bloed. Ze grijnsde naar hem. "Dus hoe was de oorlog?" vroeg ze sarcastisch en duidde hier natuurlijk op hoe hij eruit zag en op het feit dat ze hem eerder had zien liggen.


Terug naar boven Go down
 
avatar

Alexander Choi
━ Member ━


Posts : 92
IC : 6

“ Character „
Leeftijd: 23
Sex:
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Just don't bother me bro. di okt 28, 2014 6:10 pm

Een vleugje wind racet langs Alexander's oren en kaken. Je was op deze plek net een windvanger, niet dat Alex daar iets van merkt. Als je al jaren en jaren met wind werkt wordt je er op een gegeven moment ongevoelig voor. Sterker nog, in die jaren is Alex de wind langzaam gaan waarderen en voelt deze nu aan als pleisters op zijn wonden. Alex laat zijn ogen smullen van de witte wolf naast hem. Van zijn of haar witte vacht tot zijn of haar blauwe ogen. Zulke ogen vind je alleen bij wolven die niet volledig wolf zijn, zogezegd. Na een kort geluidje van de wolf zijn kant verandert de shapeshifter naar háár mensen gedaante. Een tevreden grimas verschijnt op Alexander's lippen, als hij het niet gedacht had..

Heel even blijft Alex's blik op het vrouwelijke lichaam van de witte wolf hangen, waarna hij zijn blik weer afwend vóórdat je het staren mag noemen. Abrupt betrekt Alex zijn gezicht, gepijnigd door een plots hard gebonk in zijn voorhoofd. Zijn hand heeft zijn voorhoofd ondertussen al gevonden, alsof dat moet helpen tegen de pijn. Alex's ademhaling versneld en zijn adem komt er nu stokkerig uit. Werkelijk, hij zou zijn lichaam wat rust moeten geven van tijd tot tijd. Wanneer het gebonk in zijn hoofd minder wordt, merkt Alex dat hij zijn ogen stevig had dicht geknepen gedurende zijn 'episode'. Oja, dit kwam zeker weten zeer charmant over, niet dat 'charmant zijn' zijn doel is. Voorzichtig opent hij een van zijn ogen, en wanneer hij er zeker van is dat het licht van de maan hem niet nog meer hoofdpijn bezorgd, ontspant hij en opent hij beiden ogen weer. Zijdelings kijkt Alex naar de vrouw naast zich, die na korte inspectie blootsvoets blijkt te zijn. 'Wat, waren schoenen te duur?' vraagt Alex op zijn typische denigrerende manier. Haar blik in de zijne begint met pure desinteresse, maar veranderd kort daarna in een grijns. Dat effect lijkt hij vaker op mensen te hebben.

Uit ervaring weet Alex dat na iemand aandacht te hebben gegrepen en oogcontact te hebben gemaakt er meestal woorden volgen. En ja hoor, de vrouw naast zich volgt precies zijn verwachtingen. Haar vraag is sarcastisch en niet super origineel gezien zijn uiterlijk. Alex zucht, grijnst en kijkt haar speels aan. 'Zou ik hier zitten was het slecht afgelopen?' vraagt hij haar. 'Was het echt oorlog geweest had ik minder schrammen gehad.' voegt hij nog toe. 'Dit was slechts een spelletje.' vertelt hij haar simpel. 'Heb je van je bloederige uitzicht genoten?' vraagt hij haar dan maar, geen zin meer in verdere stiltes. 'Wat is je naam, witje?' dan was dat ook maar meteen uit de weg. Alex leunt ietsje naar voren en onderzoekt haar gezicht van iets dichterbij. 'Hoor jij niet met je staart tussen je benen bij je alpha te zitten?' Grinnikt Alex, waarna hij weer wat afstand neemt. Zachtjes veegt Alex langs zijn gezicht af, zijn wonden van zand bevrijdend. Wonden was een ding, maar infecties en dan littekens was een tweede.

*Alex weet gewoon niet hoe hij aardig moet doen. >_<

Terug naar boven Go down
 
avatar

Jinn
━ Global Moderator ━


Posts : 635
IC : 86
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 13 years
Sex: Male
Family Tree: Venom
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Just don't bother me bro. di okt 28, 2014 7:28 pm



Nou 'het' was op gestaan en dat was te merken. Meteen was het naast haar komen zitten om vervolgens een soort aanval te krijgen en daarna haar met een domme grijns aan te kijken. Eevy veranderde in haar mensengedaante en keek de jongen droog aan. Ze voelde zijn blik over haar heen glijden. Eevy had de neiging om te vragen: 'staat het je aan?' maar toen zag ze dat zijn blik kort bleef haken op haar bloten voeten. 'Wat, waren schoenen te duur?' vroeg de jongen op een typische toen. Eevy grijnsde eens. "Ja, aangezien ik geen rode cent heb," sprak ze licht droog. Ze had geen geld nodig om te overleven en het boeide haar niet wat anderen ervan dachten en al helemaal niet wat de jongen ervan dacht. De jongen was nog geen minuut in haar bijzijn en meteen al irriteerde ze zich er bont en blauw aan, bij wijze van spreken. Aangezien de jongen haar maar bleef aanstaren besloot ze hem maar te vragen naar de omstandigheden. 'Zou ik hier zitten was het slecht afgelopen?' reageerde de jongen op. Eevy keek inmiddels alweer naar voren. "Nee," antwoordde ze droog. Maar dan viel je me nu niet lastig. Ging er door haar hoofd heen. Ze ging het echter niet hardop zeggen. Ze had zo'n gevoel dat deze knaap nog niet genoeg had gehad van Eevy. Wat moest die gast in vredesnaam van haar? Behalve wat plezier. Nou ze kon hem plezier geven, maar ze betwijfelde of hij dat leuk ging vinden, vooral met zijn wonden. 'Was het echt oorlog geweest had ik minder schrammen gehad.' Eevy grinnikte eens. Poeh poeh. Stoer volwassen gedoe weer. Een echte gentleman. 'Dit was slechts een spelletje.' ging hij verder. Eevy reageerde er niet echt op. Eigenlijk boeide het haar maar weinig wat er allemaal vooraf was gegaan. 'Heb je van je bloederige uitzicht genoten?' vroeg de jongen vervolgens. Eevy richtte haar blik weer op de jongen. "Ik had er meer van genoten als je dood was geweest," vertelde ze en glimlachte eens 'vriendelijk'. De jongen hielt kennelijk niet van stiltes. Hij bleef lekker verder vragen en hij was al zo lekker actief bezig. Al helemaal voor iemand die net was 'opgestaan'. 'Wat is je naam, witje?' vroeg hij, waarna hij wat voorover boog om haar gezicht te bestuderen. Koppig liet Eevy haar gezicht waar het was en keek niet weg. Nee. Ze boorde haar kristal blauwe ogen in zijn ogen en keek hem alleen maar aan. "Waarom zou ik mijn naam aan jou geven?" reageerde Eevy erop. Ze gaf haar naam niet prijs aan iedereen die er naar vroeg, vooral niet aan een persoon zoals de jongen voor haar. 'Hoor jij niet met je staart tussen je benen bij je alpha te zitten?' vroeg de jongen alweer en nam weer afstand. Eevy trok eens een wenkbrauw op. "Hoor jij niet tussen de warlocks en mensen te zitten? Alsjeblieft ga terug naar de afvalberg waar je vandaan kwam," sprak Eevy en stond vervolgens op, van plan om weg te lopen.

OOC: Tja.. Ik weet niet hoe dit zal eindigen, maar Eevy laat echt niet over haar heen lopen Razz


Terug naar boven Go down
 
avatar

Alexander Choi
━ Member ━


Posts : 92
IC : 6

“ Character „
Leeftijd: 23
Sex:
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Just don't bother me bro. do okt 30, 2014 3:45 pm

Alexander heeft zijn blik stevig in Witje haar gezicht vast gebeten. Tekenen van irritatie zijn inmiddels al op haar blanke gezicht verschenen. Poe poe, dat duurde maar een halve minuut? Een nieuw persoonlijk record van hoe snel het mogelijk is om iemand weg te jagen. Hij zou een nieuw vak moeten lesgeven: Het vak hoe je jezelf zo a-charmant mogelijk kan gedragen. Alex glimlacht op een sobere manier, hij was niet echt blij.  Ondanks dat het zijn ego streelt hoe snel ze de handdoek in de ring gooit, was dat in eerste instantie niet zijn opzet. Verre van eigenlijk...

In doodse stilte hoort Alex haar snijdende woorden aan. Jaja, let it all out. bedenkt Alex in stilte. Dacht ze nu werkelijk dat iemand met zijn personaliteit nog nooit zo'n behandeling gekregen heeft? Alsof het Alex uit maakt dat ze hem the cold shoulder geeft. In plaats van uit zijn slof te schieten -zoals normaal- houdt hij zich nu wonderbaarlijk rustig. 'Ben je klaar?' vraagt hij na afloop aan haar, een smalle grijns op zijn gezicht. 'Voel je je nu beter?' vraagt hij haar simplistisch terwijl hij zijn hand kort door zijn korte bruine haren laat gaan. 'Ik had niet verwacht dat je zo snel op je teentjes getrapt zou zijn.' zegt hij zowel plagend als oprecht. De meeste mensen springen niet zo snel op, pas na stevig verbaal misbruikt te woorden rennen de meesten weg. Misschien is dat de reden waarom Alex nu besluit zich 'degelijk' te gedragen. 'Ik ben Alexander, Alex in het kort.' geeft hij kort aan. 'En om mijn antwoord te herformuleren; zoals je aan mijn staat ziet heb ik het nauwelijks overleeft.' vervolgt hij, zijn ogen in de hare priemend. 'Én het maakt me persoonlijk geen barst uit hoe je heet, maar ik ga er vanuit dat het beter is als Witje.' hiermee probeert hij in een omweg duidelijk te maken dat hij haar anders bij een bijnaam zou blijven noemen. Het zou hem geen barst schelen, wat zij wil.

Voor een splitseconde denkt Alexander terug aan haar woorden van zojuist, waarbij hij kort grinnikt. Ze had wel lef, dat moest hij haar geven. 'De plek waar ik ben opgegroeid scheelt inderdaad niet veel met een vuilnisbelt, dus dat gedeelte had je goed.' zegt hij met een grijns. Even droomt hij weg naar het rijkeluis leventje wat hij al die tijd heeft geleefd. Nee, in realiteit was het verre van een vuilnisbelt en iedereen die van buitenaf stond te kijken zou het niet met hem eens zijn. Maar als ieder van hun opgegroeid zou zijn in die kolere situatie zouden ze eensgezind met Alex zijn. Een vuilnisbelt dus. 'Dus, hoe ben jij hier beland, vannacht?' vraagt hij zelfs een tikkeltje voorzichtig, niet zeker of ze nog steeds van hem weg ging lopen. Ondanks dat hij het niet wil toegeven en zijn gedrag anders zegt, is hij toe aan wat gezelschap. ...

*Well, Idk. >_<

*Alex weet gewoon niet hoe hij aardig moet doen. >_<

Terug naar boven Go down
 
avatar

Jinn
━ Global Moderator ━


Posts : 635
IC : 86
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 13 years
Sex: Male
Family Tree: Venom
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Just don't bother me bro. do okt 30, 2014 8:49 pm




Eevy was van plan om weg te lopen, want ze had echt geen zin in een Warlock om mee te praten. Zij had geen aan dat soort gezelschap. Echter bleek de jongen daar anders over te denken. 'Ben je klaar?' sprak de jongen en liet Eevy stil staan. Ze zuchtte eens onhoorbaar en vertikte het om zichzelf in zijn richting te draaien. 'Voel je je nu beter?' vroeg hij. Eevy draaide zich nu om en keek hem met een kille blik aan. "Nee, want je praat nog steeds," reageerde Eevy met een snijdende toon. Het liefst smeet ze de jongen van een klif af zoals ze eerder had gedaan bij een wolf die ze was tegen gekomen. Jammer genoeg had ze zo'n gevoel dat het bij deze jongen wat moeilijker zou gaan dan bij een wolf. 'Ik had niet verwacht dat je zo snel op je teentjes getrapt zou zijn.' ging de jongen verder. "Ik had niet verwacht dat je me nog als een persoon zou behandelen in plaats van een wolf," sprak Eevy op een sarcastische toon. Ze kon zijn spelletje ook echt wel spelen. Het was alleen de vraag of hij het wel waard was om mee te spelen. 'Ik ben Alexander, Alex in het kort.' stelde de jongen zichzelf voor. Eevy rolde eens met haar ogen. De jongen, Alex dus, bleef maar praten. Zij had weinig zin in sociaal gedoe, tenzij hij zijn toon wat verlaagde. Eevy besloot dus maar om kort te blijven en hem een tweede kans te geven. Ze was te goed voor deze wereld. Ze sloeg haar armen over elkaar heen hoorde hem aan. 'En om mijn antwoord te herformuleren; zoals je aan mijn staat ziet heb ik het nauwelijks overleeft.' vervolgde hij. Eevy keek hem kil aan. Het deed haar maar weinig. Wat moest hij van haar? Dat was echt de enige vraag die ze had. 'Én het maakt me persoonlijk geen barst uit hoe je heet, maar ik ga er vanuit dat het beter is als Witje.' Eevy keek de jongen nog steeds aan. Alleen haar blauwe ogen laaide behoorlijk op en waren goed te zien in het maanlicht. "Eevy," sprak ze kort. Een korte stilte volgde en Eevy had de neiging om weer weg te lopen, maar toen begon Alex weer te praten: 'De plek waar ik ben opgegroeid scheelt inderdaad niet veel met een vuilnisbelt, dus dat gedeelte had je goed.' Eevy fronste eens een wenkbrauw. Oké dan. Wat had zij aan die informatie? Ze zuchtte eens onhoorbaar. 'Dus, hoe ben jij hier beland, vannacht?' Eevy keek hem kort wat verbaasd aan. Wow. Er kwam zowaar een normale vraag uit zijn mond. Eevy liep weer een paar stappen in zijn richting en legde haar hand onder zijn kin. "Kennelijk kan je dus wel normaal praten," zei ze met een kleine grijns, waarna ze toch weer plek naast hem nam. Ze keek weer naar het uitzicht. Ze had hem een tweede kans gegeven; eens zien in hoeverre hij het waard was. "En niet veel bijzonders. Ik ben hier vrijwel elke nacht te vinden. Ik heb immers geen huis waar ik hen kan gaan," zei Eevy ietwat droog. Het deerde haar dan ook maar weinig. Ze had het hier goed en daar draaide het om. "Maar vertel eens Alex. Was dat 'spelletje' echt zo de moeite waard om jezelf zo te laten verwonden?" vroeg Eevy met een grijns. Ze bedoelde het niet spottend of sarcastisch ze wou gewoon een gesprek aanknopen.

OOC: problem solved! let's see how this goes ^^


Terug naar boven Go down
 
avatar

Alexander Choi
━ Member ━


Posts : 92
IC : 6

“ Character „
Leeftijd: 23
Sex:
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Just don't bother me bro. vr nov 07, 2014 6:30 pm

Tag:
@Eevy
Notes:
wolfinsheepsclothing
Alexander staart voor zich, in de diepte van de nacht. Hij begrijpt nu waarom de witte wolvin dit plaatsje eerder die avond had uitgekozen, het uitzicht is formidabel. Alexander zucht, en wrijft zachtjes langs zijn zojuist -weer- opengebarsten lip. Een ijzerachtig smaakje neemt plaats voor, wat voor smaak hij dan ook eerst had. Haar kille antwoord doet hem grijnzen, maar hij reageert er niet tot nauwelijks op. Ze was kwaad, dat was hem niet ontgaan. Als hij haar nog langer als gesprekspartner wilde hebben, deed hij er nu goed aan om zijn mond te houden. Zodoende, zegt hij niets en gaat hij verder met het zorgvuldig deppen aan zijn bloedende lip. Een van witje's zinnen trekt Alexanders aandacht en hij kijkt kort over zijn schouder heen. 'Ik zie een mens voor me, geen dier. Of heb ik het verkeerd?' vraagt Alexander, meer een retorische vraag. Hij hoefde geen bevestiging te hebben om te weten dat ze een shapeshifter was, en dat deze zowel mens als dier zijn. 'Heb je zoveel negatieve ervaringen gehad met warlocks?' vraagt hij wanneer ze iets lijkt af te koelen. Hij trekt een mondhoek omhoog en richt zijn blik weer op de donkere diepte voor zich. 'Of ben ik gewoon zó asociaal?' vraagt hij op een vaag serieuze manier. Ze kon zijn blik en emotie toch niet zien. Kort na dit alles hoort hij een naam vallen, waarop hij haar weer even aankijkt. 'Eevy, dus. Dat was niet zo moeilijk, wel?' Een flauwe glimlach siert zijn lippen, maar die laat hij al snel weer vallen. Hij had weinig zin om zich voor te doen alsof alles rainbows and fairytales was.

Afgezien van haar naam leek Eevy weinig te reageren op zijn pogingen om zijn gedrag goed te praten. Ze was een pain in the ass. Het is dan ook vrij onverwacht als hij aan de grond en wind kan voelen, dat ze weer terug komt gelopen. Ze voelt haar koele aanraking tegen zijn kin en grijnst breed. 'Ik heb te veel kanten om ze in één keer weg te geven.' zegt hij. Ze neemt plaats naast hem en geeft een iets meer verzamelde indruk als zojuist. 'Jij kunt blijkbaar wel tegen wat sarcasme.' zegt hij plagend. Hij trekt een wenkbrauw omhoog bij haar antwoord en knikt voorzichtig. 'Dat is een goede reden..' concludeert hij meer voor zichzelf, dan wat anders. 'Geen alpha in the picture dus?' vraagt hij grijnzend. 'Geloof me, soms is geen huis beter als een gevangenis als huis.' zegt hij grijnzend, een zijdelingse blik op haar werpend. In het licht van de maan en sterren leken haar haren wel licht te geven, alsof ze deel was van de sterrenhemel, waaronder ze zaten. Op haar beurt stelde ze Alex een vraag en hij grinnikt kort. 'Wie weet, ik betwijfel het. Maar wat is het leven zonder wat spanning?' zegt hij. 'Bovendien ging het spelletje om een vrouw, en dan zijn álle spelletjes leuk.' vertelt hij haar grimassend. 'Maar dat zet ik morgen wel recht.' zegt Alex als laatste, schouder ophalend. 'Hoe lang ben je al huisloos?' vraagt hij vervolgens, duidend op het feit hoelang ze al geen huis meer had. 'Of is dat asociaal van me?' vraagt hij speels, zijn ogen fonkelend in het duister.


Laatst aangepast door Alexander Choi op za jan 03, 2015 10:11 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
 
avatar

Jinn
━ Global Moderator ━


Posts : 635
IC : 86
Leeftijd : 20

“ Character „
Leeftijd: 13 years
Sex: Male
Family Tree: Venom
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Just don't bother me bro. za nov 08, 2014 7:57 pm



Eevy was van plan om weg te lopen, maar kennelijk kreeg de warlock toch nog zin om met haar te gaan 'praten'. Maar in plaats van gewoon antwoord te geven reageerde hij haar sarcastische vraag met een sarcastische vraag. Het begon haar te irriteren en aan de ene kant begon het ook wat saai te worden. Eevy negeerde voor het grootste gedeelte zijn vragen. Nee ze had niks tegen Warlocks, maar gewoon een hekel aan hem, maar ze vond hem niet waard om daar antwoord op te krijgen. Toen hij vroeg haar naam gaf ze hem antwoord, maar negeerde de reactie van hem. Opnieuw kreeg Eevy de neiging om weg te lopen, maar toen leek hij te beseffen dat hij een treedje minder moest inzette wou hij dat Eevy bleef. Toen Eevy dat besefte, besloot ze maar om weer naast hem te gaan zitten. Het doodde immers wat tijd en misschien kreeg ze nog wel leuke feitjes te horen. Ze grijnsde lichtjes en zei dan ook tegen Alex dat ze onder de indruk was dat hij toch normaal kon praten. 'Ik heb te veel kanten om ze in één keer weg te geven.' Eevy grinnikte. Iets wat nog niet eerder voor was gekomen in de tijd dat de twee bij elkaar waren gebleven. Er waren immers altijd wonderen. 'Jij kunt blijkbaar wel tegen wat sarcasme.' Eevy haalde licht onverschillig haar schouders op. Iedereen kon wel sarcasme bespeuren in zijn woorden. Het lag aan jezelf hoe je erop ging reageren. Alexander vroeg naar wat Eevy hier deed. Eevy gaf er een simpel en duidelijk antwoord op. 'Geen alpha in the picture dus?' Eevy schudde haar hoofd. Ze kon hem wel vertellen dat ze alfa zou zijn geweest als ze in de roedel was gebleven, maar waarom zou ze dat aan zijn neus hangen? 'Geloof me, soms is geen huis beter als een gevangenis als huis.' Eevy grinnikte eens. "Dat geloof ik graag. Ik ben nog geen mens hier tegen gekomen die blij was met het feit waar hij/zij nu leefde en dat hij/zij een mens was, dus op dit moment ben ik nog blij met mijn leven en woonplaats," reageerde Eevy er met een grijns op. Eevy keek de jongen kort aan, waarna haar blik weer naar het uitzicht gleed. Ze vroeg op haar beurt naar wat hij hier deed en vroeg hierbij dan ook of het waard was geweest om zo in elkaar geslagen te worden. Eevy hield zelf ook wel wat van vechten, maar ze had er nooit 'oorlogswonden' aan over gehouden. 'Wie weet, ik betwijfel het. Maar wat is het leven zonder wat spanning?' Eevy keek Alexander weer aan en grijnsde. 'Bovendien ging het spelletje om een vrouw, en dan zijn álle spelletjes leuk.' Eevy trok eens een wenkbrauw op. Seksist, ging het door Eevy's hoofd heen, maar ze besloot haar conclusie niet aan hem te vertellen. 'Maar dat zet ik morgen wel recht.' zei Alex en haalde zijn schouders eens op. Eevy gaf er geen reactie op en liet zich achterover vallen op de grond. Ze keek wat verveeld naar de sterrenhemel en fronste eens. Haar gedachtes gingen kort over de woorden van Alex, maar schonk er verder geen aandacht aan. Hij moest zelf weten in hoeverre hij zou gaan met zijn leven. Erg slim leek het haar allemaal niet. 'Hoe lang ben je al huisloos?' hoorde ze Alexander vragen. Oké, waar kwam die vraag vandaan? Ging hij opeens interesses vormen in haar? Yeah, right. 'Of is dat asociaal van me?' vervolgde Alex. Eevy richtte haar blik op hem en zag de fonkeling in zijn ogen. Oh hij genoot ervan. Ze grijnsde, waarna haar blik weer terug ging naar de sterrenhemel. "Niet asociaal, gewoon vreemd dat je je toch interesseert in een meisje die in het wild leeft," reageerde Eevy erop. "Maar om je vraag te beantwoorden: leef ik sowieso al tien jaar in Hickory, waarvan negen jaar zonder een roedel," legde Eevy uit. Ze snapte dat ze met dit antwoord ook weer vragen zou geven, dus ging ze rechtop zitten en keek Alexander nu ook weer aan. "Ik ben vroeger lid geweest van inderdaad een roedel, waar ik ook alfa van zou worden als ik erin zou blijven, maar ik bedacht dat ik liever alleen was. Bij mijn ceremony ben ik mijn geheugens verloren, kennelijk waren de warlocks niet zó gespecialiseerd erin," legde Eevy uit.


Terug naar boven Go down
 

BerichtOnderwerp: Re: Just don't bother me bro.

Terug naar boven Go down
 
 

Just don't bother me bro.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
KAECHAN :: {{❥ Soulsilver :: Soulsilver :: Hickory-